Σχετικά με την εμφάνιση και τροφοδότηση, του φασιστικού φαινομένου, στη χώρα μας

Από την εισήγηση, στη συζήτηση με θέμα: «Η φασιστικοποίηση της πολιτικής και δημόσιας ζωής, και η ιδιαίτερη πλευρά της, η ανάδειξη και η δράση των φασιστικών-νεοναζιστικών συμμοριών»,
στο Βιβλιο-καφέ «Εκτός των Τειχών», το Σάββατο, 13/10/2012

Απαράβατος όρος για κάθε αντιμετώπιση του φαινομένου του φασισμού αποτελεί η ανάπτυξη ενός κινήματος μαζικής αντίστασης και ανατροπής. Η ανάπτυξη ενός τέτοιου κινήματος είναι από μόνη της αποκαλυπτική της πραγματικής στόχευσης των φασιστών ως μιας από τις πιο μαύρες δυνάμεις του συστήματος.
Η αντιμετώπιση της φασιστικοποίησης της δημόσιας ζωής απαιτεί τη δημιουργία ενός κινήματος υπεράσπισης των δημοκρατικών ελευθεριών μαζικού και με τα λιγότερα «προαπαιτούμενα» αποτελεί μια ανάγκη των καιρών επιτακτική.

Προτάσεις για “λύσεις” και Λύσεις για τα κοινά προβλήματα.
Ο κόσμος πάνω κάτω έχει τα ίδια προβλήματα. Οι αιτίες ωστόσο των προβλημάτων έχουν ονοματεπώνυμο και είναι λάθος να μη συζητούνται, διότι αυτό σε μεγάλο βαθμό καθορίζει και τις απαντήσεις και τις λύσεις.
Οι μετανάστες ή ο καπιταλισμός; Ποιο από τους δύο φταίει αλήθεια για την ανεργία;
Η ανθρώπινη φύση και οι φιλοδοξίες ενός ηγετίσκου ή οι ιμπεριαλιστικοί ανταγωνισμοί για το μοίρασμα του πλανήτη; Ποιο από τους δύο φταίει αλήθεια για τους πολέμους;
Οι ‘’τεμπέληδες’’ δημόσιοι υπάλληλοι ή οι πελατειακές σχέσεις των αστικών κομμάτων; Ποιο από τους δύο ευθύνεται για τα χάλια του δημόσιου τομέα;
Το νεολαιίστικο και εκπαιδευτικό κίνημα ή η πολιτική βίαιης συρρίκνωσης των μορφωτικών δικαιωμάτων της νεολαίας; Ποιο από τους δύο διαλύει τα πανεπιστήμια και την παιδεία;
Ο εργατικός συνδικαλισμός που δήθεν κλείνει επιχειρήσεις ή τις στέλνει στο εξωτερικό ή ο εργοδότης που κυνηγάει το μεγαλύτερο κέρδος και όπου Γή πατρίς’’; Ποιο από τους δύο φταίει για τα χαμηλά μεροκάματα και την ανεργία;
Οι γειτονικοί μας λαοί και οι μετανάστες ή οι ΕΕ και οι αμερικάνοι ιμπεριαλιστές; Ποιο από τους δύο φταίει και κινδυνεύει η λαϊκή μας κυριαρχία και η εθνική αξιοπρέπεια;
Θα φάμε όλοι ψωμί με μείωση των μισθών μας και με την εξαφάνιση των μεταναστών ή με τον ενωτικό ταξικό αγώνα για το μεροκάματο;
Θα παλέψουμε ενάντια στη φτώχεια ή θα κυνηγάμε τους φτωχούς;
Θα παλέψουμε ενάντια στην κατάρα της μετανάστευσης ή θα λιθοβολούμε τους μετανάστες;
Θα νοιώσουμε και εμείς πως έχουμε ‘’εθνική υπόσταση’’ πατώντας στο λαιμό τους ακόμη πιο αδύνατους ή θα αγωνιστούμε ενάντια στην κοινωνική και οικονομική ερήμωση που προωθούν οι ιμπεριαλιστές και η αστική τάξη στην χώρα μας;
Θα καταριόμαστε απλά τους ‘’πολιτικούς’’ ή θα αντιπαλέψουμε την πολιτική του συστήματος, δηλαδή, την πολιτική του καπιταλισμού;
Θα έχουμε όραμα το καπιταλιστικό κέρδος και την ατομική ιδιοκτησία ή θα ονειρευτούμε ένα κόσμο δίκαιο που ο παραγόμενος πλούτος θα ανήκει σε αυτόν που τον παράγει, δηλαδή, τον κόσμο της δουλειάς;
Οι διαφορετικές απαντήσεις σε ερωτήματα που πηγάζουν από κοινά προβλήματα, παράγουν διαφορετικά πολιτικά αποτελέσματα.
Άλλες απαντήσεις δίνει η Αριστερά και άλλες απαντήσεις δίνουν οι δυνάμεις του συστήματος και το πιο αντιδραστικό κομμάτι τους, οι φασίστες.
Ο φασισμός αποτελεί μια αντιδραστική απάντηση στο ερώτημα ταυτότητας και προοπτικής κάθε κοινωνίας. Οι απαντήσεις του έχουν οδηγό τον εθνικισμό και τον επιθετικό ρατσισμό.
Ο φασισμός θέλει να υποτάξει την ατομική προσωπικότητα και τις κοινωνικές ελευθερίες κάτω από ένα ολοκληρωτικό κράτος. Ισχυρίζεται πως δεν υπάρχουν τάξεις, ενώ στην ουσία επιτίθεται και θέλει να τσακίσει την ταξική οργάνωση των εργαζομένων. Με αυτόν τον τρόπο επιχειρεί βίαια να επιβάλλει την υποταγή των εργαζομένων και όλων των εκμεταλλευόμενων στην αστική τάξη κάθε χώρας. Για το φασισμό, η πολιτική δημοκρατία και η όποια μορφή οργάνωσης των εργατών και της νεολαίας υπονομεύουν την σιδερένια εθνική ενότητα γι΄ αυτό και πρέπει να χτυπηθούν.
Ο φασισμός κηρύσσει την εχθρότητα σε κάθε άλλο έθνος και λαό, έχοντας στο τσεπάκι τη φωτιά του πολέμου. Ο φασισμός και ο εθνικισμός αποτέλεσαν ιστορικά το καταφύγιο και την ιδεολογική ενοποιητική βάση για τις μεγάλες επιθετικές ιμπεριαλιστικές χώρες για να μακελέψουν χώρες και λαούς.
Τι σημαίνει όμως φασισμός για τις μικρές και εξαρτημένες χώρες όπως η Ελλάδα; Εκεί, δηλαδή, που το δηλητήριο του εθνικισμού και του σωβινισμού δεν τολμά να “αγγίξει” τα μεγάλα ιμπεριαλιστικά αφεντικά του πλανήτη.
Ο ρόλος του, προς το παρόν, είναι συμπληρωματικός αν και σε κάποιες περιπτώσεις δρουν σαν καταλύτες επιταχύνοντας εξελίξεις.
Συμβάλλουν και συμπαρασύρουν το ήδη αντιδραστικό πολιτικό κλίμα, διοχετεύοντας κομμάτι της λαϊκής αγανάκτησης στις ατραπούς του συστήματος.
Εντείνουν το κλίμα φόβου και λειτουργούν συμπληρωματικά στην ανοιχτή κρατική βία και τρομοκρατία και την ενίσχυση της φασιστικοποίηση της δημόσιας ζωής,
Με τους τραμπουκισμούς τους ενισχύουν την κρατική τρομοκρατία στη βάση της αντιμετώπισης των «άκρων».
Αποτελούν υπολογίσιμη εφεδρεία τους συστήματος για την ωμή και αιματοβαμμένη καταστολή των λαϊκών εξεγέρσεων από παρακρατικές συμμορίες στο πλαίσιο γνωστών ήδη σεναρίων που στήνονται και σχεδιάζονται για την αντιμετώπιση του «εχθρού λαού».
Η ανάπτυξη και η απειλή του φασιστικού φαινομένου και στην Ελλάδα, έρχεται να μας ξυπνήσει από τον λήθαργο. Να μας θυμίσει πως ο αγώνας για ψωμί, δημοκρατία και ελευθερίες, είναι άρρηκτα δεμένος με αξίες και τον πολιτισμό.
Η Αριστερά που δεν βλέπει την ανάγκη σύνδεσης των αγώνων με ένα πραγματικά ανατρεπτικό προσανατολισμό και βαυκαλίζεται στις αυταπάτες ότι τούτο το σύστημα μπορεί -με κατάλληλες προτάσεις και τις εκλογές- να διορθωθεί απλά θα παρακολουθεί αμήχανα στον καιρό της κρίσης πως φουσκώνουν τα φασιστικά μορφώματα.
Οι λύσεις, οι απαντήσεις στα προβλήματα, απαιτούν πολιτική αντιπαράθεση για την κατεύθυνση που θα έχουν και διαπάλη για το πεδίο που θα αναζητηθούν.
Κόντρα στις θεωρίες για το τέλος της ιστορίας, η Αριστερά πρέπει να μπει μπροστά και να υπερασπιστεί το δημοκρατικό δικαίωμα της κοινωνικής πλειοψηφίας να αντισταθεί και σε μια πορεία επαναστατικά να ανατρέψει την εξουσία της άρχουσας κοινωνικής μειοψηφία του πλούτου.
Η Αριστερά πρέπει να δώσει τη μάχη της και με όπλο την ιδεολογία της.
Στην ιδεολογία της Αριστεράς οι ατομικές προσωπικότητες βρίσκουν την ξεχωριστή θέση και ‘’ολοκλήρωση’’ τους στην συλλογική προσπάθεια για ένα καλύτερο κόσμο, χωρίς να καταργούνται ή να ισοπεδώνονται. Ξεκινώντας, όχι απλά από την αφετηρία ότι ‘’μόνο μαζί μπορούμε να αλλάξουμε τον κόσμο’’, αλλά και από την πεποίθηση ότι η ατομική ευτυχία και καταξίωση, πραγματώνονται μόνο σε πλαίσιο κοινής απόλαυσης και συλλογικής δημιουργίας.
Φασιστική δράση
Η ανάπτυξη και εδραίωση του φασισμού, δεν μπορεί παρά να στηρίζεται σε μορφές ανάλογες της αντιδραστικής ιδεολογίας του.
Η Χρυσή Αυγή όπως και κάθε φασιστικό μόρφωμα για να αποκτήσει και να διατηρήσει κύρος πρέπει να πει ψέματα ότι στηρίζει τους κατατρεγμένους και να κάνει επίδειξη δύναμης, βίας και βαρβαρότητας για να πείσει ότι θα πάρει αυτή εκδίκηση για τα βάσανά τους. Μετανάστες, κομμουνιστές, αριστεροί, αναρχικοί, απεργοί και κάθε είδους ‘’διαφορετικοί’’, θα είναι οι στόχοι τους όλο και περισσότερο και έχουμε ήδη δείγματα αρκετά ως τώρα. Τα κοινωνικά παντοπωλεία (που παρεμπιπτόντως θα χρηματοδοτούνται και από την κρατική κομματική χρηματοδότηση και από το βαθύ κράτος), μαζί με τις ‘’αιμοδοσίες για έλληνες’’, είναι για να ρίχνουν στάχτη στα μάτια του λαού. Η κύρια εικόνα περιέχει τις βίαιες και άνανδρες επιθέσεις και τα πογκρόμ σε βάρος ανυπεράσπιστων ανθρώπων.

Η αντιμετώπιση της δράσης των φασιστών
Η αντιμετώπιση της δράσης των φασιστών πρέπει να ενταχθεί στον γενικό αγώνα για την υπεράσπιση των συμφερόντων των εργαζομένων. Οι φασίστες είναι κομμάτι του συστήματος και η πάλη ενάντια στο σύστημα και τις πολιτικές του αφαιρεθεί έδαφος από τους φασίστες.
Αν θέλουμε να αντιμετωπίσουμε αποφασιστικά και αποτελεσματικά το φασισμό, πρέπει να κινηθούμε πιο αποφασιστικά προς τους εργαζόμενους, τους ανέργους, τους νέους, τους φτωχούς.
Να δοκιμάσουμε σε κάθε υποβαθμισμένη γειτονιά του Δήμου Αθήνας να φτιάξουμε μαζί με οποίον θέλει Επιτροπή Κατοίκων ή Λαϊκή Συνέλευση ενάντια στην υποβάθμιση και την ερήμωση, οργανώνοντας την διεκδίκηση ενάντια στις πολιτικές του κράτους και των τοπικών αρχόντων.
Να απαιτήσουμε καλύτερους όρους ζωής στις γειτονιές ενάντια στην διάλυση των κοινωνικών πολιτικών στέγασης, υγείας, παιδείας, πολιτισμού και άθλησης. Και ας έρθουν σε αυτές τις δράσεις ακόμη και άνθρωποι που δεν συμφωνούν μαζί μας, που δεν έχουν την ίδια με εμάς ιδεολογία.
Στις γειτονιές να βοηθήσουμε για να φτιαχτούν Επιτροπές Ανέργων, επιτροπές που να οργανώνουν και την αλληλεγγύη και τη διεκδίκηση των ανέργων τόσο απέναντι στο κράτος όσο και προς το Δήμο.
Να έχουμε μόνιμο καθήκον να συμβάλλουμε για να αναστηθούν παλιά ή να στηθούν νέα σωματεία, αλλά και άτυπες εργατικές ενώσεις αντίστασης και αγώνα που θα αποτελούν αποκούμπι για κάθε εργαζόμενο που του κλέβουν ένσημα, αλλά και φόβητρο για κάθε εργοδότη που θα θέλει να απολύσει, να μειώσει μισθό ή να κρύψει το εργατικό ‘’ατύχημα’’.
Η δράση των αγωνιστών της αριστεράς για τα προβλήματα των εργαζομένων, των ανέργων και της νεολαίας δεν μπορεί να κατανοείται και δεν είναι κρυφτούλι με τους φασίστες. Δεν είναι αναμέτρηση της μιας ριξιάς ούτε κόντρες με μηχανάκια, ούτε καραούλι στις γωνίες.
Θα ξεχωρίζουμε από τους φασίστες αν κολυμπήσουμε μέσα και δίπλα στον λαό και αν παίρνουμε πρωτοβουλίες με κατεύθυνση και προσανατολισμό που να υπηρετεί τις ανάγκες του.
Όπου απαιτείται, μπορεί να αυτονομηθεί η αντιφασιστική δράση και να γίνουν αντιφασιστικές επιτροπές που θα στηριχθούν στην κοινή δράση οργανώσεων, συνδικάτων, μεταναστευτικών κοινοτήτων, κινήσεων γειτονιάς, ενώσεων ανέργων, κινήσεων νεολαίας.
Το σίγουρο είναι πως η αντιφασιστική δράση, η απάντηση των φασιστικών τραμπουκισμών και προκλήσεων πρέπει να είναι μαζική, ενωτική και με τα λιγότερα προαπαιτούμενα. Δεν πρέπει να περιοριστεί στην κομματική περιχαράκωση των οργανώσεων της κοινοβουλευτικής και εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς ή της αναρχίας-αυτονομίας Οι μεμονωμένες και ατομικές ενέργειες απάντησης στο φασιστικό «τσαμπουκά» δεν οδηγούν πουθενά, αντίθετα τον ενισχύουν.
Είμαστε σύμφωνοι να υπάρξουν και δυναμικές απαντήσεις ακόμα και στο δρόμο που θα «κόβουν τον αέρα» της θρασύδειλης επίδειξης δύναμης των φασιστικών συμμοριών. Απλά θέτουμε σαν βασική προϋπόθεση, την μαζική παρουσία και τον πολιτικό - οργανωτικό συντονισμό των αντιφασιστών.
Ο φασισμός αποτελεί κοινωνικό και πολιτικό φαινόμενο. Ο φασισμός, για να διασωθεί το σύστημα, διατυπώνει την πολιτική του πρόταση. Να τον αντιπαλέψουμε, λοιπόν, πολιτικά.
Να πασχίσουμε ώστε ο δρόμος της αντίστασης και της ανατροπής διαρκώς να κερδίζει έδαφος στους εργαζόμενους, τους άνεργους και τους νέους.
Και θα το καταφέρουμε δρώντας και διαδηλώνοντας στη γειτονιά, στο δρόμο, στο χώρο δουλειάς, στο σχολείο ενάντια στην φτώχεια, την στέρηση. Ενάντια στον ιμπεριαλισμό, τον καπιταλισμό, το αστικό πολιτικό προσωπικό και τα νόθα παιδιά των αντιδραστικών ‘’απαντήσεων’’ τους στην κρίση τους.

Το κείμενο αυτό δημοσιεύτηκε επίσης σε φυλλάδιο με συλλογή άρθρων της Προλεταριακής Σημαίας:

Open publication