13 Οκτωβρίου 2012

Πρόταση πλαισίου για τη δημιουργία αντιφασιστικής πρωτοβουλίας

Επειδή η συζήτηση συνεχίζεται φέρνω το κείμενο ξανά στη πρώτη σελίδα για να μην ψάχνεστε!

Το κείμενο προτάθηκε στη συνάντηση για τη δημιουργία αντιφασιστικής πρωτοβουλίας στην Ηλιούπολη.

 K.
Ποιος στρώνει το δρόμο στο νεοναζισμό;
Εργαζόμενοι, είτε στο δημόσιο είτε στον ιδιωτικό τομέα, μετατρέπονται σε απολυμένους. Ακόμη και οι πλέον χαμηλοί μισθοί και συντάξεις, που δεν αρκούν ούτε για τα στοιχειώδη, περικόπτονται κι άλλο. Δώρα, εφάπαξ και προνοιακά επιδόματα καταργούνται. Ο χρόνος ασφάλισης και οι εισφορές αυξάνονται, την ίδια στιγμή που κανένας άνεργος ή εργαζόμενος δεν έχει στην πραγματικότητα πρόσβαση σε δημόσια δωρεάν περίθαλψη και νοσηλεία. Από τους ανέργους, που φτάνουν το 25% πλέον, μόνο κάποιοι παίρνουν επίδομα, ενώ άλλοι όχι και μετατρέπονται σε “φτωχούς που χρήζουν βοηθείας”. Νέοι εργαζόμενοι ξεζουμίζονται για ένα κομμάτι ψωμί, ανασφάλιστοι, χωρίς μόνιμη και σταθερή δουλειά, χωρίς κανένα δικαίωμα. Ανήλικα παιδιά οδηγούνται να παρατάνε το σχολείο και να ρίχνονται στη μαθητεία, δηλαδή στην εργασία χωρίς καμία ανταμοιβή. Μαγαζιά και επαγγέλματα κλείνουν καθώς δεν μπορούν ν' ανταπεξέλθουν στη φοροληστεία και τα χαράτσια. Η εξασφάλιση ακόμη και της απλής επιβίωσης είναι συνώνυμη της ανασφάλειας και του φόβου.
Θέλουν να μας πείσουν πως όλα αυτά που ζούμε είναι λόγω αντικειμενικότητας της κρίσης. Πως, τάχα, γίνονται για να εξασφαλιστεί η δημοσιονομική σταθερότητα, για να 'ρθει η “ανάπτυξη”, για την πληρωμή ενός χρέους που δήθεν δημιουργήσαμε όλοι εμείς από κοινού. Θέλουν, όμως, να κρύψουν πως όλα αυτά είναι η πραγματική φύση, η λειτουργία του καπιταλιστικού ιμπεριαλιστικού συστήματος και των μηχανισμών του, του ΔΝΤ, του ιμπεριαλιστικού συνασπισμού της Ε.Ε., της τρόικας και των κάθε είδους κυβερνήσεων και συγκυβερνήσεων. Που μη μπορώντας να ξεπεράσει την κρίση του, εξαπολύει επίθεση στους λαούς και στους εργαζόμενους, με σκοπό να επιβάλει όρους απόλυτης ταξικής καταπίεσης και δικής του κυριαρχίας, τέτοιους που θα εξαθλιώνουν και θα μετατρέπουν το κόσμο της δουλειάς σε σύγχρονους δούλους, υποταγμένους και πειθαρχημένους, να έχουν τόσα όσα φτάνουν για να ζήσουν μόνο μέχρι την επόμενη μέρα. Πως η “ανάπτυξη“ του μέγιστου κέρδους για τον καπιταλισμό θα στηριχτεί σε όρους αιματηρής οικονομικής, εργασιακής και κοινωνικής εκμετάλλευσης που όμοιά της δεν έχει γνωρίσει η ανθρωπότητα.
Ξέρουν πως αυτή η βαρβαρότητα δεν έχει τη συναίνεση του κόσμου. Ξέρουν πως δεν είναι διαχειρίσιμη. Ξέρουν πως το σύστημα της εκμετάλλευσης δεν μπορεί να ωραιοποιηθεί, να αποκτήσει “ανθρώπινο πρόσωπο”, ό,τι κι αν λένε. Νιώθουν όμως και μια απειλή, όταν οι εργαζόμενοι, η νεολαία και όλοι αυτοί που φτωχοποιούνται βγαίνουν στο δρόμο της ταξικής οργάνωσης και αλληλεγγύης, στο δρόμο της διεκδίκησης, της σύγκρουσης και του αγώνα, για την ανατροπή των μέτρων και της κυριαρχίας τους. Όταν οι “από κάτω” λένε στους “από πάνω”: εμείς παράγουμε τον πλούτο σ' αυτή την κοινωνία και τον διεκδικούμε. Γι' αυτό και επιβάλλουν τα μνημόνια και τα μέτρα τους φτιάχνοντας δίχτυ προστασίας των εργοδοτών που νομιμοποιεί κάθε αυθαιρεσία τους. Γι' αυτό εξαπολύουν ωμή κρατική βία και καταστολή, τύπου πογκρόμ, ενάντια σε διαδηλωτές και απεργούς, ποινικοποιούν κάθε μορφής έκφραση δικαιωμάτων και ελευθεριών, επιβάλλουν τρομοκρατία στους χώρους δουλειάς, επιχειρούν το χτύπημα μορφών συνδικαλιστικής οργάνωσης των εργαζομένων που δεν είναι εργαλεία στα χέρια ξεπουλημένων συνδικαλιστικών ηγεσιών. Γι' αυτό εξαπολύουν επιθέσεις ενάντια στους μετανάστες εργάτες, θέλοντας να επιβάλουν τη διάσπαση των καταπιεζόμενων κοινωνικών στρωμάτων, ελλήνων και μεταναστών, για να στρέφουν τον έναν καταπιεζόμενο απένταντι στον άλλον, έτσι ώστε να μην αμφισβητείται η δική τους κυριαρχία.
Σ' αυτό το σχεδιασμό τους έχουν σύμμαχο και εφεδρεία το φασιστικό μόρφωμα της Χρυσής Αυγής. Μια εγκληματική συμμορία που επιχειρεί καταρχήν να εκμεταλλευτεί την οργή, την απελπισία, τη φτώχεια του κόσμου και να παρουσιαστεί σαν δύναμη δήθεν αντισυστημική, δήθεν αντιμνημονιακή αλλά, αντιθέτως, αναπτύσσεται υπό την ανοχή και την κάλυψη των εκφραστών του συστήματος και των μηχανισμών του και με τη χρηματοδότησή τους απ΄αυτούς που πίνουν το αίμα μας. Μια φασιστική συμμορία που αναδύθηκε στη βάση της απονομιμοποίησης που εισέπραξαν τα πολιτικά κόμματα-στηρίγματα του συστήματος, και προβάλλει σαν υπερασπιστής των ελλήνων εργαζόμενων.
Είναι ο σύγχρονος φασισμός που προσπαθεί να αποκρύψει το παρελθόν του. Το παρελθόν των ταγματασφαλιτών κουκουλοφόρων συνεργατών των Γερμανών στην Κατοχή, των μαυραγοριτών, των χιτλερικών στρατοπέδων συγκέντρωσης, αυτών που εξαπέλυσαν τη μεγαλύτερη ανθρωποσφαγή στην ιστορία, το Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Αυτοί που όταν έπεσε η μάσκα του εθνικο-”σοσιαλισμού”, όταν επί Τρίτου Ράιχ εκπροσωπούσαν και επισήμως το γερμανικό κεφάλαιο και το γερμανικό ιμπεριαλισμό, αντάλλασσαν μισό εκατομμύριο Ιταλούς εργάτες με καύσιμα (!), με διακρατική συμφωνία της ναζιστικής Ιταλίας με τη ναζιστική Γερμανία, υποχρεώνοντάς τους σε καταναγκαστική μετανάστευση και καταναγκαστική εργασία σε στρατόπεδα συγκέντρωσης. Είναι αυτοί που οι ομοϊδεάτες τους σήμερα, στις ιμπεριαλιστικές ευρωπαϊκές μητροπόλεις, εξαπολύουν καθημερινά πογκρόμ σε Έλληνες και αλλοδαπούς εργαζόμενους, απλώς επειδή είναι... ξένοι και μετανάστες, επειδή δεν είναι Γερμανοί, Γάλλοι, Βέλγοι κ.λπ.
Είναι η φασιστική δράση που όταν βρίσκει έδαφος και ανοχή, που όποιο όνομα κι αν έχει και σε όποια χρονική στιγμή κι αν εκδηλώνεται, έχει σαν αποτέλεσμα προβοκάτσιες ενάντια στο εργατικό και λαϊκό κίνημα, επιθέσεις σε αγωνιστές και σε συλλογικότητες, είναι η φασιστική βία που σκότωσε τον καθηγητή Τεμπονέρα στην Πάτρα το 1991, είναι αυτή που άνοιξε το κεφάλι του αγωνιστή Κουσουρή στις φοιτητικές διαδηλώσεις, είναι η φασιστική βία που όπλισε το χέρι του αστυνομικού Μελίστα και άφησε νεκρό τον 15χρονο Καλτεζά, είν' εκείνη που δολοφόνησε τον Αλέξανδρο Γρηγορόπουλο.
Είναι αυτοί που με την ανοχή και τη χρηματοδότηση του ελληνικού κράτους στήνουν το σύγχρονο δουλεμπόριο για Έλληνες. Εκμεταλλευόμενοι την ανεργία στήνουν “γραφεία ευρέσεως εργασίας” για δουλειές στις οποίες οι εργαζόμενοι δεν θα έχουν κανένα δικαίωμα, για δουλειές όπου θα εφαρμόζονται τα μηνμονιακά μέτρα, εξυπηρετώντας έτσι τα σχέδια των εργοδοτών και του κράτους. Είναι αυτοί που κρύβουν πως για τις απολύσεις, για τα κομμένα μεροκάματα φταίνε τα αφεντικά, αλλά ψευδολογούν πως φταίνε δήθεν οι μετανάστες εργάτες. Και δεν λένε πως στην πλάτη τους το κεφάλαιο και η εργοδοσία εφάρμοσε τη μαύρη εργασία, την ανασφάλιστη, την επισφαλή, τη μερική, την απόλυση χωρίς αποζημίωση, το κουκούλωμα των εργατικών ατυχημάτων, ό,τι δηλαδή ακριβώς εφαρμόζει και τώρα σε έλληνες εργαζόμενους, για να βγάζει το απόλυτο κέρδος ξεζουμίζοντας και χρησιμοποιώντας και τους δύο σαν εργαλεία, που όποτε θέλει τα πετάει, για να βρεί νέα απ΄τη στρατιά των ανέργων.
Είναι αυτοί που θέλουν να εκμεταλλευτούν τις λαϊκές ανάγκες για δημόσια δωρεάν παιδεία και υγεία, τις οποίες το κράτος, η κυβέρνηση και η τρόικα διαλύουν. Είναι αυτοί που δεν τις θεωρούν δικαίωμα και κατάκτηση του εργατικού και λαϊκού κινήματος, πληρωμένες από τους αγώνες και την εργασία μας, αλλά εκμεταλλεύονται στυγνά αυτές τις ανάγκες, χωρίς μάλιστα να ενοχλούν καθόλου το κράτος και την κυβέρνηση, και προσπαθούν να στήσουν βιτρίνα δήθεν κοινωνικού έργου. Στήνουν αιμοδοσίες και παιδικούς σταθμούς για 'Ελληνες. Με αντάλλαγμα την ψήφισή τους, την υποστήριξή τους. Κάνουν δηλαδή ό,τι ακριβώς έκανε το σάπιο πολιτικό σύστημα τόσα χρόνια με το ρουσφέτι, στρέφουν τον κόσμο να μη δικεδικήσει τα δικαιώματά του αλλά να αναθέσει ακόμα μια φορά, σ' αυτούς, την τύχη του, το μέλλον του και την αξιοπρέπειά του. Για να μπορούν να χειραγωγούν, να χρησιμοποιούν και να έχουν σε διαρκή ομηρία τον κόσμο που υποφέρει και αναζητά διέξοδο και για να αποτρέψουν τη λαϊκή οργάνωση, την ταξική αλληλεγγύη, την ανάπτυξη των αγώνων για διεκδίκηση του δικαιώματος στη δουλειά, στον εκπαίδευση, στην ελευθερία, για να μη διεκδικήσουμε ποτέ ό,τι μας ανήκει αλλά ζούμε, για μια ακόμη φορά, σαν σκλάβοι.
Είναι αυτοί που θέλουν να κάνουν τη νεολαία οργανωμένο στρατό τους, που δεν θα σκέφτεται, μόνο θα υπακούει, δεν θα αμφισβητεί, που θα υποτάσσεται στη φασιστική εξουσία τους, στο “εγέρθητου”. Είναι αυτοί που εκμεταλλεύονται την ταξική εκπαιδευτική πολιτική που στερεί τη δυνατότητα στη νεολαία να σπουδάζει, την έλλειψη συλλογικής οργάνωσης και διεκδίκησης στα σχολεία, ακόμη και την ορμή της νιότης ενάντια στο σύστημα και την ανελευθερία που αυτό επιβάλλει, και θέλει να τη στρέψει ενάντια στους αλλοδαπούς συμμαθητές, στους αδύναμους, στις γυναίκες, στους διαφορετικούς, έτσι ώστε να μην αμφισβητηθεί ποτέ η ιδεολογική κυριαρχία του συστήματος αλλά να γίνονται οι νέοι άνθρωποι πιόνια της πιο αντιδραστικής, της πιο ρατσιστικής ιδεολογίας.
Είναι αυτοί που εμφανιζόμενοι σαν εθνοπατριώτες, θέλουν να κάνουν τη νεολαία κρέας για τις πολεμικές επιχειρήσεις των ιμπεριαλιστών ενάντια σε δήθεν αλλόθρησκους, σε δήθεν άπιστους, σε δήθεν βρόμικους λαούς, ακριβώς για να κρύψουν πως αυτό το σύστημα και όσοι το στηρίζουν, κι ο φασισμός τους στο μέγιστο βαθμό, γεννούν τους πολέμους, υποδαυλίζουν φυλετικές ή εθνικές ταραχές, προωθούν την ερήμωση χωρών, την καταστροφή πληθυσμών για να επεκτείνουν και να επιβάλλουν την κυριαρχία τους και τα κέρδη τους. Είναι αυτοί που τον ψευτοτσαμπουκά που δείχνουν στους μετανάστες, με την ανοχή των δυνάμεων καταστολής, δεν τολμούν να τον δείξουν στους νατοϊκούς, στους τροϊκανούς, στα ξένα και ντόπια αφεντικά, γιατί στην πραγματικότητα αυτούς υπηρετούν και σ' αυτούς βαράνε πολλά “εγέρθητου”.
Απέναντι σ' αυτή την κατάσταση είναι αναγκαίο όλοι οι εργαζόμενοι και οι εργάτες, έλληνες και ξένοι, οι νεολαίοι, κάθε αγωνιστής να συμβάλλουμε να μη νομιμοποιηθεί, να μη βρει έδαφος να ριζώσει η φασιστική ιδεολογία, η φασιστική δράση και πρακτική, να μην περάσουν οι μεθοδεύσεις του συστήματος που στρώνουν το έδαφος σ' αυτή, η φασιστικοποίηση της κοινωνίας, η αναβάθμιση της κρατικής βίας και τρομοκρατίας, η επιβολή τρομοκρατίας στους χώρους δουλειάς, το χτύπημα των διαδηλώσεων και των συγκεντρώσεων, το κυνήγι των μεταναστών εργαζομένων. Να παλέψουμε για να ριζώσει η λαϊκή αυτοοργάνωση και η ταξική αλληλεγγύη, να παλέψουμε για να συγκροτηθεί η εργατική τάξη και οι λαϊκές καταπιεζόμενες μάζες, της γης οι κολασμένοι, στο επίπεδο εκείνο ώστε να αντιπαρατεθούν αποφασιστικά και στην κατεύθυνση της ανατροπής της πολιτικής της βαρβαρότητας, της καταπίεσης και της εκμετάλλευσης, του συστήματος που γεννάει το φασισμό. Για να πάρουμε τη ζωή μας στα χέρια μας.
Να απαντήσουμε μαζικά και αποφασιστικά στη νεοναζιστική δράση της Χρυσής Αυγής.
Όπως απάντησαν, με απόφαση της γενικής συνέλευσής τους, οι εργαζόμενοι του Νοσοκομείου Άρτας και τα Κέντρα Υγείας: “Χρησιμοποιούν υποτιθέμενες πράξεις εθελοντισμού και αλληλεγγύης, δίνοντάς τους ρατσιστικό και ξενοφοβικό περιεχόμενο. Γι αυτό χρησιμοποιούν αγαθά όπως το αίμα, που έχουν πανανθρώπινη αξία, για να διαδώσουν το φασιστικό τους δηλητήριο. Η απάντηση στους φασίστες της «χρυσής αυγής», στο μακρύ χέρι του συστήματος είναι μία: Η οργάνωση του λαικού, εργατικού κινήματος για την ανατροπή της πολιτικής που ισοπεδώνει τις ζωές μας. ΤΟ ΦΑΣΙΣΜΟ ΤΣΑΚΙΖΟΥΝ ΑΓΩΝΕΣ ΛΑΙΚΟΙ».
Όπως απάντησαν, με απόφαση της γενικής συνέλευσής τους, οι εργαζόμενοι του εργοστασίου Παπουτσάνης, όπου οι νεοναζί πήγαν να στήσουν σύγχρονο δουλεμπόριο: «Σε καμία περίπτωση δεν πρόκειται να επιτρέψουμε το διαχωρισμό των εργαζομένων με βάση τη χώρα καταγωγής, το θρήσκευμα ή το χρώμα του δέρματος. Αντίθετα, οι εργαζόμενοι του κλάδου μαζί με το σωματείο τους θα πρωτοστατούμε ώστε όλοι οι εργαζόμενοι να έχουν ίδια δικαιώματα στη δουλειά, στην υγεία, στην πρόνοια».

45 σχόλια:

Ανώνυμος είπε...

Πολύ καλό κείμενο αλλά σε ένα σημείο θα το διατύπωνα αλλιώς: Θέλουν, όμως, να κρύψουν πως όλα αυτά είναι η πραγματική φύση, η λειτουργία του εξαρτημένου ελληνικού καπιταλισμού, του ιμπεριαλιστικού συστήματος και των μηχανισμών του, του ΔΝΤ, του ιμπεριαλιστικού συνασπισμού της Ε.Ε., της τρόικας και των κάθε είδους κυβερνήσεων και συγκυβερνήσεων.

Ανώνυμος είπε...

Προς τον Ανώνυμο

Προφανώς ο καθένας θα μπορούσε να διατυπώσει πολλά πράγματα με διαφορετικούς τρόπους. Η απόδοση ενός πολιτικού χαρακτηρισμού είναι μια πολιτική συζήτηση που ανοίγει βεντάλια ζητημάτων, αν οι συνομιλητές ενδιαφέρονται για την ανάλυση και τον ακριβέστερο προσδιορισμό του "όρου" και της "φάσης" αλλά και των καθηκόντων που απορρέουν απ΄αυτά. Η απλή και μόνο καταγραφή στο χαρτί, πολλές φορές, δεν αποκαλύπτει τα πιο ουσιαστικά σημεία αυτής της κουβέντας, απλώς... εφησυχάζει. Η ελληνική γλώσσα (αλλά και η πολιτική ορολογία) είναι τόσο πλούσιες ώστε να υπάρχουν αρκετές διαφορές και διακρίσεις μεταξύ φαινομενικά μόνο και κατά τη χρήση τους (ή κατάχρησή τους) ίδιων όρων (π.χ. απολυταρχικό - ολιγαρχικό- πλουτοκρατικό - αυταρχικό καθεστώς) (εξαρτημένο - αποικία - κατοχή). Είμαστε σε μια περίοδο που είτε όλα ακούγονται και οι διαφορές είναι (η αφήνονται να είναι) δυσδιάκριτες, είτε όλα είναι στο "ναι μωρέ δεν έχει και πολλή σημασία" το θέμα είναι τι κάνουμε. Αλλά πάντα, μα πάντα, το θέμα παραμένει: πώς αναγιγνώσκουμε την πραγματικότητα για να δούμε τι θα κάνουμε. Το θέμα είναι η προσέγγιση της πραγματικότητας και όσων στοιχείων δυναμικά τη συναπαρτίζουν. Κι αυτό δεν το αντικαθιστά μια εύκολη απόδοση όρων. Ακόμα πιο πλούσια, πολυσύνθεστη και πιο βαθιά είναι η ίδια η διαδικασία της ιμπεριαλιστικής εξάρτησης χωρών και δη στη φάση της όξυνσης των ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών. Πολλες φορές οι απαντήσεις είναι πάνω από μία αλλά και τόσο διαφορετικές, ώστε ακόμη κι αν ξεκινούν από μια ας πούμε κοινή παραδοχή δεν καταλήγουν στα ίδια. Π.χ., μπορεί κάποιος να "βλέπει" εξαρτημένο ελληνικό καπιταλισμό αλλά να προκύπτει υποχώρηση της στοχοθεσίας και της πάλης στο πεδίο της αντικαπιταλιστικής ταξικής πάλης. Π.χ., το "χρέος" είναι ένα θέμα που συγκέντρωσε πολλές, ας τις πούμε, αντι-εξαρτησιακές - εθνικές θεωρήσεις και "λύσεις" αλλά όμως αταξικές και τελικώς αντι-αντικαπιταλιστικές. Συνιστώσες του Σύριζα (η και άλλες απόψεις που φιλοδοξούν να γίνουν παρα τω Σύριζα) έχουν αναπτύξει έναν εθνικο-ανεξαρτησιακό λόγο βλέποντας άλλη εξ αυτών εξαρτημένο τον ελληνικό καπιταλισμό και άλλη όχι εξαρτημένο. Άλλος εγκαταλείπει τη θεώρηση της εξάρτησης και θέτει λαϊκή εξουσία και θέλει να ψηφίσει αυτό το κοινοβούλιο την κατάργηση των μνημονίων που είναι όλα σε ένα (ιμπεριαλισμός, εξάρτηση και καπιταλισμός). Τι να πεις! Τ' αποτελέσματα στο επί του πρακτέου γνωστά.
Συνεχίζεται....
Κ.

Ανώνυμος είπε...

Η εξάρτηση πάντως δεν είναι ένα εξωτερικό φαινόμενο του ελληνικού καπιταλισμού, που μπορεί κανείς να κοιμάται ήσυχος, νομίζοντας ότι το απαντάει φτιάχνοντας γραμμή για να τσιμπήσουν τα μεσοστρώματα (εδώ έχουμε λάθος ανάγνωση και της εξάρτησης αλλά και της ίδιας της κρίσης, που και τα δυο είναι σε μια δυναμική. Ούτε είναι θέμα πολιτικού προσωπικού (είναι και τέτοιο). Απ αυτή κι απ αυτή την απλοϊκότητα (αν μη τι άλλο) απέρρεαν είτε η στήριξη σε μερίδες της ντόπιας αστικής τάξης είτε τα εύκολα "να φύγουν", "να πέσουν" και..... φύγαμε. Αναγνώριση της εξάρτησης σημαίνει: Ο αγώνας ενάντια στην ταξική καταπίεση και για την κοινωνική απελευθέρωση, για το σοσιαλισμό, δεν μπορεί να γίνει χωρίς ρήξη και αγώνα ενάντια στον ιμπεριαλισμό, ενάντια στο ξένο κεφάλαιο αλλά το ντόπιο. Και πάντα πρέπει να αποκαλύπτεις την γνήσια ταξική θέση που υπηρετεί η κάθε αστική τάξη πίσω από τα κηρύγματα περί έθνους και πατρίδας, ανάπτυξης και παραγωγικής ανασυγκρότησης. Η αντίθεση λοιπόν ιμπεριαλισμός λαός και κεφάλαιο εργασία είναι αλληλένδετες. Δεν μπορεί να σταθείς με επιλεκτική αναφορά σε ένα απ΄τα δύο μέτωπα πάλης. Π.χ., για τις ιδιωτικοποιήσεις (με τις οποίες προωθείται βάθεμα της εξάρτησης)στρώνονται πάνω στην ένταση της ταξικής εκμετάλλευσης. Είναι σημαντική, λοιπόν, η πάλη για την ανασυγκρότηση της εργατικής τάξης στο επίπεδο εκείνο που θα αναδειχθεί ως δύναμη επίλυσης των αντιθέσεων που είπαμε παραπάνω,
Μακρηγόρησα, αλλά αν θες και μια πιο σύντομη απάντηση, ναι πιστεύω πως ο ελληνικός καπιταλισμός είναι εξαρτημένος.
Ως προς το κείμενο: Αφορά πρόταση για συγκρότηση αντιφασιστικής πρωτοβουλίας σε επίπεδο ενός δήμου. Το φλέγον ζήτημα, κατά τη γνώμη μου, είναι να υπάρξει σύγκλιση (όχι τεχνητή αλλά ουσιαστική) στα: α) ποιος, ποια πολιτική στρώνει το δρόμο στο νεοναζισμό β) τι προσανατολισμό και στοχεύσεις πρέπει να έχει η πάλη ενάντια στην ανάπτυξη του νεοναζισμού, που προϋποθέτει την απάντηση στο πρώτο. Η εξάρτηση της ελληνικής αστικής τάξης σαφώς και είναι χαρακτηριστικό της που προσδίδει ιδιαίτερες πλευρές και στο θέμα της φασιστικοποίησης και του εκφασισμού. Αλλά και σ' εκείνο των λεγόμενων εθνικών ζητημάτων, της λεγόμενης εθνικής ανάπτυξης, εθνικής παραγωγικής ανασυγρότησης κλπ, κλπ.
Πέρα όμως από τι θα προτιμούσες, βλέπεις να χωλαίνει κάπου το κείμενο ως προς αυτό που θέλει να υπηρετήσει και πού ακριβώς;; Ή, για να το πώ αλλιώς, πώς συγκεκριμένα από τη διατύπωση, αν ήταν στο επίμαχο σημείο όπως εσύ θα την προτιμούσες, θα απέρρεε καλύτερη συγκρότηση της αντιφασιστικής κατεύθυνσης;;

Κ.

Ανώνυμος είπε...

Απλά αυτό που θα προτιμούσα θα έδενε καλύτερα με το: "Είναι αυτοί που εμφανιζόμενοι σαν εθνοπατριώτες... γιατί στην πραγματικότητα αυτούς υπηρετούν και σ' αυτούς βαράνε πολλά “εγέρθητου”.". Αναδεικνύοντας έτσι με πιο ολοκληρωμένο τρόπο τη φύση του ντόπιου φασισμού που είναι δεμένος "νύχι κρέας" με τη φύση του ελληνικού καπιταλισμού.
Είναι άλλος ο ρόλος των φασιστικών κομμάτων σε μια ιμπεριαλιστική χώρα άλλος σε μια εξαρτημένη.
Η ανάδειξη αυτού του ζητήματος και στο πλαίσιο της αντιφασιστικής πάλης έχει την αξία της μιας και η Χρυσή Αυγή, αλλά και όλες οι άλλες οργανώσεις αυτού του είδους που είναι άφθονες και κάνουν σοβαρή υπόγεια δουλειά, παίζει ιδιαίτερα στο εθνικοπατριωτικό και το "Έλληνας".
Η σύνδεση του λόγου ύπαρξης της Χρυσής Αυγής με όλες τις πτυχές που αποτελούν την ελληνική πραγματικότητα νομίζω ότι θα βοηθήσει καλύτερα στην αποκάλυψή της στα μάτια ενός κόσμου που τη θεωρεί αντισυστημική και πατριωτική οργάνωση.
Η ανάγκη σύγκλισης διαφορετικών δυνάμεων, δεν έχω υπόψη μου τη συγκεκριμένη συγκρότηση που αναφέρεις αλλά γενικά νομίζω ότι ισχύει, δεν είναι απαραίτητο να συνοδεύεται από την εκ των προτέρων προσπάθεια αυτών που προτείνουν κείμενα να κάνουν εκπτώσεις στις απόψεις τους στο όνομα τωνσυγκλήσεων (δεν το θεωρώ απαραίτητα αρνητικό, σκέψεις εκφράζω). Ίσως είναι καλύτερα αρχικά να εκφράζεται από την αρχή η ολότητα μιας άποψης και η σύνθεση να γίνεται κατά τη διάρκεια της συζήτησης και της κίνησης.
Κατά τα άλλα είπα και στο πρώτο μου σχόλιο ότι είναι ένα πολύ καλό κείμενο. Αποτελεί μια ιδιαίτερα σοβαρή βάση συζήτησης, κάτι που λείπει ιδιαίτερα μιας και αυτά που έχουν επικρατήσει να βγαίνουν στηρίζονται κυρίως στο συναισθηματικό και στην ιστορική αποκάλυψη του ναζισμού, παρά στην αναγκαιότητα της σύγχρονης αντιπαράθεσης με αυτόν.

Π.

Φαφλατάς είπε...

Μια απορία για τον Π.:

Τι διαφέρει στο ρόλο των φασιστικών κομμάτων σε ιμπεριαλιστικές και εξαρτημένες χώρες όπως λες;

Εννοώ και στις δυο περιπτώσεις δεν υπηρετούν το κεφάλαιο της χώρας τους;

Από κει και πέρα:

Για το ζήτημα της εξάρτησης είναι ενδιαφέρουσα η συζήτηση που άνοιξε. Το πρόβλημα δεν είναι μόνο η μη αναφορά στην εξάρτηση όπως π.χ. σε αυτό το κείμενο αλλά και το τσουβάλιασμα της εξάρτησης με την υποτέλεια ή την υποδούλωση που επίσης την ακυρώνει μιας και δεν πρόκειται για συμπληρωματικές θεωρήσεις αλλά για αντιπαραθετικές.

Για το αν πρέπει να γράφονται οι απόψεις στην ολότητά τους ή όχι, εξαρτάται πρώτα απ' όλα ως τι γράφει κανείς ένα κείμενο. Εάν το γράφεις ως μέλος ενός πολιτικού φορέας συμφωνώ απόλυτα με τον Π. Εάν όμως το γράφεις ως μέλος μιας πλατύτερης ομαδοποίησης τότε θα πρέπει να γράφει κανείς με βάση τα κεκτημένα της ομάδας αυτής βάζοντας στην συζήτηση επί του κειμένου την ιδιαίτερή του άποψη.

Επίσης εξαρτάται από το τι θες να κάνεις. Μια πλατιά συμμαχία ή μια συμμαχία ομοϊδεατών. Εάν θες το πρώτο βάζεις ένα μίνιμουμ πολιτικό πλαίσιο που να σε καλύπτει ως προς το συγκεκριμένο θέμα/επίδικο. Γιατί το βάζω όλη μου την άποψη σε ένα κείμενο αλλά το θέτω προς συζήτηση είναι και λίγο κοροϊδία, μου θυμίζει πολύ το ΝΑΡ που τα βάζει ΟΛΑ και μετά καλεί σε ανοιχτό διάλογο...επί της άποψής του.

Καιρό είχα να δω φυσιολογική συζήτηση (και) σε αυτό το ιστολόγιο, ελπίζω να παραμείνει σε τέτοια επίπεδα

Ανώνυμος είπε...

Καταρχήν, η όλη συζήτηση περί αντιφασισμού, εκεί όπου γίνεται με όρους μαζικότητας, όπου αναδεικνύονται και οι τρόποι θεώρησης των πολιτικών δυνάμεων αλλά και η ανάγκη ανθρώπων δημοκρατών και αντιφασιστών, που δεν είναι ενταγμένοι οργανικά κάπου, να αντιδράσουν στο φαινόμενο, αναδεικνύει επί της ουσίας το ένα και μεγάλο πρόβλημα: Αυτό της συγκρότησης της αριστεράς σε πολιτική δύναμη ανατροπής (που θα έχει και αντιφασιστική κατεύθυνση) και σε συνάρτηση με τη συγκρότηση της εργατικής τάξης και άρα της ιδεολογίας της τάξης αυτής. Η συζήτηση που ανοίγει περιλαμβάνει: α)μια τεχνητή αντίθεση πολιτικού αγώνα - συγκρουσιακής ακτιβιστικής δράσης, πίσω από την οποία κρύβεται: η άρνηση κάποιων να κάνουν μαζικό πολιτικό αντιφασιστικό αγώνα (γιατί θα πρέπει να κάνουν αγώνα ενάντια στα μέτρα, αγώνα διεκδίκησης, αγώνα ανατροπής, οργάνωσης του αντίπαλου δέους). Θα πρέπει δηλαδή να αφαιρέσουν (να αφαιρούν) το έδαφος ανάπτυξης του φασισμού αλλά και να το προσαρτούν κάπου αλλού. Εδώ σε θέλω. Κάποιοι άλλοι βολεύονται βλέποντας το φαινόμενο ως ακτιβισμό, αφού στο πραγματικό γήπεδο δεν θέλουν να παίζουν (εδώ δεν καταλαβαίνουν (;;) ότι κερδίζει ο φασισμός όσο του αφήνεται χώρος να αναπτύσσεται στο έδαφος της κρίσης και με δεδομένη την αδυναμία της αριστεράς. Επίσης αρκετοί υπερεκτιμούν τις ενδεχόμενες νίκες" στο συγκρουσιακό επίπεδο, μη βλέποντας τον εκφασισμό, τη διάχυση, τις μορφές κοινωνικής αποδοχής που εν δυνάμει μπορεί να πάρει αν και εφόσον (πολλά υποθετικά, αλλά καλό είναι να σκεφτόμαστε και έτσι.
Κ
(συνεχίζεται)

Ανώνυμος είπε...

Στην ουσία η ανάγκη δεν είναι "να δένει" ένα κείμενο αλλά πολύ πιο κρίσιμα πράγματα. Που ακόμα κι αν είναι "δεμένο" η κρισιμότητα των άλλων ζητημάτων παραμένει. Το θέμα είναι λοιπόν πώς αυτό το άλλο, που δένει το γλυκό καλύτερα, αποτελεί, γίνεται κτήμα, συνειδητοποίηση, πράγμα που δεν το ξεχνάς στον τρόπο που θα σκεφτείς και θα δράσεις. Να πώ ένα άλλο παράδειγμα: Άνθρωποι (δεν γνωρίζω πόσοι αλλά θα ναι αρκετοί) που ζουν στα Χανιά, γύρω από τις βάσεις των Αμερικάνων, που εντάξει δεν τους λες νατοϊκούς, ούτε φιλοαμερικάνους και εχθρούς των ελλήνων, ας πούμε, ανέχονται ή "ανέχονται" την ύπαρξη των βάσεων γιατί τρώνε ψωμί από αυτούς (νοικιάζουν, αγοράζουν, καταναλώνουν κ.λπ.). Αυτή η στάση για να απαντηθεί, να αλλάξει, να γίνει τέτοια που θα δημιουργήσει όρους διωγμού των βάσεων θέλει περισσότερα από ένα δεμένο κείμενο. Θέλει συγκρότηση, στράτευση σε λογική αντίστασης, αλληλεγγύης, σύγκρουσης και ανατροπής. Μη σου πώ πως ξέρουν όλοι αυτοίοι άνθρωποι και η κουτσή Μαρία, πλέον, ασχέτως αν δεν θέλει να το ομολογήσει) ότι η Ελλάδα είναι εξαρτημένη και ορμητήριο κλπ, κλπ.
Αυτό που λες "άλλος ο ρόλος των φασιστικών κομμάτων στις ιμπεριαλιστικές χώρες κι άλλο στις εξαρτημένες" είναι σωστό αλλά για ποιο λόγο;; Γιατί είναι άλλος ο ρόλος των αστικών τάξεων στις μεν κι άλλος στις δε. Και αυτό που σου απαντάει ο Φαφλατάς επίσης σωστό αρχειακά, και στις δυο περιπτώσεις υπηρετούν το κεφάλαιο της χώρας τους. Μπορεί να υπάρξει φασισμός που να υπηρετεί φανατικά μόνο το ντόπιο και όχι (καθόλου) το ξένο κεφάλαιο; Και δεν εννοώ τα κηρύγματα των εθνικοσοσιαλιστών, εννοώ πραγματικά και αληθινά. Γιατί ναι μορφές φασισμού υπάρχουν πολλές. Π.χ αυτόνομοι εθνικιστές ή και διασπάσεις στο εσωτερικό των φασιστικών ομάδων, που και σαν αντιμπεριαλιστές εμφανίζονται, και σαν αντι-μονοπωλιακοί, και σαν αντικρατιστές, και σαν αντιμπάτσοι, και σαν φιλοφονταμενταλιστές και έχουν και σε σάιτ τους πρώτη μούρη την εργατική εξέγερση στο Σικάγο και τον αγώνα, παρακαλώ, της εργατικής τάξης. Θέτω το ερώτημα για ν' ανοίξει μια συζήτηση.
Πάντως συμφωνώ με τον φαφλατά στις 2η και 3η παράγραφο του σχολιασμού του.

Κ.

(ίσως και να συνεχιστεί :-)

Ανώνυμος είπε...

Μια διευκρίνιση: μερικά κείμενα γράφονται όχι στοχεύοντας σε μια τεχνητή σύγκλιση πολιτικών δυνάμεων (και άρα οφείλουν να είναι προετοιμασμένα έτσι ώστε ν' αρχίζουν να αφαιρούν, κατά τη διαδικασία αυτής της αστείας κοπροραπτικής που έχουμε δει όλοι) και στο τέλος μπορεί να σου βγαίνει ένα πολύ καλό κείμενο αλλά να μην το στηρίζει επί της ουσίας κανείς (στρίβειν δια του αρραβώνος) Αλλά για να εκφράσουν κόσμο που θέλει να κινηθεί σε μια κατεύθυνση χωρίς να καταπιεί διάφορες φόλες

Κ.

Ανώνυμος είπε...

Με συγχωρείτε αλλά ήθελα να ρωτήσω το εξής.
Είσαστε οι ίδιοι που κάνατε κάλεσμα στις προηγούμενες εκλογές για ειρήνη, δουλειά κ ξερω γω τι άλλο;
Να συμφωνήσω με τον Κ. αλλά για την ιστορία να πω-εντελώς καλοπροαίρετα-ότι αν βάλει κανεις τα προεκλογικά κείμενα δίπλα με την παρούσα συζητηση, η υπόθεση είναι για γέλια.

Ανώνυμος είπε...

Γενικά, συμφωνώ με τον/την Π. για το θέμα της εξάρτησης, σωστή και η παρατηρηση της Κ. ότι παρά την υποτιθέμενη κοινή παραδοχή, διαφορετικές απόψεις καταλήγουν σε άλλες θέσεις (εθνικές θεωρήσεις αναζήτησης συμμαχιών με επιτιθέμενα πρόθυμα τμήματα της αστικής τάξης).

Πάντως, η υποτίμηση του ζητήματος της εξάρτησης σε μια τέτοια περίοδο σε βγάζει off νομίζω.

Για το Φαφλατά:
Προφανώς και διαφέρει ο ρόλος των φασιστικών κομμάτων σε ιμπεριαλιστικές και εξαρτημένες χώρες. Το ότι και στις δύο περιπτώσεις εξυπηρετούν το κεφάλαιο της χώρας τους είναι ευνόητο και "λίγο".

Για παράδειγμα, ο ναζισμός στη Γερμανία (και ο φασισμός στην Ιταλία) πήραν το εισιτήριο από το κεφάλαιο των χωρών τους, το οποίο θεώρησε ότι με αυτό το όχημα θα αντιμετώπιζαν το ζήτημα της ήττας του πρώτου πολέμου και των αγορών (ο "ζωτικός χώρος").

Σε μια εξαρτημένη χώρα σαν την Ελλάδα, τέτοιες τάσεις ναι! θέλουν να εκπροσωπήσουν την αστική τάξη της χώρας τους, μόνο που αυτή "εκπροσωπείται" πριν απ΄όλα από τον αμερικάνικο και ΕΕ ιμπεριαλισμό. Από τα ξένα αφεντικά. Εξού και ο γνωστός όρκος του ταγματασφαλίτη:
"ΟΡΚΙΖΟΜΑΙ εις τον Θεόν τον Άγιον τούτον όρκον ότι θα υπακούω απολύτως εις τας διαταγάς του ανώτατου αρχηγού του Γερμανικού Στρατού Αδόλφου Χίτλερ".

Υπό αυτή την έννοια, χρειάζεται και μια πολιτική συζήτηση τι κοινωνικά φιλοδοξούν να εκφράσουν οι φασιστικές συμμορίες. Με βάση τα παραπάνω, άποψή μου είναι ότι ούτε λαϊκά συμφέροντα μπορούν να εκφράσουν (εξού και το άδειασμά τους στην ιστορία με την έφοδο των εργατών του Σκαραμαγκά στο Πεντάγωνο, που τους ανάγκασε να κάνουν τα θεατριλίκια στη Βουλή) ούτε όμως και κάτι παραπάνω από την άνάγκη παρακρατικής δράσης του ίδιου του συστήματος. Στο πλαίσιο αυτό δεν μπορώ παρά να σκεφτώ ότι ποντάρουν να φιλοξενήσουν και να εκφράσουν λούμπεν, μαφιόζικα κομμάτια (εργοδοτική τρομοκρατία, νύχτα, σωματεμπορία, πρεζεμπορία) που -κάτι ανάμεεσα σε μέλη τους και μισθοφόροι- θα αναλαμβάνουν διάφορα "συμβόλαια" τέτοιου είδους... Δεν το υποτιμάω, γιατί σε συνθήκες κοινωνικής ερήμωσης, αυτά τα "deal" δεν είναι σίγουτο ότι θα αφορούν τόσο μικρό κομμάτι πληθυσμού.

Τέλος, δεν έχω μπορέσει να καταλάβω κάτι που έχω δει από δω και από κει. Λές, Φαφλατά:
"Το πρόβλημα δεν είναι μόνο η μη αναφορά στην εξάρτηση όπως π.χ. σε αυτό το κείμενο αλλά και το τσουβάλιασμα της εξάρτησης με την υποτέλεια ή την υποδούλωση που επίσης την ακυρώνει μιας και δεν πρόκειται για συμπληρωματικές θεωρήσεις αλλά για αντιπαραθετικές"

Δεν καταλαβαίνω γιατί η υποτέλεια ή η υποδούλωση ακυρώνει την εξάρτηση. Οταν η εξάρτηση βαθύνει σε κάποιο βαθμό, δε φέρνει μια νέα ποιότητα, που -ναι- εγώ θα την έλεγα υποτέλεια ή και υποδούλωση; Οταν τη δεκαετία του 60 ο πρωθυπουργός μέτραγε μέρες ανάλογα με το χαμόγελο του Αμερικάνου πρέσβη, δε θα το περιέγραφες ας πούμε ως υποτέλεια; Οταν φτιάχνουν γραφείο για να διαχειρίζονται οι Γερμανοί την πώληση της ελληνικής δημόσιας περιουσίας -δηλ την "περιουσία" της ελληνικής αστικής τάξης, (καταλαβαινόμαστε εδώ πέρα, μη με παρεξηγήσεις)-, δεν είναι μια ποιότητα παραπάνω από τη φράση "βάθεμα της εξάρτησης";

Πώς θα περιέγραφες εσύ με όση ακρίβεια μπορείς την όξυνση, το βάθεμα αυτής της σχέσης εξάρτησης;

Πάνος (όπως καταλάβατε δεν είμαι ο/η Π.)

ΥΓ: Α, και για τον ανώνυμο 11.23: Χαίρομαι που σε κάναμε να γελάσεις. Ζηλεύω την ανετιά κάποιων να μπαίνουν σε μια κουβέντα και να πετάνε έτσι μια μαλακία ("εντελώς καλοπροαίρετα το λέω", που λες και συ) πριν κοιμηθούνε...

Ανώνυμος είπε...

Για το τι εννοώ για τη διαφορά ρόλων ο Κ. με κάλυψε.
Για τα άλλα ζητήματα που θέτεις Φαφλατά, εξάρτηση, υποτέλεια, υποδούλωση κ.λπ. είναι μεγάλη κουβέντα. Κατ' αρχήν θα ήθελα να δω τις απόψεις των οργανώσεων και των άλλων συλλογικοτήτων που συμμετέχουν στη Π.Α.Α.Σ. ολοκληρωμένες για να βγάλω κάποιο συμπέρασμα για το πως την εννοούν. Εκτός και αν υπάρχουν κάπου και εγώ δεν τις έχω δει. Το λέω γιατί διαβάζοντας διάφορα κείμενα στις εφημερίδες αλλά και στις ανακοινώσεις δεν είναι και τόσο ξεκάθαρο για το ποιες είναι οι απόψεις τους. Αλλού διαβάζουμε περί εξάρτησης, αλλού περί των υπολοίπων που λες και αλλού σε ένα κείμενο μπορεί να τα βρούμε όλα μαζί!
Εγώ θα θέσω κάποια ερωτήματα.
Ποια είναι τα χαρακτηριστικά της ελληνικής αστικής τάξης; Αν την συγκρίνουμε με την επίσης εξαρτημένη της Τουρκίας θα δούμε ότι αυτή στην προσπάθειά της να στηρίξει το ρόλο που θέλει να έχει στη περιοχή μπορεί να έρθει ακόμη και σε κόντρα με τις ΗΠΑ. Η ελληνική αστική τάξη σε ποιες από τις επιδιώξεις της έχει επιμείνει; Πόσες φορές αναγκάστηκε από τους ιμπεριαλιστές να κάνει πίσω, να εκχωρήσει ακόμη και κυριαρχικά δικαιώματά της χωρίς να προβάλει καμιάς μορφής αντίστασης; Να το δούμε τα τελευταία χρόνια από το ευχαριστούμε του Σημίτη, όπου αποδέχτηκε τις γκρίζες ζώνες, μέχρι και το ζήτημα του αγωγού Μπουργκάς Αλεξανδρούπολης;
Να το δούμε στη βάση αυτού που γίνεται τα τελευταία χρόνια και τη μεγάλη πίεση που δέχεται για να περάσει όσα περνάει χωρίς να της δίνουν τη δυνατότητα έστω και μιας μικρής ανάσας; Δεν αρνούμαι ότι είναι επιλογή της και ότι προφανώς τα συμφέροντά της ταιριάζουν με τις επιδιώξεις των ιμπεριαλιστών αλλά για παράδειγμα δεν θα ήθελε να καθορίσει τις εξελίξεις στο θέμα των Σκοπίων; Τι την εμποδίζει, τη στιγμή που όπως ισχυρίζονται αρκετοί σε αριστερά και δεξιά έχει τον οικονομικό τους έλεγχο;
Υπάρχουν ή δεν υπάρχουν τελικά στοιχεία υποτέλειας ή υποδούλωσης στην εξαρτημένη ελληνική αστική τάξη; Τέτοια που να οδηγούν ακόμη και την κουτσή Μαρία, όπως λέει ο Κ., να πιστεύει ότι αλλού παίρνονται οι αποφάσεις; Υπάρχουν τμήματά της που θα ήθελαν να ξεφύγουν; Να ακολουθήσουν άλλη πολιτική; Που κοιτάνε προς αλλού; π.χ. Ρωσία; Αυτές τις τάσεις εκφράζει η Χρυσή Αυγή σήμερα, το ΛΑΟΣ παλιότερα;
Για το θέμα αυτό ότι πιο ολοκληρωμένο έχει βγει μέχρι τώρα είναι το βιβλίο του Β. Λιόση "Ιμπεριαλισμός και εξάρτηση".

Π.

Ανώνυμος είπε...

Σε σχέση με το κείμενο τώρα.
Ως προς την ουσία του πράγματος δεν έχω να διαφωνήσω σε κάτι με τον Κ., κάποιες σκέψεις εξέφρασα διαβάζοντάς το και κάνοντας την υπόθεση ότι στη συγκρότηση της πρωτοβουλίας που ανέφερες θα υπάρχουν κι άλλα κείμενα.
Έπειτα υπάρχουν δεν υπάρχουν κείμενα σε μια συζήτηση που φιλοδοξεί να προχωρήσει σε οποιαδήποτε δράση μπορούν να ειπωθούν τα πάντα. Το ποια άποψη θα επικρατήσει και το τι συνθέσεις θα γίνουν θα εξαρτηθεί κατά κύριο λόγο από την κίνηση των ανθρώπων που συμμετέχουν και από την εμπειρία που θα αποκτήσουν.
Κατά τη γνώμη μου ο φασισμός υπηρετεί το σύστημα έτσι όπως εκφράζεται σε κάθε χώρα. Οπότε στην Ελλάδα δεν μπορεί παρά να εξυπηρετεί και το ξένο κεφάλαιο, στην καλύτερη περίπτωση μπορεί να εκφράζει κάποιες μερίδες που μπορεί να στρέφονται προς την ανατολή της Ευρώπης. Πάλι όμως με την ίδια λογική. Δεν προκύπτει από πουθενά ότι η Χρυσή Αυγή, ή το ΛΑΟΣ πριν, έθεταν ζήτημα ανεξαρτητοποίησης του ντόπιου κεφαλαίου από την πρόσδεσή του με το ξένο - ιμπεριαλιστικό.
Πράγματι κατά καιρούς έχουν εμφανιστεί ομάδες καθαρά ρατσιστικές που ισχυρίζονται ότι ανήκουν στην αριστερά και στον αναρχοαυτόνομο χώρο αν και δε νομίζω ότι έχουν κάποια ιδιαίτερη επιρροή. Εγώ αναφερόμουν περισσότερο σε κάποιες εθνικοπατριωτικές οργανώσεις που λειτουργούν "υπόγεια", προσπαθούν να μπουν σε συνελεύσεις και όπου κινείται κόσμος για ζητήματα όπως τα χαράτσια και την αλληλεγγύη (κοινωνικά παντοπωλεία, ιατρεία, κουζίνες κ.λπ.) χωρίς να εκφράζονται ανοιχτά. Αν και νομίζω ότι η Χρυσή Αυγή τους έχει πλέον υποσκελίσει όλους αυτούς.
Μεγάλο θέμα ανοίξαμε και δε νομίζω ότι θα λυθεί με μια κουβέντα. Είναι και αυτά τα κρίσιμα πράγματα που αναφέρεις. Η κούραση δεν μου επιτρέπει τη συνέχεια. Αν εξελιχθεί η συζήτηση ίσως να μου δοθεί η ευκαιρία να πω κι άλλα!

Π.

Φαφλατάς είπε...

"Οταν τη δεκαετία του 60 ο πρωθυπουργός μέτραγε μέρες ανάλογα με το χαμόγελο του Αμερικάνου πρέσβη, δε θα το περιέγραφες ας πούμε ως υποτέλεια"

Δηλαδή τότε ήταν υποτέλεια, μετά αμβλύνθηκε κι έγινε εξάρτηση και τώρα ξανά υποτέλεια; Γιατί από το μ-λ τουλάχιστον δεν γινόταν λόγος για υποτέλεια μέχρι πρόσφατα παρά μόνο για εξάρτηση.

Για την Τουρκία είναι μεγάλη κουβέντα η εξάρτησή της. Υπάρχουν οργανώσεις στην Τουρκία που βλέπουν την χώρα ως μισο-αποικιακή, μισο-φεουδαρχική και μάλιστα διαβάζω πως η επιθετικότητα της Τουρκίας απέναντι στη Συρία αποτελεί σχέδιο των ιμπεριαλιστών.

Μηχανιστική αντίληψη (κατά την άποψή μου) περί εξάρτησης όπως και για την Ελλάδα που βλέπει την αστική τάξη ως μαριονέτα των ιμπεριαλιστών χωρίς καμιά βλέψη/ρόλο κτλ δηλαδή υπόδουλη.

Φαφλατάς είπε...

" Οταν φτιάχνουν γραφείο για να διαχειρίζονται οι Γερμανοί την πώληση της ελληνικής δημόσιας περιουσίας -δηλ την "περιουσία" της ελληνικής αστικής τάξης, (καταλαβαινόμαστε εδώ πέρα, μη με παρεξηγήσεις)-, δεν είναι μια ποιότητα παραπάνω από τη φράση "βάθεμα της εξάρτησης";"

Οι ιδιωτικοποιήσεις δηλαδή είναι ξεπούλημα της περιουσίας της αστικής τάξης, την οποία αγοράζει το κεφάλαιο, δηλαδή η ελληνική αστική τάξη;

Αυτή τη στιγμή την ελληνική δημόσια περιουσία δεν μπορεί να την αξιοποιήσει το κεφάλαιο (ελληνικό ή ξένο). Με το ξεπούλημά της θα μπορεί, το γεγονός πως το μεγάλο κομμάτι της πίτας θα πάει στο ξένο κεφάλαιο είναι προφανώς απόδειξη της εξάρτησης. Αλλά προφανώς θα κερδίσει και το ελληνικό κεφάλαιο το οποίο μέχρι τώρα δεν είχε κομμάτι της πίτας αυτής. Μέχρι τώρα το μόνο που ξεπουλήθηκε απ' όσο ξέρω είναι η ΑΤΕ και η οποία πήγε σε ελληνικά χέρια.

Πολύ πιο μεγάλα σκάνδαλα ξεπουλήματος έγιναν στο παρελθόν, βλέπε π.χ. Ωνάσης/Ανδρεάδης στα Μέγαρα.

Ανώνυμος είπε...

Προς Φαφλατά

Δεν ξέρω τι έλεγε το μ-λ το 60 και δεν είναι αυτό το βασικό ζήτημα. Αν θες τη γνώμη μου θα μπορούσε άνετα να μιλάει για υποτέλεια. Με ρωτάς αν τότε ήταν υποτέλεια και μετά έγινε εξάρτηση και μετά ξαναέγινε υποτέλεια. Το ερώτημα μου φαίνεται άκυρο. Η υποτέλεια κατά τη γνώμη μου είναι μια έννοια που δένει με την εξάρτηση –και ακόμα περισσότερο σε περιπτώσεις σαν την αστική τάξη της Ελλάδας, που είχε, έχει και θα έχει (στο σύνολό της, μάλιστα) συνυφασμένη την ύπαρξή της με την εξυπηρέτηση των ξένων αφεντικών.

Με την έννοια αυτή θα σου πω και κάτι (ας πούμε) αυτοκριτικά. Εγώ προσωπικά (που ποτέ δεν είχα πρόβλημα με εκφράσεις, όπως «υποτέλεια», ξενοδουλεία» κλπ) αιφνιδιάστηκα τα δύο τελευταία χρόνια με το πόσο ξυπόλητη, πόσο χωρίς έρμα, πόσο «ανυπόστατη» είναι η ελληνική αστική τάξη.

Αιφνιδιάστηκα με την πλήρη αδυναμία της να θέσει όρους, να αποφασίσει ρυθμούς επίθεσης, να διεκδικήσει ρόλους. Εκτός αν νομίζεις ότι όλα είναι στημένα για να τη… λυπηθούμε.
Αν, λοιπόν, κάποιος νομίζει ότι η αστική τάξη της χώρας είναι μέσα στην τρελή χαρά για τη νέα κερδοφορία που της ανοίγεται, εγώ νομίζω ότι είναι σε πανικό για το πόσο θα την υποβιβάσουν τα αφεντικά της. Για το πόσα κομμάτια της θα γλιτώσουν το κάψιμο.

Αφήνεις να εννοηθεί ότι οι έννοιες υποδούλωση – υποτέλεια υπονοούν μια αστική τάξη χωρίς καμία βλέψη/ρόλο. Αυτή η ισότητα βέβαια δεν προκύπτει από πουθενά. Και οι μεγαλύτερες μαριονέτες έχουν τις δικές τους φιλοδοξίες. Μόνο που, ξέρεις, οι φιλοδοξίες δεν κρίνονται τελικά στο επίπεδο των προθέσεων αλλά στο πεδίο του πραγματικού συσχετισμού δύναμης.

Να σου θυμίσω ποιος ήταν ένας μεγάλος σύγχρονος… σταυροφόρος της «απελευθέρωσης της Βορείου Ηπείρου» και της σκληρής πολιτικής απέναντι στη γιουγκοσλάβικη Μακεδονία; Ο Σαμαράς που τώρα σου δημιουργεί αποστροφή (μαζί με τους χίλιους γνωστούς λόγους) και περιφρόνηση για το πόσο σκουλήκι γίνεται μπροστά στους ιμπεριαλιστές. Ο «φιλόδοξος», ο «διεκδικών ρόλο», ο «αντιμνημονιακός» Σαμαράς, του οποίου τα πάντα (από τα συγνώμη στη Μέρκελ και την απόλυτη ευθυγράμμιση μέχρι και την ίδια τη "γλώσσα του σώματος") δείχνουν δουλοπρέπεια – γιατί πράγματι αυτή είναι η κατάλληλη λέξη . Οι φιλοδοξίες της αστικής τάξης, λοιπόν, αποτελούν σήμερα ανέκδοτο, όχι ως προς τις προθέσεις, αλλά ως προς τις δυνατότητες. Ως προς αυτό, δηλαδή που έχει πραγματική σημασία.

Συμπερασματικά, θα έλεγα το εξής: βλέποντας διαγώνια τις αναφορές στο ζήτημα και στην υποτιθέμενη αντιπαράθεση των εννοιών «εξάρτηση – υποτέλεια», μου φαινόταν μια κουβέντα χωρίς πραγματικό περιεχόμενο. Όσο μπαίνω κι εγώ στην κουβέντα, τόσο περισσότερο μου φαίνεται ακατανόητη και «δογματική» και τόσο κλίνω προς την πρώτη μου εντύπωση. Εκτός αν δεν έχω καταλάβει κάποιες πλευρές. Περιμένω να μου τις εξηγήσεις.

Το δεύτερο σχόλιό σου το έχασα τελείως. Είναι προφανές ότι οι γερμανοί διεκδικούν τη διαχείριση του ξεπουλήματος της ελληνικής κρατικής περιουσίας όχι επειδή το αποφάσισαν μαζί με την ελληνική αστική τάξη και ούτε για να τη δώσουν σε αυτή. Αν ήταν έτσι θα την έκαναν τη δουλειά απευθείας οι «δικοί μας». Και το πιο αστείο είναι ότι αν σκαλώσει αυτή η διαδικασία, μάλλον θα σκαλώσει επειδή θα τσινήσουν τα άλλα αφεντικά (οι αμερικάνοι, εννοώ βέβαια)…

Πάνος

Ανώνυμος είπε...

Συμφωνώ πλήρως με τον Πάνο. Ο Σαμαράς από σκληρός αλβανοφάγος και τουρκοφάγος μετατράπηκσε σε τυφλό κουταβάκι της Μέρκελ.

Έσπευσε μάλιστα να ομολογήσει ότι.. αμάρτησε λέγοντας "ουδείς αναμάρτητος".

Εθελόδουλος, μικροπρεπής, "λίγος" και ανίκανος όπως και η αστική τάξη που υπηρετεί.

Ηλίας

Φαφλατάς είπε...

“Δεν ξέρω τι έλεγε το μ-λ το 60 και δεν είναι αυτό το βασικό ζήτημα. Αν θες τη γνώμη μου θα μπορούσε άνετα να μιλάει για υποτέλεια. Με ρωτάς αν τότε ήταν υποτέλεια και μετά έγινε εξάρτηση και μετά ξαναέγινε υποτέλεια. Το ερώτημα μου φαίνεται άκυρο. Η υποτέλεια κατά τη γνώμη μου είναι μια έννοια που δένει με την εξάρτηση –και ακόμα περισσότερο σε περιπτώσεις σαν την αστική τάξη της Ελλάδας, που είχε, έχει και θα έχει (στο σύνολό της, μάλιστα) συνυφασμένη την ύπαρξή της με την εξυπηρέτηση των ξένων αφεντικών. 
”

1) Δεν ρώτησα τι έλεγε το μ-λ τότε και δεν έφερα εγώ σαν παράδειγμα το 60 αλλά εσύ. To ερώτημα είναι άκυρο εάν θεωρεί κανείς πως εξάρτηση και υποτέλεια είναι ταυτόσημες έννοιες. Σύμφωνα με σένα που θεωρείς βάθεμα της εξάρτησης την υποτέλεια είναι πολύ εύλογο το ερώτημα και σχετίζεται άμεσα με το το επίπεδο της παρέμβασης του ξένου παράγοντα. Το '60 (σχηματικά) και σήμερα το βαφτίζεις υποτέλεια ενώ ενδιάμεσα μιλούσες για εξάρτηση. Άρα αυτό που ρωτάω είναι σύμφωνα με την δική σου εννοιολόγηση εάν στο μεσοδιάστημα είχαμε για 40-50 χρόνια άμβλυνση της παρέμβασης του ξένου παράγοντα.

2) Συνεχίζω στο ίδιο θέμα. Το ερώτημα εξάρτηση/υποτέλεια σου φαίνεται άκυρο λες και ότι οι έννοιες δένουν. Το θέμα είναι πως σε πιο πάνω σχόλιό σου βάζεις την υποτέλεια ως ποιοτικό στάδιο πάνω από την εξάρτηση. Από την άλλη στα κείμενα σας πλέον χρησιμοποιούνται μαζί, άρα δεν ταυτίζονται αλλά και ούτε αποτελούν νέο στάδιο η μια της άλλης. Κατά την αποψή μου υπάρχει ή το ένα ή το άλλο όπως υπήρχε ή ιμπεριαλισμός ή παγκοσμιοποίηση παρότι πολλοί ήθελαν να μας πείσουν πως υπάρχει ιμπεριαλιστική παγκοσμιοποίηση. Θα γράψω κάποια πράγματα παρακάτω γι αυτό.
Βέβαια ο Π. λέει σε κάποιο σημείο ότι δεν έχουν τοποθετηθεί οι δυνάμεις που συμμετέχουν την Π.Α.Α.Σ. στο πως τις εννοούν. Το είχα αντιπαρέλθει γιατί εγώ δεν αναφέρθηκα πουθενά στην Π.Α.Α.Σ. αλλά οφείλω να πω πως πρώτα δίνεις περιεχόμενο στις έννοιες και μετά τις πετάς παρότι η αριστερά στην Ελλάδα το συνηθίζει και μέχρι πρόσφατα έκραζε το μ-λ τέτοιες λογικές, που τώρα κατά παραδοχή υϊοθετεί (πρώτα τα λέμε και μετά ψάχνουμε(;) να τα αναλύσουμε).

3) Η ύπαρξη της αστικής τάξης είναι συνυφασμένη με το ξένο κεφάλαιο. Ναι, αλλά με ποιο τρόπο, εκεί φαίνεται η διαφορά εξάρτησης και υποτέλειας/υποδούλωσης, θέλει αλλά δεν μπορεί να έχει αυτόνομη πολιτική ή δεν θέλει και δεν μπορεί. Η υποτέλεια η οποία χρησιμοποιείται από την ΕΔΑ για πρώτη φορά μέχρι το Μ-Λ (και το μ-λ πλέον), για να αναφερθώ μόνο στην εξ' αριστερών χρήση συνδυαζόταν πάντα και με την εθελοδουλεία. Ας ανατρέξει κανείς σε κείμενα αυτών των δυνάμεων που την χρησιμοποιούσαν πάντα για να το δει. Ακριβώς γιατί αντιμετωπίζει την Ελλάδα ως (ημι)αποικία, ως προτεκτοράτο και επί της ουσίας αμφισβητεί την ύπαρξη καν αστικής τάξης, και βλέπει πράκτορες και τοποτηρητές του ιμπεριαλισμού αντίστοιχους με τους δραγουμάνους, τους προύχοντες και τους προεστούς μιας άλλης περιόδου (και ενός άλλου συστήματος παραγωγής) που είναι πλουτοκράτες (έννοια πέρα κι έξω από οικονομικοπολιτικές σχέσεις) ούτε καν κεφαλαιοκράτες (όχι δεν ταυτίζονται τα δυο και δεν είναι παιχνίδι λέξεων είναι ανάλυση της πραγματικότητας).
Επίσης συνδυάζεται και με τον χαρακτηρισμό περί (ξενόδουλης) πλουτοκρατικής ολιγαρχίας. Αυτή δεν ταυτίζεται με το σύνολο αλλά με τμήμα της αστικής τάξης. Ερώτημα προς όσους υϊοθετούν την ορολογία/ανάλυση: Άρα υπάρχει και μη ξενόδουλο τμήμα και ποιο είναι αυτό ή έστω ποιο/ποια είναι τα άλλα κομμάτια της αστικής τάξης πλην της πλουτοκρατικής ολιγαρχίας και για ποιο λόγο ο διαχωρισμός αυτός;

Φαφλατάς είπε...


4) Για τη διαχείριση της κρατικής περιουσίας. Θα ήθελα να μου δόσεις μερικά στοιχεία περί του Γερμανικού γραφείου διαχείρισης γιατί δεν βρίσκω τίποτα. Αντιθέτως βρίσκω το ξεπούλημα της ΑΤΕ, της Δωδώνης (εκεί λέγεται πως κρύβεται και ρωσικό κεφάλαιο), ολυμπιακών ακινήτων στο Λάτση και γενικά κινήσεις που μόνο ζημιογόνες δεν είναι για την ελληνική αστική τάξη.

5) Επειδή αιφνιδιάστηκες από το γεγονός πως όπως λες η αστική τάξη δεν μπορεί να αποφασίσει για ρυθμούς επίθεσης να σου θυμίσω όλα αυτά που διέρρευσαν εκ των υστέρων για μέτρα που πάρθηκαν μετά από προτάσεις εκπροσώπων του ελληνικού κεφαλαίου, τις αλλαγές στο εργασιακό (Χαλυβουργία, χαμηλότερος μισθός για εργοδοτούμενος κάτω των 25 κτλ) που δεν ευνοούν την τρόικα αλλά την ελληνική αστική τάξη, κτλ.

Εάν είναι "δογματισμός" να θεωρεί κανείς πως οι λέξεις δεν έχουν χάσει το νόημά τους και πως η αριστερά δεν λέει κούφια λόγια και άρα η χρήση του τάδε ή του δείνα όρου έχει τη σημασία της τότε είμαι δογματικός. Όπως είναι και διάφοροι άλλοι που διϋλίζουν τον κόνοπα όταν πρόκειται για κείμενα τρίτων αλλά τα δικά τους είναι υπεράνω και μπορούν να χρησιμοποιούν λέξεις, φράσεις, επίθετα και εκ των υστέρων να λένε πως δεν έχουν καταλήξει καν στο τι εννοούν.


Η αντίθεση εξάρτησης-υποτέλειας είναι υπαρκτή και δεν είναι τυχαία η προσήλωση των δυναμεων που έκαναν/κανουν χρήση της δεύτερης έννοιας σε σοσιαλπατριωτικές θέσεις. Τώρα εάν θες να πεις πως είναι ταυτόσημες είναι δικαίωμά σου, αντιστρέφοντας το χαρακτηρισμό θα έλεγα το εξής:


η υποτιθέμενη ενότητα των εννοιών «εξάρτηση – υποτέλεια», μου φαίνεται να υποδηλώνει μια απουσία ανάλυσης της ίδιας της ελληνικής κοινωνίας και των σχέσεων με τον ιμπεριαλισμό. Υποτιμά επίσης πως το κεφάλαιο είναι πάνω απ' όλα σχέση, όχι μόνο οικονομική αλλά και κοινωνική. Μια αστική τάξη που αρνείται τα κυριαρχικά της δικαιώματα (όπως λένε οι οπαδοί της υποτέλειας/υποδούλωσης) αρνείται την ίδια της την ύπαρξη. Το κεφάλαιο και οι προλετάριοι δεν έχουνε πατρίδα, έχουν όμως ιθαγένεια. Δεν πούλησαν 6 μίλια στην Τουρκία, ούτε την υφαλοκρηπίδα, εάν τους υποχρεώσει ο ιμπεριαλισμός να το πράξουν και το πράξουν τότε θα συζητούσα πολύ σοβαρά τα περί υποτέλειας. Γιατί και πριν μια δεκαετία και βάλε εξάρτηση είχαμε κατά τα Ίμια και τα ευχαριστώ τους αμερικάνους του Σημίτη, εξάρτηση και κατά τα Μπουργκάς-Αλεξανδρούπολη όμως που έμεινε στα χαρτιά ακριβώς λόγω της εξάρτησης, εξάρτηση και με τους S-300. Η αντίφαση που αναδεικνύεται για μια εξαρτημένη αστική τάξη (και όχι υπόδουλη) φαίνεται από τον χαρακτηρισμό της από τον Ζαχαριάδη κατά την Μικρασιατική Εκστρατεία:

"«Αν δεν νικιόμασταν στη Mικρασία, η Τουρκία θα ήταν σήμερα πεθαμένη και μεις μεγάλη Ελλάδα!! Τη “λευτεριά” μας θα τη στηρίζαμε στην υποδούλωση του Τουρκικού λαού! Αυτό εμείς δεν το δεχόμαστε. Το αποκρούομε κατηγορηματικά. Η αστικοτσιφλικάδικη Ελλάδα στη Μικρασία πήγε όχι ως εθνικός απελευθερωτής μα σαν ιμπεριαλιστική δύναμη, όργανο των Εγγλέζων μεγαλοκαρχαριών. Πήγανε αυτού όχι μόνο για να διαιωνίσει την ξενική κυριαρχία πάνω στο Τουρκικό λαό μα και να κάνει την Τουρκία αντισοβιετικό ορμητήριο…

…Η Μικρασιατική εκστρατεία δεν χτυπούσε μόνο τη νέα Τουρκία, μα στρεφότανε και ενάντια στα ζωτικότατα συμφέροντα του Ελληνικού λαού. Γι αυτό εμείς όχι μόνο δεν λυπηθήκαμε για την αστικοτσιφλικάδικη ήττα στη Μικρασία ΜΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΠΙΔΙΩΞΑΜΕ…»"

Αντίστοιχος υπήρξε ο χαρακτηρισμός και απο τον Κορδάτο.

Οι απόψεις περί υποτέλειας μιλάνε για σύρσιμο της αστικής τάξης και όχι για οικειοθελή παρουσία, βλέπε εδώ:

http://antigeitonies.blogspot.gr/2012/08/blog-post_180.html

Ανώνυμος είπε...

"Ο Σαμαράς από σκληρός αλβανοφάγος και τουρκοφάγος μετατράπηκσε σε τυφλό κουταβάκι της Μέρκελ."

Μέγας αλβανοφάγος, τόσος που άνοιξε τα σύνορα.

λίγος και ανίκανος ε; Καταστολή της απεργίας στη Χαλυβουργία, ένταση της φασιστικοποίησης και της καταστολής, από την πρώτη νύχτα άλλαξε γραμμή πλεύσης και περνάει μέτρα...Ευτυχώς που είναι ανίκανος, γιατί εάν ήταν ικανός δεν ξέρω τι θα τραβούσε ο ελληνικός λαός.

Eρυθρό Πρίσμα είπε...

Το βιβλιοπωλείο-καφέ "Εκτός των τειχών"

(Γραβιάς 10-12, Εξάρχεια)

σας προσκαλεί το Σάββατο 13 Οκτώβρη, στις 6:30 το απόγευμα στη συζήτηση που διοργανώνει με θέμα:

Η φασιστικοποίηση της πολιτικής και δημόσιας ζωής και η ιδιαίτερη πλευρά της, η ανάδειξη και η δράση των φασιστικών-νεοναζιστικών συμμοριών

Όταν οξύνεται η οικονομική και κοινωνική κρίση του συστήματος της εκμετάλλευσης και της εξάρτησης…
Όταν εντείνεται η επίθεσή του απέναντι στο λαό, στα δικαιώματα και στους όρους της ζωής του…
Όταν διογκώνεται η ανεργία και η εξαθλίωση…
Όταν η πολιτική τού «διαίρει και βασίλευε» αποτελεί απαραίτητο στοιχείο της κυρίαρχης προπαγάνδας…
Όταν η επίσημη πολιτική του αντιμετωπίζει το λαό με καταστολή, τρομοκρατία και απαγορεύσεις…
…γεννιέται, αξιοποιείται και χρησιμοποιείται και το φασιστικό φαινόμενο και οι συμμορίες τύπου «Χρυσής Αυγής», στην υπηρεσία του συστήματος αυτού.

Ανώνυμος είπε...

"Μέγας αλβανοφάγος, τόσος που άνοιξε τα σύνορα."

Ακριβώς. Όπως όλοι οι υπηρέτες των ξένων συμφερόντων...

Ηλίας

Ανώνυμος είπε...

Τα σύνορα άνοιξαν για να έρθει φθηνό εργατικό δυναμικό για το ελληνικό κεφάλαιο. Τώρα πως αυτό υπηρετεί τα ξένα συμφέροντα πραγματικά δεν μπορώ να το καταλάβω. Διαφώτισέ μας Ηλία

Ανώνυμος είπε...

Σύντροφε Φαφλατά θα πρέπει να κάνεις υπομονή μέχρι το Σαββατοκύριακο για την απάντησή μου. Είμαι πιεσμένος χρόνικά, αλλά μη νομίζεις ότι θα χαθώ...

Πάνος

Ανώνυμος είπε...

Ενα κομματι της αστικής τάξης συνεργάστηκε με τους Γερμανούς στην Κατοχή.
Ενα άλλο κομμάτι την έκανε για το Κάιρο και προωθούσε τα σχέδια των Άγγλων.
Και οι δύο ήταν "ανυπόστατες"

Ανώνυμος είπε...

Ήταν ανυπόστατες, δηλαδή τι ήταν φαντάσματα; Τα αστικά κόμματα εντός του ΕΑΜ τι/ποιους εξέφραζαν κατά την άποψη σου;

Οι Αγγελόπουλοι που γιγαντώθηκαν την περίοδο 22-44 με τη χρήση των μικρασιατών σε πρώτη φάση και έπειτα του αθηναϊκού λαού ως φτηνό εργατικό δυναμικό είναι επίσης ανυπόστατοι;

Ανώνυμος είπε...

Το γεγονός πως κάτω από ένα κείμενο για την αντιφασιστική κατεύθυνση στο κίνημα ανοίγει ένας διάλογος για την εξάρτηση και το χαρακτήρα της ελληνικής αστικής τάξης είναι απολύτως δικαιολογημένο για τους εξής λόγους:
Επειδή ο ρόλος των φασιστικών συμμοριών, κομμάτων ή ό,τι άλλων είναι διαφορετικός στις ιμπεριαλιστικές μητροπόλεις απ΄ό,τι στις εξαρτημένες χώρες λόγω ακριβώς της διαφορετικότητας των αστικών τάξεων.
Επειδή αυτό που μας απασχολεί σήμερα είναι ότι η πολιτική απονομιμοποίηση της αστικής τάξης (των κομμάτων της και των συγκυβερνήσεών της) να ασκήσουν μια έστω διαπραγματευτική (με κάποιους όρους, σε κάποιον βαθμό) πολιτική σε σχέση με την κρίση προς τα έξω (προς ΕΕ,ΔΝΤ, ΗΠΑ)συν η εντεινόμενη φτωχοποίηση (ο σταθερός ταξικός προσανατολισμός της προς τα μέσα) δημιουργούν ένα πεδίο ευνοϊκό για την εναπόθεση της οργής και της αγανάκτησης σε φασιστικές λογικές (συν η αδυναμία της αριστεράς συν η ταξική αποσυγκρότηση).
Επειδή η α.τ δεν μπορεί (πέρα από τον εξαρτημένο χαρακτήρα της) να ασκήσει εθνική πολιτική (και πάλι ταξική βέβαια όπως πάντα), σ΄αυτές τις συνθήκες παροξυμένου ανταγωνισμού μεταξύ των ιμπεριαλιστών. Η οικονομική κρίση του συστήματος που έγινε και πολιτική κρίση,ιδιαίτερα όταν έχει να κάνει με α.τ που αναπαράγονται (οικονομικά και πολιτικά) στα παλίσια της εξάρτησης και προς διατήρησή τους, δημιουργεί αυτά τα προβλήματα. Όταν δοκιμάζονται τα κοινωνικά συμβόλαια, όταν στρώματα κοινωνικά ζουν κάτω από την αντίφαση της ππαρούσας κατρακύλησης της υλικής θέσης τους και της προηγούμενης κοινωνικής αναφοράς τους.
Επειδή, επίσης, η Ελλάδα βρίσκεται σε μια θέση γεωγραφική όπου και άλλα πολλά ζητήματα (ενεργειακά, ελληνοτουρκικά, ελληνοσκοπιανά, ακολουθητισμού πολεμικών γεγονότων) τα οποία μπορεί ν' ανοίξουν οι ιμπεριαλιστές στα πλαίσια του ανταγωνισμού τους, θα θέσουν πολλαπλά ζητήματα εκ των οποίων κάποια θα ενδύονται τον εθνικό μανδύα αλλά η τάξη που θα την πληρώνει είναι η εργατική και ο λαός (οι οποίοι το ποιοι είναι είναι και αυτό μια διαδικασία την οποία η κρίση και τα μέτρα διαμορφώνουν). Θα είναι μια προσπάθεια των ιμπεριαλιστών να αποκτήσουν "φυγή" προς τα .... (προσδιοριστέο και εν εξελίξει);; Ναι νομίζω, διότι η άπάντηση σε μια κρίση που δεν διαφαίνεται ειρηνική οικονομική επίλυση διότι είναι θέμα αναπαραγωγής του κεφαλαίου με παροξυνση των ανταγωνισμών περιλαμβάνει και πολεμική επίλυση.

Κ.

(συνεχίζεται)

Ανώνυμος είπε...

Το αν η α.τ. είναι εξαρτημένη, νομίζω δεν διαφωνεί κανείς (σ΄αυτή τη συζήτηση τουλάχιστον). Φαίνεται όμως πως αυτό δεν αρκεί. Καταρχήν δεν θεωρώ δογματισμό τις συζητήσεις που ψάχνουν τον ακριβέστερο προσδιορισμό της αστικής τάξης, για τους εξής λόγους. Επειδή έχουν απασχολήσει το αριστερό και κομμουνιστικό κίνημα σε διάφορες φάσεις και μάλιστα κρίσιμες. Η τάδε ή η δείνα εκτίμηση γι αυτά τα θέματα (π.χ. ΕΔΑ, Ενωση Κέντρου) αναλόγως έστρεψαν κάποιους σε τάδε ή δείνα συμμαχίες, σε τάδε ή δείνα αποτυχίες ή επιβεβαιώσεις. Επειδή η ελληνική α.τ. ιστορικά κάποιες φορές έχει δείξει ένα μίγμα εξάρτησης και τυχοδιωκτισμού, κάποιες φορές εξάρτησης και διεκδίκησης ρόλου, κάποιες φορές έχει διαιρεθεί ως προς την πολιτική της έκφραση (Κατοχή με Γερμανούς και Κατοχή με Κάιρο-Αγγλους, Χούντα). Αυτά όλα τα γεγονότα χαρακτηρίζονταν καθοριστικά από τις ιμπεριαλιστικές επιδιώξεις.
Η ενίσχυση του άλλου χαρακτηριστικού (όχι όμως του ενός, της εξάρτησης, που παραμένει, έχει να κάνει με κάθε φορά διαφορετικά διακυβεύματα για την α.τ. Από τους ιμπεριαλιστές άλλες φορές (ιστορικά) αδειάστηκε, άλλες ενισχύθηκε, γενικά όμως δεν είναι ότι την αφήνουν και σε αδυναμία να σταθεί στα πόδια της, ώστε να μην υπάρχει πολιτικά. Αυτό μπορεί να συμβεί μόνο από την πλευρά του αντίπαλου δέους, του οργανωμενου εργατικού και λαικού κινήματος ή σε περίπτωση αντικατάστασης του πολιτικού προσωπικού της πραξικοπηματικά (κι εκεί βέβαια μπορούμε να δούμε τα πώς και τα γιατί και για πόσο και ποιοι, και γιατί υπήρξε αυτή η ανάγκη) Δεν το θεωρώ δογματισμό διότι θυμαμαι πολύ καλά μεγάλες συζητήσεις και κριτικές προς το ΚΚΕ για τη "μη μονοπωλιακή αστική τάξη", όπου η τάδε ή δείνα πολιτική που θα πρεπε, κατά το ΚΚΕ και στο 10ο συνέδριό του-, ν' ακολουθηθεί από το κίνημα καθοριζόταν με βάση συμμαχίες του λαού με μερίδες της α.τ. Γιατί οι "μη καπιταλιστικός δρόμος ανάπτυξης" των σοβιετικών ρεβιζιονιστών σοσιαλιμπεριαλιστών τη δεκαετία του 78, ενίσχυε -μαζί με την οικονομική (καπιταλιστική) επέκταση που προσδοκούσε και επιχειρούσε- να ταϊσει και στήσει, να διαμορφώσει αστικές τάξεις και μέσα από τα εθνικοαπελευθερωτικά κινήματα.

Κ.

Συνεχίζεται

Ανώνυμος είπε...

Μέτρο που να μετράει το βαθμό εξάρτησης δεν υπάρχει. Υπάρχει όμως η συζήτηση και η ανάλυση, η γείωση με τους χώρους όπου συμβαίνουν όσα συμβαίνουν και η εξαγωγή συμπερασμάτων. Ξεκινώντας από την εκτίμηση ότι το ιμπεριαλιστικό κεφάλαιο βαθαίνει τη διείσδυσή του, για την κυριαρχία του και για την αναπαραγωγή του, συνεπάγεται ότι το βάθεμα της εξάρτησης δημιουργεί όρους οικονομικούς, κοινωνικούς, ταξικούς σε πολλαπλά επίπεδα. Δεν μπορεί να βαθύνει αν δεν διευρύνει το πεδίο της ταξικής εκμετάλλευσης και της ληστρικής απομύζησης πηγών, πλούτου κλπ. Οι ελεύθερες οικονομικές ζώνες είναι ζώνες στυγνής ταξικής εκμετάλλευσης. Το πώς αυτή η σχέση κυριαρχίας/εξάρτησης πολιτικά θα εκφραστεί είναι ζήτημα που άλλοι λένε γίνεται αποικία (όπου στην αποικία όμως, ιστορικά, δεν υπάρχει α.τ. ως μορφή κοινωνικής συγκρότησης,), άλλοι λένε νεοαποικία (όπου δεν καταλαβαίνω τι σημαίνει αυτό, αν δεν είναι νεολογισμός). Σημαίνει επιστροφή σε ιστορικοπολιτικοκοινωνικο -οικονομική μορφή προηγούμενων αιώνων και πώς ακριβώς;; Άλλοι έχουν ανακαλύψει αστικοδημοκρατικά στάδια όπου η επίλυση αντιθέσεων προηγείται ως στάδιο και αυτή είναι μι συζήτηση που έχει ανοίξει κατά το παρελθόν) στους κόλπους της αριστεράς. Τι ακριβώς σημαίνει η ρήση του Λένιν "εποχή του ιμπεριαλισμού και των προλεταριακών επαναστάσεων" και σε σχέση με το μπκλοκάρισμα του συστήματος να βρει όρους διευρυμένης αναπαραγωγής; Αν πει κανείς ότι η αστική τάξη σε μια εξαρτημένη χώρα (που έχει αναπτυχθεί όπως στην Ελλάδα, μεταπρατικά) μικραίνει (αν και αφού της αφαιρείται μερίδιο πίττας προς όφελος του ξένου κεφαλαίου) τι σημαίνει αυτό για το λαϊκό κίνημα, το εργατικό, το κομμουνιστικό;;; Καταρχήν εκφράζεται ή δεν εκφράζεται έστω και ευρωλιγούρα, οικονομικά και πολιτικά και προσπαθεί να μεταφέρει το βάρος της εξάρτησής της σε ταξική καταπίεση (αφού είναι τάξη). Αναπαράγεται;; Κάποιος παραπάνω είπε ότι αναπαράχθηκε από της ήττα της Μικρασιατικής καταστροφής μέσω της ανάπτυξής της εν Ελλάδι μετέπεια (και πάλι εξαρτημένη και πάλι με τον τρόπο ανάπτυξης που ηθελαν οι ιμπεριαλιστές). Γεγονός είναι όμως αυτό και μάλιστα αναμφισβήτητο. Έφτιαξε κράτος, δομές κυριαρχίας, οικονομικές μονάδες παραγωγής.. Ανοίγει η συζήτηση περί συμμαχίας της εργατικής τάξης με κοινωνικά στρώματα; Στην πραγματικότητα λοιπόν τα δύο ζητήματα είναι συνδεδεμένα. Και αυτό ( η συζήτηση για τις συμμαχίες) δεν είναι θέμα πολιτικής έκφρασης, ούτε μόνο ούτε κυρίως, αλλά σε πολιτικό επίπεδο έκφραση υλικών, ταξικών συσχετισμών που διαμορφώθηκαν. Με κυρίαρχο τον ηγεμονικό ρόλο/ θέση/ ιδεολογία της εργατικής τάξης. Άρα έχεις καταρχήν καθηκον συγκρότησής της εργατικής τάξης σε τάξη για το εαυτό της που θα μπορεί να εκφράσει σε δεδομένη στιγμή ευρύτερα κοινωνικά στρώματα και να ωθήσει σε μετατόπιση του ταξικού συσχετισμού σε βάρος της α.τ. Νομίζω ότι δεν πρέπει να μας διαφεύγει ότι η πραγματική φύση και τα αληθινά χαρακτηριστικά των αντιθέσεων που επιλύονται είναι αυτά που κατάγονται από τη βασική αντίθεση κεφάλαιο-εργασία. Το πώς το εργατικό και λαικό και κοομουνιστικό κίνημα θα προσδώσει αυτά τα χαρακτηριστικά σε πλευρές άλλων αντιθέσεων που συνυπάρχουν ή μπορεί να κυριαρχήσουν, είναι επίσης θέμα συζήτηση. Και τακτικής ενός κινήματος που δουλέύει ακτάπαυστα για τη στρατηγική, για την εκμετάλλευση αδυναμιών, ρωτγμών, ανικανοτήτων και προσδέσων της τάξης που κυριαρχεί και με σκοπό την επίλυση της βασικής αντίθεσης προς όφελος της τάξης που καταπιέζεται.

Κ.

συνεχίζεται

Ανώνυμος είπε...

Η υιοθέτηση του ενός ή του άλλου όρου, αν δεν γίνεται άκριτα, συνδέεται με εκτιμήσεις για διαφορές φάσης, για αλλαγές, για συμμαχίες. Η χρήση του πολιτικού όρου κατοχή για σήμερα περιέχει το "χωρίς τη θέλησή της". Η έννοια της "χούντας" περιέχει το ενεργούμενο. Η έννοια του κράτους "έκτακτης ανάγκης και προς φασιστικοποίηση" σημαίνει πολιτικά αυταρχικοποίηση του αστικοδημοκρατικού πλαισίου με πλέγμα μέτρων θωράκισης και με μερικά κερασάκια. Σημαίνει, με έναν τρόπο α.τ. σε κίνδυνο από το λαΙκό παράγοντα και από την επιβολή όρων ευθυγράμμισης. (που όμως γι' αυτούς τους όρους αλλιώς παλεύουν οι ΗΠΑ αλλιώς οι ΕΕ, αλλιώς οι Γερμανοί κλπ.)Τα παραπάνω δεν αναιρούν την εξάρτηση (η εξάρτηση όμως ιστορικά έχει πάρει διάφορες μορφές: αποικία, κτήση, προτεκτοράτο, καθεστώς "εντολής" ή σύγχρονη μορφή εξάρτησης). Κάθε αποικία ήταν εξαρτημένη αλλά κάθε εξαρτημένη χώρα δεν είναι αποικία ή νεοαποικία. Το ζήμημα λοιπόν είναι αν διαβάζονται σωστά ή λάθος οι εξελίξεις.
Πάντως, ακόμα και για όσους έχουν, ας πούμε, ξεχωρισμένα τα καθήκοντα επίλυσης αντιθέσεων σε στάδια ή για όσους δεν τα έχουν έτσι, ακόμα και για όσους υιοθετούν λέξεις που προσπαθούν να προσδιορίσουν το "αν είμαστε κάπου αλλού από άποψη εξάρτησης" νομίζω ότι η χρονική (πολιτικά) στιγμή και το γρήγορο ή όχι του ρυθμού κατά την οποία και με τον οποίο το ταξικό εργατικό και λαίκό και κομμουνιστικό κίνημα θα δώσουν αυτόν τον ταξικό χαρακτήρα σε όσες αντιθέσεις ή πλευρές αναδεικνύει η εξάρτηση μιας α.τ. απ τον ιμπεριαλισμό, τις οποίες περνάει στο κίνημα εξαρτάται από πολλά αλληλένδετα. Από την ωρίμανση της ταξικής πάλης που διεξάγεται εκεί όπου διεξάγεται (δεν εννοώ τοπικά). Από την πολιτική ωριμότητα να αναδεικνύει την ταξική φύση σε συνδυασμό με πολιτική πρωτοβουλία να αρπάζει από τα κινδυνολογούντα στόματα (αληθινώς ή ψευδώς) συνθήματα, αιτήματα, προτάγματα, διακυβεύματα, έννοιες και να τα θέτει αυτή στο τραπέζι με τους δικούς της όρους, προωθώντας τα ή αντιστρέφοντάς τα. Από τις οργανωτικές μορφές και δομές, πλατιές και "στενές", που θα έχει συγκροτήσει για την υποστήριξη των στόχων της.

Κ.

Δεν υπόσχομαι ότι θα συνεχιστεί αλλά ούτε ότι δεν θα συνεχιστεί :-)

ΚΚ είπε...

(Κατά την άποψη μου, έχει γίνει επιτέλους στο blog μια πολύ θετική κουβέντα, με επίπεδο, χωρίς μαλλιοτραβήγματα.)

Για το θέμα της εξάρτησης και της εθνικής υποτέλειας τώρα:

Κατά την άποψη μου, δεν μπορούμε να απαντήσουμε στο θέμα, αν δεν αντιληφθούμε ότι ο ιμπεριαλισμός είναι ένα οικονομικό σύστημα. Ο ιμπεριαλισμός, δεν είναι ένα σύστημα που επιβάλλεται "από έξω". Όταν λέμε ότι η ελληνική α.τ. είναι εξαρτημένη στον ιμπεριαλισμό, λέμε ότι η δομή της ελληνικής οικονομίας και κοινωνίας είναι τέτοια, ώστε η ελληνική αγορά να προσδένεται στην ιμπεριαλιστική και αυτό επηρεάζει το εποικοδόμημα και το πολιτικό σύστημα.

Μα πιο απλά λόγια: η εθνική υποτέλεια της ελληνικής α.τ. έχει πρώτιστα οικονομικά χαρακτηριστικά. Γι' αυτό τα αστικά κόμματα είναι εθνικά υποτελή, επειδή δεν πρόκειται ΠΟΤΕ, μα ΠΟΤΕ, να σχεδιάσουν ένα οικονομιό σύστημα έξω από τα ιμπεριαλιστικά σχέδια. (Αυτό θα απαιτούσε την διάλυση της υπάρσχουσας αγοράς και τη δημιουργία μίας νέας). Η ίδια η Μικρασιατική Εκστρατεία, είναι μία απόδειξη. Η Μεγάλη Ιδέα, ήτανε ένα γεωπολιτικό σχέδιο που εξυπηρετούσε την ελληνική α.τ. ΜΕΣΑ ΣΤΑ ΠΛΑΙΣΙΑ των ιμπεριαλιστικών σχεδίων και όχι σε αντιπαράθεση με αυτά. Μάλιστα προσέβλεπε στο να βοηθήσουν οι ιμπεριαλιστές τον ελληνικό επεκτατισμό.

Αυτό που θέλουν τα κομμάτια της α.τ. που στηρίζουν την ΧΑ και τους ΑΝΕΛΛ, ας πούμε, είναι η επαναδιαπραγμάτευση των όρων της εξάρτησης, και όχι η διάλυσης της υπάρχουσας αγοράς και η δημιουργία μιας κρατικομονωπολιακής. (Όχι επειδή δε θα το ήθεαλαν. Επειδή δεν μπορούν.). Γι' αυτό η ΧΑ λέει "μέσα στην ΕΕ με παραγωγική ανασυγκρότηση". Και δεν μιλάει για ΝΑΤΟ.

Συμπέρασμα:
Η εθνική ανεξαρτησία στην Ελλάδα, είναι ένας στόχος που μπορεί να ολοκληρωθεί μόνο επαναστατικά με την άνοδο της εργατικής τάξης στην εξουσία, και την οικοδόμηση ενός νέου οικονομικού και πολιτικού συστήματος, σοσιαλιστικού. Τα αστικά κόμματα πάντα θα προδίδουν το αίτημα για εθνική ανερτησίας.

Αλλά και αντίστροφα.
Κοινωνική αλλαγή στην Ελλάδα, χωρίς εθνική ανεξαρτησία δεν υφίσταται. Η κοινωνική και εθνική απελευθέρωση στην Ελλάδα είναι μια ενιαία και αδιάσπαστη διαδικασία, είναι δύο ΟΜΟΟΥΣΙΕΣ επιδιώξεις. Και θα πραγματοποιηθούν είτε ταυτόχρονα, είτε καθόλου.

Γι' αυτό, ακόμα και τα "εθνικοπατριωτικά" κόμματα είναι στην πραγματικότητα εθνικά υποτελή και αυτό πρέπει να αποκαλύπτεται στο λαό.

KK είπε...

ΥΓ.
Εννοείται, βέβαια, ότι μια πλατιά αντιφασιστική πρωτοβουλία, δε θα περιλαμβάνει μόνο τα άτομα που πιστεύουν την εξάρτηση, αλλά και αυτά που δεν την πιστεύουν (όμως είναι αντιφασίστες), αλλιώς δε θα είναι μια πλατιά αντιφασιστική πρωτοβουλία.

Ανώνυμος είπε...

Δεν είχα σκοπό να γράψω για την εξάρτηση αλλά ας μην αποκοπώ από την κουβέντα .

Το βασικό πρόβλημα είναι πως στο κομμουνιστικό κίνημα και όσοι πιστεύουν ότι η Ελλάδα είναι εξαρτημένη ,και όσοι ότι δεν είναι συμφωνούν ότι η εθνική ανεξαρτησία είναι κάτι που το έχει ή δεν το έχει η αστική τάξη.Λείπει δηλαδή το στοιχείο του επαναστατικού μετασχηματισμού της σχέσης " ανεξαρτησία ". Εν ολίγοις μπαίνει σε μια λογική σταδίων.

Ειδικά το κκε μλ πάντως , αντιπαλεύει μια λογική " πρώτα ανεξαρτησία , μετά σοσιαλισμός " κάτι που αναδεικνύει πως δεν υπάρχει το χάσμα ιδεών που κάποιοι συνομιλητές πιστεύουν , ανάμεσα σε όσους υιοθετούν το εργαλείο της εξάρτησης και σε όσους δεν το υιοθετούν.

Στο κάτω κάτω της γραφής τα μέτωπα ( πολιτικά που να στηρίζονται σε κοινωνικά )δεν φτιάχνονται βάσει στρατηγικής . Αυτό θα ήταν ο ορισμός του σεχταρισμού .

Συγκρότηση του κοινωνικού μετώπου των από κάτω ( στο εργατικό κίνημα , στην συλλογική και αντιεμπορευματική οργάνωση της ζωής κλπ ) εμπλοκή του κοινωνικού υποκειμένου στο πρόγραμμα για την λαϊκή κοινωνική παραγωγική και εθνική χειραφέτηση έξω από τον καπιταλιστικό καταναγκασμό , με ανατροπή του μονοδρόμου αποφυγής της χρεοκοπίας και παραμονής σε ευρώ και ΕΕ , λαϊκή εξέγερση και ανατροπή του λόμπι αστικής τάξης, ευρώ , ΕΕ ΔΝΤ και ιμπεριαλισμού .

Αυτή είναι η φυσιογνωμία και η λογική που σήμερα ενώνει οριζόντια όλη την αριστερά ή έστω το μεγαλύτερο κομμάτι της , και πάντως , στην δική μου έστω κρίση, αν και παρακολουθώ όλες τις τάσεις της αριστεράς στενά , δεν έχω ακούσει πειστική απάντηση από όσους αρνούνται να την υιοθετήσουν στο ποια είναι τα ταξικά επίδικα του αγώνα των εργαζομένων και της νεολαίας σήμερα που να δικαιολογούν άλλη λογική σαν ελάχιστο πλαίσιο συσπείρωσης της αριστεράς και νίκης του λαού.

Για αυτό βέβαια υπάρχει ο διάλογος , για να ακούσω , αλλά και για να ακουστώ ...

Ανώνυμος είπε...

Όσον αφορά τώρα το τι ήθελα να γράψω αρχικά , έχουν κορυφαία σημασία τα γεγονότα του Χυτηρίου και η επίσημη ταύτιση μεγαλοπαπά ( δεν συγκράτηση από που ) με την ΧΑ.

Η ΧΑ παραδοσιακά σαν φασιστικό ρεύμα δεν ήταν ελληνορθόδοξη . Αυτό γιατί η ελληνορθοδοξία ήταν βασικό κομμάτι της κρατικής ιδεολογίας και ένα από αυτά που παραδοσιακά χώριζε τον φασισμό από την κλασική ας πούμε κρατική ακροδεξιά ήταν η ιδεολογική επίκληση ενός κάποιου αντικρατισμού και ενός κάποιου αντικαπιταλισμού. Μάλιστα πολλές φορές , αυτά παίζουν πολύ μεγάλο ρόλο σε " ιδεολόγους " φασίστες και φασιστικοποιημένες μάζες ( βλέπε την εξόντωση των SA από τον Χίτλερ )
Επίσης στην Ελλάδα παραδοσιακά η ακροδεξιά δεν ήταν φασιστική μιας και διαχειρίζονταν λιγότερο ή περισσότερο κοινοβουλευτικά ,την πολιτική στρατηγική όπως αρθρωνόταν στον κρατικό μηχανισμό χωρίς τον χαρακτήρα της ριζοσπαστικής αντιδραστικής κινητοποίησης και οργάνωσης μαζών που συνεπάγεται ο φασισμός. Υπήρχαν βέβαια πάντα όψεις αλλά δεν ήταν κυρίαρχες . Τα όσα σήμαινε ο όρος " μοναρχοφασισμός " είναι αυτό ακριβώς που εννοώ .

Αυτό που βλέπουμε να συντελείται είναι η φασιστικοποίηση της ακροδεξιάς (πχ των παραεκκλησιαστικών )η ακροδεξιοποίηση της δεξιάς και η εκτροπή του κράτους σε κράτος έκτακτης ανάγκης των δανειστών.

Η επαναδιατύπωση της σύγχρονης λαϊκής δημοκρατικής ιδεολογίας μέσα από μια μαζική και νικηφόρα κοινωνική και πολιτική διαδικασία όπως την περιέγραψα στο προηγούμενο είναι ο μόνος τρόπος να νικήσουμε και να τσακίσουμε και τον κίνδυνο του φασισμού.

Μιας και τα 2 αυτά έχουν το ένα το άλλο ως προϋπόθεση .Δεν θα νικήσουμε αν δεν τσακίσουμε τον φασισμό και δεν θα τσακίσουμε τον φασισμό αν δεν πλησιάσουμε το ενδεχόμενο να νικήσουμε.

Αναγνωρίζοντας το σημερινό επίπεδο της λαϊκής συνείδησης και με βαθιά πεποίθηση ότι οι μάζες μόνο μέσα από την ίδια τους την πείρα πάνε παρακάτω , σε μια πορεία νικηφόρων πολιτικών και κοινωνικών συγκρούσεων με την αστική τάξη και τον ιμπεριαλισμό.

Ανώνυμος είπε...

Στην αποικία δεν υπάρχει αστική τάξη; Αποικίες δεν ήταν η Ινδία, η Βραζιλία, ο Καναδάς, η Νότια Αφρική κ.λπ.; Ποιος διεκδίκησε την ανεξαρτησία τους; Που στηρίχτηκε η εξέλιξή τους ώστε κάποιες πρώην αποικίες να διεκδικούν ρόλο στο παγκόσμιο στερέωμα; Η αστική τάξη σε αυτές τις χώρες εμφανίστηκε με το που έφυγαν οι αποικιοκράτες;
Επιστροφή σε παλιά κοινωνικοπολιτικά συστήματα δεν υπάρχει, υπάρχει όμως πισωγύρισμα, όπως πισωγύρισμα είναι η ήττα του σοσιαλισμού και του παγκόσμιου εργατικού κινήματος. Αυτό γιατί να μην έχει τον αντίκτυπό του και στο επίπεδο των εθνικοαπελευθερωτικών αγώνων; Τι εμποδίζει τους πρώην αποικιοκράτες νυν ιμπεριαλιστές να θέλουν να επαναπροσδιορίσουν τη σχέση τους με τις πρώην αποικίες τους;
Με τον όρο "νεοαποικιακό" υποθέτω ότι όσοι τον χρησιμοποιούν εννοούν την θέληση των ιμπεριαλιστών σε κάποιες χώρες να βαθύνουν την εξάρτησή τους σε τέτοιο βαθμό που οι αστικές τάξεις να περιορίζονται αποκλειστικά και μόνο στο ρόλο του ιμάντα των αποφάσεων χωρίς να έχουν ιδιαίτερο λόγο στις αποφάσεις.
Πιθανόν ένα τέτοιο ρόλο να παίξουν οι ΑΟΖ και οι ΕΟΖ που πρακτικά οδηγούν στο κατατεμαχισμό των χωρών και το μοίρασμα εδαφών ανάμεσα στους ιμπεριαλιστές. Με αυτή τη λογική δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι στη δική μας περίπτωση οι Γερμανοί ενδιαφέρονται ιδιαίτερα για τις ΕΟΖ και οι Αμερικανοί για τις ΑΟΖ. Και οι δύο περιπτώσεις αφορούν την ενέργεια, η πρώτη τις λεγόμενες αιολικές πηγές η δεύτερη το πετρέλαιο. Βέβαια δεν παραβλέπω και τις γεωπολιτικές επιδιώξεις της κάθε δύναμης. Ήδη έχει αρχίσει να αναγνωρίζεται ανοιχτά ότι το πρόβλημα της Ελλάδας δεν είναι τόσο οικονομικό αλλά πολιτικό.
Ένα από αυτά που συμβαίνουν στη χώρα μας είναι, ανάμεσα σε όλα τα άλλα, και το ποια από τις δύο ιμπεριαλιστικές πλευρές (ΗΠΑ ή ΕΕ) θα επικρατήσει, στα πλαίσια του παγκόσμιου ανταγωνισμού τους πάντα, προσπαθούν να βάλουν το πόδι τους και οι Ρώσοι και οι Κινέζοι αλλά τα περιθώριά τους είναι μάλλον περιορισμένα ακριβώς λόγω του χαρακτήρα της ελληνικής αστικής τάξης έτσι όπως διαμορφώθηκε από το 1821 και μετά.

Π.

Ανώνυμος είπε...

Η Ελλάδα είναι μια χώρα που μπορεί να μην υπήρξε ποτέ αποικία αλλά ποτέ η αστική της τάξη δεν μπόρεσε να σταθεί από μόνη της χωρίς τις σοβαρές πλάτες των ιμπεριαλιστών.
Όσες βλέψεις και να είχε, όσες φιλοδοξίες και να είχε για να παίξει κάποιο ρόλο στη περιοχή ποτέ δεν τις διανοήθηκε χωρίς τη σύμφωνη γνώμη των "μεγάλων" απέναντι στους οποίους στεκόταν πάντα με υποτέλεια και δέος. Αποτέλεσμα της άποψής της για τον εαυτό της, της ιδεολογίας της, ήταν και είναι οι υποτιμητική άποψη για τους ανίκανους Έλληνες που πέρασε και στο λαό. Η θεωρία της Ψωροκώσταινας ήταν η δικαιολογία γιατί η χώρα δεν μπορεί να σταθεί από μόνη της αλλά αν τη διαβάσει κανείς ανάποδα είναι η επίσημη άποψη που έχει η αστική τάξη για τον εαυτό της. Μια θεωρία που την κατέρριψε η αριστερά, το παλιό ΚΚΕ όχι μόνο στη βάση της επιστημονικής έρευνας αλλά και στη βάση των μεγάλων αγώνων που έδωσε ο λαός. Αγώνων στους οποίους το κομμουνιστικό κίνημα έπαιξε καθοριστικό ρόλο.
Και για να γυρίσω στα σημερινά. Θα συμφωνήσω απόλυτα ότι η ανάλυση που έχει ένα ΚΚ για το τι είναι η χώρα στην οποία δρα και για το χαρακτήρα της αστικής τάξης που εξουσιάζει σε αυτή παίζει μεγάλο ρόλο για την τακτική και στρατηγική του. Για το πώς περιγράφει την μετάβαση στο σοσιαλισμό.
Το ΚΚΕ πριν ανακαλύψει την αλληλεξάρτηση μίλαγε για εξάρτηση. Απ’ όσο μπορώ να θυμάμαι τον όρο υποδούλωση ή την υποτέλεια δεν την χρησιμοποιούσε. Την παλιότερη θεώρησή του για ύπαρξη εθνικής αστικής τάξης (8ο συνέδριο) μετά το 9ο συνέδριο την μετέτρεψε ανακαλύπτοντας τα μη μονοπωλιακά στρώματα (εθνική αστική τάξη με άλλα λόγια δηλαδή) με τα οποία η εργατική τάξη επιβαλλόταν να συνεργαστεί. Έτσι δικαιολογούταν και τα πολλά στάδια της ειρηνικής μετάβασης προς το σοσιαλισμό. Αργότερα και μετά τα μισά της δεκαετίας του ’90 άρχισε να προβληματίζεται και για το χαρακτήρα της χώρας και φυσικά και για το ρόλο της αστικής τάξης όπου χωρίς καμιά εξήγηση μετατραπήκαμε σε ιμπεριαλιστές και σχέση αλληλεξάρτησης με τους άλλους της Ε.Ε. αλλά και με τις ΗΠΑ! Ο ειρηνικός δρόμος όμως παραμένει αλλιώς δεν θα είχε κανένα πρόβλημα να μιλάει για επανάσταση και σοσιαλισμό αντί για λαϊκή εξουσία και οικονομία που τώρα τελευταία την ταυτίζει με το σοσιαλισμό. Άλλωστε η αντίδρασή του στον διαχειριστικό κυβερνητισμό του ΣΥΡΙΖΑ είναι ένας άλλος «κομμουνιστικός» κυβερνητισμός. Αυτή δεν είναι η ουσία της πρότασης εξόδου από την ΕΕ και της διαγραφής του χρέους με λαϊκή εξουσία;
Παρόμοια και στις δυνάμεις της ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Τι άλλο από την αποδοχή των σταδίων είναι αυτό που προβάλει με τις αντιφατικές κυβερνήσεις ή με το σύνθημα περί εξόδου από την Ε.Ε. και το ευρώ με αντικαπιταλιστική κατεύθυνση δηλαδή με μια ανάλογη κυβέρνηση;
Η αποδοχή των σταδίων σημαίνει ότι μπορεί να υπάρχουν τμήματα της αστικής τάξης που μπορεί να έχουν βλέψεις απεμπλοκής από την εξάρτηση, η αποδοχή ότι η Ελλάδα είναι ιμπεριαλιστική χώρα σημαίνει ότι υπάρχει εθνική αστική τάξη που μπορεί να πάει κόντρα στους άλλους ιμπεριαλιστές όταν αυτό το απαιτούν τα συμφέροντά της.
Εγώ αυτό που αποδέχομαι είναι ότι η αστική τάξη ήταν είναι και θα είναι απόλυτα εξαρτημένη, ότι είναι υποτελής απέναντι στους ιμπεριαλιστές συνειδητά και από επιλογή γιατί ποτέ δεν μπόρεσε να κάνει αλλιώς. Μπορεί να ήθελε ή να θέλει να παίξει ένα άλλο ρόλο αλλά δεν έχει τη δυνατότητα να το κάνει, είναι ικανή στο όνομα του να κρατηθεί στην εξουσία ακόμη και να αδειάσει τα νησιά που της ζητήθηκαν!
Ο τρόπος που το έθεσε ο ΚΚ με βρίσκει σύμφωνο.

Π.

Ανώνυμος είπε...

Καλησπέρα
Θα κωδικοποιήσω λίγο την άποψη μου, επαναλαμβάνοντας και κάποια πράγματα, που μάλλον πέρασαν στο ντούκου.

- Η ελληνική αστική τάξη χρωστάει την ύπαρξή της στον ιμπεριαλισμό. Είναι εξαρτημένη από αυτόν οικονομικά, πολιτικά, στρατιωτικά. Η εξάρτηση αποτελεί σχέση, δεν είναι μοχλός, δεν είναι συνομωσία. Χωρίς τα ξένα αφεντικά, η αστική τάξη της χώρας θα ήταν πράγματι φάντασμα τώρα (αφού μας αρέσουν και τα αστειάκια).

- Κατά συνέπεια, τα πράγματα καθορίζονται όχι από τον αν θα πάρει ο από πάνω ένα τηλέφωνο τον από κάτω να του πει τι θα κάνει αλλά από τον πραγματικό συσχετισμό όπως αυτός έχει διαμορφωθεί ανάμεσα στους δύο (αλλά και το υπόλοιπο περιβάλλον). Ενας συσχετισμός που ναι μπορεί να καταλήξει και σε ένα σύντομο τηλεφωνάκι «οδηγιών».

- Ασφαλώς και η α.τ. φιλοδοξεί κατά περιόδους για κάτι καλύτερο. Ακόμα και ο μεγαλύτερος λακές έχει βλέψεις, φιλοδοξίες. Ασφαλώς και προσπαθεί να κάνει τους δικούς της σχεδιασμούς. «Θέλει»! Να γίνει πιο ισχυρός, να επεκταθεί κλπ. Τα πράγματα όμως δεν κρίνονται από τη θέληση – εκτός αν γίνουμε εντελώς ιδεαλιστές. Όταν κάποιος λοιπόν (σαν την ελληνική αστική τάξη) εμπεδώσει συνεχή στριμώγματα και τάπες από τα αφεντικά του, ασφαλώς και θα εμπεδώσει την πραγματικότητα και –άρα- στοιχεία υποτέλειας και δουλείας.

- Ετσι, η εξάρτηση και η υποτέλεια είναι κατά την άποψή μου έννοιες όχι ταυτόσημες αλλά ΣΧΕΤΙΚΕΣ και πάντως όχι συμπληρωματικές (δεν πιάνω καθόλου από πού και ως που συμπληρωματικές – δηλαδή μη τεμνόμενες αν κατάλαβα καλά).

- Το αν η ελληνική αστική τάξη βγάζει λεφτά (υπάρχει αστική τάξη που δε βγάζει λεφτά;) είναι ΑΣΧΕΤΟ με το χαρακτήρα της. Αρα, οι παρατηρήσεις για τον Α που βγάζει τόσα και για τον Β που βγάζει περισσότερα δε συνεισφέρει σε αυτή τη συζήτηση. Επίσης το ότι «οι Αγγελοπουλοι γιγαντώθηκαν με τη χρήση των μικρασιατών» τι σχέση έχει με την κουβέντα; Μήπως η ελληνική αστική τάξη χάρηκε κιόλας με τη Μικρασιατική συντριβή της;; Επίσης, παραδέχομαι ότι δεν έχω στοιχεία. Ούτε και πιστεύω έτσι εύκολα τα στοιχεία που δίνονται. Είχα δει παλιότερα κάτι στοιχεία για την Τσιπίτα, αν θυμάμαι καλά, που αποδείκνυαν την ισχύ του… ελληνικού ιμπεριαλισμού (ιμπεριαλισμός με… πατατάκια) και που τελικά (ακόμα και στα πατατάκια) αποδείχτηκε ότι ήταν άλλοι όμιλοι από πίσω. Η Δωδώνη κάπως ομιχλώδης μου φαίνεται. Ο ΟΤΕ πάντως –που είναι μια επένδυση «της προκοπής»- είδαμε πού πήγε…

- Λέει ο Φαφλατάς: «Μια αστική τάξη που αρνείται τα κυριαρχικά της δικαιώματα (όπως λένε οι οπαδοί της υποτέλειας/υποδούλωσης) αρνείται την ίδια της την ύπαρξη.» Όχι. Μια αστική τάξη υποτελής σύρεται κάτω από τον πραγματικό συσχετισμό απέναντι στα αφεντικά της και κάνει πράγματα που δεν τη συμφέρουν μπροστά στο φόβο (που προκύπτει από την αδυναμία) ότι αν δε συρθεί θα της κόψουν τον κ…. Το λέει πολύ καλά ο φίλος μου ο… Φαφλατάς: «Γιατί και πριν μια δεκαετία και βάλε εξάρτηση είχαμε κατά τα Ίμια και τα ευχαριστώ τους αμερικάνους του Σημίτη, εξάρτηση και κατά τα Μπουργκάς-Αλεξανδρούπολη όμως που έμεινε στα χαρτιά ακριβώς λόγω της εξάρτησης, εξάρτηση και με τους S-300.». Γιατί ξεκίνησε η α.τ.τη μπίζνα με τον αγωγό αν όχι από συμφέρον; Γιατί παράγγειλε τους S-300 αν όχι από συμφέρον; Γιατί τα έκανε γαργάρα (ενάντια στο συμφέρον της) αν όχι από την πίεση από τα αφεντικά της;

Πάνος (συνεχίζεται)

Ανώνυμος είπε...

- Η ένταξη στην ΕΕ παραρτηματοποίησε παραπέρα την ελληνική οικονομία και όξυνε την παραγωγική της αποσυγκρότηση. Στο πλαίσιο της συνολικής επίθεσης του συστήματος στους λαούς και την εργατική τάξη –και πιεσμένος και αυτός από την κρίση και από την παρόξυνση των ενδοϊμπεριαλιστικών ανταγωνισμών- ο ιμπεριαλισμός απογείωσε τις απαιτήσεις του για την πλήρη παράδοση της χώρας και της εργατικής τάξης σε αυτόν.

- Δεν μπορεί η χώρα να είναι υπό επιτροπεία (οικονομική αλλά και πολιτική), δεν μπορεί για να δοθούν πέντε ευρώ για να μπουν λεωφορεία για τους μαθητές να χρειάζεται η συμφωνία της τρόικας, δεν μπορεί να βοά η πραγματικότητα και μεις να λέμε χαλαρά «έλα μωρέ, εξάρτηση είχαμε και πριν, εξάρτηση και τώρα»!

- Αυτή η επιτροπεία είναι ζήτημα μεγάλης σημασίας με τραγικές συνέπειες για τον εργαζόμενο λαό της χώρας. Και αν «εκθέτει» και θέτει στο στόχο μια φορά τον ιμπεριαλισμό, όχι απλώς δεν αθωώνει αλλά «εκθέτει» ΔΕΚΑ φορές την ελληνική αστική τάξη. Γιατί η εξάρτηση και η υποτέλειά της τής αφαιρούν κάθε δυνατότητα να κοροϊδεύει ότι έχει σχέδιο και ότι μπορεί να ηγηθεί της κοινωνίας. «Εγγυάται» από εξαθλίωση μέχρι πόλεμο. Με την παραπάνω έννοια, η επιτροπεία και η επιτήρηση αυτή δεν μπορούν να ξεπερνιούνται ως μία εξέλιξη ρουτίνας.

- Ολες αυτές οι εξελίξεις πρέπει να περιγραφούν με κάποιο τρόπο. Υποτέλεια; Υποδούλωση; Νέο-αποικιοποίηση (δεν κατάλαβα γιατί δεν αρέσει στην Κ.); Το μόνο που μπορώ να κατανοήσω (ίσως) για την ενόχληση για τους παραπάνω όρους είναι όχι ότι είναι λάθος, αλλά ότι δημιουργούν ένα κίνδυνο σύγχυσης με σοσιαλπατριωτικές απόψεις. Αν και θα ήθελα να μου πει κάποιος σε ποιο από τα «επικίνδυνα ζητήματα» (Ιμια, Αλβανία, μετανάστες, Ολυμπιακοί, πλατείες, ΑΟΖ κλπ) έχει το ΚΚΕ(μ-λ) υποκύψει σε τέτοιες απόψεις. Γιατί κακώς νομίζεις Φαφλατά. Είναι όροι που χρησιμοποιούσε πάντα το ΚΚΕ(μ-λ) με μικρότερη ή μεγαλύτερη συχνότητα. Πάντως, δεν έχω αντίρρηση να το συζητήσουμε αλλά όχι με τη λογική υποτίμησης της σημασίας των εξελίξεων αυτών (επιτροπείας και αποφασιστικής έντασης της παρέμβασης του ιμπεριαλισμού στα της χώρας).

- Η ελληνική αστική τάξη δεν έχει ανεξαρτησιακά κομμάτια. Αυτή ήταν μια παραδοσιακή εκτίμηση του μ-λ ρεύματος. Και νομίζω επιβεβαιώνεται από το γεγονός ότι, ενώ στο έδαφος της ερήμωσης που φέρνει η καπιταλιστική κρίση και των έντονων αδιεξόδων του συστήματος, πιέζεται έντονα το αστικό πολιτικό σκηνικό, δεν έχει ξεπηδήσει ούτε μια φωνούλα από την αστική τάξη που να το παίζει «ανεξαρτησία». Από το ΣΥΡΙΖΑ μέχρι τη ΧΑ, δεν ακούγεται κιχ για τα δεσμά της εξάρτησης παρά μόνο οι φρούδες ελπίδες για «επαναδιαπραγμάτευση» των όρων σφαγής.

- Με την παραπάνω έννοια είναι ιδιαίτερα σημαντικό να αναδεικνύεται ότι το καθήκον της ανεξαρτησίας δεν μπορεί να το απαντήσει η αστική τάξη. Είναι κρίσιμο να αναδεικνύεται ότι ο λαός στην πάλη του για τα δικαιώματά του έχει να αντιμετωπίσει όχι μόνο τα ντόπια αλλά και τα ξένα αφεντικά (και τι αφεντικά). Σωστά τα λέει ο ΚΚ για τη σχέση ανεξαρτησίας – σοσιαλισμού.

Πάνος (συνεχίζεται)

Ανώνυμος είπε...

Δύο ακόμα παρατηρήσεις:

Η πρώτη: Λέει ο Φαφλατάς (απαντώντας στην κριτική μου περί «δογματισμού»)

«Εάν είναι "δογματισμός" να θεωρεί κανείς πως οι λέξεις δεν έχουν χάσει το νόημά τους και πως η αριστερά δεν λέει κούφια λόγια και άρα η χρήση του τάδε ή του δείνα όρου έχει τη σημασία της τότε είμαι δογματικός. Όπως είναι και διάφοροι άλλοι που διϋλίζουν τον κόνοπα όταν πρόκειται για κείμενα τρίτων αλλά τα δικά τους είναι υπεράνω και μπορούν να χρησιμοποιούν λέξεις, φράσεις, επίθετα και εκ των υστέρων να λένε πως δεν έχουν καταλήξει καν στο τι εννοούν.»


Καταρχήν, θα σου θυμίσω ότι στο δίπολο ιμπεριαλισμός ή παγκοσμιοποίηση, το ΚΚΕ(μ-λ) ήταν απελπιστικά μόνο (μέχρι και βιβλίο βγάλαμε). Αρα, είμαστε προσεκτικοί όσο μπορούμε εκεί που έχουμε καθαρά τα δεδομένα. Από κεί και πέρα και εμείς και όλοι ΝΑΙ, χρησιμοποιούμε και λέξεις και φράσεις και επίθετα που μπορεί να μην έχουμε πλήρως αναλύσει. Τι να κάνουμε; Ετσι είναι η πραγματική ζωή. Θα σου πω το πιο χοντρό: Είναι σαφές ότι δεν έχουμε ορίσει με αυστηρότητα τη θέση και τη φύση των διάφορων κοινωνικών στρωμάτων στην ελληνική κοινωνία. Ποιοι ακριβώς είναι εργατική τάξη; Τι εννοούμε με την έννοια «λαός»; Υπάρχουν διάφορες ασάφειες, αντίστοιχες με τη φάση του κινήματος αλλά και τη δική μας λειψή σύνδεση με τις μάζες. Τι προτείνεις να κάνουμε; Να βγάλουμε την πρώτη μας προκήρυξη όταν θα τα έχουμε όλα «γωνιασμένα», «ορισμένα» και «συναρμολογημένα»; Και με ποια ακριβώς διαδικασία θα τα «γωνιάσουμε;

Η δεύτερη: Δες τα παρακάτω αποσπάσματα…


"Ο μοναρχοφασισμός έχει, επί τέλους, το λόγο του Προέδρου Τρούμαν. Δεν ξέρουμε αν θα μείνει ευχαριστημένος. Εκείνο όμως που ασφαλώς κατάφερε είναι να αποκτήσει έναν ακόμα τίτλο προδοσίας και ξεπουλήματος της Ελλάδας στους ξένους".
«Ριζοσπάστης» 14/3/1947

"Ο Διεθνής Οικονομικός Ελεγχος (σημ: 1898, μετά την πτώχευση του 1897) είναι ένα από τα δώρα που χάρισε στην Ελλάδα η πολιτική των αστοκοτζαμπάσηδων και το ξένο κεφάλαιο. Είναι το σήμα κατατεθέν της ιεράς συμμαχίας των ντόπιων με τους ξένους κεφαλαιούχους. Όλος ο κόσμος βουίζει πως η επιβουλή του αποτέλεσε και αποτελεί σοβαρή μείωση των κυριαρχικών δικαιωμάτων της χώρας μας…
…Ενώ δε συνέβαλαν (σημ: τα δάνεια της δεκαετίας του 1830) στο παραμικρό στον εθνικαπελευθερωτικό μας αγώνα, έβαλαν τα θεμέλια για την προοδευτική οικονομική και πολιτική μαζί υποδούλωση της Ελλάδας στους ξένος"

Νίκος Μπελογιάννης
αποσπάσματα από τη μελέτη «Το ξένο κεφάλαιο στην Ελλάδα»


Θα μπορούσα να κατεβάσω εκατοντάδες αποσπάσματα από τότε, από την Αναγέννηση, από την Προλεταριακή Σημαία. Αλλά δεν έχει σημασία, ούτε και αποδεικνύουν από μόνα του κάτι εκτός του ότι αυτή η ανάλυση και αυτοί οι όροι δεν είναι κάτι ξένο στην κομμουνιστική – επαναστατική αριστερά της χώρας μας…

Πάνος

Ανώνυμος είπε...

Δύο ακόμα πράγματα.

Λες Φαφλατά

"να σου θυμίσω όλα αυτά που διέρρευσαν εκ των υστέρων για μέτρα που πάρθηκαν μετά από προτάσεις εκπροσώπων του ελληνικού κεφαλαίου, τις αλλαγές στο εργασιακό (Χαλυβουργία, χαμηλότερος μισθός για εργοδοτούμενος κάτω των 25 κτλ) που δεν ευνοούν την τρόικα αλλά την ελληνική αστική τάξη"


Προφανώς συμφωνώ, με την παρατήρηση ότι "ευνοούν την τρόικα αλλά και την ελληνική αστική τάξη" (οι Ειδικές Οικονομικές Ζώνες; οι ξένες εταιρίες στην Ελλάδα;). Είναι προφανές ότι η ελληνική αστική τάξη χρησιμοποιεί τη λαίλαπα των μνημονίων για να συτνρίψει την εργασία.

Και κάτι ακόμα. Λες Ηλία:


"Μέγας αλβανοφάγος, τόσος που άνοιξε τα σύνορα."
Ακριβώς. Όπως όλοι οι υπηρέτες των ξένων συμφερόντων...

Τι ακριβώς εννοείς;

Πάνος

Ανώνυμος είπε...

Συναγωνιστή Πάνο,

με το σύντομο σχόλιο μου κυρίως ήθελα να δείξω ότι όλοι αυτοί οι εθνικόφρονες, υπερπατριώτες τύπου Σαμαρά, Καρατζαφέρη αλλά και πολλοί άλλοι είναι ακριβοί στα πίτουρα αλλά μέχρι εκεί.

Πετάνε εθνικιστικές κορώνες αλλά μόλις τους τραβήξει το αυτάκι το αφεντικό τους από την ΕΕ γίνονται πιστά κουταβάκια.

Με λίγα λόγια συμφωνώ με το σχόλιο σου ότι όσο και αν η ελληνική αστιξή τάξη έχει τις δικές της επιδιώξεις αυτές συνθλίβονται κάτω από το συσχετισμό δύναμης, μετατρέποντάς της σε απλό υπηρέτη ξένων αφεντάδων.

Πιο σχηματικά: Το συμφέρον της ελληνικής αστικής τάξης είναι ΤΑΥΤΙΣΜΕΝΟ με το συμφέρον των ξένων (Αμερικάνων, Ευρωπαίων) ιμπεριαλιστών γιατί πολύ απλά δεν έχουν άλλη επιλογή κάτω από το συσχετισμό δύναμης.

Η σημερινή ελληνική α.τ. είναι ΒΑΘΙΑ ΕΞΑΡΤΗΜΕΝΗ και ΥΠΟΤΕΛΗΣ.

Ηλίας

Ανώνυμος είπε...

Ως προς την “αποικία” (απάντηση στον Π.)
“....η ύπαρξη των τάξεων συνδέεται με ορισμένες ιστορικές φάσεις ανάπτυξης της παραγωγής”.
Νομίζω δηλαδή ότι η ύπαρξη αστικής τάξης (και του οργάνου κυριαρχίας της, του κράτους της -που παίρνει μορφή, [π.χ., μετά την κατάρρευση της απολυταρχίας, το συγκεντρωτικό αστικό κράτος] εξελίσσεται, ανταποκρίνεται, τελειοποιείται, δυναμώνει κλπ, κλπ) συνδέθηκε με μια φάση ιστορικο-οικονομικοπολιτικής εξέλιξης που ανταποκρινόταν σε ορισμένη ιστορική φάση ανάπτυξης της παραγωγής. Η άλλη τάξη στο δίπολο αυτό είναι το προλεταριάτο. Η αστική τάξη είναι συνδεδεμένη (όχι όταν αναπτύσσεται μέσα στα πλαίσια της φεουδαρχίας, αμφισβητώντας την, αλλά ως συγκροτημένη τάξη, άρχουσα και εξουσιάζουσα) με τον καπιταλιστικό τρόπο παραγωγής και δημιουργεί το κράτος της για να ασκεί δημόσια εξουσία. Να μην πω πολλά, το κράτος της αυτό έχει δομές, μηχανισμούς, γραφειοκρατία, υπαλλήλους, στρατό, κοινοβούλια, εκλογές, εκλογικά δικαιώματα, κόμματα, ακόμα και συνδυασμό μοναρχίας με κοινοβούλιο, όνομα, σημαίες, θεσμούς, κανόνες συναλλαγών, εμβλήματα, θρησκείες (άλλα αστικά κράτη όχι επίσημη θρησκεια), σύνορα, νόμους, που ισχύουν όλα αυτά ΤΥΠΙΚΑ, ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΙΚΑ ή ΑΦΟΡΟΥΝ ΜΕ ΤΟΝ ΙΔΙΟ ΤΡΟΠΟ, ΚΑΘΟΛΙΚΑ (όχι καταργώντας την ταξικότητα, εννοείται, ούτε λέμε ότι είναι δίκαια αυτά για όλους και με τον ίδιο τρόπο, μην παρεξηγηθούμε) ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ τους υπηκόους του συγκεκριμένου έθνους (γαλλικό, αγγλικό κλπ., κλπ).

Κ.

Ανώνυμος είπε...

Τώρα, όταν οι ιμπεριαλιστές πήγαν να ληστέψουν, να κατακτήσουν, να προσαρτήσουν στην επικράτειά τους χώρες στην άλλη άκρη του πλανήτη (χώρες όχι βέβαια καπιταλιστικές), όταν πήγαν να εξοντώσουν πληθυσμούς για να τις κάνουν.... απομακρυσμένη συνέχεια της δικής τους επικράτειας, ε δεν εγκατέστησαν και μια αστική τάξη εκεί που την ειχαν φέρει από το Λονδίνο ας πούμε. Εγκατέστησαν όμως το στέμμα, το στρατό τους, εποίκους, είπαν στο λαό της αποικίας ΤΟΥΣ ότι είναι υποχείρια των αποικιοκρατών και το έδειξαν με βία και ανελέητα εγκλήματα. Το αν ζούσε ή πέθαινε ο Ινδός ή ο Μαύρος ήταν στο χέρι του κάθε αποικιοκράτη στρατιώτη, του κάθε εποίκου, του κάθε ιεραπόστολου που δεν έδιναν λογαριασμό σε κανέναν και είχαν δικαίωμα ζωής και θανάτου πάνω στους ιθαγενείς. Οι ιθαγενείς πληθυσμοί δεν είχαν κανένα αστικό δικαίωμα, ούτε καν να κοιτάξουν τον λευκό αποικιοκράτη στα μάτια. Η κτήση, η αποικία δεν είχε όνομα δικό της, μετονομαζόταν, γινόταν προσπάθεια ν' αλλάξουν οι κάτοικοι γλώσσα, θρησκεία, ήθη. Δεν αναγνωρίζονταν ως κράτος, ως εδαφική συγκρότηση “Α” αλλά ως αγγλική κτήση, βελγική κτήση κ,ο,κ. ούτε ως έθνη, ως φυλές, ως ό,τι ήταν τέλος πάντων πριν πάνε εκεί οι ιμπεριαλιστές. Δεν είχε δηλαδή κανένα από τα προαναφερόμενα χαρακτηριστικά που χαρακτηρίζουν ένα αστικό κράτος ακόμα και εξαρτημενο βαθιά. Γι αυτό και εσύ λες ότι η Ελλάδα δεν υπήρξε ποτέ αποικία. Ναι η Ινδία υπήρξε αποικία, η Ελλάδα όχι.

Κ.

Ανώνυμος είπε...

Σε δεύτερη φάση -και επειδή ο ιμπεριαλισμός είναι οικονομικό σύστημα που λέει κι ο ΚΚ- που επιβλήθηκε στις αποικίες τότε απ΄έξω με κατακτητικές εκστρατείες και πολεμικές εκστρατείες αλλά ανέπτυσσε μέσα στην αποικία τη “δημιουργική καταστροφή”, ανέπτυσσε και δομές, υποδομές, παραγωγή κλπ με τρόπο ώστε να διαιωνίζει την απομύζηση του πλούτου αυτού και προς όφελός του και αυτό χαρακτήριζε τον τρόπο ανάπτυξης της αποικίας. Προφανώς και ανέκυπτε η ανάγκη στήριξης σε ντόπια στηρίγματα. Αλλά τι ήταν αυτά, ήταν αστική τάξη;; Νομίζω ότι πρόκειται κλίκες, φατρίες, κάστες, δυνάμεις της φεουδαρχίας. Προφανώς η άρχουσα τέτοια ή αλλιώτικη είναι συνάρτηση πολλών πραγμάτων (του κοινωνικοοικονομικού συστήματος της αποικίας προ αποικισμού, δηλ τι δυνάμεις ήταν κυρίαρχες εκεί και τι κοινωνικο οικονομικές μορφές επικρατούσαν (και δεν είναι το ίδιο οι Ινδοί με τους Αφρικανούς λαούς), Εναι εντελώς διαφορετικό θέμα αν μπόρεσαν και πού να αναπτυχθούν υπό καθεστώς αποικιοκρατίας και σε μια πορεία αστικές δυνάμεις Καταρχήν, ως επί το πλείστον και κατά κύριο λόγο οι αποικιοκράτες στηρίζονταν σε φεουδαρχικά ερείσματα (ή πώς να τα πω, ιδιαίτερες μορφές ντόπιας εξουσίας, φύλαρχους, ας πούμε). Άρα για ποια α.τ μιλάμε;; Το αν υπήρξαν αποικίες στις οποίες ευνοήθηκε η ανάπτυξη αστικών δυνάμεων για χ λόγους και υπήρξε μετεξέλιξη από αποικρατία σε εξάρτηση αυτό δεν αναιρεί τα προηγούμενα. Αυτό είναι μια πορεία που περιλαμβάνει πολλούς παράγοντ. Αλλού αστικές δυνάμεις εμποδίστηκαν από τους αποικιοκράτες και αναπτύχθηκαν κινήματα εθνικοαπελευθερωτικά (αλλού με ιδιαίτερη κομμουνιστική αναφορά, αλλού εθνικοαπαλευθερωτική με αστικές δυνάμεις υπερισχούουσες, λαικά) Αλλο να λες ως γενικό κανόνα ισχύοντα παντού και πάντα “στις αποικίες υπήρχε αστική τάξη”, Ο Καναδάς αναφερόταν πάντα ως ιδιαίτερη περίπτωση το ίδιο και η Βόρεια Αμερική αλλά μπορείς να μου πεις πώς υπήρχε αστική τάξη (όχι άρχουσα), αλλά και αστική και τάξη στην Ινδία όταν αυτή έγινε αγγλική κτήση;; Και μεσα από ποια διαδικασία, αστική επανάσταση ή εθνικοπελευθερωτικό αγώνα σχηματίστηκαν υπό καθεστώς αποικιοκρατίας οι α.τ. Και μετά πώς και πόσο ολοκληρώθηκαν ως τάξεις ;;; Η αποικιοκρατία πάντως τελείωσε μετά τον Β'ΠΠ
Εν πάση περιπτώσει, ό,τι και να πούμε, το θέμα σχετικά με την εξάρτηση στην πολιτική φιλολογία της αριστεράς παραμένει πάντα σχετιζόμενο με το αν η υιοθέτηση της μιας ή της άλλης εκτίμησης σε οδηγεί στη μια ή στην άλλη γραμμή, κατεύθυνση σε σχέση με την ανατροπή και τις διαδικασίες “κοινωνικού μετασχηματισμού”
Κ.

Ανώνυμος είπε...


Προς Πάνο :-)

Ο κίνδυνος ανάπτυξης σοσιαλπατριωτικών απόψεων που λες υπάρχει στην αριστερά, αναφέρθηκα σε προηγούμενο σχόλιο σε χώρους που μιλούν τέτοια γλώσσα, εσύ το αποκλείεις;; Μήπως δεν είναι και κατάλληλες οι συνθήκες ;;
Ο όρος νεοαποικία αναφέρεται καταρχήν για τις ίδιες εκείνες χώρες που υπήρξαν αποικίες στο παρελθόν. Διευρύνεται όμως από κάποιους που αναφέρουν ότι νεοαποικισμός είναι το μοντέρνο κρατικομονοπωλιακό σύστημα καταλήστευσης και πολιτικού επηρρεασμού εξαρτημένων χωρών που επικράτησε μετά τον Β ΠΠ ...(δες Χατζηαργύρη - Οικονόμου, Τι είναι και πού οδηγεί η εξάρτηση, ΚΜΕ Σύγχρονη Εποχή).
Δε βρίσκω το λόγο να διευρύνω τη χρήση του ή να συμβάλλω στη διάδοσή του εγώ και δη χωρίς επεξεργασία, συζήτηση, ανταλλαγή απόψεων και αναζήτηση, επειδή απλώς.... μ' αρέσει. Δεν είναι και το ζητούμενο, χρειάζεται όμως περισσότερη περίσκεψη στην υιοθέτηση όρων και έτσι παραμένω φαν της εξάρτησης μέχρις αποδείξεως του εναντίου.

Κ.

Ανώνυμος είπε...

Προς Κ.

Δες συντρόφισσα το παρακάτω βίντεο:
http://www.youtube.com/watch?v=c_1Wsow1J9s

Θα δεις σε αυτό τη γγ του ΚΚΕ να μιλάει για τα ελληνοτουρκικά και να λέει τρία λεπτά… ασυναρτησίες:

«Το μόνο πράγμα που ενδιαφέρει την ελληνική κυβέρνηση και την τούρκικη είναι να εξασφαλίσουν στις αστικές τάξεις πλούσια κερδοφορία… (σημ δικιά μου: ο ιμπεριαλισμός πού είναι οεο;)
… με πλήρη αδιαφορία ποιες είναι οι οξύτατες αντιθέσεις στην περιοχή… (σημ δικιά μου: ποιες άραγε;; γιατί τις αποφεύγει;;)…
… με τις συμφωνίες συνεκμετάλλευσης στο Αιγαίο μπαίνουν σε δεύτερη μοίρα οι αμφισβητήσεις της Τουρκίας, κυριαρχικών δικαιωμάτων απέναντι στην Ελλάδα… (σ: α, χα!)»


Και στην τοποθέτησή της στη Βουλή:
«Εμείς βλέπουμε τη διαφάνεια κι αυτό που είναι καθαρό, ποιος αμφισβητεί τα κυριαρχικά δικαιώματα της Ελλάδας. Μόνο η Τουρκία; Δεν είναι κατοχυρωμένη η στάση της Τουρκίας στα πλαίσια του ΝΑΤΟ; Εχετε ασκήσει ποτέ κριτική στο ΝΑΤΟ για το συγκεκριμένο ζήτημα; Εχει βάλει ποτέ το ΝΑΤΟ στη θέση της την Τουρκία;»


Λέει λοιπόν το ΚΚΕ: Οι αντιθέσεις Ελλάδας – Τουρκίας είναι αντιθέσεις των δύο αστικών τάξεων όχι κάτω από την επικυριαρχία του ιμπεριαλισμού αλλά σε ένα περιβάλλον κάποιων μυστηριωδών οξύτατων αντιθέσεων («οι οποίες μπορεί να οδηγήσουν σε πόλεμο» - πάλι καλά που το κατάλαβε). Ενώ η γεωπολιτική διάσταση τρώγεται κανονικά. Η Παπαρρήγα ψελλίζει υπονοούμενα, γιατί αν πει την αλήθεια ανατρέπεται όλη η «νεοτροτσκιστική» γραμμή της. Και το κερασάκι: Σε αυτές, λοιπόν τις αντιθέσεις η «και γ… και δέρνω» ελληνική αστική τάξη της Ελλάδας που είναι ανεξάρτητη και εφορμά, αυτή η φόβος και τρόμος αστική τάξη… παραχωρεί κυριαρχικά δικαιώματα στην Τουρκία!! (και το ΝΑΤΟ ευθύνεται που δεν της βάζει χέρι της Τουρκίας!)… Αλλαντάλα; Τρέλα;;

Παρατήρησε, λοιπόν, μια θαυμαστή πορεία πολιτικής σκέψης! Ξεκινώντας από ένα μεγάλο… ΣΕΚ («στην ίδια μας τη χώρα είναι ο εχθρός» κλπ), το ΚΚΕ καταλήγει σε σοσιαλπατριωτικές – σοσιαλσωβινιστικές θέσεις. Γιατί η θέση «τα έχουμε κατεβάσει τους Τούρκους» τέτοια είναι!

Στα λέω αυτά για να σου δείξω ότι ο κίνδυνος και για τέτοιες θέσεις δε λύνεται όταν κάποιος αποφεύγει να χρησιμοποιήσει κάποιος όρους όπως «υποτέλεια» (που παρεπιπτόντως σε καμία στιγμή της κουβέντας δεν κόντεψα να πειστώ ότι περιγράφει λάθος την ελληνική αστική τάξη) ή νέο-αποικιοποίηση. Γι΄ αυτό και ζήτησα να μου πει κάποιος σε ποια «επικίνδυνα ζητήματα έχει το ΚΚΕ(μ-λ) υποπέσει σε σοσιαλπατριωτικές – σοσιαλσωβινιστικές θέσεις. Γιατί –ασφαλώς- υπάρχει ο κίνδυνος. Και αυτός και ο ανάποδος και όλοι οι κίνδυνοι να διολισθήσεις σε ευκολίες και οπορτουνισμούς…

Σε κάθε περίπτωση, καλή ήταν η κουβέντα. Διαισθάνομαι ότι κάπου εδώ κάνει τον πρώτο κύκλο της και – όσο με αφορά- εξήγησα τις σκέψεις μου. Αν ανοίξουν ζητήματα κι έχω χρόνο, τα ξαναλέμε…

Πάνος

ΥΓ προς διαχειριστή: Προτείνω να προσθέσεις στις ετικέτες και κάτι σαν εξάρτηση, ιμπεριαλισμός ή κάτι που νομίζεις. Θα περιγράφει πιο σωστά τη συζήτηση – ανεξάρτητα με την αρχή της…