Κάτω τα μέτρα! Με τον λαό στους δρόμους!

Επιτροπεία για τους υποτελείς τους και κάτεργα για τους εργαζόμενους απαιτούν οι ιμπεριαλιστές

Οταν μετά τη βίαιη επιβολή του μνημονίου τον περασμένο Φλεβάρη η δοτή από τους ιμπεριαλιστές κυβέρνηση Παπαδήμου προχώρησε στο περιβόητο κούρεμα, σύσσωμος ο αστικός πολιτικός κόσμος κραύγαζε για τη μεγάλη «εθνική επιτυχία». Τα ίδια κόμματα με αυτά που σήμερα βρίσκονται στην κυβέρνηση –εκτός από το ΛΑΟΣ που το αντικατέστησε επάξια η ΔΗΜΑΡ– θριαμβολογούσαν για την «απαλλαγή της χώρας» από το «χρέος» μέσω του σε «ύψη ρεκόρ» κουρέματος που «επιτεύχθηκε». Είχαν βέβαια ήδη πριν από τον Φλεβάρη εκβιάσει τον λαό να δεχθεί το «μνημόνιο 2», ως αναγκαία προϋπόθεση για την εκταμίευση της τότε δόσης (70 δισ.) και για την πραγματοποίηση του κουρέματος.
Οκτώ μήνες μετά, τα ίδια κόμματα και πρόσωπα, τα ίδια κανάλια, οι ίδιοι χρυσοπληρωμένοι και κατ’ επάγγελμα υπηρέτες των πολιτικών εγκληματιών του λαού μας, απαιτούν ένα «μνημόνιο 3», μια άβυσσο για τη ζωή των εργατών, των εργαζομένων, της νεολαίας, όλου του λαού. Γιατί; Για να εκταμιευτεί η νέα δόση που θα είναι λέει 31,5 δισ.! Αλλά επιπλέον ανοιχτά λένε τα ίδια τα στελέχη της κυβέρνησης Σαμαρά, και αυτά που ανήκουν στη ΝΔ και τα άλλα του ΠΑΣΟΚ και της ΔΗΜΑΡ, ότι «το χρέος δεν είναι βιώσιμο» και ότι το «μνημόνιο 3» είναι προϋπόθεση και για το νέο κούρεμα που χρειάζεται να γίνει! Και ενώ κορυφώνεται η αναταραχή μέσα στα μέγαρα των κολαούζων του ιμπεριαλισμού, και μετράνε και ξαναμετράνε τις μεθοδεύσεις τους σχετικά με το πώς θα βάλουν έναν ολόκληρο λαό σε αιώνιο κάτεργο, μια επιστολή από το υπουργείο Οικονομικών της Γερμανίας ζητάει να διαμορφωθεί ένας «ειδικός λογαριασμός», «κλεστός» και «εξωτερικής διαχείρισης». Για να μπει σε αυτόν η «δόση» όπως έχει ήδη αποφασιστεί από το Eurogroup τον περασμένο Φλεβάρη. Και να γίνεται αυτό που πάντα γινόταν με τα δάνεια που «έδιναν» οι ιμπεριαλιστές στις εξαρτημένες χώρες. Μια λογιστική εγγραφή που θα ανεβάζει και άλλο το ύψος των «χρεωστουμένων», χωρίς να φτάνει καθόλου ρευστό στη χώρα, αφού η δόση θα κρατηθεί ολόκληρη έναντι των «οφειλομένων». Όμως επιπλέον τώρα ζητείται στον λογαριασμό αυτόν να μπαίνουν και τα έσοδα από τη γιγάντια φοροληστεία του λαού. Και να είναι η διαχείριση του λογαριασμού αυτού αρμοδιότητα των ιμπεριαλιστών που «δανείζουν» τη χώρα και «σώζουν» τον λαό από την πείνα… Και η κυβέρνησή τους στη χώρα να μην έχει καν τη δυνατότητα της διαχείρισης των εσόδων της φοροληστείας που η ίδια εκτελεί…

Και το «χρέος»;
Με άλλα λόγια, αυτός ο αστικός πολιτικός εσμός της υποτέλειας, παραζαλισμένος από τις διαρκώς μεγαλύτερες απαιτήσεις των προστατών του που ζητούν εδώ και τώρα τη χώρα και τον λαό σιδηροδέσμιο στα συμφέροντά τους, αλλά και από τις αντιθέσεις τους για την κυριαρχία στη χώρα και στην περιοχή οι οποίες διατρέχουν ολόκληρο το ντόπιο πολιτικό σύστημα, έφτασε να ακυρώνει ακόμα και τις κατασκευές που ο ίδιος έφτιαξε για να εκβιάζει την υποταγή του λαού! Να ομολογεί πως «οι θριαμβευτικές επιτυχίες του» που στο όνομά τους έκαναν εκλογές και με αυτές ως βάση διακήρυξαν πως θα αναλάβουν και «ανέλαβαν» να χαράξουν το μέλλον της χώρας ήταν μια απάτη! Να αναγνωρίζει πως το «υποταχθείτε στα μέτρα για να πληρώσουμε το χρέος» δεν είναι η «εθνική αλήθεια» στην οποία πρέπει να στοιχηθούμε. Αλλά ο ταξικός εκβιασμός της αστικής τάξης για λογαριασμό των ιμπεριαλιστικών απαιτήσεων και της δικιάς της επιβίωσης.
Γιατί το «χρέος» βέβαια δεν εξαλείφεται και στην ακριβώς αντίθετη κατεύθυνση στοχεύουν τα ατελείωτα πακέτα μέτρων που επιβάλλονται: να βαθύνει η ολόπλευρη εξάρτηση της χώρας από τους ιμπεριαλιστές της Ευρώπης και των ΗΠΑ, να γίνει ωμή, απρόσκοπτη η καταλήστευσή της, καθολική η υπαγωγή της στα συμφέροντά τους.
Αυτή η κατεύθυνση αφορά τα πάντα. Και τις πλουτοπαραγωγικές πηγές της χώρας, μαζί με όλον τον δημόσιο πλούτο που η εργατική τάξη και ο λαός έχουν ως τώρα παραγάγει και συγκροτήσει σε κάθε μορφή. Από τα λιμάνια και τα αεροδρόμια, ως τις δημόσιες επιχειρήσεις και υπηρεσίες. Και ταυτόχρονα μια βίαιη ληστεία και μεταφορά πλούτου από τους εργάτες και τον λαό προς το ιμπεριαλιστικό και το ντόπιο κεφάλαιο.
Για τους εργάτες με ένα τεράστιο βάθεμα της κλοπής της αξίας της εργατικής τους δύναμης καθώς τα νέα μέτρα προβλέπουν πως αυτή θα αγοράζεται πάμφθηνα και χωρίς κανένα πλαίσιο δικαιωμάτων. Για τους εργάτες και τον λαό μαζί, με μια γιγάντια ληστεία-κατάργηση των κοινωνικών δικαιωμάτων που είχαν κατακτήσει στη βάση των προηγούμενων συσχετισμών και μέσω των οποίων ένα μέρος της –πάλι κλεμμένης από τον ιμπεριαλισμό και το κεφάλαιο–αξίας επέστρεφε στους παραγωγούς της και στην κοινωνική πλειοψηφία. Αυτή η κατεύθυνση, που πλημμυρίζει τη χώρα με άνεργους πεινασμένους και εξαθλιωμένους, δεν χρειάζεται συνοδεία λογιστικών στοιχείων για να αντιληφθεί κανείς ότι είναι η κατεύθυνση μόνιμης αναπαραγωγής του «χρέους» στον ιμπεριαλισμό, «αιώνιας» υποθήκευσης –οικονομικά και γεωπολιτικά– της χώρας και του λαού στις απαιτήσεις του και τα συμφέροντά του. Και αυτό ισχύει ανεξάρτητα από τις λογιστικές μανούβρες που θα επιχειρήσουν (και αν...) οι ιμπεριαλιστές σχετικά με το με το ποιο ποσοστό του ΑΕΠ θα εμφανίζεται ότι είναι το «χρέος» της χώρας.
Μανούβρες που και αυτές –αν γίνουν– δεν θα είναι μόνο «καμένα χρεόγραφα», αλλά «καμένα χρεόγραφα» έναντι πολλαπλάσιας αξίας καμένων δικαιωμάτων και ληστευμένου πλούτου. Δικαιώματα και πλούτο του λαού και της χώρας. Έτσι έγινε με το PSI, που δεν τους «έφτασε», και τώρα πάνε για νέα έφοδο έχοντας διαμορφώσει ακόμα βαρύτερους για τη χώρα και τον λαό όρους.
Αλλά έτσι γινόταν και τις «καλές» εποχές.
Τον καιρό που η «ισχυρή Ελλάδα» –του Σημίτη– έμπαινε «θριαμβευτικά» στην ΟΝΕ, με «υψηλά ποσοστά ανάπτυξης», προϊόντα της τότε μανούβρας των ιμπεριαλιστών της ΕΕ. Αυτά τα –πλαστά– ποσοστά εξυπηρετούσαν τότε τους οικονομικούς και γεωπολιτικούς σχεδιασμούς τους. Και βέβαια τα είχε πληρώσει πανάκριβα η εργατιά και ο λαός με όλα τα μέτρα και τις πολιτικές που είχαν εφαρμοστεί ενόψει της ΟΝΕ, ως προϋπόθεση για να μας «δώσουν» αυτά τα «υψηλά ποσοστά». Και για να μπορούν στη συνέχεια να μας ληστέψουν από καλύτερες θέσεις, έχοντας παραρτηματοποιήσει την οικονομία της χώρας στα συμφέροντά τους και έχοντας αποσυγκροτήσει την όποια παραγωγική της βάση.

Ποιος (θα) κυβερνά αυτό τον τόπο;
Στο ερώτημα αυτό ως τώρα και σήμερα δεν υπάρχουν πολλές πραγματικές απαντήσεις. Με ένα μήνυμα ηλεκτρονικής αλληλογραφίας (e-mail) λένε ότι άνοιξε εκ μέρους των ιμπεριαλιστών το ζήτημα της άμεσης μετατροπής των εργασιακών σχέσεων σε σχέσεις απόλυτης κυριαρχίας του κεφαλαίου έναντι του εξατομικευμένου εργάτη και εργαζόμενου. Και απ' ό,τι φαίνεται ήταν αρκετό αυτό το «e-mail» για να θέσει σε σοβαρή δοκιμασία την πριν από 4 μήνες εκλεγμένη κυβέρνησή τους και με άγνωστες τις εξελίξεις που θα πυροδοτήσει συνολικά στο αμέσως επόμενο διάστημα!
Δεν είναι βέβαια αλήθεια πως, π.χ., ο Κουβέλης, και άλλοι που συμφωνούν με όλα «τα άλλα» μέτρα, τώρα ανακάλυψαν πως «η αλλαγή στα εργασιακά εισάγει νέο κοινωνικό μοντέλο στη χώρα»! Ξέρουν όλοι αυτοί καλά και υπηρετούν συνειδητά πως στη χώρα εισήχθη ήδη ο εργασιακός κοινωνικός μεσαίωνας! Αν λοιπόν βάλουμε στην άκρη την αφόρητη υποκρισία τους, χωρίς να ξεχάσουμε την απέραντη προθυμία τους να υπηρετούν το σύστημα της εξάρτησης και της εκμετάλλευσης, οφείλουμε να «αναγνωρίσουμε» πως η αγωνία τους έχει μια πραγματική διάσταση. Αυτή της διάσωσής τους ως πολιτικά υποκείμενα-στοιχεία του πολιτικού συστήματος της χώρας. Αυτό ακριβώς το ζήτημα –ποιο θα είναι και πώς θα σταθεί το αστικό πολιτικό σύστημα μέσα στην κρίση– έρχεται και επανέρχεται όλο και πιο δριμύ στην επιφάνεια τα τελευταία τρία χρόνια. Μετά τη διάλυση του ΛΑΟΣ και σχεδόν πλήρως και του ΠΑΣΟΚ, πόσο «απλό» είναι να ακολουθήσει και η ΔΗΜΑΡ με μόλις λίγους μήνες κυβερνητικής προσφοράς; Όταν μάλιστα το πρόβλημα δεν είναι εντός της ΔΗΜΑΡ μόνο, αλλά σε ολόκληρο το κυβερνητικό στρατόπεδο που πριν ανακοινωθούν επίσημα τα μέτρα μετράει απώλειες σε όλο το εύρος του, της ΝΔ συμπεριλαμβανομένης; Αυτό ακριβώς το πρόβλημα ζητούν η αστική τάξη και τα κόμματα του συστήματος από τους ιμπεριαλιστές να «το πάρουν υπόψη τους». Γιατί έχοντας διαλύσει και τα μεσοστρώματα και τις όποιες κοινωνικές συμμαχίες είχαν δεν έχουν πλέον και πού άλλου να «απευθυνθούν» και πού να το «θέσουν». Και το θέτουν πριν από όλα ως άμεσο πρόβλημα της ημερήσιας –στην κυριολεξία– διάταξης.
Το «Βήμα» της 21/10 έφτασε να «φιλοξενεί» τους Αλαβάνο και Λαπαβίτσα στο αφιέρωμά του που με τον τίτλο του αναρωτιέται «Υπάρχει άλλη λύση;» (από αυτήν της υποτέλειας στη Δύση, εννοεί προφανώς).
Έτσι ώστε να δώσει χώρο στον Αλαβάνο να προτείνει εκτός των άλλων στην άρχουσα τάξη «να κάνει (η ίδια βέβαια) μια τομή οικονομική, πολιτική, ιδεολογική…» και να της υποδείξει άλλες… εξαρτήσεις προς «τη Ρωσία που αναζητεί με αγωνία συνεργασία στη Μεσόγειο μετά τις εξελίξεις στη Συρία». Βέβαια τέτοιες κινήσεις σαν του «Βήματος» πιο πολύ από όλα μαρτυρούν τα αστικά αδιέξοδα. Αυτοί –η αστική τάξη και το πολιτικό της προσωπικό– ξέρουν πως οι προτάσεις του Αλαβάνου είναι παιδικά παιχνίδια επί χάρτου. Πως δεν αλλάζουν έτσι απλά τα ιμπεριαλιστικά στηρίγματα και μάλιστα ακριβώς επειδή υπάρχουν «οι εξελίξεις στη Συρία» και σε όλη την περιοχή. Έζησαν την «περιπέτεια» του Μπουργκάς, εισπράττουν και τα μηνύματα που τους στέλνουν οι ιμπεριαλιστές και μέσω Κύπρου, που δεν «μπορεί» να βρει «ρώσικο μνημόνιο». Και βέβαια εισπράττουν και τα μηνύματα που έρχονται απευθείας στη χώρα με λίστες, ανακρίσεις και διώξεις ακόμα και σε υψηλόβαθμα (πρώην) στελέχη των κυβερνήσεων και του κράτους.
Έτσι «επιστρέφουν» σε αυτό από το οποίο ποτέ δεν έφυγαν από το '74 και εδώ, στο «ανήκομεν εις την Δύσιν», της οποίας όμως τα νερά είναι πολύ ταραγμένα. Λόγου χάρη, «τι ανάγκη» είχε το Βερολίνο, και ενώ η κυβερνητική αστάθεια είναι έκδηλη, να στείλει την επιστολή που ζητά τον «ειδικό, κλειστό, εξωτερικής διαχείρισης» λογαριασμό που αναφέραμε; Προφανώς για να πάρει θέση απέναντι στις πολλαπλές παρεμβάσεις του ΔΝΤ που δηλώνει πως το «χρέος της Ελλάδας είναι μη βιώσιμο», ανοίγοντας ενδεχόμενα μιας άλλης στάσης των ΗΠΑ στο ζήτημα της Ελλάδας. Έτσι κι αλλιώς η περιδίνηση και του ελληνικού ζητήματος γύρω από την 6η Νοεμβρίου των αμερικάνικων εκλογών είναι προφανής.
Άρα παρ' όλες τις εκκλήσεις σε αυτή τη φάση οι ιμπεριαλιστές και οι ανταγωνισμοί τους είναι τέτοιοι που δεν μπορούν να δείξουν την απαιτούμενη κατανόηση στο πολιτικό σύστημα της χώρας.
Το επόμενο διάστημα θα επιδιωχθεί και η αστάθεια να μην εξελιχτεί σε κυβερνητική πολιτική κρίση και βέβαια το πακέτο της βαρβαρότητας με οριακά μερεμέτια να ψηφιστεί. Αυτή παραμένει η
κοινή συνισταμένη των ιμπεριαλιστικών.

πηγή: Προλεταριακή Σημαία