Πραγματοποιήθηκε η σημερινή συγκέντρωση στο λιμάνι του Πειραιά. Γύρω στις 4000 άνθρωποι συγκεντρώθηκαν για να εκφράσουν την αλληλεγγύη τους στους ναυτεργάτες. Με τον κύριο όγκο, τα 2/3, του ΠΑΜΕ. Κάτι σαν πανηγυρικό κλείσιμο μετά από ηρωικές δηλώσεις του τύπου "θα κουρελιάσουμε το χαρτί της επιστράτευσης". Το σίγουρο πάντως είναι ότι δεν κουρελιάστηκε το χαρτί! Η δε ΠΝΟ αποφάσισε την αγωνιστική συνέχιση της απεργίας για σήμερα και μόνο στα λιμάνια της ...Αττικής.Οι ναυτεργάτες επιστρατεύτηκαν και κάποιοι ομιλητές στη συγκέντρωση δηλώνανε ότι "νικήσαμε" και ότι η "κυβέρνηση ηττήθηκε κατά κράτος"!
Η υπόθεση του εργατικού κινήματος είναι πολύ σοβαρή για να κάνουμε πλάκα, και πολύ περισσότερο για δηλώσεις αυτοϊκανοποίησης κάποιων γιατί ήταν περισσότεροι!
Η απουσία των ίδιων των ναυτεργατών ήταν εμφανής. Και αυτό είναι το σοβαρότερο απ' όλα.
Όλοι όσοι δηλώνουν "αγωνιστική δύναμη" ανεξάρτητα από το που βρίσκονται πολιτικά και συνδικαλιστικά, αν πράγματι το πονάνε το εργατικό και λαϊκό κίνημα θα πρέπει να προβληματιστούν πολύ σοβαρά. Να προβληματιστούν γιατί ενώ οι εργαζόμενοι απεργούν από τη μια, είτε στα πλοία είναι είτε στο Μετρό, είτε οπουδήποτε αλλού, ανεξάρτητα από το ποιοι "ηγούνται" στα σωματεία, από την άλλη δεν κατεβαίνουν στις συγκεντρώσεις, δεν υπερασπίζονται οι ίδιοι την απεργία τους. Η απεργία των ναυτεργατών, η απεργία του Μετρό και η κατάληξή τους, οι επιθέσεις σαν και αυτή στους συνδικαλιστές του ΠΑΜΕ και μια σειρά άλλα γεγονότα δείχνουν ότι το συνδικαλιστικό κίνημα που ξέρουμε μέχρι τώρα έχει πιάσει τα όριά του. Η ανάθεση πια δεν μπορεί να λειτουργήσει. Το σύστημα έχει αποφασίσει να μην ανέχεται πλέον τίποτα και δεν διστάζει σε τίποτα. Και κακά τα ψέμματα προς το παρών του περνάει.
Αν κάποιους αυτό τους ικανοποιεί με γεια τους και χαρά τους. Εμάς πάντως όχι! Και θα παλέψουμε, όσο μπορούμε, αυτό το κλίμα να σπάσει. Θα παλέψουμε ώστε αυτός ο λαός, που αποδεδειγμένα θέλει να αντισταθεί και να παλέψει εναντίον όλων αυτών που του κάνει και του ετοιμάζει το σύστημα, να πετάξει από πάνω του όλα τα βαρίδια που τον εμποδίζουν.
"Το ουσιώδες είναι ότι το εργατικό κίνημα βρίσκεται μπροστά σε συνθήκες παρανομίας" όπως λέει και ένας σύντροφος σε ένα διάλογο σε αυτό το blog, και το συμπληρώνω με αυτά που γράφω παραπάνω.
11 σχόλια:
Ομολογουμένως είναι πολύ εύκολο και ανέξοδο συνάμα να κάνεις επαναστατική ρητορική και κριτική εκ των ων ούκ άνευ για αγώνες που είναι άλλοι στην πρώτη γραμμή (KKE-ΠΑΜΕ)και παίζουν την επιβίωση τους κορώνα γράμματα όπως οι ναυτεργάτες.
Ο αγώνας κλιμακώνεται και το μέτωπο διευρύνεται.Μαθαίνουμε ξανά και πάλι από την αρχή. Αναγνωρίζουμε λάθη και συνεχίζουμε. Όπως είπε κι η Γ.Γ. είναι μείζονος σημασίας να γίνονται συνελεύσεις μέσα σε όλους τους τόπους και στους χώρους δουλείας και να αποφασίσουν οι ίδιοι ο εργαζόμενοι απο τα κάτω και όχι οι εργατοπατέρες ή οι συμβιβασμένες συνδικαλιστικές ηγεσίες αν θέλουν ή δε θέλουν απεργίες.
Στη βάση αυτή, θεωρητική συζήτηση για το "τι πταίει" είνα αδύνατον να γίνει, γιατί πολύ απλά δεν γίνεται το 5% της κοινωνίας να σηκώνει διαρκώς στις πλάτες του το υπόλοιπο 90% και να απαντά συγχρόνος στα "θεωρητικά" ερωτήματα όσων διερωτούνται "γιατί δεν αποδίδουν τα δέοντα οι αγώνες σήμερα" οι οποίοι συνήθως ή πάντα δεν συμμετέχουν ποτέ στους αγώνες γιατί ακόμα και ένας μύωψ νέοπας θα έβγαζε πολλά πολιτικά και οχι μόνο συμπεράσματα σήμερα στο λιμάνι για το τι πραγματικά συμβαίνει...
Κάποιοι νομίζω ότι θεωρούν ότι βρήκαν κορόιδα.
Το ΚΚΕ και το ΠΑΜΕ ήταν πάντα εκεί και πριν τις δυσκολίες της κρίσης(Απεργία Ναυτεργατών, ΚΚΕ-ΠΑΜΕ. OYK ΜΑΤ Λιμενικό Σώμα το σωτήριο έτος του 2002 με ΠΑΣΟΚ κυβέρνηση και Σημίτη πρωθυπουργό:http://www.youtube.com/watch?v=vvHlTb7vmp4).
Το ΚΚΕ είναι η πρωτοπορία της εργατικής τάξης, όχι το σύνολό της. Μπορεί να κάνει την αρχή, να μπαίνει μπροστάρης, αλλά κι οι άλλοι εργαζόμενοι πρέπει να ακολουθήσουν. Δεν μπορεί να έρθει το ΚΚΕ να σε πάρει από το χέρι και να σε βάλει να απεργήσεις, να περιφρουρήσεις, να σκίσεις το χαρτί της επιστράτευσης.
Το ΠΑΜΕ στα κουτουρού δεν πάει. Λέει επί του πρακτέου: Συγχρονισμός των αγώνων, μαζικοποίηση των εργατικών οργάνων και οχι φορέων, έμπρακτη παντοειδής αλληλεγγύη από τη μεμονωμένη κλαδική διεκδίκηση μέχρι τον γενικευμένη ταξική απεργία - που θα θεμελιώνεται στη βούληση των εργατών και των οργάνων τους - έως τη δυαδική εξουσία. Όταν θα γίνουν κατορθωτά αυτά, και θα γίνουν όχι γιατί οι διάνοιες θα παράξουν θεωρία, αλλά γιατί υπάρχουν εργάτες και λαϊκοί άνθρωποι που δεν φείδονται κόπων και θυσιών, τότε θα πάρουν σάρκα και οστά οι εφιάλτες κυβερνώντων και αφεντικών.
Σύντροφοι και συναγωνιστές, θα μου απαντήσει κανείς καλόβολα ΠΟΤΕ επί τέλους το εργατικό Κινημα θα δώσει μια μάχη στην ώρα της σύγκρουσης και της πρόκλησης και δεν θα στρίψει δια του αρραβώνος;
Στις 17/11/2012, στην πορεία του Πολυτεχνείου το ΚΚΕ, ορθότατα, μαζί με τον κόσμο της Εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς, ΑΠΑΙΤΗΣΕ, ΠΙΕΣΕ, ΔΙΕΚΔΙΚΗΣΕ και κατάφερε να πορευτεί μέχρι την Ισραηλινή πρεσβεία, παρά το σιδηρόφραχτο στην Λεωφ. Αλεξάνδρας.
Αυτή ήταν μια ΠΡΩΤΗ ΝΙΚΗ απέναντι στην ΚΡΑΤΙΚΗ ΚΑΤΑΣΤΟΛΗ και όλοι ανεβήκαμε ψυχολογικά και πολιτικά βλέποντας ένα ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ.
Από τότε κύλησε πολύ νερό στ' αυλάκι.
ΑΠΕΡΓΙΑ ΧΑΛΥΒΟΥΡΓΩΝ: Λύθηκε βίαια σε 10', ΑΠΕΡΓΙΑ ΜΕΤΡΟ: Λύθηκε βίαια σε 10' ΑΠΕΡΓΙΑ ΝΑΥΤΕΡΓΑΤΩΝ: Λύθηκε βίαια σε 5 ώρες.
ΠΟΡΕΙΑ σήμερα στο ΥΕΝ: ΑΠΑΓΟΡΕΥΤΗΚΕ....!!!
Τι διάολο μωρέ άλλο περιμένετε να δείτε για να καταλάβετε στο γαμω-μυαλό σας και μυαλό μας ότι ΑΝ ΔΕΝ ΣΥΓΚΡΟΥΣΤΕΙΣ ΜΕ ΤΗΝ ΚΡΑΤΙΚΗ ΚΑΤΑΣΤΟΛΗ βήμα δεν μπορείς να κατακτήσεις.
Τι δείχνει το κράτος ; γιατί την έπεσε ωμά στο ΠΑΜΕ με την πρωτάκουστη ΣΥΛΛΗΨΗ 35 ΜΕΛΩΝ Δ.Σ. ΣΩΜΑΤΕΙΩΝ και κράτησή τους στο αυτόφωρο ;
"ΕΙΜΑΙ ΕΔΩ....! ΟΠΟΤΕ ΓΟΥΣΤΑΡΩ ΧΤΥΠΑΩ ΚΑΙ ΤΣΑΚΙΖΩ ΤΟ ΠΙΟ ΟΡΓΑΝΩΜΕΝΟ ΚΟΜΜΑΤΙ ΤΟΥ ΚΙΝΗΜΑΤΟΣ (ΠΑΜΕ) ΚΑΙ ΣΑΣ ΤΣΑΚΙΖΩ"
Και εμείς ;;;;;
σφυρίζουμε τάχα μεγάλες κουβέντες σαν αυτές των Σταματόπουλου και Νταλακογιώργου.......
Σύντροφοι ας καταλάβουμε ένα πράμα:
Όσο υποχωρούμε τόσο η επόμενη μάχη που θα δώσουμε με το καθεστώς θα είναι με επαχθέστερους όρους.
Σήμερα τσακώθηκα με τον μικρό μου ανηψιό
"Θείε γιατί να κατεβαίνω στις κινητοποιήσεις ; αφού θα μας επιστρατεύσουν και η απεργιά θα τελειώσει άδοξα"
ΑΠΑΝΤΕΙΣΤΕ......!
Όταν γίνει πραγματικά εργατικό το κίνημα Γιάννη.
Γιατί τώρα δεν είναι.
Αυτό που έχουμε τώρα είναι ένα συνδικαλιστικό κίνημα, σε όλες τις κυρίαρχες εκδοχές, του που δουλεύει αντί των εργατών.
Αυτό πια τελειώνει. Το τελειώνει το ίδιο το κράτος.
Και δε φταίνε οι λαϊκοί άνθρωποι και οι εργάτες, όπως υπονοεί ο πρώτος σχολιαστής, φταίνε δεκαετίες ολόκληρες που ενώ το εργατικό κίνημα διαλυόταν, ενώ η εργατική τάξη αποδεκατιζόταν, ενώ προχωρούσαμε από υποχώρηση σε υποχώρηση, γιατί δεν είναι τωρινό το φαινόμενο η ένταση άλλαξε, ενώ κάποιοι ελάχιστοι φώναζαν, οι περισσότεροι ονειρευόντουσαν αλλαγές, συνδιοικήσεις και συνδιαχειρίσεις, συγκυβερνήσεις και μεγαλεπήβολα(;) προγράμματα.
Όταν η εργατική τάξη δεχόταν επίθεση κάποιοι ονειρευόντουσαν αντεπιθέσεις, ανυπακοές, και "επιθετικά" αιτήματα.
Και τώρα που η επίθεση γενικεύεται σε όλα τα λαϊκά στρώματα, που περνάει και στα μικροαστικά πρώην πολιτικά στηρίγματα του συστήματος, κάποιοι αναζητούν αριστερές κυβερνήσεις, μεταβατικά προγράμματα και ...εφόδους στον ουρανό.
Και στη πράξη, στο κίνημα; Πέρα από τα μεγάλα λόγια καμιά διάθεση για πραγματική οργάνωση των εργατών, καμιά διάθεση να τους αφήσουν να πάρουν αυτοί τις αποφάσεις τους, να υπερασπιστούν οι ίδιοι τις απεργίες τους. Νομιμότητα και ξανά νομιμότητα. Ακόμη και όταν αυτή τελειώνει.
Η πραγματική σύγκρουση θα ξεκινήσει από τους τόπους δουλειάς, θα βγει στους δρόμους και θα δοθεί από τους ίδιους τους εργάτες, από το λαό.
Όταν οι εργάτες, και όλοι οι εργαζόμενοι, καταφέρουν να πετάξουν από πάνω τους όλα τα ιδεολογικά, πολιτικά, συνδικαλιστικά βαρίδια που τους κρατάνε στο πάτο.
Αλλά τότε η σημερινή αριστερά δεν θα υπάρχει. Θα είναι κάτι άλλο, θα είναι πραγματικά εργατική, επαναστατική, κομμουνιστική.
Χωρίς πραγματική οργάνωση, πραγματικό μέτωπο αντίστασης, θα εξακολουθούμε να είμαστε μάρτυρες τέτοιων καταστάσεων, θα εξακολουθούμε να πηγαίνουμε σε πορείες "αγωνιστικού κλεισίματος και κλιμάκωσης με άλλες μορφές" μεγάλων αγώνων. Θα εξακολουθούν οι εργάτες και οι εργαζόμενοι να περιμένουν για μήνες απλήρωτοι μέχρι να αποφασίσει ο εργοδότης πότε θα κλείσει ή θα πουλήσει για να αντιδράσουν απομονωμένοι στους χώρους τους, ασύνδετοι και χωρίς καμιά διάθεση οι μαζικές (τρομάρα τους) "ταξικές" εκδοχές κάθε απόχρωσης του κινήματος να τους συντονίσει στο ελάχιστο.
Όσο κάποιοι θα αυτοϊκανοποιούνται με τα μεγέθη τους αυτά θα ζούμε.
Δυστυχώς.
Το ζητούμενο είναι τι κάνουμε όλοι οι υπόλοιποι, οι "λίγοι και ανύπαρκτοι", για να μπουν στη πρώτη γραμμή όχι οι αυτόκλητες "πρωτοπορίες" αλλά οι εργάτες.
Ναι πρώτε ανώνυμε...
Είναι "πολύ εύκολο και ανέξοδο" να είναι κανείς ΚΚΕ(μ-λ). Ανώνυμε και -δυστυχώς- ανυποψίαστε
Πάνος
Θα ήθελα όμως να ρωτήσω κάποια πράγματα και τον πρώτο σχολιαστή.
Αντιπαρέρχομαι τα συνήθη υπονοούμενα και για το τι είναι και τι δεν είναι πρωτοπορία.
Από το σχόλιό σου βγαίνει μια αλήθεια, που έχει να κάνει με τις δυνατότητες του εργατικού κινήματος όπως και του ΠΑΜΕ.
Αν ερμηνεύω καλά το σχόλιο σου θεωρείς ότι με τα σημερινά δεδομένα και την συνολικότερη κατάσταση του εργατικού κινήματος τα πράγματα είναι πολύ δύσκολα.
Ότι το ΠΑΜΕ κάνει ότι μπορεί αλλά προφανώς δεν του βγαίνει.
Ας πούμε ότι αποδέχομαι ότι το ΠΑΜΕ και το ΚΚΕ κινούνται όπως υποστηρίζεις.
Εγώ αυτό που θέλω να σε ρωτήσω είναι πως και γιατί μια μικρή μειοψηφία (το 5% όπως λες) παίρνει όχι μόνο την ευθύνη της υποστήριξης αλλά και της απόφασης στα σωματεία που ελέγχει μορφών πάλης που δεν τραβάνε.
Πως παίρνει και γιατί την ευθύνη να γίνονται απεργίες διαρκείας που δεν αποφασίζονται από μαζικές γενικές συνελεύσεις των ίδιων των εργαζόμενων αλλά από τα Δ.Σ.. Και σα να μην έφτανε αυτό αναλαμβάνει ακόμη και την περιφρούρησή τους, αναγκαστικά σε ένα περιορισμένο τμήμα του λιμανιού και το πολύ σε δύο τρία καράβια, ερήμην ουσιαστικά της πολύ μεγάλης πλειοψηφίας των εργαζόμενων.
Πως παίρνει την ευθύνη να τραβήξει ένας αγώνας μέχρι του σημείου της επιστράτευσης με όλες τις καταστροφικές συνέπειες που μπορεί να έχει αυτό στις συνειδήσεις των εργαζόμενων αλλά και τις δυσκολίες που δημιουργούνται για μελλοντικές κινητοποιήσεις.
Θα ήθελα πραγματικά να μου πεις σε τι διέφερε, με βάση και την κριτική που άσκησαν το ΠΑΜΕ και το ΚΚΕ, ο τρόπος απόφασης και οργάνωσης, ο τρόπος συνέχισης και κλιμάκωσης και ο τρόπος που έληξε ή λήγει ο αγώνας στο λιμάνι με τον αγώνα του Μετρό.
Και στις δύο περιπτώσεις έχουμε πολλά κοινά χαρακτηριστικά. Τόσα που αναρωτιέται κανείς προς τι η κριτική του ΠΑΜΕ προς τον Σταματόπουλο και την ΑΝΤΑΡΣΥΑ που προσφάτως τον ...υιοθέτησε.
Και γιατί δεν θα ήταν πιο έντιμο, ακόμη και αγωνιστικό, αν αντί για μεγάλα λόγια πριν ακόμη κηρυχθεί η επιστράτευση δεν υπήρχε μια αναδίπλωση με προσπάθεια να δημιουργηθούν πραγματικά οι συσχετισμοί που θα οδηγούσαν σε μια επόμενη κλιμάκωση σε καλύτερους, τουλάχιστον, όρους στο να δοθεί η μάχη για τις συλλογικές συμβάσεις.
Αρχίζει να αναρωτιέται κανείς που αρχίζουν και τελειώνουν τα όρια του εργατοπατερισμού με αυτά των δυνάμεων που δηλώνουν ότι δεν έχουν καμιά σχέση με αυτόν και θέτουν τον εαυτό τους στη πλευρά του αγώνα.
Θα μπορούσα να συνεχίσω αλλά σταματώ εδώ σε αυτή τη φάση ελπίζοντας σε μια συζήτηση επί της ουσίας χωρίς σπόντες περί παρουσιών, υπάρξεων και ...μεγεθών!
Δυσκολες οι απαντησεις συντροφε ΑΣΓ,συνηθως προ"υ"ποθετουν κομμουνιστικη συνειδηση κ πρακτικη... Πιθανολογω οτι θα υπαρξει μονο σιωπη απο τους κατα τα αλλα ικανοτατους στην μικροαστικη μπουρδολογια ρεφορμιστες......
κάποιες σκόρπιες σκέψεις .
1. βασικός λόγος πίσω από την μη επαρκή κλιμάκωση του εργατικού κινήματος , είναι αυτό που μια γραμμική οικονομίστικη θεωρία θεωρεί λόγο για την ... κλιμάκωση του . Πολύ απλά το μέγεθος της επίθεσης . Η θεσμική αποδυνάμωση των συνδικάτων , το επίπεδο ζωής κάτω από τα όρια αναπαραγωγής , η ανεργία και η αναδιάρθρωση του εργασιακού συμβολαίου .
2. ο εργατοπατερισμός παίζει ρόλο , σε δεύτερο επίπεδο . Εποχές αναπαραγωγής κάποιου εργασιακού συμβολαίου , ήταν σαφώς κομβικότερος . Σήμερα είναι και ο ίδιος ηττημένος και ακυρωμένος . Η επικέντρωση της κριτικής εκεί μάλλον ηττοπάθεια δείχνει και διάθεση να πάρουμε την θέση του .
3 . η στάση των αγωνιστικών δυνάμεων στο κίνημα , και της αριστεράς απέναντι στο κίνημα .Η αντίληψη του πολιτικού σχεδίου που έρχεται από πάνω και το κίνημα το ακολουθεί .
εδώ πρέπει να μπει το δάχτυλο βαθιά μέσα στην πληγή . Όσο η αριστερά κοπιάρει πρότυπα ρετσέτες και συνταγές , δεν πάμε πουθενά . Δεν λέει τίποτα , δεν υπάρχει στην πραγματική ζωή , δεν αφορά άνθρωπο ( όχι πολιτικό στέλεχος , εργαζόμενο του μυαλού και του χεριού , που στον καπιταλισμό ακόμα είναι διαχωρισμένος από την πολιτική )η λογική " ποιος είναι η πρωτοπορία της εργατικής τάξης " , " πως θα πάμε στην δυαδική εξουσία " και όλες οι αυθαίρετες μεταφορές , προσαρμοσμένες πάντα εννοείται
4 . συνολικά το εργατικό κίνημα είναι πίσω γιατί είναι μπροστά το there is no alternative . Αν δεν αντιστραφεί η κινεζοποίηση , αν δεν υπάρξει μεγάλη μείωση της ανεργίας με παραγωγικές δομές από κάτω προς τα πάνω , αν αυτά τα 2 δεν βάλουν μπροστά μια στρατηγική για την μετάβαση , αν η αριστερά δεν αναγνωρίσει πως εργατικό κίνημα των εργαζομένων δεν θα είναι ποτέ , με όποια κυβέρνηση και με όποια εξουσία , κανενός κόμματος ( και αυτό δεν είναι σαφές σε καμία δύναμη της αριστεράς , χωρίς καμία εξαίρεση , ασχέτως μεγέθους ) το εργατικό κίνημα δεν θα ανέβει .
Η έννοια είναι συκοφαντημένη , είναι όμως λυδία λίθος . Η αυτονομία του κινήματος , δεν είναι η ρεφορμιστική του καπηλεία από τον κάθε ΣΥΡΙΖΑ . Είναι όρος για το ξεδίπλωμα της ταξικής πάλης σε όλα τα επίπεδα , έτσι ώστε ούτε η πολιτική πάλη να γίνεται εκπροσώπηση των εργαζομένων στο κράτος , ούτε ο κοινωνικός αγώνας βραχίονας του κόμματος .
το ένα κόμμα - μια τάξη πέθανε ...
το μέλλον διαρκεί πολύ ...
κ.τ.α
παραθετω με περριση ευλαβεια την παρακατω διευθυνση
http://www.902.gr/eidisi/apopseissholia/8903/neoi-kindynoi-gia-syndikalistiko-kinima-ton-ekpaideytikon
γιατι μαλλον το κκε πασχει απο διπολισμο η εχει μια ιδιαιτερη αισθηση του χιουμορ!
κτα
άρες μάρες κουκουνάρες1
Καλά μιλάμε εκπληκτική ασυναρτησία! Φεύγα εντελώς ο αρθρογραφος του 902.gr! Πρέπει να αντισταθούμε γιατί αυτοί οι κκεδες κάνουν ό,τι μπορούν να κάνουν όλον τον κόσμο συριζα
ανώνυμε των 08 : 57 , δεν προλαβαίνω τώρα να σου απαντήσω σε όλα όσα λες ...
προς το παρόν περιορίζομαι να σου πω πως διαφωνώ , αλλά πάντα χαίρομαι να συζητάω με συνομιλητές που έχουν αναβαθμισμένα επιχειρήματα .
πάντα στην ιστορία , ήταν φωνές σαν και την δική σου που άνοιγαν την κουβέντα , για τα κριτήρια του επαναστατικού μαρξισμού και την υπέρβαση του καπιταλισμού . Για την όξυνση και όχι το φτιασίδωμα των αντιθέσεων .
συνέχισε έτσι , με κάνεις πολύ αισιόδοξο για την επαναστατική αριστερά !!!
κ. τ .α
Δημοσίευση σχολίου