Αυτό που συμβαίνει στην πραγματικότητα των εργαζομένων αυτής της χώρας είναι μια άνευ προηγουμένου επίθεση σε όλα όσα κατέκτησαν με αγώνες από τις αρχές του προηγούμενου αιώνα. Μια καταστροφή - συσσώρευση πλούτου από τα κάτω προς τα πάνω και από τα μέσα προς τα έξω που εξελίσσεται σταθερά και με επιταχυνόμενους ρυθμούς. Όλα αυτά στο έδαφος της πραγματικής κρίσης του καπιταλισμού - ιμπεριαλισμού που επιχειρείται, προς το παρών, να ξεπεραστεί με τον "ειρηνικό" τρόπο της βίαιης αναδιανομής πλούτου και μοιράσματος του κόσμου. Πάντα σε βάρος του λαού, της εργατικής τάξης και όλων των λαϊκών στρωμάτων, περιλαμβανομένων και αυτών που αποτελούσαν βασικό στήριγμα του συστήματος μέχρι πρόσφατα, και ως ένα βαθμό εξακολουθούν.Μέσα σε αυτό το πλαίσιο οι εργαζόμενοι που δεν μπορούν να αντεπεξέλθουν σε βασικές καθημερινές ανάγκες, ακόμη και της διατροφής τους, αυξάνουν. Αυξάνουν όσο αυξάνει η ανεργία, η μη πληρωμή μισθών (ότι έχει μείνει από αυτούς) αλλά και η μείωσή τους στο μισό και πάνω, παρά τις στατιστικές που θεωρούν τη μείωση κάτι ...λιγότερο από το μισό. Το σύστημα παράλληλα με αυτά φορτώνει το λαό με κάθε είδους φόρους, χαράτσια, τέλη και ότι άλλο διαστροφικό σκεφτούν οι κεφαλές του με στόχο να απομυζήσουν και την τελευταία σταγόνα από αυτό που λέμε "έχω κάτι στην άκρη για ώρα ανάγκης", να μην αφήσουν τίποτα στα χέρια των εργαζόμενων από αυτά που βγάζουν με τη δουλειά τους, όσοι έχουν και όσα βγάζουν. Αν στις επίσημες οικονομολογικές στατιστικές μετρούσαν και τα φοροχαράτσια ως μείωση του μισθού και των εισοδημάτων τότε θα φτάναμε σε πολύ μεγαλύτερα ποσοστά που σε πολλές περιπτώσεις, αν όχι στις περισσότερες, θα ξεπερνούσαν το ...100% σε καθημερινή, μηνιαία και ετήσια βάση!
Αυτή η κατάσταση που έχει δημιουργήσει το σύστημα πολύ συνειδητά έχει φέρει το λαό σε ένα αδιέξοδο.
Οι εργαζόμενοι ολοένα και περισσότερο αδυνατούν να πληρώσουν όλα όσα τους φορτώνουν. Αδυνατούν να πληρώσουν δάνεια για τα σπίτια που πήραν σε εποχές που όλα φάνταζαν σχετικά πιο εύκολα ή έστω με δυσκολίες εφικτά.
Δεν χρειάζεται να αναφερθούμε στους αγώνες και τις αντιστάσεις που δημιουργήθηκαν όλα τα προηγούμενα χρόνια. Σε όλα τα επίπεδα, στους χώρους δουλειάς, στις γειτονιές, κεντρικά και τοπικά.
Θα πούμε ωστόσο ότι αυτοί οι αγώνες δεν κατάφεραν να ανατρέψουν πολιτικές ή έστω πλευρές τους. Το πως και το γιατί επίσης το έχουμε αναφέρει πολλές φορές. Κατάφεραν όμως να στριμώξουν το σύστημα, να ανατρέψουν κυβερνήσεις, να το αναγκάσουν σε ελιγμούς και σε μια συγκράτηση ως προς τις απειλές του προς τους "κακοπληρωτές" και "φοροφυγάδες"!
Χαρακτηριστικότερο παράδειγμα είναι το κίνημα κατά του χαρατσιού (ΕΕΤΗΔΕ) που επιβλήθηκε μέσω της ΔΕΗ. Το κίνημα αυτό μπορεί να μην κατάφερε να καταργήσει το χαράτσι αλλά ανάγκασε τις κυβερνήσεις σε ελιγμούς, όπως την αποσύνδεσή του από τις διακοπές ρεύματος εξαιτίας της μη πληρωμής του ή και την μη δίωξη ανθρώπων που επανασύνδεσαν το ρεύμα με οποιοδήποτε τρόπο και φυσικά "παράνομα".
Στις μέρες μας, και σε αυτές που έρχονται μπροστά μας, η κατάσταση χειροτερεύει. Οι άνεργοι αυξάνουν, οι απλήρωτοι ή οι ...μερικώς πληρωμένοι εργαζόμενοι, των μειωμένων μισθών, αυξάνουν επίσης, τα χαράτσια παραμένουν, γίνονται όλο και περισσότερα. Μαζί με αυτό και η μη πληρωμή των "υποχρεώσεων" αυξάνει ακόμη περισσότερο επίσης. Το "δεν πληρώνω" γίνεται πιο ξεκάθαρα πλέον "δεν πληρώνω γιατί δεν έχω να πληρώσω".
Αυτή η κατάσταση έχει ως αποτέλεσμα διαφόρων ειδών αντιδράσεων από μεριάς λαού. Αυτό που δυστυχώς κυριαρχεί είναι το άγχος του "να αντεπεξέλθουμε για να μη χάσουμε αυτά που με κόπο χτίσαμε". Και κυρίως το σπίτι. Την "κύρια κατοικία" όπως τη διαχωρίζει το σύστημα για να κάνει πιο εύπεπτη την κατάσχεση ή τον εξαναγκασμό σε πώληση άλλων "περιουσιακών στοιχείων" που μπορεί να αποκτήθηκαν με πολύ κόπο στο διάβα της ζωής πατεράδων και μανάδων, παππούδων και γιαγιάδων. Έτσι το ερώτημα που κυριαρχεί είναι το "εντάξει ας μην πληρώσουμε, αλλά αν μας πάρουν το σπίτι τι γίνεται;" και οι αντιδράσεις κατευθύνονται σε λογικές πώλησης κληρονομιών, αυτοκινήτων, ξεχασμένων οικοπέδων και χωραφιών και πάει λέγοντας. Με τις γνωστές δυσκολίες βέβαια αυτών των προσπαθειών (ποιος αγοράζει τη σήμερον ημέρα, αλλά και όποιος αγοράζει το κάνει κοψοχρονιά). Επίσης αυξάνουν οι προσφυγές στα δικαστήρια κυρίως με το νόμο Κατσέλη όπου σε ελάχιστες περιπτώσεις τα δάνεια χαρίστηκαν και στη συντριπτική τους πλειοψηφία ή διακανονίστηκαν (με ένα τρόπο που αυξάνει το άγχος, βάζει δερβέναγα στη ζωή μας ακόμη πιο άμεσα τις τράπεζες και σφίγγει τη θηλιά των χρεών ακόμη περισσότερο!) ή στη καλύτερη περίπτωση παρατείνουν το πρόβλημα για κάποια χρόνια πλέον, δίνοντας προσωρινή ανακούφιση και δημιουργώντας την αυταπάτη ότι μέχρι τότε μπορεί να έχουν αλλάξει τα πράγματα προς το καλύτερο. Έτσι όπως ...χάλασαν! Από ...μόνα τους!
Βέβαια σε αυτή τη περίπτωση, των κατασχέσεων, το κράτος, αλλά και οι ...ιδιώτες δανειστές, εξαιρούνται από κάθε περιορισμό. Μόνη "ελπίδα" και εδώ η γκιλοτίνα των διακανονισμών!
Υπάρχει και η άλλη περίπτωση. Που ναι μεν είναι μειοψηφία αλλά επίσης αυξάνει ολοένα και περισσότερο. Αυτή της ατομικής αντίδρασης που όμως και αυτή έχει ως βάση της την αδυναμία πληρωμής. Αυτή που λέει "δεν κάνω τίποτα, να πάνε να γαμηθούν, ας μου τα πάρουν όλα, το μόνο που με ενδιαφέρει είναι να μπορέσω να ζήσω την οικογένειά μου και τα παιδιά μου". Και πάλι όμως με ένα τρόπο που οδηγεί σε παρόμοια αποτελέσματα με την πρώτη. Στην αδυναμία να ζήσουμε σαν άνθρωποι. Κοινός τόπος όλων βέβαια είναι η οργή και η τσαντίλα για εκεί που μας κατάντησαν.
Στη συντριπτική πλειοψηφία τους οι αντιδράσεις απέχουν πολύ από κάθε συλλογική προσπάθεια. Παρά το προηγούμενα χρόνια των μεγάλων απεργιακών κινητοποιήσεων, των πλατειών, ακόμη και παρά του κινήματος που αναπτύχθηκε πέρυσι τέτοιο καιρό για τα χαράτσια της ΔΕΗ.
Για τις αιτίες έχουμε γράψει και πει πολλά. Δυστυχώς στο κίνημα κατά των χαρατσιών επικράτησαν οι ίδιες οι λογικές που επικρατούν στο κίνημα δεκαετίες και το έχουν καταστήσει αναποτελεσματικό, που έχουν δημιουργήσει στους εργαζόμενους τη δυσπιστία απέναντι σε κάθε τι οργανωμένο, ακόμη και τώρα που η εμπειρία των τελευταίων τριών χρόνων έδειξε σε πολλούς ότι χωρίς οργάνωση στους χώρους δουλειάς και τις γειτονιές δεν μπορούν να γίνουν πολλά. Λογικές ανάθεσης του κινήματος σε αυτούς "που ξέρουν", των δικαστικών αγώνων και της πλήρους έλλειψης εμπιστοσύνης στο λαό.
Τη δυσπιστία αυτή αντί να την ανατρέψουν οι δυνάμεις της αριστεράς φρόντισαν με τον τρόπο τους να την εντείνουν. Και αυτοί που, ενώ πάνω κάτω κινήθηκαν στην ίδια λογική της μη πληρωμής του χαρατσιού και της κατάργησής του, διέσπασαν το κίνημα στο όνομα της ...ταξικότητας, αλλά και αυτοί που υποτάχθηκαν στα ακομματικά και αντιοργανωτικά κελεύσματα του συστήματος αποκαλύπτοντας εαυτούς λίγο πριν τις εκλογές και κατορθώνοντας με την ...ειλικρίνειά τους να διώξουν αρκετό κόσμο μακρυά από συνελεύσεις και άλλες συλλογικότητες. Και όλοι μαζί με την παύση κάθε κινήματος στο όνομα της ανατροπής δια των εκλογών. Τη μητέρα όλων των μαχών παρά τις διακηρύξεις!
Έτσι λοιπόν η πλειοψηφία των τοπικών συλλογικοτήτων είτε δεν υπάρχουν πια είτε έχουν γίνει παραρτήματα δυνάμεων της αριστεράς (ΣΥΡΙΖΑ και ΑΝΤΑΡΣΥΑ) και της αναρχοαυτονομίας. Και αυτές διασπασμένες για το με ποιο συντονιστικό θα συντονιστούν. Ελάχιστες έχουν απομείνει αλλά και σε αυτές αυτό που έχει επικρατήσει είναι η συντήρηση δια της λεγόμενης αλληλεγγύης. Υπάρχουν τα πάντα, από μαθήματα και ιατρεία μέχρι τράπεζες σπόρων και αδιαμεσολάβητο εμπόριο! Η γραμμή της δήθεν αλληλεγγύης που την αποφασίζει ο ΣΥΡΙΖΑ και την εφαρμόζει η ΑΝΤΑΡΣΥΑ (και η αυτονομία και η αναρχία) ...ανατρεπτικά! Για τις λαϊκές επιτροπές δεν το συζητάμε, αυτές ήταν και είναι τμήμα της λαϊκής συμμαχίας του ΚΚΕ.
Το ζητούμενο λοιπόν είναι να (ξανα)δημιουργηθεί ένα κίνημα πραγματικά λαϊκό στις γειτονιές και τους χώρους δουλειάς που θα αντισταθεί στη λεηλασία από κράτος και τράπεζες. Που θα ξεκαθαρίζει ότι χρειάζεται μαζικός και παρατεταμένος αγώνας όλων και όχι κάποιων που τον αναλαμβάνουν. Ένα κίνημα που θα διεκδικεί δικαιώματα και δεν θα έχει ανάγκη να καταθέσει εφικτές και υπεύθυνες προτάσεις, ένα κίνημα που θα δημιουργεί γεγονότα στις γειτονιές αλλά και στους χώρους δουλειάς, που δεν θα θεωρεί μιζέρια το πρόταγμα του "δεν έχω να πληρώσω" προτάσσοντας το ...ιδεολογικό του πράγματος και που θα στοχεύει στην ανατροπή πολιτικών και όχι απλά και μόνο κυβερνήσεων. Που θα έχει συνέχεια, δεν θα αναπτύσσεται προειδοποιητικά (μετά την ...προειδοποίηση τι;) κάποιες μέρες ή μήνες του χρόνου και δεν θα διακόπτεται ανάλογα με τις στοχεύσεις των διάφορων δυνάμεων της αριστεράς ή και την αναρχίας η οποία επίσης έχει μετατρέψει σε δικές της συλλογικότητες πάλαι ποτέ συνελεύσεις. Που ο συντονισμός του θα προέρχεται πραγματικά μέσα από την ανάπτυξή του και δεν θα γίνεται από σχήματα φορεμένα από τα πάνω και αποφασισμένα ...αμεσοδημοκρατικά σε κάποια πολιτικά γραφεία. Χρειαζόμαστε ένα κίνημα που θα μετατρέψει το "δεν σας πληρώνω" σε ΠΛΗΡΩΣΤΕ ΜΕ!
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου