Μια μέρα της ζωής μου – Απεργία πείνας
Βιογραφικό σημείωμα στο εξώφυλλο:
Ο Μπόμπυ Σαντς πέθανε τον Μάιο του 1981 μετά από 66 ημέρες απεργία πείνας. Ήταν ο πρώτος από συνολικά δέκα ρεπουμπλικάνους αγωνιστές που θα πέθαιναν κατά τη διάρκειά της. Τα δύο αυτοβιογραφικό κείμενα της παρούσας έκδοσης, αναδεικνύουν μία από τις πιο σημαντικές στιγμές του αγώνα του ιρλανδικού λαού για την απελευθέρωσή του και φωτίζουν μία ειδική πλευρά του, αυτή του αγώνα των κρατουμένων ρεπουμπλικάνων μέσα στις φυλακές για την αναγνώριση της πολιτικής τους υπόστασης. Τα δύο κείμενα του Σαντς αποτελούν αντιπροσωπευτικά δείγματα της λογοτεχνικής παραγωγής των Μπλοκ – Η, που χαρακτηρίζεται από την οικονομία και αμεσότητα του λόγου και από μία συγκεκριμένη αισθητική, που καθορίζονταν από και αντανακλούσε τις συνθήκες συγγραφής τους.
Ο Σαντς από τη στιγμή που φυλακίζεται στα Μπλοκ – Η καταγράφει όλη αυτή την ταραγμένη περίοδο. Γράφει, όπως και οι υπόλοιποι κρατούμενοι, με ένα στυλό ή μολύβι που περνάει από κελί σε κελί, πάνω σε χαρτί υγείας ή τσιγαρόχαρτα, τα οποία διπλώνει σε μικρά κομμάτια σαν ακορντεόν και διακινεί λαθραία μέσα στο σώμα του κάνοντας τα «ντοκουμέντα – σπλάχνα». Πολλά από τα γραπτά του, δημοσιεύονται στην εφημερίδα An Problaht / Republican News υπογραμμένα με το ψευδώνυμο Μαρκέλα.
Το Μια μέρα της ζωής μου, γράφτηκε το χειμώνα του 1979 και αφηγείται με τη μορφή διηγήματος μία μέρα της ζωής των «κρατουμένων στις κουβέρτες» κατά τη διάρκεια της «διαμαρτυρίας άρνησης καθαριότητας». Επικεντρώνεται ακριβώς στο να συμπυκνώσει και να κάνει γνωστή την τρομακτική εμπειρία των ρεπουμπλικάνων πολιτικών κρατουμένων, αλλά και να καταγράψει τη συλλογική τους αντίσταση. Το δεύτερο κείμενο, το Ημερολόγιο που κράτησε τις πρώτες 17 μέρες της απεργίας πείνας, φέρνει στο φως τις προκλήσεις που αντιμετωπίζει ένας απεργός πείνας σε σχέση με τις φυσικές και ψυχικές του δυνάμεις, τις δοκιμασίες στις οποίες υποβάλλονται οι προσωπικές του σχέσεις αλλά και τα πολιτικά ζητήματα που αναδεικνύονται από έναν τέτοιο αγώνα.
Προσωπικό σημείωμα:
Ένα συγκλονιστικό βιβλίο - μαρτυρία με εκτενείς περιγραφές για τις συνθήκες κράτησης και τη ζωή των φυλακισμένων, με ιδιαίτερα ανατριχιαστικές σκηνές. Η καθημερινότητα τους, όπως περιγράφεται από τον Μπόμπυ Σαντς είναι κατι παραπάνω από δύσκολη. Ο Λάκλαν Γουόλεν αναφέρει: «Στα γραπτά του Σαντς, ο αναγνώστης μπορεί ξανά και ξανά να δει τον τρόπο με τον οποίο το φυσικό περιβάλλον (της φυλακής) εισβάλλει στον κόσμο της συνείδησης.»
Τα βάσανα και οι ταλαιπωρίες των πολιτικών κρατουμένων, ειδικά κατά τη διάρκεια της απεργίας πείνας, δεν έχουν τελειωμό και σίγουρα δεν χωρούν σε μερικές σελίδες χαρτί. Πίσω από όλα αυτά, βέβαια, κρύβεται η ελπίδα τους για μια δίκαιη και λεύτερη κοινωνία.
Χαρακτηριστικά είναι τα παρακάτω λόγια:
«Δεν πρόκεται να υπάρξει ποτέ ειρήνη στην Ιρλανδία μέχρι να απομακρυνθεί η ξένη και καταπιεστική βρετανική παρουσία, αφήνοντας όλον τον ιρλανδικό λαό ενωμένο, να αποφασίζει για τις υποθέσεις του και για την τύχη του ως κυρίαρχος λαός, ελεύθερος σώματι και πνεύματι, ανεξάρτητος και διακριτός γεωγραφικά, πολιτιστικά και οικονομικά» Bobby Sands (1954 - 1981)
ΥΓ: Οι υπόλοιποι 9 ρεπουμπλικάνοι αγωνιστές, που πέθαναν στην απεργία πείνας το καλοκαίρι του 1981, ονομαστικά: Μάρτιν Χάρσον, Φράνσις Χιουζ, Κέβιν Λιντς, Πάτσι Ο' Χάρα, Κίεραν Ντόχερτι, Ρέιμοντ Μακ Γκρις, Τόμας Μακ Ίλγουι, Τζο Μακ Ντόνελ και Μάικλ Ντέβιν.
πηγή: Restistance Toujours
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου