Δύο συνθήματα (και όχι μόνον) που ΔΕΝ δοκιμάστηκαν στην… απόπειρα απεργίας της ΟΛΜΕ και άλλα που… δοκιμάστηκαν.

Παρακολουθώντας τη συζήτηση που έχει ξεκινήσει στο μπλοκ "Αντίσταση στις γειτονιές" σχετικά με την απεργία και την επιστράτευση των καθηγητών (και φυσικά την τελική της κατάληξη) αλλά και αξιοποιώντας- όσο γίνεται - τα πρόσφατα συμπεράσματα από αυτή την απόπειρα αναμέτρησης νομίζω πως – εκτός των άλλων - τέθηκαν στο επίκεντρο δύο συνθήματα - κατευθύνσεις που κυριάρχησαν τα τελευταία τρία «μνημονιακά» χρόνια στο κίνημα: Η «ανυπακοή» και ο περίφημος «οριζόντιος συντονισμός» από τα κάτω.
Ποτέ άλλοτε όλα αυτά τα χρόνια δεν είχαν δημιουργηθεί οι συνθήκες για να εκφραστεί στην πράξη, σε μαζική κλίμακα και από ένα οργανωμένο κλάδο τόσο το ένα όσο και το άλλο.
Είναι φανερό πως αυτή η ευκαιρία χάθηκε. Και όχι από το ΠΑΜΕ ή πολύ περισσότερο τον ΣΥΡΙΖΑ που ως ενδεχόμενη – συζητήσιμο και αυτό - νέα καθεστωτική ή συστημική κυβερνητική λύση δίνει τις εξετάσεις του (άλλο αν από μεμονωμένους συνδικαλιστές ή προέδρους ΕΛΜΕ που ανήκουν στο χώρο κρατήθηκε διαφορετική στάση). Ούτε το ΠΑΜΕ μπορεί να κρυφτεί εύκολα πίσω από την εξ… ανάγκης (ή από σχέδιο;) μειοψηφική του πρόταση που του εξασφαλίζει την εκ του ασφαλούς τοποθέτηση ότι αυτό «έφερε την ταξική πρόταση» στον κλάδο και ο κλάδος την… απέρριψε, οπότε για άλλη μια φορά ευθύνεται η καθυστερημένη βάση που δεν μπόρεσε να λάβει την… μετάληψη της «από τα έξω ταξικής συνείδησης»(1).
Θα μπορούσαν π.χ. και οι Αγωνιστικές Κινήσεις υπερασπίζοντας την συνδικαλιστική τους πρόταση (πριν ανακοινωθούν τα μέτρα για το ωράριο και ενώ είχαν ήδη ανακοινωθεί τα μέτρα για την οργανική αναδιάταξη στην πρωτοβάθμια) να επιμείνουν «ταξικά» στην πρόταση για απεργία πριν τις εξετάσεις που θα κορυφώνονταν μέσα σ` αυτές μπροστά στην κυβερνητική αδιαλλαξία και ικανοποιημένες από την ταξική τους «καθαρότητα» (τρομάρα τους σε αυτή την περίπτωση) να περιμένουν την πολιτική αποκάλυψη της ξεπουλημένης (έτσι ή αλλιώς) ηγεσίας της ΟΛΜΕ. Όμως τον κόσμο που εναγώνια ρωτούσε τι θα γίνει και τι στάση θα κρατήσει, τι θα τον ωφελούσε αυτή η ταξική δήθεν «ντομπροσύνη»;
Είναι συνεπώς διαφορετικού επιπέδου οι ευθύνες που θα συζητηθούν και θα…αναζητηθούν από τους συνδικαλιστικούς εκπροσώπους του ΣΥΡΙΖΑ ή του ΠΑΜΕ από αυτές των Παρεμβάσεων όμως το ερώτημα, το κρίσιμο ερώτημα «τι θα γίνει την Παρασκευή» που ακούγονταν στις μαζικότατες συνελεύσεις δεν το απάντησαν ούτε οι Παρεμβάσεις.
Γιατί σε μια τόσο κρίσιμη φάση πριν μια μεγάλη μάχη η αμφιθυμία, η αναγωγή και η εξάρτηση της τελικής στάσης από την ποσότητα και την έκταση της αλληλεγγύης των άλλων κλάδων (τη στιγμή που ήταν ολοφάνερο ότι αυτή η έκφραση εμποδίζονταν από τα «πάνω» και δεν θα εκδηλώνονταν σε ένα τόσο μικρό χρονικό διάστημα), ακόμα και η μαξιμαλιστική παραποίηση (ηθελημένη ή όχι δεν έχει καμία σημασία) της προσθήκης - σφήνας για το πώς πρέπει να κινηθούμε την Παρασκευή σπάζοντας την επιστράτευση μαζικά, ταυτίζοντας την με την σύγκρουση έξω από τα εξεταστικά το 1998 και… απορρίπτοντας την φυσικά «μετ` επαίνων», όλα αυτά οπωσδήποτε δεν εξυπηρέτησαν την υπόθεση του οριζόντιου και από τα κάτω συντονισμού και της μαζικής ανυπακοής. «Ανυπακοή» που για να έχει τον χαρακτήρα μαζικής αναμέτρησης και για να υλοποιηθεί δεν φτάνει «ένα δεν πληρώνω» ή «δεν εφαρμόζω το νόμο» αλλά απαιτείται η κάλυψη που προσφέρει η μαζική παρουσία και η εκδήλωση της κοινής θέλησης ενός εργασιακού κλάδου. Αυτή η ευκαιρία χάθηκε: η ευκαιρία πως όταν μια οργανωμένη συλλογικότητα αποφασίζει να κινηθεί με κοινή βούληση μπορεί τότε μπορεί να «καλύπτει» και συναδέλφους που αντιμετωπίζουν το ενδεχόμενο απόλυσης, μπορεί να κάνει το ζήτημα τους ζήτημα της κοινωνίας και του υπόλοιπου εργατικού κινήματος και να «εκβιάσει» έτσι την ταξική αλληλεγγύη που αρνείται πεισματικά ο κυρίαρχος συνδικαλισμός του… «κάθετου συντονισμού».
Κατά συνέπεια εκτός από τον «οριζόντιο συντονισμό» και την «ανυπακοή» που τελικά δεν… πρόκαναν να δοκιμαστούν ως εξαγγελίες και συνθήματα, δοκιμάστηκαν στη πράξη  – και απορρίφτηκαν - η από τα πάνω «συνδικαλιστική κάλυψη» (όπως αυτή που καλούσε η ηγεσία της ΔΟΕ τους νηπιαγωγούς το 2007 για να ακυρώσουν στην πράξη το αυξημένο ωράριο) αλλά και η ρήση  – που σχεδόν έγινε θέσφατο τα τρία μνημονιακά χρόνια- ότι «δεν είναι καιρός για κλαδικούς αγώνες». Ωραία, είναι καιρός για γενική πολιτική απεργία! Ποιος θα εκβιάσει για κάτι τέτοιο αν όχι ο κλαδικός αγώνας που στην εκπαίδευση λόγω φύσης και θέσης μπορεί να πάρει παλλαϊκά χαρακτηριστικά; Και τι θα κάνουμε στο επόμενο διάστημα όταν – όπως φαίνεται - οι απεργίες θα κηρύσσονται εν τη γενέσει τους (ή πριν από αυτή) παράνομες ή επιστρατευμένες;
Ίσως μπροστά στην ευκαιρία που χάθηκε αυτή η απόπειρα αναμέτρησης με το σύστημα και τις επιλογές του να έχει ανοίξει άλλου είδους ευκαιρίες: Πως θα οργανώσουμε πιο αποτελεσματικά και σε άλλη κλίμακα την επόμενη αναμέτρηση που σίγουρα θα αντιμετωπίσουμε στην εκπαίδευση.
Προτιμώ τον όρο αναμέτρηση από την «σύγκρουση» όχι γιατί η αναμέτρηση δεν παράγει συγκρούσεις, ούτε γιατί το τελευταίο διάστημα ενώ μέχρι το 2010 έπρεπε κάθε αγώνας να δηλώνεται – εκ του ασφαλούς ως «συγκρουσιακός» τώρα πρέπει να δηλώνεται ως «μαζικός ειρηνικός»…
Προτιμώ τον όρο αναμέτρηση γιατί περικλείει τόσο την ενεργητική αναμέτρηση με τον «άλλο» όσο και γιατί εμπεριέχει και την αναμέτρηση του ίδιου του αναμετρούμενου με τον εαυτό του. Ανα-μετρώμαι «δια της αντιπαραθέσεως» με τον έξω στόχο, με τον ίδιο μου τον εαυτό.
Όσο οι διάφορες εκδοχές της αριστεράς δεν αναμετρηθούν πρώτα και πρώτα με τον εαυτό τους, τις δικές τους αδράνειες, τις δικές τους εικονικές πραγματικότητες τόσο θα μεγαλώνει ο κύκλος της οδύνης που θα πρέπει να καλύψουμε για να επιτύχουμε τα πρώτα σοβαρά ρήγματα στο αντιδραστικό μέτωπο που μας διαλύει τις ζωές.
Άλλη μια ακόμη ευκαιρία λοιπόν, να ανοίξει αυτός ο διάλογος…

Δημήτρης Μάνος – νηπιαγωγός μέλος των Αγωνιστικών Κινήσεων εκπαιδευτικών

ΥΓ Εκ προοιμίου δεν πρόκειται να απαντήσω σε οποιοδήποτε σχόλιο γιατί πιστεύω πως και στο διαδύκτιο το ένα κείμενο πρέπει να απαντιέται με ένα άλλο κείμενο. Μικρό ή μεγάλο δεν έχει σημασία.

(1) Τι να πούμε και για τη θέση ότι εδώ ταξικά σωματεία δεν έσπασαν την επιστράτευση θα τη σπάσουν οι εκπαιδευτικοί; Τα έχουμε ξανακούσει αυτά οι πιο παλιοί το 1979 όταν οι «μικροαστοί φοιτητές» δεν ήταν σε θέση να ανατρέψου νόμους που δεν μπόρεσαν να ανατρέψουν οι «ταξικοί» εργάτες.