Με κόλπα επικοινωνιακά όμως κίνημα δεν γίνεται. Στη συγκέντρωση στη κεντρική πλατεία της Μανωλάδας δεν υπήρχαν πάνω από 500 άνθρωποι, και να προστέθηκαν κάποιοι στη πορεία δεν έκαναν τόσες μεγάλες διαφορές ώστε να μιλάμε για πάνω από 1000 (σύμφωνα με την μαρτυρία αξιόπιστων συναγωνιστών, μιας και οι του ΚΚΕ(μ-λ) δε συμμετείχαμε στη πορεία, αλλά και του βίντεο που σε αντίθεση με την ΚΕΕΡΦΑ που μιλάει για πάνω από 3000 εκεί μιλάνε για 2000 αλλά… ! Δείτε το εδώ). Το μόνο βέβαιο είναι ότι η αναλογία των συμμετεχόντων ήταν σαφέστατα υπέρ των μεταναστών, σε μια αναλογία 1 προς 4 τουλάχιστον, συν το ότι ο κύριος όγκος ήταν φερμένος από Αθήνα.
Το ΚΚΕ(μ-λ), παρά την απαξίωση για οποιαδήποτε συνεννόηση το προηγούμενο διάστημα, προσπάθεια που έκαναν οι συντρόφοί μας στη Πάτρα, αποφάσισε να συμμετάσχει γιατί θεωρεί ότι η υπόθεση των μεταναστών είναι μια υπόθεση με την οποία το εργατικό λαϊκό κίνημα και η αριστερά πρέπει να ασχοληθεί πολύ στα σοβαρά. Όχι γιατί είναι μετανάστες οπότε και χρειάζονται την …συμπάθειά μας αλλά γιατί είναι κομμάτι της εργατικής τάξης. Ένα σημαντικό κομμάτι που ο βαθμός εκμετάλλευσής του ήταν και είναι πολύ πιο μεγάλος και οι συνθήκες ζωής τους πολύ πιο άθλιες, που χρησιμοποιείται για να εξαθλιώσουν και την υπόλοιπη εργατική τάξη. Ανεξάρτητα εθνικότητας, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν υπάρχουν και ιδιαιτερότητες. Ιδιαίτερα αυτών που προέρχονται από τις χώρες της Νότιας Ασίας. Μετανάστες που έχουν πολλά χρόνια παρουσίας στην Ελλάδα, πολύ περισσότερα από τους αντίστοιχους της Ανατολικής Ευρώπης, κάνοντας τις χειρότερες δουλειές είτε στα εργοστάσια είτε στα χωράφια με ίδιες συνθήκες ζωής πάντα.
Στόχος μας λοιπόν ήταν να αναδείξουμε την ταξική πλευρά του ζητήματος χωρίς φυσικά να αγνοούμε ή να υποτιμούμε και τη ρατσιστική πλευρά του ζητήματος.
Φτάνοντας στη πλατεία της Μανωλάδας το πρώτο πράγμα που κάναμε ήταν να ρωτήσουμε για να μάθουμε τι ακριβώς προγραμματίζουν οι διοργανωτές. Αρχικά οι απαντήσεις που παίρναμε ήταν του στυλ «δεν γνωρίζουμε ακόμη, μάλλον θα πάμε στο αστυνομικό τμήμα».
Ρωτώντας πας και στη πόλη που λέει και η παροιμία!
Έτσι λοιπόν μάθαμε ότι όντως μετά τις ομιλίες θα γίνει πορεία στο αστυνομικό τμήμα του διπλανού χωριού, τη Βάρδα, μιας και η Μανωλάδα δεν έχει. Με σκοπό να απαιτηθεί η νομιμοποίηση κάποιων από τους μετανάστες περίπου εδώ και τώρα! Εμείς διαφωνήσαμε με το στόχο του αστυνομικού τμήματος αντιπροτείνοντας διαδήλωση μέσα στη Μανωλάδα, καλώντας τους πάντες, ντόπιους και μετανάστες, να εκφράσουν την αντίθεσή τους στις πολιτικές εξαθλίωσης των εργαζόμενων. Πολιτικές που δεν τις εφαρμόζουν οι μπάτσοι αλλά οι κυβερνήσεις. Που επιδιώκουν τη διαίρεσή τους σε ντόπιους και μετανάστες με τη δημιουργία αντιθέσεων μεταξύ τους, ακόμη και τους εργάτες στα χωράφια μεταξύ τους, μιας και τη θέση αυτών που διεκδικούν τα δεδουλευμένα τους την πήραν άλλοι. Βούλγαροι αλλά και Έλληνες (οι οποίοι επίσης αναγκάστηκαν να απεργήσουν για να πληρωθούν!). Αυτό έχοντας επιπλέον την εκτίμηση ότι στη Μανωλάδα δεν μπορεί να είναι όλοι αφεντικά και Βαγγελάτοι! Κάτι που υποθέτουμε ότι ισχύει και σε όλη την Ελλάδα!
Στη συγκέντρωση δεν έλειψαν και οι προσευχές! Δεν είμαστε από αυτούς που δεν θα σεβαστούμε το θρησκευτικό συναίσθημα του οποιουδήποτε. Αλλά είναι ένα ζητούμενο κατά πόσο η υπόκλιση σε τέτοιες πρακτικές βοηθάει τον οποιοδήποτε αγώνα και δε δίνει τη δυνατότητα σε αντιδραστικές δυνάμεις να παρεμβαίνουν μεταξύ των μεταναστών. Το χάιδεμα των αυτιών γενικώς δεν βοηθάει σε τίποτα. Εντύπωση μας προκάλεσε και η συγκέντρωση υπογραφών και συμμετοχών σε διάφορα τραπεζάκια. Πλησιάζοντας είδαμε ότι οι εργάτες υπέγραφαν αιτήσεις για ένταξή τους στην Ένωση Μεταναστών Εργατών και για τη δημιουργία πανελλαδικού σωματείου εργατών γης!!! Προφανώς και δεν είμαστε κατά της δημιουργίας σωματείων, όπου θα μπορούν να συμμετέχουν οι πάντες ανεξάρτητα από πού έρχονται, δεν κατανοούμε όμως την ύπαρξη σωματείου πανελλαδικής εμβέλειας. Πως ακριβώς δηλαδή θα λειτουργεί και ποιοι θα το ελέγχουν; Πάντως όχι οι ίδιοι οι εργάτες!
Μια παρέμβαση σε μια περιοχή σα τη Μανωλάδα θα ήταν πιο χρήσιμη αν γινόταν με στόχο να γίνουν συζητήσεις με τους εργάτες, να γίνει προσπάθεια να πεισθούν στο να δημιουργήσουν τα δικά τους όργανα - σωματεία - διεκδίκησης των δικαιωμάτων τους, αλλά και να μιλήσουμε με τους ντόπιους.
Και μιας και αναφέρω τους ντόπιους. Πολλά έχουν γραφτεί και γι’ αυτούς. Ότι υπήρχε μια ομάδα σε μια γωνιά της πλατείας που προκαλούσε κ.λπ., κ.λπ.. Πράγματι υπήρξε μια τέτοια ομάδα αλλά δεν θα έλεγα ότι προκαλούσε, ούτε ότι χάρη στην (βλοσυρή και απειλητική) παρέμβαση κάποιων «δικών μας», που κράδαιναν την αποφασιστικότητά τους και τα κοντάρια τους, αυτοί αποθαρρύνθηκαν. Την ομάδα αυτή την πλησίασαν ανάμεσα σε άλλους και δικοί μας σύντροφοι, όπως πήγαν και στα γύρω καφενεία, και κουβέντιασαν μαζί τους. Κάποιοι από αυτούς ήταν πιο επιθετικοί λεκτικά κάποιοι άλλοι πιο συζητήσιμοι. Ουσιαστικά εκφράζαν μια αμυντική στάση απέναντι σε μια κατάσταση όπου ένιωθαν ότι τους στοχοποιεί ως κάτοικους της Μανωλάδας. Κάποιος μάλιστα εξέφρασε την άποψη ότι, με τον τρόπο που γίνονται οι αναφορές και οι κινητοποιήσεις στη Μανωλάδα, το μόνο που κάνουν είναι να στοχοποιούν τη συγκεκριμένη περιοχή και τους κατοίκους τους αφήνοντας στο απυρόβλητο την κυβερνητική πολιτική και αγνοώντας ότι αυτές οι καταστάσεις είναι πραγματικότητα στην επαρχία δεκαετίες τώρα, πράγματα γνωστά αλλά που για να ασχοληθούν κάποιοι πρέπει πρώτα να γίνει κάποιο φονικό. Αυτό που τους ανταπαντήθηκε ήταν ότι μπορεί ως ένα βαθμό να έχουν δίκιο αλλά θα πρέπει και οι ίδιοι, είτε είναι εργάτες είτε είναι μικροπαραγωγοί, να αντιδράσουν σε αυτές τις καταστάσεις. Όχι τόσο για τη …καλή τους φήμη αλλά γιατί και οι ίδιοι είναι στόχος της ίδιας πολιτικής που εξαθλιώνει τους μετανάστες. Ότι αντίδραση δεν είναι να κάνουν τα στραβά μάτια ή η αντιπαλότητα με τους μετανάστες αλλά ότι μαζί με όλους τους εργάτες γης, ανεξάρτητα εθνικότητας, πρέπει να διεκδικήσουν μέσα από κοινού δικαιώματα και μια καλύτερη ζωή.
Πολλά θα μπορούσε να περιγράψει ακόμη κανείς σε σχέση με τη συγκέντρωση που θύμιζε μια κατάσταση απόλυτα σκηνοθετημένη. Αυτό πάντως που θα μπορούσε να βγάλει κάποιος σα συμπέρασμα είναι ότι και οι μετανάστες έχουν οργή για τη ζωή που τους επιβλήθηκε. Όπως οργή έχουν όλοι οι εργαζόμενοι αυτού του τόπου και όλου του κόσμου. Υπάρχει ακόμη και η διάθεση αντίστασης και διεκδίκησης. Αυτό που λείπει είναι η δύναμη αυτή, ή οι δυνάμεις αυτές, που δεν θα αντιδρούν ευκαιριακά με αφορμή κάποιο γεγονός, ίσα για να βγάλουν την υποχρέωση, που δεν θα εκμεταλλεύονται τους μετανάστες και τις διαθέσεις τους για να κάνουν τα δικά τους επικοινωνιακά κόλπα ή για να εξυπηρετήσουν τις δικές τους μικροπολιτικές επιδιώξεις. Χρειάζεται οι μετανάστες να πάρουν την υπόθεσή τους, τη ζωή τους στα χέρια τους. Να δημιουργήσουν όργανα πραγματικά δικά τους και δεν θα αναθέτουν τις τύχες τους σε «σωτήρες», να συμμετάσχουν μαζί με τους ντόπιους συναδέλφους τους σε κοινά όργανα πάλης. Αλλά όλα αυτά είναι ζητούμενα για όλους μας, για όλο το εργατικό και λαϊκό κίνημα.
Δ.Ν.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου