Η εισήγηση στην εκδήλωση του ΚΚΕ(μ-λ) τη Δευτέρα 3/6

Με επιτυχία πραγματοποιήθηκε η εκδήλωση-συζήτηση του ΚΚΕ(μ-λ), την Δευτέρα 3/6, στο Πεδίον του Άρεως, με θέμα «Παρά τις επιστρατεύσεις και την τρομοκρατία, οι λαϊκοί αγώνες μπορούν ν΄ αναπτυχθούν, μπορούν να νικήσουν!». Ακολουθεί η παρέμβαση του σ. Γ. Βάρλα.

Συντρόφισσες και σύντροφοι,
Συναγωνιστές και συναγωνίστριες,
Πολλοί μπορεί ν’ αναρωτιόντουσαν, «τι γίνεται» μ΄ αυτό το λαό, που ενώ ένα ολόκληρο προηγούμενο διάστημα, πλημμύριζε τις πλατείες και κατέβαινε σε μεγάλες απεργιακές συγκεντρώσεις, - αψηφώντας μάλιστα και την τρομοκρατία - ενάντια στ’ απανωτά μνημόνια και στη βαρβαρότητα που του επέβαλαν οι κυβερνήσεις και τα ντόπια και ξένα αφεντικά τους, «έδειχνε», για ένα μεγάλο διάστημα (απ’ τις 12 του Φλεβάρη του ‘12 δηλαδή, ή καλύτερα απ’ την προεκλογική περίοδο και τις εκλογές κι ύστερα), να «μην αντιδρά όσο πρέπει», κεντρικές απεργιακές κι άλλες συγκεντρώσεις να είναι μέτριας ή χαμηλής μαζικότητας, οι επιμέρους αγώνες που έδειχναν πως θα ξεσπούσαν, να «μαζεύονται». Κάποιοι, άρχισαν πάλι να μιλούν, για τον «καναπέ» και για τ’ ότι ο λαός αυτός «είναι άξιος της μοίρας του»! Αυτοί βέβαια, θα ‘πρεπε να στρέψουν τα πυρά τους, σ΄ αυτούς που υποτίθεται πως έχουν ως ρόλο, να δώσουν στο λαό, δυνατότητες δράσης και συμμετοχής σ’ αγώνες κι αντιστάσεις. Αντί αυτού όμως, του έδωσαν ψεύτικες ελπίδες στο… «μέτωπο της ψήφου», του έταξαν – και συνεχίζουν να του τάζουν - «εύκολες λύσεις», και δια της αντιπροσώπευσης, για μια «αριστερή» και «φιλολαϊκή» κυβέρνηση και για επιστροφή στην «προ-κρίσης» εποχή… Ή, άλλοι, τον καλούσαν - και συνεχίζουν να τον καλούν - σε «αναχωρήσεις», για ένα απώτερο μέλλον.. Στο οποίο άραγε, πως θα φτάσει? Μα μέσω της ψήφου, επίσης… Και μέσω της… αποφυγής των σημερινών μαχών, που γεννά η όξυνση της ταξικής πάλης.

Όμως, παρά το κλίμα αδράνειας που επιδίωξαν να επιβάλλουν, κι ενώ η επίθεση σε δικαιώματα και κατακτήσεις - στους ίδιους τους όρους της ζωής του - συνεχίστηκε αμείωτη, απ την τρι-κομματική συγκυβέρνηση, με νέο «πακέτο μέτρων», με νέο μνημόνιο, με νέες απολύσεις στον ιδιωτικό και τώρα και στο δημόσιο τομέα, με την κατάργηση συλλογικών συμβάσεων, με νέα χαράτσια, με τη διάλυση της Υγείας και της Παιδείας, με τις ιδιωτικοποιήσεις, την ερημοποίηση και το ξεπούλημα, ο λαός αυτός, έδειξε πως και μπόλικη οργή συσσωρεύει, και η διάθεση του για αγώνες κι αντιστάσεις, όχι μόνο δε μειώνονται, αλλά αντίθετα, όποτε του δίνεται η δυνατότητα, εκφράζονται αποφασιστικά. Στους ΟΤΑ, στο ΜΕΤΡΟ, στα Λιμάνια, στην αγροτική ύπαιθρο… Με αποκορύφωμα την πρόσφατη, μαζικά εκφρασμένη διάθεση των καθηγητών να πραγματοποιήσουν την απεργία μέσα στις εξετάσεις, που εξήγγειλε η ΟΛΜΕ, με δεδομένο το φασιστικό μέτρο της επιστράτευσης, που επέβαλε η κυβέρνηση.
Χωρίς βέβαια αυτό να σημαίνει πως ο λαός αυτός, έχει κατορθώσει ν΄ απαλλαχθεί από αυταπάτες και πειθαναγκασμούς, κι όχι με δική του ευθύνη βέβαια!
Έτσι, μπορεί να «έκλεισαν» (όπως έκλεισαν) κάποιοι αγώνες μιας προηγούμενης φάσης, όπως η επί 272 μέρες απεργία των εργατών στη Χαλυβουργία, ο αγώνας του λαού της Κερατέας – με την επιτυχία, της προσωρινής αναστολής εγκατάστασης της χωματερής, που είχε - η απεργία των εργαζομένων στη Phonemarketing, και σε άλλους χώρους του ιδιωτικού τομέα (όπως σε ALTER, Ελευθεροτυπία, 3Ε Εκτυπωτική, Ιντρακόμ κι αλλού), κάποιοι άλλοι όμως, επιχειρούσαν ν΄ ανοίξουν. Εκφράζοντας, την αυθόρμητη διάθεση αντίστασης τμημάτων του λαού και των εργαζόμενων απέναντι στην επίθεση. Έχοντας όμως ταυτόχρονα ως τροχοπέδη, την έμπρακτη στάση συνδικαλιστικών ηγεσιών, ψεύτικων φίλων, και τη λογική που όλοι αυτοί διασπείρουν.
Οι εργαζόμενοι στους Ο.Τ.Α., είχαν ξεκινήσει τον περασμένο Σεπτέμβρη, κινητοποιήσεις κι αγώνες ενάντια στις απολύσεις (τις λεγόμενες «διαθεσιμότητες»), που σχεδιάζονταν για χιλιάδες κόσμο. Μέσα από συνελεύσεις, πήραν αποφάσεις για απεργίες, διαδηλώσεις και καταλήψεις, εκφράζοντας σαφή διάθεση αντίστασης. Κι ενώ η κυβέρνηση αντιμετώπισε τον αγώνα αυτό με την τρομοκρατία, με «Πράξεις Νομοθετικού Περιεχομένου», ακόμα και με συλλήψεις, και στη συνέχεια έσπειρε τη διάσπαση μέσω της λεγόμενης «κατηγοριοποίησης» για την κάλυψη των «μετακινήσεων» – όπως στη συνέχεια βάφτισε τις απολύσεις - οι ψεύτικοι φίλοι, - η συνδικαλιστική ηγεσία της ΠΟΕ – ΟΤΑ, έκαναν το παν για να τον υπονομεύσουν. Πρότειναν καταλήψεις κτιρίων υπηρεσιών, χωρίς… απεργία, η οποία πραγματοποιούνταν μόνο ύστερα απ΄ την πίεση του κόσμου στις συνελεύσεις, (δηλαδή «συμβολικές κινήσεις διαμαρτυρίας» και όχι πραγματικό αγώνα), έβαζαν τη λογική της συμμαχίας με τους δημάρχους, υπονόμευαν τα σαφή αιτήματα ενάντια στις απολύσεις, προσπάθησαν να εμπλέξουν τους εργαζόμενους στη λογική και τη λειτουργία των λεγόμενων «συνδιοικητικών οργάνων». Κι έκλεισαν τελικά, τον αγώνα, υποτάσσοντας τον κόσμο στη λογική της «κατηγοριοποίησης» και σε μονοπάτια διάσπασης.
Οι αγρότες της Κρήτης και στη συνέχεια, της Θεσσαλίας, της Πελοποννήσου, και της Μακεδονίας, κατέβηκαν σε κινητοποιήσεις επί ένα μήνα, ενάντια στον αφανισμό και το ολοκληρωτικό τους ξεκλήρισμα. Αντιμετωπίστηκαν επίσης, με την άγρια καταστολή και τους ξυλοδαρμούς των ΜΑΤ, τα αγροτοδικεία (βλέπετε, αυτοί δε μπορούν να… επιστρατευθούν!), κι αυτό, ενώ δεν είχαν καν προχωρήσει σε αποκλεισμούς εθνικών οδών. Κι ενώ η κυβέρνηση ήταν αδιάλλακτη όσον αφορά τα ουσιαστικά τους αιτήματα (αφορολόγητο πετρέλαιο, φτηνό ρεύμα, μείωση του κόστους παραγωγής), τονίζοντας πως δεν πρόκειται να «λοξοδρομήσει» ούτε στο ελάχιστο απ΄ τη μνημονιακή ρότα, οι δυνάμεις της αριστεράς, που υποτίθεται πως τους αναλογεί, στήριξη και συμβολή στην ανάπτυξη αυτού του αγώνα, είτε απλά δήλωναν τη συμπαράστασή τους, καλώντας στην υπερψήφιση της (ΣΥΡΙΖΑ), είτε υιοθετούσαν μια αντιπαράθεση χαμηλών τόνων, με ελεγχόμενες κόντρες και ακτιβισμούς (ΚΚΕ), παρά μια αντιπαράθεση διεκδίκησης και σύγκρουσης με την κυβέρνηση και τους μηχανισμούς της, με το Μπούτα να δηλώνει πως «εμείς δεν κλείνουμε τους δρόμους».
Έπειτα ακολούθησαν οι εργαζόμενοι στο Μετρό (αλλά και στα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς) που ήταν οι πρώτοι που επιστρατευτήκαν απ΄ την κυβέρνηση– στη σημερινή φάση – με το γνωστό «επιχείρημα» της «μη διατάραξης της εύρυθμης λειτουργίας» των μεταφορών. Και με τη συνδικαλιστική τους ηγεσία, να κλείνει τον αγώνα, χωρίς καν να μπει στη λογική να θέσει ανοικτά μπροστά στον κόσμο και σε διαδικασίες γενικών συνελεύσεων, τι δυνατότητες υπήρχαν (αν υπήρχαν) ν΄ αντιμετωπιστεί η εξέλιξη αυτή. Για να έρθει η σειρά των Ναυτεργατών, να επιστρατευθούν κι αυτοί, και τον αγώνα τους να κλείνει, από μια συνδικαλιστική ηγεσία που χαρακτήρισε την επιστράτευση έως και ως «ένδειξη αδυναμίας» της κυβέρνησης.

Εργαζόμενοι επίσης σε χώρους του ιδιωτικού τομέα, όπως στο ΙΚΕΑ, για παράδειγμα, τον περσινό Νοέμβρη, που προχώρησαν σε αγώνες ενάντια στις μειώσεις αποδοχών, αντιμετώπισαν την τρομοκρατία της εργοδοσίας η οποία έστειλε εξώδικα στους απεργούς και προχώρησε σε απολύσεις μετά το κλείσιμο της απεργίας, αλλά και την εχθρική στάση του επιχειρησιακού σωματείου, που καλούσε τους εργαζόμενους ν΄ αποδεχθούν τις μειώσεις.
Απ΄ τη μεριά του συστήματος και της κυβέρνησής του, η στάση είναι ξεκάθαρη: Πολιτική φασιστικοποίησης, που εκφράζεται τόσο με την ενίσχυση, κλιμάκωση και δράση των κάθε είδους μηχανισμών καταστολής και τρομοκράτησης του λαού, με ΜΑΤ, χημικά, αύρες, και κάθε είδους άλλα μέσα, όσο κι απ’ την ποινικοποίηση των αγώνων, των κινητοποιήσεων, των διαδηλώσεων, των απεργιών, του ίδιου του συνδικαλισμού, της διακίνησης των ιδεών, της λογικής και πρακτικής της συλλογικής δράσης αντίστασης, αλλά και της Αριστεράς. Μια πολιτική, που χαρακτηρίζεται πλέον με ωμές απαγορεύσεις και διατάγματα και που επιδιώκει την κατεδάφιση στοιχειωδών δημοκρατικών δικαιωμάτων του λαού, δίπλα σ΄ αυτή, των εργασιακών, ασφαλιστικών, οικονομικών, κοινωνικών, συνδικαλιστικών κατακτήσεων και δικαιωμάτων του. Γίνεται ολοφάνερο, πως το σύστημα επιδιώκει το τσάκισμα των αντιστάσεων και των αγώνων, στη γέννηση τους. Με την τρομοκρατία και τη συκοφάντηση, με μέτρα σαν την επιστράτευση. Πρώτα στους εργαζόμενους του Μετρό, στη συνέχεια στους Ναυτεργάτες, σήμερα, στους καθηγητές. Το μήνυμα αυτό, το στέλνει σ΄ όλο το λαό! Η κυβέρνηση και τα επιτελεία της, τα ξένα ιμπεριαλιστικά αφεντικά της, γνωρίζουν πολύ καλά, πως το ξέσπασμα ενός σοβαρού αγώνα από ένα τμήμα του λαού και των εργαζόμενων, με χαρακτηριστικά αντίστασης απέναντι στη βάρβαρη πολιτική τους, μπορεί να πάρει, γρήγορα, χαρακτήρα κεντρικής πολιτικής αντιπαράθεσης και αναμέτρησης με το σύστημα, ενάντια σε «Μνημόνια» και μέτρα. Μπορεί να λειτουργήσει ως πυροδότης, «παράδειγμα» και «ντόμινο» και για άλλα τμήματα του λαού. Και να θέσει σε σοβαρό κίνδυνο, το συνολικό οικοδόμημα της αντιλαϊκής πολιτικής που περνά, βαθαίνει και συνεχίζει, γιατί αυτό επιτάσσουν να προχωρά απαρέγκλιτα, τα συμφέροντα της ντόπιας αστικής τάξης και των ιμπεριαλιστών της Τρόικα, της Ε.Ε. και του Δ.Ν.Τ. Μπροστά σ΄ αυτό το ενδεχόμενο, η κυβέρνηση χρησιμοποιεί κάθε μέσο: Τις απαγορεύσεις και τον κατασταλτικό μηχανισμό, τη συκοφαντία, τη λάσπη, τη διαστροφή της πραγματικότητας, το λεγόμενο «κοινωνικό αυτοματισμό», την προτροπή σε «κοινωνικό κανιβαλισμό», δηλαδή, τα Μέσα Μαζικής Προπαγάνδας και παραπληροφόρησης, και τους πληρωμένους κονδυλοφόρους τους. Αλλά και τις χρεωκοπημένες συνδικαλιστικές ηγεσίες, τους εργατοπατέρες, τα τερτίπια, τα «κόλπα», και τους μηχανισμούς τους.
Η διάθεση του λαού ν΄ αγωνιστεί, να παλέψει και ν΄ αντισταθεί, φανερώθηκε περίτρανα και με τη στάση χιλιάδων εκπαιδευτικών, όπου ψήφισαν μαζικά υπέρ της απεργίας στις γενικές συνελεύσεις των ΕΛΜΕ, στις 14/5. Ενάντια στην επιστράτευση της κυβέρνησης και ανεξάρτητα απ΄ την πραγματική εμβέλεια που είχε η λογική της «συμβολικής απεργίας», που δούλευε η ηγεσία της ΟΛΜΕ και οι συνδικαλιστικές δυνάμεις των ΠΑΣΚ- ΔΑΚΕ και ΣΥΝΕΚ (ΣΥΡΙΖΑ) , (* το ΠΑΜΕ τοποθετήθηκε εξαρχής ενάντια στην απεργία, με το Σοφιανό να τοποθετείται δημόσια εκ μέρους του ΚΚΕ και να τη χαρακτηρίζει ως «εκβιασμό προς της κυβέρνηση», υιοθετώντας ακόμα και τη φρασεολογία των εκφραστών του συστήματος), κι όχι ως μιας πραγματικής μάχης, που θα έβαζε ως στόχο, και το να σπάσει την επιστράτευση. Οι καθηγητές έδωσαν κι αυτοί, ένα γερό χαστούκι στις θεωρίες για έναν «καθισμένο κλάδο», στο πλαίσιο ενός «καθισμένου λαού»… Ο αγώνας αυτός, δεν θα΄ ταν απλά ένας στενά συνδικαλιστικός αγώνας για την υπεράσπιση των δίκαιων αιτημάτων των καθηγητών, ενάντια στην πολύ σοβαρή εξέλιξη των απολύσεων 12.000 εκπαιδευτικών, που θα τροφοδοτούσαν τις στρατιές των ανέργων. Αλλά ένας αγώνας που θα έπαιρνε χαρακτηριστικά κεντρικής αναμέτρησης με την πολιτική του συστήματος, τόσο ενάντια στη συντελούμενη διάλυση της δωρεάν Παιδείας, όσο κι ενάντια στις νέες μεσαιωνικές εργασιακές σχέσεις που επιβάλλονται στο σύνολο της εργατικής τάξης και των εργαζόμενων του ιδιωτικού και του δημόσιου τομέα. Ένας αγώνας που θα μπορούσε ακόμα να πυροδοτήσει νεολαιίστικους, μαθητικούς και φοιτητικούς αγώνες ενάντια στην πολιτική των σκληρών ταξικών φραγμών και της «παιδείας για λίγους κι εκλεκτούς». Κι αυτό αποτελεί ένα στοιχείο που ενοποιεί αντικειμενικά τους εκπαιδευτικούς, με τα υπόλοιπα τμήματα του λαού. Μπροστά στη δυνατότητα της απεργίας, η στάση της Οργάνωσής μας και των Αγωνιστικών Κινήσεων Εκπαιδευτικών, χαρακτηρίστηκε απ’ την αρχή, από μια συνεπή, σαφή κι αποφασιστική στάση, στο μέτρο των δυνάμεών μας, και μέσα στις συνελεύσεις κι όπου μπορούσε να φτάσει η φωνή μας, με στόχο να δοθεί πραγματικά η μάχη της απεργίας, κόντρα στην επιστράτευση.
Χαρακτηριστικά όμως κεντρικού τύπου αντιπαράθεσης του λαού, με την πολιτική του συστήματος, παίρνει και ο αγώνας των κατοίκων της Χαλκιδικής, ενάντια στην τεράστια καταστροφή που τον απειλεί. Μια καταστροφή, όχι απλά της φύσης, αλλά της ίδιας της ζωής του, απ΄ την εγκατάσταση του εργοστασίου εξόρυξης χρυσού απ΄ την εταιρεία «Ελληνικός Χρυσός» (Την Καναδική ELDORADO GOLD δηλαδή, κατά 95% και τον Άκτορα του Μπόμπολα, κατά 5%). Εδώ δεν πρόκειται για ένα επιμέρους «οικολογικό» ζήτημα που αφορά την καταστροφή των 4.000 στρεμμάτων του δάσους των Σκουριών. Η λεγόμενη «φαραωνικού τύπου επένδυση», θα επιφέρει βιβλική καταστροφή στην περιοχή, στην παραγωγική διαδικασία, στην αγροτική οικονομία, στα δάση, στο νερό, στην κτηνοτροφία και στην ιχθυοτροφία, θα έχει άμεσες και πολύ αρνητικές συνέπειες στη ζωή του λαού. Το έγκλημα που συντελείται στη Χαλκιδική αποτελεί πλευρά της επιδρομής του ιμπεριαλισμού και «φωτογραφίζει» το λεγόμενο «μοντέλο ανάπτυξης» που επιφυλάσσουν η κυβέρνηση κι οι ιμπεριαλιστές για τη χώρα μας. Μιας υποτιθέμενης και ψευδεπίγραφης «ανάπτυξης» που θα πατήσει πάνω σε ερείπια, με ότι κόστος έχει αυτό, σε βάρος της ίδιας της ζωής του λαού. Αλλά και εργασιακών σχέσεων και δικαιωμάτων, επίσης!
Με μια πολύ μεγάλη μαζικότητα συμμετοχής των κατοίκων όλων των ηλικιών, στις πορείες και τις συγκεντρώσεις, με μια αξιοθαύμαστη αντοχή απέναντι στο πρωτοφανές όργιο κρατικής βίας και τρομοκρατίας που έχει εξαπολύσει η κυβέρνηση απέναντι στον «εχθρό – λαό», που ξεπέρασε κατά πολύ κι αυτό της Κερατέας, που χαρακτηρίζεται από μια πραγματική λύσσα απέναντι στον αγωνιζόμενο λαό, σε άνδρες, γυναίκες, ηλικιωμένους και μικρά παιδιά, με μεταμεσονύκτιες εισβολές σε σπίτια αγωνιστών και συλλήψεις, με υποχρεωτική λήψη DNA, με ξυλοδαρμούς, χημικά, προσαγωγές, απειλές, ανακρίσεις και συλλήψεις, αλλά και με συκοφάντηση και λάσπη. Μπορεί να πει κανείς ότι, στο μέτωπο της Χαλκιδικής, γίνεται πιο φανερή η συμπύκνωση της ιμπεριαλιστικής επιδρομής, με την επιβολή του νέου εργασιακού μεσαίωνα, πάνω σ΄ ένα τοπίο γενικευμένης καταστροφής, αλλά και με την πολιτική της φασιστικοποίησης. Αποτελεί ανάγκη το πολιτικό μας στίγμα, ενάντια στην ιμπεριαλιστική εξάρτηση, την καπιταλιστική εκμετάλλευση, την κρατική τρομοκρατία, ν΄ αναδειχθεί, παράλληλα με την προβολή της κατεύθυνσης για συνέχιση και αναβάθμιση, της μαζικής αντίστασης, με άπλωμα του αγώνα σ’ όλο το λαό της Χαλκιδικής, αλλά και της ευρύτερης περιοχής, ταυτόχρονα με την έκφραση της συμπαράστασης προς αυτόν, σ΄ ολόκληρη τη χώρα. Μιας συμπαράστασης, όχι απλά «ηθικής», για το δίκιο του αγώνα, αλλά που έχει υλική βάση, γιατί αφορά ολόκληρο το λαό. Γιατί η κυβέρνηση γνωρίζει πάρα πολύ καλά τις συνέπειες μια ήττας της και σ΄ αυτό το επίπεδο της δήθεν «ανάπτυξης», και τι σημαίνει αυτό, συνολικότερα. Γιατί το «μοντέλο» της ερημοποίησης και της καταστροφής, στο βωμό του μέγιστου κέρδους και της «ανάπτυξης» είναι συνολική επιδίωξη σε βάρος του λαού!
Όλοι αυτοί οι αγώνες του λαού, ανέδειξαν σαφώς τη διάθεση και τις δυνατότητες που έχει, στην κατεύθυνση της αντίστασης. Ανέδειξαν όμως και ανάγκες. Ανάγκες πολιτικές, που είναι απαραίτητο ν΄ απαντηθούν, για να μπορέσουν, οι αγώνες που θα ξεσπούν – και θα ξεσπούν ολοένα και πιο έντονα και ίσως «απρόβλεπτα» - να χαράξουν πραγματική προοπτική για το λαό και τους εργαζόμενους.
Την ανάγκη, να γίνει κτήμα στο λαό, πως δεν υπάρχει άλλος δρόμος γιαυτόν , απ΄ αυτόν της αναμέτρησης με το σύστημα και την πολιτική του. Πως είναι μονόδρομος η σύγκρουση με το σύστημα, με την κυβέρνηση, με τα ντόπια και ξένα ιμπεριαλιστικά αφεντικά. Με τους μηχανισμούς, την προπαγάνδα και τη λεγόμενη «νομιμότητά» τους. Πως αποτελεί τη μόνη διέξοδο, προκειμένου να φρενάρει την επίθεση, κι ακόμα περισσότερο, ν΄ ανατρέψει την πολιτική του συστήματος, και να γνωρίσει – γιατί όχι; - και νίκες. Για να δει και άσπρες μέρες. Πως αυτός ο δρόμος δε θα’ ναι εύκολος και στρωμένος με ροδοπέταλα. Πως θα έχει θυσίες, κόστη αλλά και ρίσκο. Πως δε θα έχει, εκ των προτέρων «εγγυήσεις». Πότε άλλωστε, στην ίδια την ιστορία, στη χώρα μας, αλλά και παγκόσμια, υπήρξαν «ασφαλείς αγώνες»; «Σίγουροι», και χωρίς θυσίες; Προφανώς κι αυτά δε σημαίνουν πως δεν απαιτείται οργάνωση και ουσιαστική προετοιμασία των αγώνων, σοβαρή συζήτηση και εκτίμηση της κάθε συγκεκριμένης κατάστασης και των δεδομένων. Το αντίθετο μάλιστα! Αλλά αυτά θα έπρεπε να’ ναι τα πραγματικά ζητήματα που θα απασχολούσαν τα αγωνιζόμενα τμήματα του λαού, στις μαζικές τους διαδικασίες, στις συνελεύσεις, τις εκδηλώσεις και τις συζητήσεις, με δοσμένη την απόφασή τους για αναμέτρηση.
Εμπόδιο σ΄ αυτά αποτελεί η κυριαρχία των εργατοπατέρων και της συνδικαλιστικής ηγεσίας, σε σωματεία κι εργασιακούς χώρους, οι λογικές που καλλιεργούσαν τόσα χρόνια, αλλά κι αυτές που «διοχετεύει» στο λαό, η Αριστερά «μας». Δίπλα στην αποσυγκρότηση και τον πολιτικό αφοπλισμό του λαού που επι δεκαετίες «δουλεύει» το σύστημα.
Όταν η αναγκαιότητα που υπάρχει για το λαό είναι το ξεδίπλωμα των αγώνων και των αντιστάσεων τους, στην κατεύθυνση μάλιστα ενός παλλαϊκού ξεσηκωμού για την ανατροπή της επίθεσης, οι συνδικαλιστικές ηγεσίες, οι κυρίαρχες παρατάξεις κι οι διάφοροι εργατοπατέρες «παράγοντες», που χρόνια τώρα, καλλιεργούσαν τη λογική της ανάθεσης και της εκπροσώπησης, της λεγόμενης «συμμετοχής στις αποφάσεις» και στη «συνδιοίκηση», κι ακόμα χειρότερα της συνδιαλλαγής και του «διαλόγου» με κυβέρνηση κι εργοδοσία, αυτοί που ξεπουλούσαν αγώνες κι εργατικά συμφέροντα, έρχονται σήμερα να διαστρέψουν την ίδια την έννοια του αγώνα και της απεργίας. Έτσι μετά τις «ντουφεκιές» των ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ, μετά τις «προειδοποιητικές απεργίες», τις «συμβολικές καταλήψεις», τις «εναλλακτικές μορφές αγώνα», «γνωρίσαμε» και την «συμβολική απεργία», την απεργία ως «διαμαρτυρία», που δεν μπορεί ωστόσο να πραγματοποιηθεί, γιατί «δεν υπάρχουν οι όροι και οι προϋποθέσεις»…. Για ν’ αποφευχθεί ακριβώς ο πραγματικός αγώνας που απαιτείται ν’ αναπτυχθεί!
Όμως, το γεγονός ότι οι συνδικαλιστικές ηγεσίες κι οι εργατοπατέρες, αποτελούν πλέον ολοφάνερα βαρίδια για το εργατο-λαϊκό κίνημα, το γεγονός ότι δε διστάζουν, να προχωρήσουν ακόμα και σε πραξικοπήματα – όπως έκανε η ηγεσία της ΟΛΜΕ – ως έκφραση της πολιτικής της γραμμής και βούλησης, να μην προχωρήσει ο αγώνας στο δρόμο της αναμέτρησης, το γεγονός ότι «κλείνουν» αγώνες, όταν οδεύουν στο δρόμο της αντιπαράθεσης, το ότι ακόμα, παρακάμπτονται κι απ’ το ίδιο το σύστημα και την κυβέρνηση, οι οποία επιλέγει τις απαγορεύσεις, τις επιστρατεύσεις και την ωμή καταστολή, όλα αυτά, δεν σημαίνουν πως θα ξεπεραστούν και θα παραγκωνιστούν «από μόνοι τους». Δε σημαίνουν πως θα εγκαταλείψουν «οικιοθελώς» το ρόλο τους. Όταν μάλιστα άλλοτε αναλαμβάνουν έως και ρόλο… εργοδότη, όπως η ΓΣΕΕ για παράδειγμα. Και το ξεπέταγμά τους απ ΄το εργατικό και το λαϊκό κίνημα, δεν θα’ ναι απλά και μόνο μια «αλλαγή συσχετισμών» στο συνδικαλιστικό κίνημα, σε συνέδρια, σε εκλογές και με «κοινοβουλευτικού τύπου» προσεγγίσεις. Μόνο μέσα απ΄ την αντιπαράθεση και τη σύγκρουση με τις λογικές και τις πρακτικές τους, στο πλαίσιο της οξυνόμενης ταξικής πάλης και με μαζικές κινηματικές διαδικασίες και συνελεύσεις, που δίνουν τη δυνατότητα σε πλατειές μάζες εργαζόμενων και λαού να συμμετέχουν ενεργά και να παίρνουν τους αγώνες στα δικά τους χέρια, μπορούν να ξεπεταχθούν αυτά τα βαρίδια.
Αλλά κι οι λογικές και πρακτικές της Αριστεράς «μας» και πολλών άλλων που αναφέρονται στο κίνημα, η καλλιέργεια κάθε είδους αυταπατών – εκλογικών, κοινοβουλευτικών, «συνδιαχειριστικών», «συνδιοικητικών» ή εναλλακτικών, πρέπει να βρεθούν στο επίκεντρο της αντιπαράθεσης. Τόσο οι εκδοχές της «αριστερής κυβερνητικής λύσης», και της εναπόθεσης των ελπίδων των εργαζόμενων και του λαού σ΄ αυτήν, σε μια φάση μάλιστα, που το ίδιο το σύστημα δεν έχει καν την πολυτέλεια της «σοσιαλδημοκρατικής διαχείρισης» ή νέων «κοινωνικών συμβολαίων» και συμμαχιών. Όσο κι η φυγή σε μια αόριστη «λαϊκή εξουσία και οικονομία», με αποφυγή των πραγματικών μαχών του σήμερα, που στην πραγματικότητα, η διεξαγωγή τους, αποτελεί προϋπόθεση, για μια πραγματική διέξοδο για το λαό, προοπτικά. Η ακόμα και τα διάφορα «μεταβατικά προγράμματα», που …ξεχνούν το ζήτημα της πολιτικής εξουσίας, οι προτάσεις για εθνικοποιήσεις, για εργατικούς ελέγχους, για διαγραφή του χρέους, για plan B, αλλά και τα «αυτοδιαχειριστικά εγχειρήματα», ή «άλλη Παιδεία», ή «άλλη Υγεία» , η γενικότερη προτασεολογία, αλλά κι η ανώδυνη, απέναντι στην άγρια επίθεση, κι αναποτελεσματική, λεγόμενη «αλληλεγγύη», διαχείρισης της φτώχειας… Όλα τα παραπάνω αποτελούν έκφραση της αποφυγής της σύγκρουσης με την πολιτική του συστήματος, της αναμέτρησης μ’ αυτό.
Μέτωπο όμως πρέπει ν’ ανοιχθεί κι απέναντι στην προπαγάνδα της κυβέρνησης, σχετικά με τη λεγόμενη «ανάκαμψη που θάρθει». Σχετικά με το «φώς στο τούνελ» της κρίσης, με την «υπομονή που πρέπει να κάνει ο λαός», με την τροφοδότηση της αυταπάτης για επιστροφή στην «προηγούμενη κατάσταση», που μπορεί να ευδοκιμεί ακόμα, στις συνειδήσεις μεσοστρωμάτων και μικροαστικών στρωμάτων. Και να τονιστεί στο λαό, πως το μέλλον που του επιφυλάσσουν αν δεν αντισταθεί, αν δε διεκδικήσει, θα είναι νέα σκληρά μέτρα, νέα μνημόνια, φτώχια, ανεργία, υποταγή, καταστροφή κι ερημοποίηση. Γιατί αυτό το σύστημα – τόσο στη χώρα μας, όσο και πανευρωπαϊκά και παγκόσμια – δε μπορεί να ξεπεράσει «ομαλά» την κρίση του.
Η ανάγκη πολιτικοποίησης και συνολικοποίησης των αγώνων, η κατανόηση των πραγματικών εχθρών και στόχων, είναι όροι για την πραγματική ουσιαστική συγκρότηση και ανάπτυξη της πάλης του λαού. Η ανάγκη ν΄ αποκτήσουν οι αγώνες χαρακτηριστικά εναντίωσης στην εξάρτηση και στον ιμπεριαλισμό. Γιατί είναι τα ιμπεριαλιστικά αφεντικά της Ε.Ε. των Η.Π.Α. της τρόικα και του ΔΝΤ, που επιβάλλουν τα σκληρά μέτρα και μνημόνια και την απαρέγκλιτη εφαρμογή τους. Πέρα απ΄ ότι επιφυλάσσουν και για το λαό μας και για τους λαούς της περιοχής στα μέτωπα του πολέμου. Γιατί είναι αυτοί που θα έρθουν να «επενδύσουν» πάνω σε μια ερημοποιημένη χώρα, επιβάλλοντας ταυτόχρονα το σύγχρονο μεσαίωνα και τις «Οικονομικές Ζώνες» που ονομάζουν «ανάπτυξη». Γιατί ο λαός θα’ χει αντικειμενικά ν’ αναμετρηθεί και μ’ αυτούς! Και με τους κάθε είδους μηχανισμούς τους. Κι όχι μόνο με τους ντόπιους εκμεταλλευτές, το πολιτικό τους προσωπικό, και τους μηχανισμούς καταστολής. Και σήμερα και στην προοπτική της πάλης του. Κι ενώ πρέπει να ξεπεραστούν τα «όρια ανοχής» που θέτει στο λαό, η ντόπια αστική τάξη και η κυβέρνηση, που ίσως φτάνουν μέχρι απλά τη «διαμαρτυρία» αντί του πραγματικού αγώνα, πρέπει να ξεπεραστούν και τα «όρια» που θέτουν και τα ιμπεριαλιστικά αφεντικά, και να τεθεί η λογική της πάλης για ανεξαρτησία, με το λαό αφέντη στον τόπο του. Ενάντια στη γραμμή της «συνεννόησης με τον ιμπεριαλισμό» ή της διαπραγμάτευσης μέσα στο πλαίσιο του επιβάλλει.
Απαιτείται να υπηρετηθεί αποφασιστικά, ο στόχος συγκρότησης ενός Μετώπου Αντίστασης και Διεκδίκησης. Διαδικασία που θα απαιτήσει μια ολόκληρη πορεία, για την απόκρουση της επίθεσης που διεξάγει το σύστημα, και τη διεκδίκηση των ζωτικών δικαιωμάτων του λαού. Δικαιωμάτων, που του ανήκουν, και του στερεί με βίαιο τρόπο, το σύστημα της εκμετάλλευσης και της εξάρτησης. Η αντίσταση και η διεκδίκηση, δεν αποτελούν κάτι το «στατικό» ή το «αμυντικό» όπως ισχυρίζονται διάφορες πλευρές. Οι πραγματικοί αγώνες αντίστασης τροφοδοτούν το λαό με νέες δυνατότητες, νέα συνείδηση, νέα εμπειρία, αυτοπεποίθηση στη συλλογική κι οργανωμένη πάλη, κι ανοίγουν το δρόμο στο Μέτωπο της Ανατροπής.
Η Πρωτοβουλία για την Αριστερή Αντιιμπεριαλιστική Συνεργασία (Π.Α.Α.Σ.) μπορεί και πρέπει να υπηρετήσει την κατεύθυνση του Μετώπου Αντίστασης! Πέρα απ’ τις καθυστερήσεις, τις δυσκολίες, τις διαφορετικές προσεγγίσεις, ακόμα και διαφωνίες, στο πλαίσιό της και με δεδομένο ό,τι έχει κατακτήσει - με θετικό πρόσημο - να προχωρήσει το δρόμο της, σε αντιιμπεριαλιστική – αντικαπιταλιστική και αντι-συνδιαχειριστική κατεύθυνση, να βάλει το στίγμα της, ν΄ απλώσει, να δράσει, να παίξει ρόλο.
Κορμός της αντίστασης, της διεκδίκησης και της ανατροπής δεν μπορεί να είναι άλλος, απ΄ την εργατική τάξη. Έτσι, η πρέπει να συμβάλλουμε στη διαδικασία της συγκρότησης/ ανασυγκρότησης της εργατικής τάξης, σαν «τάξη για τον εαυτό της». Κόντρα στην πολιτική, ιδεολογική κι οργανωτική της αποσυγκρότηση, που αποτελεί έργο του συστήματος. Για αποκτήσει ξανά η εργατική τάξη συνείδηση της ενότητας της, των συμφερόντων της, της κοινωνικής και πολιτικής της βαρύτητας, μα κυρίως του ρόλου της! Γιατί μόνο έτσι μπορούν να γίνουν βήματα και στην ανασυγκρότηση του επαναστατικού, εργατικού και κομμουνιστικού κινήματος, αναγκαίου για την επαναστατική ανατροπή του ίδιου του συστήματος της εξάρτησης και της εκμετάλλευσης.
Το σύστημα κι η πολιτική του δεν είναι «αήττητα», όπως προσπαθούν να τρομοκρατήσουν το λαό οι διαχειριστές κι οι εκφραστές του, τα ξένα αφεντικά τους, αλλά κι οι «ψεύτικοι φίλοι», που υποκλίνονται στην «παντοδυναμία» του. Η ανάπτυξη μαζικών εργατικών και λαϊκών αγώνων, παλλαϊκού αγώνα για την ανατροπή της επίθεσης, η κατάκτηση απ΄ το λαό των πολιτικών και οργανωτικών προϋποθέσεων, για τη συγκρότηση του κινήματος του, μπορεί να φέρει νίκες! Δρόμος δύσκολος κι απαιτητικός, αλλά ο μόνος ελπιδοφόρος.
Κι εδώ, έχουμε ρόλο!