Κλείσιμο της δημόσιας ΕΡΤ. Μόνο γι' αυτό πρόκειται;

http://kostakiskitsa.blogspot.gr/

Κλείσιμο της ΕΡΤ λοιπόν.
Επίδειξη δύναμης και μηνύματα του Σαμαρά προς όλες τις κατευθύνσεις; Ενδοκυβερνητικά, προς τους δημόσιους υπαλλήλους, προς το λαό, την αριστερά, προς το εξωτερικό;
Πρόβα για να μετρήσει αντιδράσεις εν όψη μαζικών απολύσεων δημοσίων υπαλλήλων;
Όλα μαζί και το καθένα χωριστά. Προφανώς τις επόμενες μέρες θα υπάρξουν αναλύσεις, άρθρα και απόψεις για τους σκοπούς της κυβέρνησης, για τους λόγους που νοιώθει μια σχετική άνεση να επιστρατεύει τον ένα κλάδο πίσω από τον άλλο, να κλείνει οργανισμούς και να απολύει χιλιάδες κόσμου σε μια νύχτα. Ολόκληρη η κυβέρνηση και ας παριστάνουν τους αντιστασιακούς ΠΑΣΟΚ και ΔΗΜΑΡ.
Εμείς εδώ θέλουμε να σταθούμε σε μια πλευρά τις υπόθεσης. Αυτή που θεωρούμε ότι θα έπρεπε να είναι η κύρια από τη σκοπιά του λαού, των εργαζόμενων.
Τις απολύσεις, τους μισθούς, τη μονιμότητα, τα κάθε είδους εργασιακά δικαιώματα, την ανάγκη αντίστασης και σε ποια κατεύθυνση των εργαζόμενων και όχι μόνο.
Βγήκε λοιπόν ο Κεδίκογλου και ανακοίνωσε το κλείσιμο της ΕΡΤ με ένα διάγγελμα όπου αυτό που κυριαρχούσε ήταν η πλήρης απαξίωση των εργαζομένων (οι ...ιερές αγελάδες), στοχεύοντας στα κατ' αυτόν αισθήματα ενός λαού που υποφέρει από την ανεργία και τη φτώχεια, παρουσιάζοντάς τους ως περίπου τους πλέον προνομιούχους αυτού του τόπου που ζουν και δουλεύουν σε ένα σάπιο σύστημα το οποίο μάλλον έπεσε από τον ...ουρανό! Έτσι με μια δήλωση η κυβέρνηση αποφάσισε να ανακοινώσει το, εδώ και 20 μέρες φημολογούμενο, κλείσιμο της ΕΡΤ. Έναν από τους μεγαλύτερους οργανισμούς του δημοσίου με περίπου 2700 εργαζόμενους. Εργαζόμενοι οι οποίοι μένουν στο δρόμο και πολλαπλασιάζονται αν σκεφτούμε όλο αυτό το σύστημα που στήθηκε και δουλεύει γύρω από την ΕΡΤ, όπως και γύρω από κάθε μεγάλο οργανισμό ή επιχείρηση είτε δημόσια είτε ιδιωτική, εταιριών προμηθειών, παραγωγής ανεξάρτητων εκπομπών κ.λπ.
Ο δε Σαμαράς, με το γνωστό του ύφος του ανδρός του πολλά βαρύ όταν απευθύνεται στο λαό, τη στιγμή που μπροστά στους "ξένους" (κατά την προσφιλή του έκφραση) στέκεται σούζα, μίλησε και αυτός για κατεστημένα, που επίσης δεν μας είπε πως στήθηκαν και στήνονται, για να ανακοινώσει, "διορθώνοντας" τον Κεδίκογλου και ..."καθησυχάζοντας" τους Βενιζέλο και Κουβέλη, όχι το κλείσιμο της ΕΡΤ αλλά την αλλαγή της μορφής της με κάτω από τους μισούς εργαζόμενους (το πολύ 1000 με 1200), με μισθούς των 500 ευρώ και με ατομικές συμβάσεις.
Παράλληλα με την προσπάθεια συκοφάντησης των εργαζομένων στήθηκε και ένας μηχανισμός απειλών του τύπου ότι όσοι αντιδράσουν τώρα δεν θα έχουν θέση στο νέο οργανισμό.
Τι έχουμε λοιπόν σε λιγότερο από ένα μήνα μετά την επιστράτευση των καθηγητών; Λίγους μήνες μετά την επιστράτευση των ναυτεργατών και των εργαζόμενων της ΣΤΑΣΥ (Μετρό και ΗΣΑΠ), έχουμε άλλο ένα βήμα. Ακόμη πιο σημαντικό ίσως ακόμη και από την προληπτική επιστράτευση. Η κυβέρνηση αποφασίζει την απόλυση χιλιάδων υπαλλήλων. Αποφασίζει την κατάργηση την μονιμότητας, την κατάργηση κάθε έννοιας συλλογικών συμβάσεων, τη δραστική μείωση των μισθών και κάθε δικαιώματος που έχουν κατακτήσει οι εργαζόμενοι στο χώρο αυτό αλλά και ευρύτερα του δημοσίου.
Με μια "απλή" Πράξη Νομοθετικού Περιεχομένου που αφορά όλους τους εργαζόμενους του δημοσίου και που "δίνει τη δυνατότητα στους υπουργούς της να βάζουν λουκέτο, να συγχωνεύουν και να καταργούν δημόσιους οργανισμούς, οδηγώντας με αυτόν τον τρόπο χιλιάδες εργαζόμενους στο δρόμο, και παραδίνοντας το έργο, τις υπηρεσίες και την περιουσία τους σε μεγάλα επιχειρηματικά συμφέροντα". (Από την ανακοίνωση των Αγωνιστικών Κινήσεων Εκπαιδευτικών).
Και τι το καλύτερο για να μετρήσει αντιδράσεις από την επιλογή της ΕΡΤ;
Δεν είναι απλός ο ρόλος της. Είναι ένας δημόσιος - κρατικός οργανισμός που έχει παίξει σημαντικό ρόλο στην πολιτική, πολιτιστική, ιδεολογική αλλά και ψυχαγωγική ζωή αυτού του τόπου και του λαού. Από την ίδρυσή της και με το όποιο όνομά της. Από την άλλη δεν είναι τυχαίες όλες αυτές οι αναφορές για τα ακριτικά νησιά, για τα απομακρυσμένα μέρη της χώρας, για τον απόδημο ελληνισμό, για τους ναυτικούς κ.λπ., που αφορούν τη "σχέση" της με το λαό. Προφανώς και από το ρόλο της αυτοί που καθόριζαν πράγματα ή αποτελούσαν το πρόσωπό της δε θα μπορούσαν παρά να είναι "διαπλεκόμενοι" με την εκάστοτε κυβέρνηση και την εξουσία αυτού του τόπου. Η ιδεολογική και πολιτική χειραγώγηση απαιτεί και τους ανάλογους ανθρώπους οι οποίοι δεν θα μπορούσαν παρά να είναι, για να είναι και πιστοί στα αφεντικά τους, υψηλόμισθοι και να κάνουν τη δουλειά τους στις πλάτες χιλιάδων εργαζόμενων που αμείβονταν όπως όλοι οι άλλοι. Σπατάλες, μίζες, άλλου είδους διαπλοκές και όλα αυτά που χαρακτηρίζουν το ελληνικό καπιταλιστικό κράτος, όπως και κάθε άλλο με λιγότερο άγαρμπο τρόπο ίσως, δεν θα μπορούσαν να λείπουν.
(Για να το γυρίσω στο "προσωπικό" μιλώντας εμπειρικά και έχοντας περάσει από το χώρο της TV την περίοδο της άνθησης των ..."ελεύθερων" ιδιωτικών ραδιοφώνων και τηλεοράσεων δεν μπορώ παρά να θυμηθώ σε τίνος τις πλάτες στήθηκαν όλα αυτά τα "ελεύθερα" της ιδιωτικής πρωτοβουλίας σχεδόν τζάμπα και με τίνος την υποδομή. Ακόμη και τις λάμπες έπαιρναν "τζάμπα" οι "δημιουργοί" της σαμαρικής ανάπτυξης επί κυβερνήσεως Μητσοτάκη με υπουργό τον Σαμαρά!).
Μιλάμε λοιπόν για έναν δημόσιο - κρατικό οργανισμό με πολύ συγκεκριμένο ρόλο, με εργαζόμενους που σε παλιότερες εποχές είχαν κατακτήσει ένα καλύτερο επίπεδο διαβίωσης αλλά και με πολλές αυταπάτες για το δικό τους ρόλο. Έναν οργανισμό που έντεχνα καλλιεργήθηκε ότι είναι του λαού, μιας και απ' ότι φαίνεται και για πολλούς από την αριστερά ότι είναι δημόσιο είναι και λαϊκό, ότι είναι καλύτερος και ποιοτικότερος από τους αντίστοιχους των ιδιωτών και πάει λέγοντας. Εδώ να πούμε ότι αν πέρναγε κάτι ποιοτικότερο σε αυτόν τον οργανισμό οφειλόταν από τη μια σε άλλους συσχετισμούς δυνάμεων στη κοινωνία αλλά και στις αντιστάσεις των εργαζόμενών του. Αυτό δεν αλλάζει όμως την πραγματικότητα. Μια αλήθεια ανάμεσα σε χίλια ψέμματα δεν κάνουν κάποιον "αντικειμενικό" (αν υπάρχει κάτι τέτοιο), ούτε ποιοτικό. Μη ξεχνάμε ότι η ΕΡΤ και τα κανάλια της έχουν γίνει φορείς έντονου αντικομμουνισμού τα τελευταία χρόνια, μη ξεχνάμε ότι όποιος τόλμαγε να ξεφύγει έστω και στο ελάχιστο από το παραδεκτό της εξουσίας έβλεπε τη πόρτα της εξόδου.
Πολλά θα μπορούσαν να γραφτούν για την ΕΡΤ και για το ρόλο που έπαιξε στη διαμόρφωση του τηλεοπτικού και ραδιοφωνικού τοπίου της χώρας. Αλλά και για το ρόλο που έπαιξαν οι συνδικαλιστικές ηγεσίες όλα αυτά τα χρόνια για να περάσει το τοπίο των εργασιακών σχέσεων που επικρατούν στο χώρο των μέσων μαζικής ενημέρωσης συνολικά. Δεν είναι τυχαίο ότι είναι ο πρώτος χώρος που "απελευθερώθηκε", δεν είναι τυχαίο ότι είναι ο πρώτος χώρος που οι εργασιακές σχέσεις των μπλοκάκιδων, των ανασφάλιστων, των αμοιβόμενων με το κομμάτι, των εργαζόμενων χωρίς ωράριο πέρασαν από πολύ νωρίς. Από τις αρχές της δεκαετίας του '90, τότε που τα πάντα τα' σκιαζε η φοβέρα των καταρρεύσεων και της ήττας του εργατικού - λαϊκού κινήματος. Δεν είναι τυχαίο ότι σε αυτό το χώρο εκεί που παλιότερα κυριαρχούσαν οι ιδέες της αριστεράς, ή τέλος πάντων ότι έχει επικρατήσει να λέγεται έτσι, και του αστικού προοδευτισμού πολύ εύκολα περάσαμε σε απόψεις αποδοχής της κατάργησης δικαιωμάτων στο όνομα του πολιτισμού, της τέχνης και την ενημέρωσης που δεν μπορούν να έχουν ωράριο!
Οπότε δεν είναι τυχαίο αυτό που γίνεται και σήμερα.
Ας γυρίσουμε λοιπόν σε αυτό και να θέσουμε το ερώτημα. Τι υπερασπιζόμαστε σε αυτή τη φάση; Πως θα αντιδράσουμε σε αυτό που κάνει η κυβέρνηση; Τι θα αναδείξουμε ως κυρίαρχο;
Δεν είμαστε από αυτούς που θα υποτιμήσουμε άλλες πλευρές τις επίθεσης. Της ιδιωτικοποίησης δημόσιων οργανισμών, του αυταρχισμού, της κατάργησης σημαντικών πλευρών ακόμη και αυτής της αστικής δημοκρατίας, ακόμη και το κουρέλιασμα του Συντάγματος.
"Η κυβέρνηση Σαμαρά -αντιμετωπίζοντας τα αδιέξοδα της αντιλαϊκής της πολιτικής και υποχρεωμένη να υπακούσει στις εντολές, αλλά και τις επιλογές των ιμπεριαλιστών- προχωράει σε μια φασιστικού χαρακτήρα ενέργεια: να καταργήσει τη δημόσια τηλεόραση και να απολύσει χιλιάδες εργαζόμενους σε αυτή.
Πρόκειται για μια πρωτοφανή ενέργεια, ακόμη και στα πλαίσια αυτής της αστικής δημοκρατίας. Ενέργεια που θέλει να αποτελέσει επίδειξη πυγμής. Ενέργεια που στοχεύει στον πλήρη και ασφυκτικό έλεγχο της ενημέρωσης από τα αστικά και ιμπεριαλιστικά επιτελεία. Ενέργεια που αφήνει ελεύθερο το πεδίο στον ιδιωτικό τομέα, στους καναλάρχες - εκφραστές της ιμπεριαλιστικής και κυβερνητικής προπαγάνδας και στα κομμάτια του ντόπιου κεφαλαίου που διασυνδέονται ποικιλότροπα με τα ξένα και ντόπια κέντρα εξουσίας."
Από την άλλη όμως δεν παύουμε να τονίζουμε και ότι "Η κυβέρνηση Σαμαρά, υποχρεωμένη από την τρόικα να υλοποιήσει το πρόγραμμα των μαζικών απολύσεων στο δημόσιο τομέα, όπως έχει δεσμευτεί, με το κλείσιμο της ΕΡΤ βάζει μπροστά ένα πογκρόμ απολύσεων κατά των εργαζόμενων σε συνέχεια των αποφάσεων που πήρε πρόσφατα για τους εκπαιδευτικούς.
Η ενέργεια της κυβέρνησης, στην πραγματικότητα, ανοίγει μία κατά μέτωπο επίθεση στο σύνολο των εργαζόμενων στο Δημόσιο, καταρρίπτοντας τις αυταπάτες που καλλιεργούσαν οι συνεργαζόμενοι εταίροι και οι εργατοπατέρες για… περιορισμένες απολύσεις επίορκων και «απλά» μεταθέσεις κάποιων υπεράριθμων". (Από την ανακοίνωση του ΚΚΕ(μ-λ)).
Πολύ φοβούμαστε ότι αυτό το τελευταίο είναι που μάλλον ξεχνιέται. Αυτό φαίνεται από τις συζητήσεις στα πάνελ της κατειλημμένης ΕΡΤ αλλά δυστυχώς και από τις τοποθετήσεις της αριστεράς στη μεγάλη τους πλειοψηφία. Και αν δεν ξεχνιέται περνάει σε δεύτερη, τρίτη ή και σε τελευταία μοίρα. Χαρακτηριστικότερο παράδειγμα αυτού είναι η ανακοίνωση των συνέλευσης των εργαζομένων την Τρίτη, που έχουμε αναρτήσει από χθες, όπου δεν υπάρχει κουβέντα για τις απολύσεις!
Αυτό που βλέπουμε να κυριαρχεί είναι από τη μια η αποδοχή της "εξυγίανσης" της επιχείρησης, ακόμη και αν χρειαστεί να υπάρξουν απολύσεις, και από την άλλη η ανάγκη υπεράσπισης του δημόσιου χαρακτήρα της ΕΡΤ με μια λογική, όπως προείπαμε, ταύτισης του δημόσιου με το λαϊκό, καταγγελίας μεν του αντιδημοκρατικού τρόπου με τον οποίο παίρνονται οι αποφάσεις προτείνοντας δε ένα άλλο δρόμο, μιας και οι στόχοι της "εξυγίανσης" είναι μάλλον κοινά αποδεκτοί. Το άλλο εντυπωσιακό(;) είναι ότι οι εκπρόσωποι της αριστεράς κινούνται σε παρόμοιο μήκος κύματος. Ταυτίζουν την επιχείρηση με τους εργαζόμενους, το δημόσιο με το λαϊκό, αναφέρονται στον αυταρχισμό, ξεχνούν το ρόλο που παίζει ένας τέτοιος οργανισμός στο καπιταλιστικό σύστημα, ακόμη και αυτοί που τον κατήγγειλαν για αντικομμουνισμό μέχρι και ....προχθές, παρουσιάζοντάς τον περίπου ως όαση της δημοκρατίας και του πλουραλισμού που απλά χρειάζεται κάποιες μικρές ή μεγάλες βελτιώσεις, καταγγέλλουν σωστά τον αυταρχισμό και τις στοχεύσεις για πλήρη έλεγχο της ενημέρωσης αλλά για το ζήτημα των εργασιακών αναφέρονται από ελάχιστα έως καθόλου!
Προτάσσουν την ανάγκη του μη κλεισίματος της δημόσιας ΕΡΤ για να μη γίνουν απολύσεις. Λες και αν ο Σαμαράς διάλεγε το δρόμο των Βενιζέλου - Κουβέλη θα μας εξασφάλιζε αυτόματα ότι δεν θα γίνουν απολύσεις!
Υποτιμούνται οι απολύσεις, οι μειώσεις μισθών, η κατάργηση συλλογικών συμβάσεων και ότι άλλο εντάσσεται στις λεγόμενες εργασιακές σχέσεις, ότι έχει κατακτηθεί, με φράσεις του τύπου "εδώ δε μιλάμε απλά για απολύσεις". Καλούν τους εργαζόμενους να υπερασπιστούν, κυρίως αν όχι μοναδικά, τη μορφή της επιχείρησης, ιδιωτικό ή δημόσιο, και όχι αυτά που έχουν κατακτήσει χρόνια τώρα και που σε αυτά στοχεύει κυρίως το σύστημα, το κεφάλαιο. Προτάσσουν τα εθνικά ζητήματα που εγείρονται με το κλείσιμο των συχνοτήτων ακόμη και αυτοί που σε άλλες περιπτώσεις δεν παύουν να μας τονίζουν την αντίθεση κεφαλαίου και εργασίας ως τη μόνη που υφίσταται σε αυτό το κόσμο!
Κατ' αρχήν να πούμε ότι εμείς δεν ταυτίζουμε την ΕΡΤ με τους εργαζόμενούς της. Όπως δεν ταυτίζουμε κανένα εργαζόμενο με την εργοδοσία όπου και να δουλεύει. Δεν θεωρούμε ότι το κράτος και οι οργανισμοί του είναι κάτι το ουδέτερο. Έχουν συγκεκριμένο σκοπό ύπαρξης και δεν είναι άλλος από την εξυπηρέτηση των συμφερόντων της άρχουσας τάξης. Πολύ περισσότερο όταν πρόκειται για οργανισμούς σαν την ΕΡΤ. Οπότε δεν είναι του λαού, εκτός και αν πιστεύει κανείς τα περί λαϊκής κυριαρχίας, αλλά του κεφαλαίου. Είναι άλλο πράγμα ποιος δουλεύει για να δημιουργηθούν, όπως και για το οτιδήποτε σε αυτό τον πλανήτη!
Από εκεί και πέρα. Αν κάποιοι οργανισμοί του κράτους μοιάζουν να έχουν φιλολαϊκό χαρακτήρα αυτό έχει να κάνει με την πίεση που ένιωσαν οι αστοί από αυτό που λέμε ταξική πάλη. Το αν θα είναι δημόσιοι - κρατικοί ή όχι εξαρτάται από τους σκοπούς που έρχονται να εξυπηρετήσουν και τις αυταπάτες που πρέπει να εξυπηρετήσουν. Η λέξη δημόσιο έχει διαχωριστεί από τη λέξη κράτος για να δημιουργεί την αυταπάτη περί λαϊκής ιδιοκτησίας. Με βάση το ρόλο που παίζει ο κάθε οργανισμός δημιουργούνται και οι ανάλογες αυταπάτες πρωτ' απ' όλα στους ίδιους τους εργαζόμενούς τους. Με βάση το επίπεδο οργάνωσης των εργαζομένων σε παλιότερες εποχές, αλλά και την ανάγκη ελέγχου τους από το σύστημα, αυτοί οι εργαζόμενοι κατέκτησαν ένα επίπεδο διαβίωσης καλύτερο σε σχέση με άλλους.
Αυτά όμως τώρα τέλειωσαν.
Το σύστημα έχει περάσει προ πολλού στην επίθεση. Θέλει όλα αυτά που τα θεωρούσε αναγκαίο κακό, τις "παραφωνίες" με τις κατακτήσεις των εργαζόμενων, να τα διορθώσει, να τα πάρει πίσω. Για να ξεπεράσει την κρίση του είναι αποφασισμένο για όλα, ακόμη και χώρους που θεωρούνταν από τα παραδοσιακά στηρίγματά του να τους συνθλίψει. Ανάμεσα σε αυτούς είναι και οι δημόσιοι υπάλληλοι, είναι και οι εργαζόμενοι της ΕΡΤ. Απέναντι σε αυτή την αποφασιστικότητα του συστήματος θα πρέπει να είναι το ίδιο αποφασιστικοί και οι εργαζόμενοι.
Να ξεπεράσουν τις αυταπάτες για το ρόλο τους, να κατανοήσουν ότι όλο αυτό δεν γίνεται για καμιά "εξυγίανση" αλλά εναντίον τους, ότι η οποιαδήποτε συζήτηση σε αυτή τη βάση το μόνο που καταφέρνει είναι να αποδέχεται, σε τελευταία ανάλυση, τις αιτιάσεις της κυβέρνησης και να υποσκάπτει τον αγώνα τους. Με αυτή την αποδοχή η συζήτηση μετατοπίζεται από την ουσία και πάει στη μορφή εφαρμογής της έτσι κι αλλιώς αποφασισμένης πολιτικής που επιβάλουν οι τροϊκανοί και εφαρμόζουν οι ντόπιοι κυβερνήτες. Δεν αρκεί μόνο η αντίθεση στο κλείσιμο της ΕΡΤ, ούτε φτάνει να είναι δημόσια για να αποφευχθούν οι απολύσεις. Αυτό που χρειάζεται είναι να παλέψουν για το μη κλείσιμό της μεν με κύριο στόχο όμως να μη γίνουν απολύσεις, να μη καταργηθεί η μονιμότητα, να μην καταργηθούν οι συλλογικές συμβάσεις, να μη μειωθούν οι μισθοί, αλλά και να καταργηθούν οι πολλαπλές σχέσεις εργασίας. Όλοι οι εργαζόμενοι ανεξάρτητα από το αν είναι μόνιμοι, συμβασιούχοι, μπλοκάκιδες να παλέψουν από κοινού για το δικαίωμα στη δουλειά μέσα από τα δικά τους ενιαία όργανα πάλης. Γιατί και ανοιχτή να μείνει αν περάσουν όλα αυτά τότε το αποτέλεσμα θα είναι το ίδιο και απλά ο "καυγάς" θα γίνεται μόνο για τη διαδικασία. Όλα τα άλλα που αφορούν το χαρακτήρα και το ρόλο της ΕΡΤ (π.χ. στα ζητήματα του πολιτισμού και των όποιων περιθωρίων παρέμβασης των εργαζόμενων) έπονται και είναι απόλυτα δεμένα με τους ταξικούς συσχετισμούς που ισχύουν στο τόπο μας αλλά και παραέξω.
Θα πρέπει όμως να υπάρξει και μια αριστερά που θα πετάξει από πάνω της τις ρεφορμιστικές λογικές που θεωρούν το κράτος σαν κάτι το ουδέτερο πέρα και έξω από την εξουσία όπου οι εργαζόμενοι μπορούν να έχουν λόγο και ρόλο. Να το επηρεάσουν από μέσα. Που δεν θα ταυτίζει το δημόσιο με το λαϊκό αλλά θα το υπερασπίζεται μόνο στη βάση της υπεράσπισης των δικαιωμάτων και των κατακτήσεων  των εργαζομένων. Να πετάξει από πάνω της τις αντιλήψεις που ως μόνο μέσο αγώνα βλέπουν τον κοινοβουλευτικό δρόμο και τις ...εκκλήσεις στον πρόεδρο της δημοκρατίας ενώ οι απεργίες και οι καταλήψεις, οι αγώνες, έχουν ένα συμπληρωματικό ρόλο. Μια αριστερά που δεν θα βάζει σε πρώτη προταιρεότητα το κάτω η κυβέρνηση αλλά το κάτω οι πολιτικές του συστήματος και μέσα από τον αγώνα αντίστασης και διεκδίκησης θα στοχεύει και την ανατροπή.