Ψεύτικα λόγια... στη χώρα των υπηρεσιών

Πριν από 2 περίπου μήνες, η κυβέρνηση ανακοίνωσε με τυμπανοκρουσίες την ''επανεκκίνηση'' των μεγάλων έργων. Κάλεσε και τις κάμερες εκεί κοντά στο Ζευγολατιό, έφερε και κάποια μηχανήματα για τις ανάγκες του ''γυρίσματος'', έντυσε και κάποιους εργαζόμενους με τα χρώματα της ''Ολυμπίας οδού''. Παραβρέθηκαν οι Α. Σαμαράς, Ε. Βενιζέλος και ο εκπρόσωπος της ΔΗΜΑΡ, Σ. Τσούκαλης, ενώ όλοι προχώρησαν σε δηλώσεις, προσπαθώντας να κάνουν ενέσεις αισιοδοξίας στον χειμαζόμενο λαό αυτής της χώρας.
Μην περιμένετε, φυσικά, κάποια σοβαρή επένδυση στον πρωτογενή τομέα (αγροτοκτηνοτροφικό) ή στον δευτερογενή (βιομηχανία) της οικονομίας. Η χώρα βαδίζει ολοταχώς στην αποβιομηχάνιση, τη στιγμή που ξεκληρίζεται η φτωχή και μεσαία αγροτιά. Πρέπει, βλέπετε, οι πλούσιες χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης να πουλάνε τα βιομηχανικά και αγροτικά προϊόντα τους και οι φτωχές να τα αγοράζουν. Και ό,τι ''προίκα'' απέμεινε στη χώρα μας πρέπει να ξεπουληθεί μπιρ παρά.
Οι υπηρεσίες (τριτογενής τομέας), ωστόσο, αναδεικνύονται σε προνομιακό πεδίο, τόσο γι' αυτούς που τις πουλάνε – άρχουσα τάξη και κυβέρνηση – όσο και γι' αυτούς που τις αγοράζουν – ιμπεριαλιστικά κράτη και τα μονοπώλιά τους. Εδώ υπάγονται οι συγκοινωνίες – μεταφορές (δρόμοι, λιμάνια, αεροδρόμια), οι τηλεπικοινωνίες, οι τράπεζες (ολοκληρώνεται και η περιβόητη ανακεφαλαιοποίηση), η ενέργεια (ΔΕΗ, ΔΕΠΑ, ΔΕΣΦΑ κλπ), το νερό (ΕΥΔΑΠ, ΕΥΑΘ κλπ), τα τυχερά παιχνίδια (ΟΠΑΠ) και φυσικά ο τουρισμός (λίγο κρασί, λίγο θάλασσα και τ' αγόρι μου, που λέει και το τραγούδι). Αυτός ο τελευταίος μάλιστα απέκτησε τα τελευταία χρόνια και ... περίεργες ιδιότητες, τέτοιες που να τον αποκαλούν (τρομάρα τους) ''βαρειά βιομηχανία της χώρας''. Όσο για τη ναυτιλία – τους παραδοσιακούς εφοπλιστές ''μας'' - η μεταφορά της έδρας των περισσότερων εταιρειών τους στο city του Λονδίνου, μας δίνει ένα μέτρο της εθνικότητάς τους.

φωτογραφίες: http://galaria2010.blogspot.gr/

Ας ξαναγυρίσουμε, όμως, στην αρχή αυτού του άρθρου. Από τα εγκαίνια ''επανεκκίνησης'' και μετά, πέρασα, αρκετές φορές, από την νέα (!) εθνική οδό Κορίνθου -Πάτρας. Δεν λέω, το να πληρώνεις διόδια σ' ένα δρόμο καρμανιόλα έχει την ...πρωτοτυπία του. Ψάχνω να δω εργάτη – εργαζόμενο, φορτηγό, μπουλντόζα αλλά τίποτε. Λες και άνοιξε η γη και τους κατάπιε. Κανονικά θα' πρεπε να συντελείται ένας ''οργασμός'' από έργα, διακριτά από κάθε διερχόμενο. Το ψέμα έχει, φυσικά, κοντά ποδάρια.
'Οχι, δεν θα κινδυνολογήσουμε. Είναι βέβαιο, ότι κάποια στιγμή θα ξαναρχίσουν τα έργα. Οι μεγαλοεργολάβοι συνωστίζονται, τα μηχανήματα ακόμα δεν σκούριασαν οριστικά, οι εργάτες (Έλληνες ή μετανάστες) είναι ''έτοιμοι'' να παραδοθούν χωρίς συλλογικές συμβάσεις, κατώτερο μισθό και μεροκάματο, ανασφάλιστοι ή με μαύρη εργασία, χωρίς κανένα δικαίωμα, τα κεφάλαια θα βρεθούν με τη σφραγίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Τέτοιου τύπου έργα είναι χρειαζούμενα για τους ξένους και ντόπιους εκμεταλευτές του λαού, άσχετα αν παρεμπιπτόντως χρησιμοποιούνται (με το αζημίωτο για τους “επενδυτές”) και από τον κόσμο. Το ερώτημα είναι γιατί χρειάζεται να προτρέξει το ψέμα από τους κυβερνώντες. Η απάντηση είναι τόσο απλή όσο η δήθεν ''ανάπτυξη'' που άρχισε (κατά Σαμαρά) να αχνοφαίνεται στην άκρη του τούνελ.
Φοβούνται το ξέσπασμα του κόσμου που τους τα ''μαζεύει'' χρόνια τώρα. Γι' αυτό επιχειρούν (τα μέσα μαζικής προπαγάνδας κάνουν καλά τη δουλειά τους) να παρουσιάσουν μια εικονική πραγματικότητα, να προσδώσουν ''επιτυχίες'' στη βάρβαρη πολιτική τους. Υπάρχει, ωστόσο, ένα ''μικρό'' πρόβλημα: οι νηστικοί δεν μπορούν να χορτάσουν με λόγια του αέρα, οι 1.500.000 άνεργοι (επίσημα, γιατί ανεπίσημα είναι πολύ περισσότεροι) δεν συγκινούνται από τις τυμπανοκρουσίες τους, οι εργαζόμενοι των 400 ευρώ δεν έχουν περίσσευμα... αισιοδοξίας. Είναι πράγματι ένα εκρηκτικό μίγμα.
Από τη μεριά μας, δεν έχουμε παρά να ευχηθούμε να γίνουν οι φόβοι τους πραγματικότητα. Και να δουλέψουμε σκληρά για μια άλλη Ελλάδα της αλήθειας, της ανεξαρτησίας, της δημοκρατίας και της πραγματικής ανάπτυξης επ' ωφελεία των κατοίκων της. Για να είναι ο λαός μας πραγματικός αφέντης στον τόπο του.

Σ.Π.