του Κ.Κ.
Δεν θα μπω σε μία ανάλυση των τωρινών εκρηκτικών γεγονότων που εκτυλίσσονται στην Τουρκία, κυρίως γιατί αρμόδια για μία τέτοια ανάλυση είναι πρώτιστα η αιματοβαμμένη τούρκικη Αριστερά που δεκαετίες τώρα γυροφέρνει στα μπουντρούμια των λευκών κελιών και στα βουνά του Κουρδιστάν. Περιμένω να δω τι εκτιμήσεις έχουν οι Τούρκοι σύντροφοι με τους οποίους έχουμε χρόνια κοινών αγώνων, κοινών πολιτικών εκτιμήσεων και ιδεολογικής τοποθέτησης. Αυτό που κυρίως θα προσπαθήσω, είναι η υπενθύμιση των κοινωνικών, πολιτικών και γεωστρατηγικών εξελίξεων των τελευταίων ετών στην γειτονική χώρα - εξελίξεις που και τον λαό μας επηρεάζουν άμεσα αλλά επίσης προσφέρονται για εκτιμήσεις πάνω στα δικά μας ζητήματα και προβλήματα.
Πολιτική προϊστορία
Είναι λοιπόν απαραίτητο, για να κατανοήσουμε ουσιαστικά αυτό που συμβαίνει στον αραβικό κόσμο, κομμάτι του οποίου είναι το τουρκικό ξέσπασμα, να επιλέξουμε το θεωρητικό εργαλείο της ανάλυσης μας. Στον αραβικό κόσμο, η αντίθεση που καθορίζει τις εξελίξεις εδώ και πάνω από έναν αιώνα, είναι η αντίθεση ιμπεριαλισμός-λαοί (και κύρια οι Αμερικάνοι). Η αντίθεση αυτή ήτανε που καθόρισε την πολιτική ζωή της Τουρκίας, από το κίνημα ακόμα των νεότουρκων και την ίδρυση της κεμαλικής τουρκικής δημοκρατίας.
Δεν είναι λοιπόν τυχαίο, ότι η κύρια πολιτική και ιδεολογική μάχη που έδωσε το τουρκικό μαρξιστικό-λενινιστικό κίνημα και ο ιδρυτής του Ιμπραήμ Καϊπάκαγια, ήτανε ενάντια στην αφομοίωση της τουρκικής Αριστεράς από τον κεμαλισμό και κατ' επέκταση τον εθνικισμό.
Πρέπει εδώ να γίνει κατανοητό ότι ο στρατός στην Τουρκία ανέλαβε για δεκαετίες την οικοδόμηση του πολιτικού συστήματος στην βάση της εξάρτησης από τον ιμπεριαλισμό. Όλοι οι σημαντικοί πρόεδροι της χώρας προέρχονταν από τις τάξεις του στρατού και το στρατιωτικό συμβούλιο εθνικής άμυνας για δεκαετίες, ήτανε αυτό που έδινε την άδεια για σχηματιστεί μια κυβέρνηση. Αν οι κεμαλικοί έκριναν ότι η κυβέρνηση δεν τους έκανε, απλά την ανέτρεπαν με ένα πραξικόπημα - δεκάδες τέτοια πραξικοπήματα έχουν γίνει στην Τουρκία.
Και όταν λέμε στρατό και κεμαλικούς στην Τουρκία, ας έχουμε στο μυαλό μας ότι οι λέξεις-κλειδιά που ακολουθούν είναι (όπως και στην Ελλάδα, άλλωστε) Αμερικάνοι, ΝΑΤΟ, CΙΑ, πρεσβεία, κτλ.
Γιατί όμως ο αμερικάνικος ιμπεριαλισμός επέλεξε να οικοδομήσει το πολιτικό σύστημα της Τουρκίας με έναν τόσο καθυστερημένο και απροκάλυπτο τρόπο; Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι ο κεμαλισμός ήρθε να ανατρέψει ένα ακόμα πιο καθυστερημένο πολιτικό σύστημα, αυτό του Σουλτάνου που εκπροσωπούσε την φεουδαρχική οθωμανική αυτοκρατορία, η σήψη της οποίας ήτανε από μόνη της ένα ολόκληρο γεωπολιτικό ζήτημα -το λεγόμενο “Ανατολικό ζήτημα”.
Κρατάει λοιπόν έναν ολόκληρο αιώνα αυτή η διαδικασία της αλλαγής της σκυτάλης μεταξύ των εκπροσώπων του ισλαμισμού και του κεμαλισμού, για το ποιος θα αναλάβει τον εκσυγχρονισμό του αστικού συστήματος προς όφελος των Αμερικάνων ιμπεριαλιστών, έναν αιώνα στον οποίο ο τούρκικος λαός παρέμεινε ιδεολογικά και πολιτικά αφοπλισμένος, θεατής των εξελίξεων.
Η τουρκική Αριστερά, γεννήθηκε και ωρίμασε στις συμπληγάδες των δύο αυτών αντιδραστικών ιδεολογιών, και πολλές φορές τσαλαπατήθηκε ανάμεσα στις αντιθέσεις τους. Μεγάλοι κομμουνιστές ηγέτες της Τουρκίας, όπως ο Καϊπάκαγια έδωσαν τη ζωή τους στον αγώνα.
Η τουρκική Αριστερά ήτανε ο κύριος στόχος της καταστολής των φασιστικών πραξικοπημάτων, ειδικά εκείνου του αιματηρού πραξικοπήματος του 1980, το οποίο επανήλθε πρόσφατα στην δημόσια συζήτηση από την κυβέρνηση Ερντογάν για να χτυπηθούν οι κεμαλικοί. Οι κομμουνιστικές οργανώσεις της Τουρκίας είναι ακόμα απαγορευμένες και παράνομες, χιλιάδες αγωνιστές βρίσκονται στα λευκά κελιά, χιλιάδες πολιτικοί πρόσφυγες ζούνε στην Ελλάδα. Ο συνδικαλισμός είναι επίσης παράνομος.
Η χαλάρωση της αυστηρής καταστολής ενάντια στο λαϊκό κίνημα από την κυβέρνηση Ερντογάν, η οποία προσπάθησε να επιδείξει ένα έργο “φιλελεύθερων ευρωπαϊκών μεταρρυθμίσεων”, θρυμματίστηκε από την επανεμφάνιση ενός κινήματος που κινούνταν για δεκαετίες μακριά από το φως του ήλιου αλλά μέσα στις καρδιές των απλών, λαϊκών ανθρώπων.
Είναι συχνός ο θαυμασμός των αριστερών στην Ελλάδα προς τους Τούρκους συντρόφους, για τον ηρωισμό, το θάρρος, την αυταπάρνηση, την τόλμη να συγκρούονται με τις δυνάμεις καταστολής και συχνά να δίνουν τη ζωή τους στον αγώνα. Δυστυχώς, λιγότεροι παρατηρούν ότι υπάρχουν και άλλα στοιχεία που απουσιάζουν από την ελληνική Αριστερά, τα οποία χαρακτηρίζουν τους Τούρκους συντρόφους: σεβασμός, υπομονή, εγκράτεια, πειθαρχία, σεμνότητα, υπευθυνότητα, ιδεολογική καθαρότητα (ανεξαρτήτως πολιτικών απόψεων).
Αυτά τα στοιχεία ήτανε εξίσου απαραίτητα για να αντέξει στα πέτρινα χρόνια η τούρκικη Αριστερά.
Κοινωνικά ζητήματα
Εσωτερικά η Τουρκία χαρακτηρίζεται από ένα μωσαϊκό κοινωνικών αντιθέσεων, που δημιουργούν ένα έντονα ασταθές τοπίο, όσο καλά και αν κρύβεται πίσω από την κρατική καταστολή.
Πρώτα από όλα, παρά την “ανάπτυξη” και τους εξαιρετικούς δείκτες οικονομικής ευρωστίας που έχει να παρουσιάσει η τουρκική οικονομία μετά την επέμβαση του ΔΝΤ (οι λίγο παλιότεροι ας θυμηθούν κάτι ανέκδοτα για την εξευτελισμένη τούρκικη λίρα), τα λαϊκά στρώματα δεν κέρδισαν τίποτα. Είναι λοιπόν ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα “ανάπτυξης” και “ξεπεράσματος της κρίσης”, όπου η ευημερία της αστικής τάξης χτίστηκε πάνω στην κοινωνική καθυστέρηση - μην ξεχνάμε ότι τέτοια “ανάπτυξη” θέλουν και στην Ελλάδα.
Η οικονομική άνοδος της αστικής τάξης, σε πολλούς τομείς της βιομηχανίας και του τουρισμού, αντανακλάται καλύτερα στην γνωστή στο ελληνικό κοινό Κωνσταντινούπολη: μια πανέμορφη πόλη, δυτικού ευρωπαϊκού τύπου στο ευρωπαϊκό κομμάτι. Μια καθυστερημένη, φτωχή, ασιατική πόλη με εκατομμύρια φτωχών ανθρώπων στο ασιατικό. Και στην μέση των δύο κόσμων, η πλατεία Ταξίμ, επίκεντρο της καταστολής των για δεκαετίες απαγορευμένων πρωτομαγιάτικων εκδηλώσεων, να υπενθυμίζει ότι το ηφαίστειο είναι ακόμα ενεργό.
Η μικροαστική τάξη που ξεπροβάλλει από τη μία αγωνιά για να λάβει τα δέοντα από την οικονομική άνοδο, ελπίζοντας ότι ο πολιτικός εκσυγχρονισμός θα φέρει μία καλύτερη συμμαχία προς όφελος των μεσοστρωμάτων. Από την άλλη, έλκεται (ειδικά η νεολαία) από τα κοινωνικά κινήματα ειδικά του αραβικού κόσμου. Δεν είναι λοιπόν τυχαίο ότι πέρα από διάφορες εκφράσεις της Αριστεράς, έχουν κάνει την εμφάνιση τους οι αναρχικοί με δυναμικό τρόπο στην Τουρκία, αλλά και πολλές ΜΚΟ σε μια προσπάθεια να επανενταχθεί η μικροαστική τάξη στο πολιτικό σύστημα. Η ριζοσπαστικοποίηση των νέων, ειδικά των μορφωμένων, η άνοδος της επαναστατικής διάθεσης είναι φανερές δια γυμνού οφθαλμού στα γεγονότα που εκτυλίσσονται. Είναι όμως επίσης φανερό, όπως και στον υπόλοιπο κόσμο, ότι η πολιτική συγκρότηση της εργατικής τάξης είναι ακόμα ελλιπής - αυτό καθόλου δε σημαίνει ότι έχουμε ένα μικροαστικό πανυγηράκι. Κάθε άλλο.
Είναι παρόμοια η φύση των αντιθέσεων μέσα στην Κωνσταντινούπολη, με τις αντιθέσεις στην υπόλοιπη τεράστια αυτή χώρα: τα παράλια της Μ. Ασίας, αναπτύσσονται και εκδυτικίζονται με κύριο κορμό τον τουρισμό - οι πόλεις της ηπειρωτικής Τουρκίας (και ακόμα περισσότερο της Ανατολίας) έχουν μείνει δεκαετίες πίσω από όλες τις απόψεις: πολιτιστικά, μορφωτικά, οικονομικά. Μισό-φεουδαρχικές δομές ακόμα επιβιώνουν στην ύπαιθρο. Η μεγάλη μάζα των εργατικών και λαϊκών στρωμάτων έχουν πολύ διαφορετικές ανησυχίες από τους πήδουλους του Σουλεϊμάν και του κάθε Σουλεϊμάν.
Θα έμοιαζε λοιπόν η Τουρκία σαν μία χώρα κομμένη στα δύο, αν δεν ήτανε μια χώρα κομμένη στα... τρία! Μια ωρολογιακή βόμβα είναι τοποθετημένη στα θεμέλια της τούρκικης κοινωνίας και κανείς δεν πρέπει να το ξεχνά αυτό: το κουρδικό ζήτημα.
Το κουρδικό έθνος, για αιώνες υφίσταται μια φεουδαρχικού, αυτοκρατορικού τύπου καταπίεση της γλώσσας, του πολιτισμού και της ταυτότητας του, από μια σειρά αντιδραστικά καθεστώτα της περιοχής. Με μπροστάρη το ΡΚΚ (με το οποίο έχουμε κάθετες ιδεολογικές διαφωνίες, παρόλα αυτά παραμένει ηγέτης του κούρδικου λαού), ο κούρδικος λαός δίνει εδώ και δεκαετίες έναν ηρωικό εθνικοπελευθερωτικό αγώνα, τον οποίο με αιματηρό τίμημα έχει στηρίξει η τούρκικη επαναστατική Αριστερά.
Τα 20 εκατομμύρια Κούρδων που διαβιούν υπόδουλα στον πάτο της τούρκικης κοινωνίας είναι και είναι ο χειρότερος εφιάλτης της τουρκικής αστικής τάξης, η οποία φοβάται για την συνολική συνοχή του εκμεταλλευτικού της οικοδομήματος. Και φυσικά για τα σύνορα της.
Γεωπολιτικά ζητήματα
Αξίζει λοιπόν να γίνει μια ιδιαίτερη αναφορά στο κουρδικό και στις εξελίξεις των τελευταίων ετών, για να γίνουν κατανοητά τα στρατηγικά διλήμματα που αντιμετωπίζει η τούρκικη αστική τάξη.
Με τη σύλληψη Οτζαλάν μέσω Πάγκαλου-CIA η τούρκικη αστική τάξη ίσως νόμισε ότι κατάφερε ένα σαρωτικό πολιτικό και ψυχολογικό πλήγμα στο κουρδικό κίνημα. Φεύ! Μέσα σε μια δεκαετία, η πολιτική σκακιέρα της περιοχής γύρισε ανάποδα από γεγονότα “απρόβλεπτα” και “αναπάντεχα”.
Η πτώση του Σαντάμ και ο πόλεμος στο Ιράκ, κομβική στρατηγική κίνηση των Αμερικάνων, απασφάλισε τη χειροβομβίδα των αντιθέσεων στην περιοχή και το παιχνίδι “με ποιον θα πάω και ποιον θα αφήσω” έγινε πολύ συγκεκριμένο. Οι Αμερικάνοι είχανε ανάγκη να προσεγγίσουν τους Κούρδους του Βόρειου Ιράκ για να διαιρέσουν την ιρακινή αντίσταση, και έδωσαν αυτονομία και ανοχή ύπαρξης μίας κουρδικής μισοκρατικής οντότητας. Αυτή η διαφαινόμενη εξέλιξη οδήγησε την Τουρκία το 2003 να μην δώσει βάσεις στους Αμερικάνους για την επέμβαση - πρωτοφανής ανυπακοή για τα δεδομένα της Τουρκίας.
Η εξέλιξη αυτή αναπτέρωσε το ηθικό εκατομμυρίων Κούρδων, παρόλο που ηγέτης της κυβέρνησης του Βορείου Ιράκ είναι ένα φεουδαρχικό κατακάθι, που λίγο τον νοιάζει το κουρδικό έθνος και πιο πολύ τον ενδιαφέρει να πουλήσει πετρέλαιο στον Ερντογάν. Παρόλα αυτά, η αναζωπύρωση του πολεμικού μετώπου ήτανε φυσικό αποτέλεσμα και οδήγησε στην επέμβαση της τούρκικης αεροπορίας στο Βόρειο Ιράκ, ενάντια στο ΡΚΚ, χωρίς μάλιστα στη σύμφωνη γνώμη του ιρακινού “κράτους” και των Αμερικάνων.
Η εξέλιξη αυτή, σε συνδυασμό με την διείσδυση των Ευρωπαίων ιμπεριαλιστών και της επιδίωξης για ένταξη της Τουρκίας στην ΕΕ, οδήγησε στην τουρκική αστική τάξη σε έναν εκ νέου σχεδιασμό του πολιτικού συστήματος, ώστε να αμφισβητηθεί η μονόπατη εξάρτηση από τους Αμερικάνους και να εξυπηρετηθούν καλύτερα τα αστικά συμφέροντα στον λεγόμενο “πολυπολικό” κόσμο.
Ο Ερντογάν και το “μετριοπαθές πολιτικό Ισλάμ”, εξέφρασαν με δυναμικό τρόπο τη χειραφέτηση αυτή, επαναφέροντας μια οθωμανικού τύπου εξωτερική πολιτική ρητορεία. Ο Ερντογάν σε λίγα χρόνια ξήλωσε όλο το κεμαλικό στρατιωτικό κατεστημένο. Περιόρισε το ρόλο του στρατού και έβαλε φυλακή τους πρωτεργάτες του σκανδάλου “Βαριοπούλα” (Ενγκένεκον). Μάλιστα πρόσφατα έφτασε στο σημείο να σύρει σε δίκη τους πρωτεργάτες τους πραξικοπήματος του 1980. Ήτανε πρωτοφανές για τα πολιτικά δεδομένα της Τουρκίας η κυβέρνηση να λέει στους στρατηγούς τι να κάνουν και όχι το αντίστροφο.
Γεωπολιτικά, με κύριο ιδεολογικό στέλεχος τον Νταβούτογλου, προώθησε την ανύψωση της Τουρκίας σε περιφερειακή δύναμη. Η Τουρκία προσπαθεί να αναλάβει ρόλο διαμεσολαβητή μεταξύ ΝΑΤΟ και αραβικού κόσμου, έχοντας μάλιστα φιλοδοξίες να φτάσει στο επίπεδο του Ισραήλ, κάνοντας τη βρώμικη δουλεία των Αμερικάνων στην περιοχή. Η επιδίωξη αυτή φυσικά συνάντησε την ανοιχτή αντίδραση του σιωνιστικού μαντρόσκυλου.
Δήθεν υποστήριξη της “Αραβικής Άνοιξης”, της Παλαιστίνης, συνομιλίες με το Ιράν, διάθεση για ανάληψη της επέμβασης ενάντια στον Άσαντ. Σύναψη πολιτικών σχέσεων με τους Αιγύπτιους Αδελφούς Μουσουλμάνους, σε μία προσπάθεια διαμόρφωσης του τόξου του “μετριοπαθούς Ισλάμ”. Αυτές οι ενέργειες απευθύνονταν ξεκάθαρα στις ΗΠΑ με στόχο την διαπραγμάτευση της θέσης της Τουρκίας στην περιοχή.
Στο κουρδικό, ο Ερντογάν έβγαλε από το συρτάρι την “πολιτική λύση” του κουρδικού, αξιοποιώντας τον Οτζαλάν και τις ρεβιζιονιστικές τάσεις του ΡΚΚ. Ταυτόχρονα, ένας αγωγός πετρελαίου με το Βόρειο Ιράκ καθόλου δεν κακοπέφτει στην Τουρκία. Πάντως οι Κούρδοι αντάρτες αρνήθηκαν κατηγορηματικά να παραδώσουν τα όπλα και μένουν στο “παρά πόδα”. Τίποτα δεν έχει τελειώσει, τίποτα δεν έχει καν αρχίσει.
Και αν ο Ομπάμα συστήνει τώρα “ψυχραιμία και αυτοσυγκράτηση”, είναι γιατί οι ΗΠΑ έχουν δείξει πολλές φορές ψυχραιμία και αυτοσυγκράτηση τα τελευταία χρόνια, γνωρίζοντας το μεγάλο γεωστρατηγικό μέγεθος της Τουρκίας. Φυσικά καθόλου δεν σκέφτεται ο Ομπάμα το λαϊκό κίνημα που έχουν οι ίδιες οι ΗΠΑ πετσοκόψει με τα ανά καιρούς πραξικοπήματα.
Σαν επίλογος
Η αιματηρή καταστολή του τούρκικου “Μαβί Μαρμαρά”, του ηγετικού πλοίου της αποστολής Free Gaza από τον Ισραηλινό στρατό, η ύπαρξη ενός δεύτερου απελευθερωμένου κουρδικού θύλακα στα τουρκοσυριακά σύνορα, η απειλή τουρκοσυριακού πολέμου, η κίνηση της Κύπρου να κρυφτεί πίσω από τα αμερικάνικά συμφέροντα στης υπόθεση των κοιτασμάτων, η σύναψη άξονα μεταξύ Ελλάδας και Ισραήλ υπό τις ευλογίες των ΗΠΑ, είναι χαρακτηριστικές εξελίξεις ενός μεγάλου πολιτικού συμπλέγματος.
Τα τελευταία χρόνια, ισλαμιστές και κεμαλικοί συγκρούονταν ανοιχτά σε δημόσιες, μεγάλες πολιτικές συγκεντρώσεις, με τη συμμετοχή χιλιάδων οπαδών – το ρήγμα μέσα στις δύο αντιμαχόμενες μερίδες της αστικής τάξης έγινε το κύριο πολιτικό ζήτημα στα καφενεία, στη νεολαία, στη διανόηση. Πίσω από τις δίκες των στρατιωτικών και το ζήτημα της μαντίλας βρίσκονται όλες οι υπαρξιακές αγωνίες της αστικής τάξης.
Είναι αυτό το ρήγμα μέσα στην αστική τάξη που διευρύνθηκε και άφησε να πεταχτεί η καυτή λάβα του κοινωνικού ηφαίστειου, το οποίο περίμενε δεκαετίες την ευκαιρία.
Δεν είναι λοιπόν τυχαίο ότι οι κεμαλικοί συμμετέχουν ενεργά στο κίνημα με αίτημα των πτώση της κυβέρνησης Ερντογάν -έχοντας στο μυαλό τους φυσικά την επιστροφή στα παλιά, κακά χρόνια. Η Ιστορία όμως σπάνια κινείται έτσι ευθύγραμμα.
Πλέον η Τουρκία έχει μπει και αυτή στον δρόμο χωρίς γυρισμό με ό,τι αυτό συνεπάγεται για την γύρω περιοχή. Είναι ιστορική η ευκαιρία για την τούρκικη και κουρδική Αριστερά να διαμορφώσουν όρους για την αναγέννηση του κομμουνιστικού και εθνικοαπελευθερωτικού κινήματος.
Αυτό που βλέπουμε αυτές τις μέρες είναι μόνο το πρώτο επεισόδιο, ενός τούρκικου σήριαλ διαφορετικού από τα άλλα!
πηγή: Όλα είναι δρόμος
16 σχόλια:
Δυο παρατηρήσεις:
1) Με μπροστάρη το ΡΚΚ....(;!)...ο κούρδικος λαός δίνει εδώ και δεκαετίες έναν ηρωικό εθνικοπελευθερωτικό αγώνα, τον οποίο με αιματηρό τίμημα έχει στηρίξει η τούρκικη επαναστατική Αριστερά.
Από το άρθρο "Η τριπλή δολοφονία στο Παρίσι και του κουρδικό ζήτημα" http://kkeml.blogspot.gr/2013/02/blog-post_8672.html ".....όταν γνωρίζουμε πόσο έχει υποφέρει το κουρδικό κίνημα είτε από τις αστικοφεουδαρχικές (Μπαρζανί-Ταλαμπανί) είτε από τις αστικοεθνικιστικές (PKK) ηγεσίες. Πόσο έχει υποφέρει από τον τυχοδιωκτισμό τους, τη στήριξη ή και την ευκαιριακή συμπόρευσή τους με ιμπεριαλιστές ή με αντιδραστικά καθεστώτα που υπονόμευσαν την απελευθερωτική προοπτική του κουρδικού κινήματος....."
2) Το τουρκικό δεν είναι κομμάτι του αραβικού. Αλλο το ενα κι αλλο το άλλο
Παρόλο που το ΡΚΚ είναι ρεβιζιονιστικό δυστυχώς, είναι η ηγεσία του κούρδικου λαού είτε μας αρέσει εμάς είτε όχι.
Προσωπική μου άποψη.
Με την ίδια λογική μπροστάρης των αγώνων του ελληνικού λαού είναι ο ΣΥΡΙΖΑ ή μέχρι πρόσφατα το ΚΚΕ αφού η πλειοψηφία (της αριστεράς) αυτούς προτιμάει. Δεν πάει έτσι, το ποιος είναι "μπροστάρης" το δείχνει η κατεύθυνση που βάζει.
Παρά τα προβλήματα και τις ελλείψεις τους άλλες, μικρότερες οργανώσεις όπως το TKP/ML υπήρξαν πιο συνεπείς και χωρίς ή έστω με πολύ μικρότερες ταλαντεύσεις από το PKK που εφαρμόζει εδώ και δεκαετίες μια πολιτική ένοπλου ρεβιζιονισμού, όπου το αντάρτικο χρησιμοποιείται ως μοχλός πίεσης για να καθίσει στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων με την κυβέρνηση.
-Δεν θέλω να σε στεναχωρήσω αλλά ούτε το ΚΚΕ(μ-λ) ούτε το TKP/ML δήλωσαν ποτέ ότι αποτελούν ηγεσία ή πρωτοπορία στη χώρα τους.
"Η εξέγερση δεν είναι οργανωμένη παρά τη συμμετοχή διαφόρων οργανώσεων, ανάμεσα τους και το κόμμα μας. Αυτό το χαρακτηριστικό δεν αλλάζει παρά την αλληλεγγύη και την κοινή δράση που εκδηλώνεται στον αγώνα και τα οδοφράγματα. Με αυτή την έννοια υπάρχει κενό καθοδήγησης."
Αυτά λέει το ΤΚΡ/ML για τα γεγονότα που συμβαίνουν τώρα στην Τουρκία.
-Επίσης δεν θέλω να σε στεναχωρήσω αλλά πρέπει να σε πληροφορήσω ότι το κουρδικό εθνικοαπελευθερωτικό κίνημα καθοδηγείται από ένα ραβιζιονιστικό κόμμα, το ΡΚΚ, το οποίο χρησιμοποιεί το αντάτρικο ως μοχλό διαπραγματεύσεων.
Το κουρδικό αθνικοαπελευθερωτικό κίνημα δεν είναι ούτε τα γεγονότα της Πόλης ούτε ο Δεκέμβρης ούτε ο Μάης-Ιούνης. Το ρεβιζιονιστικό ΡΚΚ καθοδηγεί τον κουρδικό λαό και επιλέγει πότε θα δοθούν οι μάχες, ποιές μάχες θα δοθούν και με ποιόν τρόπο. το ΡΚΚ επέλεξε και η γραμμή του πέρασε, να γίνει ανακωχή και να αρχίσουν διαπραγματεύσεις. Το ΚΚΕ και ο ΣΥΡΙΖΑ δεν μπορούν ούτε στα όνειρα τους να κάνουν κάτι τέτοιο στην Ελλάδα.
Δεν θέλω να σε στεναχωρήσω αλλά μπορεί οι λαοί να έχουν ηγεσίες ανίκανες εώς και ραφορμιστικές.
Δεν θέλω να σε στεναχωρήσω αλλά μπορεί ένας λαός να έχει μπροστάρη μια σκταδιστική δύναμη όπως η Χεζμπλαχ. Εκτός αν μας πεις ότι στο Λίβανο αυθόρμητα διώξανε τον Ισραηλινό στρατό.
Δεν θέλω να σε στεναχωρήσω αλλά μπορεί εμάς να μη μας αρέσει που ηγεσία κάποιου λαού δεν είναι οι μαρξιστές-λενινιστές, αλλά τα πράγματα στη ζωή δεν είναι όπως τα θέλουμε.
-Τέλος, πριν ψειρίσεις το κείμενο μου και μου κάνεις μαθήματα μαρξισμο-λενινισμού και υπράσπισης του Τίκκκο μέσω ίντερνετ, καλό θα ήτανε να έχεις βασικές γνώσεις, που αν τις είχες δεν θα συνέκρινες το ΡΚΚ με το ΚΚΕ και το ΣΥΡΙΖΑ με βάση τα ποσοστά (που ούτε κι αυτό μπορείς να το κάνεις).
Είναι εντελώς διαφορετικός ό ρόλος του ΡΚΚ στην κουρδική κοινωνία και η καταστολή που δέχεται σε σχέση με την ελληνική αριστερά.
-Αυτά είχα να πω από μέρους και καλό είναι οι ανώνυμοι ιεροεξεταστές και "προστάτες" του μραξισμού-λενινισμού σε Ελλάδα, Τουρκία και Κουρδιστάν να γνωρίζαν έστω και λιγάκι πράγματα για το οποία κάνουν κριτική. Καλή η κριτική, αλλά καλύτερη η αυτοκριτική και το διάβασμα.
Γεία σου.
Δεν την καταλαβαίνω αυτή την επιθετικότητα εκ μέρους σου ΚΚ. Μια επιφύλαξη εξέφρασε ο άνθρωπος. Δεν έβρισε, δεν κατηγόρησε, δεν το έπαιξε υπερασπιστής κανενός. Απλά την άποψή του είπε.
Πες και εσύ τα δικά σου. Τα υπόλοιπα δεν χρειάζονται
Δε θελω να σε στεναχωρήσω, αλλα ο τροπος που εκφράζεσαι λέγοντας μπροστάρης στο αγώνα του κουρδικου λαού βγάζει πολιτικά λάθος συμπέρασμα. Αλλο πραγμα να πεις το ρεβιζιονιστιοκό ΠΚΚ (ή το εθνικιστικοτέτοιο ΠΚΚ, αν προτιμάς) που ηγείται, καθοδηγεί το κουρδικο κινημα είναι.....
Επίσης δε θελω να σε στεναχωρήσω αλλά στην ανατολική Τουρκία οι μόνες περιοχές όπου υπάρχει εξέγερση, διαδηλώσεις κλπ είναι εκεί που ΔΕΝ ελέγχει το ΠΚΚ αλλά έχουν δύναμη άλλες δυνάμεις, πχ ΤΚΠ ΜΛ. Αυτό σημαίνει πολλά.
Επίσης, περισσότερο διάβασμα και λιγότερο ύφος και διδακτισμός θα είχαν καλύτερο αποτέλεσμα και δεν θα έγραφες ότι το τουρκικό είναι κομματι του αραβικού
Ο πρώτος σχολιαστής
Δεν θα συνεχίσω εδώ αυτή την κουβέντα.
Ευχαριστώ για την κατανόηση.
Και όταν λέμε στρατό και κεμαλικούς στην Τουρκία, ας έχουμε στο μυαλό μας ότι οι λέξεις-κλειδιά που ακολουθούν είναι (όπως και στην Ελλάδα, άλλωστε) "Αμερικάνοι, ΝΑΤΟ, CΙΑ, πρεσβεία, κτλ.
Γιατί όμως ο αμερικάνικος ιμπεριαλισμός επέλεξε να οικοδομήσει το πολιτικό σύστημα της Τουρκίας με έναν τόσο καθυστερημένο και απροκάλυπτο τρόπο; Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι ο κεμαλισμός ήρθε να ανατρέψει ένα ακόμα πιο καθυστερημένο πολιτικό σύστημα, αυτό του Σουλτάνου που εκπροσωπούσε την φεουδαρχική οθωμανική αυτοκρατορία, η σήψη της οποίας ήτανε από μόνη της ένα ολόκληρο γεωπολιτικό ζήτημα -το λεγόμενο “Ανατολικό ζήτημα”. "
Η υπεραπλούστευση πάει χέρι χέρι με την ημιμάθεια. Ο κεμαλισμός εμφανίστηκε σαν εθνικοαπελευθερωτικό και εκσυγχρονιστικό κίνημα πριν ασχοληθούν με την Τουρκία οι αμερικάνοι. Γι αυτό και οι διαφωνίες στην τουρκική αριστερά για το χαρακτήρα του. Ο ιμπεριαλισμός δεν οικοδόμησε κανένα πολιτικό σύστημα στην Τουρκία γιατί απλούστατα η Τουρκία δεν είναι προτεκτοράτο αλλά εξαρτημένη. Χρησιμοποιεί ο ιμπεριαλισμός και εκμεταλεύεται τις υπάρχουσες δομές. Ο Ερντογάν δεν είναι δημιούργημα των Αμερικάνων γι αυτό τώρα βρήκαν την ευκαιρία να τον πιέσουν.
ΤΜ
Δεν θέλω να σε στεναχωρήσω αλλά μάθε να διαβάζεις τι γράφει ο άλλος. Δεν είπα πουθενά πως το TKP/ML είναι πρωτοπορία και δεν αναφέρθηκα ποτέ στο ΚΚΕ(μ-λ), εσύ λες πως το PKK είναι πρωτοπορία το οποίο αμφισβητώ.
Το PKK ηγείται του Κουρδικού κινήματος; Ναι, αυτό δεν το κάνει πρωτοπορία. Το ΚΚΕ δεν ηγείται πληθώρας συνδικάτων, ομοσπονδιών κτλ; Δεν ηγήθηκε του αγώνα στη Χαλυβουργία; Αυτό το κάνει πρωτοπορία του εργατικού κινήματος; Κατά την άποψη του ΚΚΕ ναι, με βάση τη δική σου λογική σε σχέση με το PKK, ναι. Το ότι κάποιος ηγείται ενός αγώνα για τους Χ ή Ψ λόγους δεν τον κάνει πρωτοπορία ενός κινήματος.
Έχει πλάκα όταν τσακώνονται τρίτοι για το ποιος είναι η πρωτοπορία κάπου αλλού....ας χαλαρώσουμε λίγο!
Να πω όμως κι εγώ την άποψή μου. Το PKK άμα έχουμε μια δογματική (με βάση το γράμμα του νόμου εννοώ) αντίληψη του τι είναι πρωτοπορία θα μπορούσε και να θεωρηθεί ως τέτοια μιας και είναι το πιο οργανωμένο κομμάτι του Κουρδικού κινήματος (ότι κι αν σημαίνει αυτό) το μεγαλύτερο τμήμα του οποίου καθοδηγεί. Άλλωστε δεν είναι τυχαίες ούτε οι παλλινοδίες ούτε οι κατά διαστήματα δεξιόστροφες/εθνικιστικές/συμβιβαστικές ροπές του Κουρδικού κινήματος με βάση του τι θέσεις και στάσεις έχει υϊοθετήσει το PKK εδώ και δεκαετίες.
Από την άλλη εάν θεωρεί κανείς πως πρωτοπορία αποτελεί το τμήμα εκείνο που θέλει και μπορεί να προχωρήσει την υπόθεση μέχρι τον επαναστατικό μετασχηματισμό της κοινωνίας τότε το PKK απέχει μερικά έτη φωτός από το να θεωρείται πρωτοπορία.
ΥΓ2 Η μόνη κατοχυρωμένη "βάση νόμου" Πρωτοπορία είναι το βιβλιοπωλείο. Όλοι οι άλλοι πρέπει να το αποδεικνύουν καθημερινά στην πράξη (αλλά και την θεωρία).
είναι η πιο βασική συνιστώσα του αγώνα ρε σύντροφοι , η πρωτοπορία παρεξηγείται λενινιστικά .
αν το πρόβλημα βέβαια είναι βαθύτερο , και σε κάποιους πέφτει το PKK δεξιό , τότε υπάρχει θέμα .
με μια λογική αριστερόμετρου και κομμουνιστιστοσύνης , που αφού τα παίρνει όλα σβάρνα εδώ , σνομπάρει το ένα και το άλλο , κάνει μαθηματάκι από τα " αριστερά " κλπ , τώρα το κάνει και διεθνώς .
και κάποια πράγματα που λέγονται είναι εκτός τόπου και χρόνου . Κάποιος είπε ότι το PKK εκτός από πόλεμο , κάνει και ... διαπραγματεύσεις . Λες και υπήρξε ποτέ στην ιστορία αντάρτικο κίνημα , που να μην κάνει διαπραγματεύσεις .
επίσης δεν μπορώ εύκολα να καταλάβω που και πως γειώνεται μια κριτική για εθνικιστικό εθνικοαπελευθερωτικό αγώνα . Υπάρχει βέβαια τέτοιο πράγμα , αλλά όποιος θεωρεί τον εαυτό του ενημερωμένο ( εγώ δεν είμαι ) καλά θα κάνει να το εξηγεί . Γενικά μια τροτσκίζουσα κριτική ( μπορεί και αστικοφιλελεύθερη ) να την προσέχουμε .
το PKK ρεβιζιονιστικό ? αυτό και αν δεν σημαίνει τίποτα . Δεν δουλεύουν στην Ελλάδα οι διαχωριστικές με ιστορικές ταυτότητες , πάμε να τις εφαρμόσουμε σε ένα υπόδουλο έθνος , και σε μια χώρα με σχεδόν παράνομο κίνημα ?
και είναι και μια κουλτούρα πραγματικά μέρος του προβλήματος της αριστεράς στην Τουρκία , με τοποθετήσεις της αριστεράς πολλές φορές με έναν απέραντο φυσιογνωμικό σεχταρισμό ( όποιος έχει έρθει σε επαφή με τουρκική αριστερά το καταλαβαίνει )
άντε και είναι δεξιό το PKK ! Ε και ? Και ποιος το κρίνει ?
" κάποιος σύντροφος "
Επιστρέφω μόνο και μόνο για να πω ότι δεν είπα τη λέξη "πρωτοπορία", αλλά τη λέξη "ηγεσία". Αν μπερδεύει το "μπροστάρης", αλλάξτε το με το "ηγετική δύναμη".
Και πάλι καληνύχτα.
Εσύ δεν είπες την λέξη πρωτοπορία, εγώ δεν ανέφερα ότι το TKP/ML ηγείται του αγώνα (απλά είπα πως έχει μεγαλύτερη συνέπεια) και δεν αναφέρθηκα καν στο ΚΚΕ(μ-λ) κι εσύ μου απάντησες:
"-Δεν θέλω να σε στεναχωρήσω αλλά ούτε το ΚΚΕ(μ-λ) ούτε το TKP/ML δήλωσαν ποτέ ότι αποτελούν ηγεσία ή πρωτοπορία στη χώρα τους."
Καλές οι διευκρινήσεις αλλά να τις εφαρμόζουμε πρώτα στον εαυτό μας. Ή όπως λες κι εσύ: "Καλή η κριτική, αλλά καλύτερη η αυτοκριτική και το διάβασμα."
Αυτό που είπα κάποιε σύντροφε είναι πως το PKK κάνει αντάρτικο για να κάνει διαπραγματεύσεις και όχι ότι κάνει διαπραγματεύσεις. Και εάν θεωρεί κανείς πως θέλει ή και μπορεί (με βάση το διακύβευμα) η τουρκική αστική τάξη να διαπραγματευτεί σε σχέση με του Κουρδικό μάλλον σπέρνει αυταπάτες. Κι αυτό το κάνει το PKK...
υπάρχουν λόγοι για τους οποίους μια δύναμη γίνεται ή δεν γίνεται ηγετική σε έναν αγώνα , και δεν έχουν να κάνουν με το πόσο δεξιά ή πόσο αριστερή είναι σε επίπεδο λόγων .
είναι μια ολόκληρη πορεία , να αναγνωρίζεις τις αντιθέσεις και τις ανάγκες , να τοποθέτησε με βάση αυτές .
απλά ήθελα να σχολιάσω ότι δεν έχει καμία απολύτως αξία να καθόμαστε και να λέμε στην Ελλάδα αν μας αρέσει το PKK .
ο λαός να διορθώσει το ... ντουφέκι του , μετά την ψήφο του ?
απλά μια λογική παντού και πάντα πλειοδοσίας , γυρνάει μπούμερανγκ , και η σωστή προσπάθεια του σ ΚΚ να μην απαξιώσει το PKK , προκαλεί αντιδράσεις .
" κάποιος σύντροφος "
Και κατι που ξέχασα για τον σ 03:17 .
Δεν ειμαι σε θέση να κρίνω το ανταρτικο στη υπηρεσία των διαπραγματευσεων , και το ανάποδο .
Δεν έχω ουτε την ενημερωση , και κυρίως, δεν ειμαι στην θέση τους .
" κάποιος συντροφος "
Δημοσίευση σχολίου