Τα ψέματα τελείωσαν, οι αυταπάτες διαλύθηκαν. Μας πετσόκοψαν τους μισθούς, μας απειλούν με απολύσεις, καταργούν τη δημόσια παιδεία, τη δημόσια υγεία, κάθε αγαθό που είχαμε κατακτήσει, μας τρομοκρατούν και μας εκφοβίζουν για να μην μιλάμε, να μην αντιστεκόμαστε, να μην ελπίζουμε, μας στερούν τη ζωή και από τα παιδιά μας το μέλλον.
Πρόκειται για στρατηγική επίθεση και όχι για νοικοκύρεμα. Ο εχθρός είναι οργανωμένος και εμείς διαλυμένοι και αποσυγκροτημένοι. Δεν έχουμε τίποτα να ελπίζουμε από τις γνωστές «δοκιμασμένες» συνταγές που είδαμε που μας οδήγησαν. Ο αντίπαλος πια δεν παζαρεύει, παίρνει κεφάλια και δεν λογαριάζει τίποτα. Δεν έχουμε τίποτα να ελπίζουμε από το πολιτικό σύστημα, τα αστικά κόμματα, τον επίσημο συνδικαλισμό και τις παρατάξεις τους. Μας ταΐζουν φτώχεια, ανεργία, μιζέρια, ανασφάλεια, πείνα, υποταγή και τρομοκρατία.
Στις εκλογές για την ανάδειξη του νέου Δ.Σ. του ΣΠΕΤ και του εκπροσώπου μας στην ΑΔΕΔΥ, ας κάνουμε τη διαφορά. Ας γυρίσουμε την πλάτη σε αυτά που μας ενοχλούν, σε αυτά που σιχτιρίζουμε και κατηγορούμε. Ας γυρίσουμε την πλάτη στις παρατάξεις της ΔΑΚΕ και της ΠΑΣΚ, που στην Ελλάδα της τρόικας και των μνημονίων, του 26% ανεργίας συνεχίζουν να στηρίζουν τα κόμματα εξουσίας, με την δεύτερη από αυτές, σύμφωνα και με σχετική ανακοίνωση που μοίρασε, σχεδόν να καμαρώνει κιόλας. Είναι καιρός να περάσουμε από την κριτική στην πράξη. Αν θέλουμε κάτι να αλλάξει, αν θέλουμε να μπει ένα φρένο στην επίθεση που βιώνουμε, πρέπει να σπάσουμε την εξάρτηση από τα πελατειακά πρακτορεία του συνδιοικητικού μαγαζιού. Η εποχή της ανάθεσης, των «σωτήρων» κάθε χρώματος και της εύκολης, δι’ αντιπροσώπων, διεκδίκησης έχει παρέλθει. Χρειαζόμαστε μαζικές διαδικασίες, παρατάξεις ζωντανές που συζητούν και ανατροφοδοτούνται από τη δράση τους. Χρειαζόμαστε τη συμμετοχή όλων μας, την αλληλεγγύη, τη συλλογικότητα και την οργάνωση.
Οφείλουμε -και αυτό κάνουμε- να λέμε την αλήθεια, να μην κρυβόμαστε πίσω από ωραίες λέξεις και να χαϊδεύουμε τα αυτιά. Αναγκαστικά θα έρθουμε σε κόντρα με την καρδιά της αντιλαϊκής πολιτικής, αναγκαστικά θα κληθούμε να έρθουμε σε κόντρα με την ασύδοτη αστική νομιμότητα, τη συνδιοίκηση, τον παραγοντισμό και τον συμβιβασμό. Η πρόκληση είναι μεγάλη, αλλά τη μάχη πρέπει να τη δώσουμε.
Πρόκειται για στρατηγική επίθεση και όχι για νοικοκύρεμα. Ο εχθρός είναι οργανωμένος και εμείς διαλυμένοι και αποσυγκροτημένοι. Δεν έχουμε τίποτα να ελπίζουμε από τις γνωστές «δοκιμασμένες» συνταγές που είδαμε που μας οδήγησαν. Ο αντίπαλος πια δεν παζαρεύει, παίρνει κεφάλια και δεν λογαριάζει τίποτα. Δεν έχουμε τίποτα να ελπίζουμε από το πολιτικό σύστημα, τα αστικά κόμματα, τον επίσημο συνδικαλισμό και τις παρατάξεις τους. Μας ταΐζουν φτώχεια, ανεργία, μιζέρια, ανασφάλεια, πείνα, υποταγή και τρομοκρατία.
Στις εκλογές για την ανάδειξη του νέου Δ.Σ. του ΣΠΕΤ και του εκπροσώπου μας στην ΑΔΕΔΥ, ας κάνουμε τη διαφορά. Ας γυρίσουμε την πλάτη σε αυτά που μας ενοχλούν, σε αυτά που σιχτιρίζουμε και κατηγορούμε. Ας γυρίσουμε την πλάτη στις παρατάξεις της ΔΑΚΕ και της ΠΑΣΚ, που στην Ελλάδα της τρόικας και των μνημονίων, του 26% ανεργίας συνεχίζουν να στηρίζουν τα κόμματα εξουσίας, με την δεύτερη από αυτές, σύμφωνα και με σχετική ανακοίνωση που μοίρασε, σχεδόν να καμαρώνει κιόλας. Είναι καιρός να περάσουμε από την κριτική στην πράξη. Αν θέλουμε κάτι να αλλάξει, αν θέλουμε να μπει ένα φρένο στην επίθεση που βιώνουμε, πρέπει να σπάσουμε την εξάρτηση από τα πελατειακά πρακτορεία του συνδιοικητικού μαγαζιού. Η εποχή της ανάθεσης, των «σωτήρων» κάθε χρώματος και της εύκολης, δι’ αντιπροσώπων, διεκδίκησης έχει παρέλθει. Χρειαζόμαστε μαζικές διαδικασίες, παρατάξεις ζωντανές που συζητούν και ανατροφοδοτούνται από τη δράση τους. Χρειαζόμαστε τη συμμετοχή όλων μας, την αλληλεγγύη, τη συλλογικότητα και την οργάνωση.
Οφείλουμε -και αυτό κάνουμε- να λέμε την αλήθεια, να μην κρυβόμαστε πίσω από ωραίες λέξεις και να χαϊδεύουμε τα αυτιά. Αναγκαστικά θα έρθουμε σε κόντρα με την καρδιά της αντιλαϊκής πολιτικής, αναγκαστικά θα κληθούμε να έρθουμε σε κόντρα με την ασύδοτη αστική νομιμότητα, τη συνδιοίκηση, τον παραγοντισμό και τον συμβιβασμό. Η πρόκληση είναι μεγάλη, αλλά τη μάχη πρέπει να τη δώσουμε.
.........................................
Να ξαναχτίσουμε τον συνδικαλισμό
Οι επίσημες συνδικαλιστικές ηγεσίες ΓΣΕΕ – ΑΔΕΔΥ έχουν πλέον ξεφτίσει. Αλήθεια, τι αντιπροσωπεύουν σήμερα, μετά από τρία χρόνια αβυσσαλέας επίθεσης; Τι αντιπροσωπεύει π.χ. το 36% της ΠΑΣΚΕ στο συνέδριο της ΓΣΕΕ, όταν στην κοινωνία το ΠΑΣΟΚ μόλις φτάνει το 6%; Έχουν χάσει κάθε ίχνος αξιοπιστίας και έχουν πάψει εδώ και πολύ καιρό –αν ήταν ποτέ– να αποτελούν την πλειοψηφική ηγεσία του συνδικαλιστικού κινήματος. Οι πολιτικές και οι τακτικές τους έχουν μετατρέψει τον επίσημο συνδικαλισμό σε παράρτημα των αστικών κομμάτων, έφεραν τους εργαζομένους σε διάλυση και αποσυγκρότηση και την κατάσταση εκεί που είναι σήμερα. Έχουν αποδειχθεί ανήμπορες και απρόθυμες να σταθούν κόντρα στην στρατηγική επίθεση που έχει εξαπολύσει το σύστημα ενάντια στους εργαζόμενους και τις κατακτήσεις τους. Το μόνο που τους ενδιαφέρει είναι η αναπαραγωγή τους ως στρώμα, ως διαμεσολαβητή, ως ιμάντα μετάδοσης της αστικής πολιτικής στο συνδικαλιστικό κίνημα, γι’ αυτό και νοιώθουν πολύ πιο άνετα στα υπουργικά και βουλευτικά γραφεία, παρά στους δρόμους και τους αγώνες.
Ο πραγματικός συνδικαλισμός δεν είναι συνδιαχείριση και συντεχνιακός ευνουχισμός, είναι διεκδίκηση. Ιστορικά, με τους πολύπλευρους αγώνες του, ο συνδικαλισμός αποτελεί –ή τουλάχιστον θα έπρεπε να αποτελεί– σχολείο για τις επερχόμενες κοινωνικές αλλαγές. Και φυσικά ο συνδικαλισμός δεν είναι απολιτικός, είναι ταξικός και υπερασπίζεται την εργατική τάξη έναντι του στρατηγικού της αντιπάλου, του κεφαλαίου και των κυβερνήσεών του. Όσο η επίθεση μεγαλώνει, μεγαλώνουν αντίστοιχα και οι απαιτήσεις και είναι στοίχημα να αποκτήσουν η συλλογικότητα και η διεκδίκηση το πραγματικό τους νόημα, η απεργία την αξιοπιστία της και η οργανωμένη πάλη την εμπιστοσύνη μας. Αυτό οραματιζόμαστε και γι’ αυτό παλεύουμε.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου