(1) Σύντροφοι, έχω την ανάγκη να θέσω κάποια ερωτήματα.Με χαρά θα δω σε βάθος χρόνου απαντήσεις και βέβαια δεν θα ανταπαντήσω, αφού δεν αντιπαρατίθεμαι με κάποιον. -Είναι ναι ή όχι, ο ιμπεριαλισμός ανώτατο και τελικό στάδιο του καπιταλισμου; Αν ναι, γιατί δεν δηλώνεται καθαρά, πως αντιιμπεριαλισμός είναι ο αντικαπιταλισμός της εποχής μας, χωρίς πολέμους με ανεμόμυλους –που βοηθούν τους ‘’ανεμόμυλους’’ να σπεκουλάρουν πάνω την ευθύνη των ντόπιων καπιταλιστων; Αν ναι, οι όποιοι αγώνες για εθνική ανεξαρτησία γιατί δεν προσδιορίζονται σαν μέρος του ενιαίου επαναστατικού προτσές, που δεν αναιρεί, αλλά επιβεβαιώνει την κύρια ιστορική αντίθεση σύμφωνα με το Κομμουνιστικό Μανιφέστο ( κάτι αντίθετο δε δημιουργεί σύγχυση, τουλάχιστον για την πολιτική συμμαχιών); Αν ναι, γιατί η λάθος χρήση του όρου ‘’ιμπεριαλιστικό σύστημα’’ως και να υπάρχει και τρίτο διακριτό των δύο, γεγονός που αθέλητα βοηθά τους τροτσκίζοντες και εραστές των ‘’ελιτ’’; -Ο αντιμπεριαλισμός σε παγκόσμιο επίπεδο σαφώς οφείλει να καταγγέλει την όποια ιμπεριαλιστική επίθεση σε ανεξάρτητο κράτος, όταν είναι σαφής ή όταν πραγματώνεται με πραξικόπημα-ανατροπής δημοκρατικής/νόμιμης-κατά την αστική έννοια, κυβέρνησης. Η πάλη ανάμεσα σε αντιδραστικούς δολοφόνους υπηρέτες αντιτιθέμενων ιμπεριαλιστών, δεν εξετάζεται σε πλήρη μορφή; Είναι τελικά, ναι ή όχι ο Άσαντ ένα φασιστικό όργανο της ιμπεριαλιστικής Ρωσίας; Αν ναι, γιατί δεν αρκεί το σύνθημα-θέση υπέρ του συριακού λαού και ενάντια στις ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις και πρέπει να υποστηρίζεται το στάτους κβο, ως επίθεση σε νόμιμη κυβέρνηση. Με την ίδια λογική να υπάρξει υποστήριξη και στους εκλεγμένους ‘’αδελφούς μουσουλμάνους’’ που βγήκαν από εκλογές και ανέτρεψε ΤΕΛΙΚΑ ο στρατός, ή στον Ερντογάν στη Τουρκία για τους ίδιους λόγους. Μήπως έχουμε το λάθος της επαναφοράς της λογικής για ‘’χειρότερο, επιθετικότερο’’ ιμπεριαλιστή; ( ας μη μιλήσουμε ιστορικά για παραδείγματα που φανερώνουν ακριβώς, την ανάγκη διακριτής εξέτασης της κατάστασης, κάθε συγκεκριμένη φορά)
(2) -Κατάγγελονται ναι ή όχι οι κυβερνητισμοί, οι αντιμνημονιακές σούπες, οι αυταπάτες, η συμπόρευση με ημιφασίστες των ρεφορμιστών; Αν ναι, γιατί η προσήλωση ( η χρήση καν....καθόλου αντιμπεριαλιστική) του όρου αντιμνημονικοί αγώνες που αφήνει και στην πράξη το κάθε ΕΠΑΜ να βολτάρει ‘’ανάμεσά μας’’, όπως η ΧΑ ( αόρατη... τότε), στους ‘’Αγανακτισμένους’’. Στα ίδια πλαίσια, γιατί με δεδομένη τη ρεφορμιστική κυριαρχία, την ηγεμονία ‘’κυβερνητικών’’ αυταπατών,την απουσία πρωτοβάθμιου ταξικού συνδικαλισμού, αυτές οι υπερβολές για συνεχείς-μαζικές –μαχητικές- ογκώδεις λαικές αντιδράσεις, αντί για τον τονισμό της λαικής οργής που δεν εκφράζεται, που σε μεμονωμένες περιπτώσεις αυθόρμητα ξεσπά, αλλά αυτό είναι η εξάιρεση, βέβαια. ( Η υπερβολή αυτή, οι σχετικοί βερμπαλισμοί μάλλον καταντούν, κόντρα στη συνολική ορθή ανάλυση, στρουθοκαμηλισμός και φρενάρουν κάθε επαναστατική απάντηση που στηρίζεται στην ορθή αποτίμηση, της κατάστασης) -Η όξυνση της καταστολής παραμένει τέτοια, με αναφορές σε αντιδημοκρατικές εκτροπές κατά των λαικών κι εργατικών συμφερόντων; Μα αν υπάρχουν εκτροπές τέτοιου είδους, που υπάρχουν, πυκνώνουν κι επιδεινώνονται, αν υπάρχει προληπτική και επιλεκτική καταστολή ιδεών και δράσης, άρση αστικοδημοκρατικών κεκτημένων μέρα τη μέρα,αν υπάρχει σύμφυση δυνάμεων καταστολής και των καθαρόαιμων φασιστών ( που δεν είναι τα ‘’μέλη’’ μόνο, αλλά και ο σταθερός πυρήνας ‘’οπαδών’’τους....εδώ έχουν δίκιο οι αναρχίζοντες), δεν πρέπει να είναι από τα κύρια σημεία αναφοράς του αντιιμπεριαλιστικού αγώνα, κι ας πούμε το φαινόμενο ‘’φασιστικοποίηση’’ ή ‘’νίκο’’; Κι ακόμη είναι τυχοδιωκτισμός η προσπάθεια; -παρόλες τις δυσκολίες-για λαική αποτρεπτική αυτοάμυνα, στο δρόμο, το εργοστάσιο, το σχολείο, τα νοσοκομεία, τις γειτονιές….παντου;
Καλώς τον σύντροφο! Τα ερωτήματα που θέτεις και πολλά είναι και σημαντικά. Απασχολούν την αριστερά και το κομμουνιστικό κίνημα χρόνια, είναι αντικείμενο συζητήσεων, διαφωνιών αλλά και συμφωνιών και στα πλαίσια της ΠΑΑΣ. Προφανώς, άλλωστε και η εισαγωγή σου το λέει, η απάντηση δεν είναι εύκολη (εννοώ στα πλαίσια των σχολίων). Είναι τόσα που μάλλον χρειάζεται ολόκληρο άρθρο! Για να μην πω ότι πολλά από αυτά χρειάζονται το δικό τους χωριστό! Βέβαια αν κάποιος επιχειρήσει να απαντήσει καλοδεχούμενος είναι και ελπίζω σε ένα καλό διάλογο. Στον οποίο εγώ όμως δεν θα μπορώ να συμμετάσχω μιας και για καμιά δεκαριά μέρες θα απουσιάζω!
3 σχόλια:
(1)
Σύντροφοι, έχω την ανάγκη να θέσω κάποια ερωτήματα.Με χαρά θα δω σε βάθος χρόνου απαντήσεις και βέβαια δεν θα ανταπαντήσω, αφού δεν αντιπαρατίθεμαι με κάποιον.
-Είναι ναι ή όχι, ο ιμπεριαλισμός ανώτατο και τελικό στάδιο του καπιταλισμου; Αν ναι, γιατί δεν δηλώνεται καθαρά, πως αντιιμπεριαλισμός είναι ο αντικαπιταλισμός της εποχής μας, χωρίς πολέμους με ανεμόμυλους –που βοηθούν τους ‘’ανεμόμυλους’’ να σπεκουλάρουν πάνω την ευθύνη των ντόπιων καπιταλιστων; Αν ναι, οι όποιοι αγώνες για εθνική ανεξαρτησία γιατί δεν προσδιορίζονται σαν μέρος του ενιαίου επαναστατικού προτσές, που δεν αναιρεί, αλλά επιβεβαιώνει την κύρια ιστορική αντίθεση σύμφωνα με το Κομμουνιστικό Μανιφέστο ( κάτι αντίθετο δε δημιουργεί σύγχυση, τουλάχιστον για την πολιτική συμμαχιών); Αν ναι, γιατί η λάθος χρήση του όρου ‘’ιμπεριαλιστικό σύστημα’’ως και να υπάρχει και τρίτο διακριτό των δύο, γεγονός που αθέλητα βοηθά τους τροτσκίζοντες και εραστές των ‘’ελιτ’’;
-Ο αντιμπεριαλισμός σε παγκόσμιο επίπεδο σαφώς οφείλει να καταγγέλει την όποια ιμπεριαλιστική επίθεση σε ανεξάρτητο κράτος, όταν είναι σαφής ή όταν πραγματώνεται με πραξικόπημα-ανατροπής δημοκρατικής/νόμιμης-κατά την αστική έννοια, κυβέρνησης. Η πάλη ανάμεσα σε αντιδραστικούς δολοφόνους υπηρέτες αντιτιθέμενων ιμπεριαλιστών, δεν εξετάζεται σε πλήρη μορφή; Είναι τελικά, ναι ή όχι ο Άσαντ ένα φασιστικό όργανο της ιμπεριαλιστικής Ρωσίας; Αν ναι, γιατί δεν αρκεί το σύνθημα-θέση υπέρ του συριακού λαού και ενάντια στις ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις και πρέπει να υποστηρίζεται το στάτους κβο, ως επίθεση σε νόμιμη κυβέρνηση. Με την ίδια λογική να υπάρξει υποστήριξη και στους εκλεγμένους ‘’αδελφούς μουσουλμάνους’’ που βγήκαν από εκλογές και ανέτρεψε ΤΕΛΙΚΑ ο στρατός, ή στον Ερντογάν στη Τουρκία για τους ίδιους λόγους. Μήπως έχουμε το λάθος της επαναφοράς της λογικής για ‘’χειρότερο, επιθετικότερο’’ ιμπεριαλιστή; ( ας μη μιλήσουμε ιστορικά για παραδείγματα που φανερώνουν ακριβώς, την ανάγκη διακριτής εξέτασης της κατάστασης, κάθε συγκεκριμένη φορά)
(2)
-Κατάγγελονται ναι ή όχι οι κυβερνητισμοί, οι αντιμνημονιακές σούπες, οι αυταπάτες, η συμπόρευση με ημιφασίστες των ρεφορμιστών; Αν ναι, γιατί η προσήλωση ( η χρήση καν....καθόλου αντιμπεριαλιστική) του όρου αντιμνημονικοί αγώνες που αφήνει και στην πράξη το κάθε ΕΠΑΜ να βολτάρει ‘’ανάμεσά μας’’, όπως η ΧΑ ( αόρατη... τότε), στους ‘’Αγανακτισμένους’’.
Στα ίδια πλαίσια, γιατί με δεδομένη τη ρεφορμιστική κυριαρχία, την ηγεμονία ‘’κυβερνητικών’’ αυταπατών,την απουσία πρωτοβάθμιου ταξικού συνδικαλισμού, αυτές οι υπερβολές για συνεχείς-μαζικές –μαχητικές- ογκώδεις λαικές αντιδράσεις, αντί για τον τονισμό της λαικής οργής που δεν εκφράζεται, που σε μεμονωμένες περιπτώσεις αυθόρμητα ξεσπά, αλλά αυτό είναι η εξάιρεση, βέβαια. ( Η υπερβολή αυτή, οι σχετικοί βερμπαλισμοί μάλλον καταντούν, κόντρα στη συνολική ορθή ανάλυση, στρουθοκαμηλισμός και φρενάρουν κάθε επαναστατική απάντηση που στηρίζεται στην ορθή αποτίμηση, της κατάστασης)
-Η όξυνση της καταστολής παραμένει τέτοια, με αναφορές σε αντιδημοκρατικές εκτροπές κατά των λαικών κι εργατικών συμφερόντων; Μα αν υπάρχουν εκτροπές τέτοιου είδους, που υπάρχουν, πυκνώνουν κι επιδεινώνονται, αν υπάρχει προληπτική και επιλεκτική καταστολή ιδεών και δράσης, άρση αστικοδημοκρατικών κεκτημένων μέρα τη μέρα,αν υπάρχει σύμφυση δυνάμεων καταστολής και των καθαρόαιμων φασιστών ( που δεν είναι τα ‘’μέλη’’ μόνο, αλλά και ο σταθερός πυρήνας ‘’οπαδών’’τους....εδώ έχουν δίκιο οι αναρχίζοντες), δεν πρέπει να είναι από τα κύρια σημεία αναφοράς του αντιιμπεριαλιστικού αγώνα, κι ας πούμε το φαινόμενο ‘’φασιστικοποίηση’’ ή ‘’νίκο’’; Κι ακόμη είναι τυχοδιωκτισμός η προσπάθεια; -παρόλες τις δυσκολίες-για λαική αποτρεπτική αυτοάμυνα, στο δρόμο, το εργοστάσιο, το σχολείο, τα νοσοκομεία, τις γειτονιές….παντου;
Καλώς τον σύντροφο!
Τα ερωτήματα που θέτεις και πολλά είναι και σημαντικά. Απασχολούν την αριστερά και το κομμουνιστικό κίνημα χρόνια, είναι αντικείμενο συζητήσεων, διαφωνιών αλλά και συμφωνιών και στα πλαίσια της ΠΑΑΣ.
Προφανώς, άλλωστε και η εισαγωγή σου το λέει, η απάντηση δεν είναι εύκολη (εννοώ στα πλαίσια των σχολίων). Είναι τόσα που μάλλον χρειάζεται ολόκληρο άρθρο! Για να μην πω ότι πολλά από αυτά χρειάζονται το δικό τους χωριστό!
Βέβαια αν κάποιος επιχειρήσει να απαντήσει καλοδεχούμενος είναι και ελπίζω σε ένα καλό διάλογο.
Στον οποίο εγώ όμως δεν θα μπορώ να συμμετάσχω μιας και για καμιά δεκαριά μέρες θα απουσιάζω!
Δημοσίευση σχολίου