27-8-2013
Μέσα σ΄ ένα πλαίσιο παρόξυνσης των ενδο-ιμπεριαλιστικών αντιθέσεων και δημιουργίας μιας όλο και πιο εύφλεκτης κατάστασης σ’ όλη την ζώνη των αραβικών χωρών, όπου οι εξελίξεις στην Αίγυπτο η σφαγή του λαού εκεί εντείνουν την αστάθεια, Η.Π.Α , Βρετανία, αλλά και Γαλλία, εκφράζουν την κοινή τους πρόθεση να «αναλάβουν δράση» στη Συρία όποτε εκτιμήσουν πως διαμορφώνονται οι όροι για έναν ακόμα εγκληματικό ιμπεριαλιστικό τυχοδιωκτισμό. Στο πνεύμα αυτό κινήθηκαν οι διαδοχικές συναντήσεις του Ομπάμα με τον Κάμερον και τον Ολάντ, ενώ ήδη οι αμερικάνοι ιμπεριαλιστές ενίσχυσαν την παρουσία του πολεμικού τους ναυτικού στη Μεσόγειο. Οι «επιφυλάξεις» και αντιδράσεις της Ρωσίας και της Γερμανίας σε μια στρατιωτική επέμβαση δεν εκφράζουν παρά μια στάση που υπακούει στους δικούς τους ιμπεριαλιστικούς λογαριασμούς, και δε μπορούν ν’ αποτελέσουν αντίβαρο σ΄αυτήν.
Μπροστά στις ιδιαίτερα επικίνδυνες αυτές εξελίξεις, τόσο για τους λαούς της περιοχής, όσο και για το δικό μας το λαό, ο λαός μας πρέπει να εκφράσει μαζικά και μαχητικά την αντίθεσή του στα πολεμικά σχέδια των ιμπεριαλιστών και στο ενδεχόμενο μιας νέας στρατιωτικής ιμπεριαλιστικής επέμβασης στη Συρία και ν’ αντισταθεί σε οποιαδήποτε εμπλοκή της χώρας μας. Να καταγγείλει την στάση της κυβέρνησης Σαμαρά να δώσει ελληνική συνδρομή στη νέα αμερικάνικη πολεμική εκστρατεία ενάντια στην Συρία, με διευκολύνσεις για διέλευση πολεμικών αεροσκαφών και πλοίων και χρήση των στρατιωτικών βάσεων της χώρας.
Απαιτείται, όσο ποτέ άλλοτε, η οικοδόμηση ενός μαζικού αντι-ιμπεριαλιστικού κινήματος, που είναι και το μόνο ικανό να βάλει φραγμό στα σχέδιά τους και να συμβάλει στην οικοδόμηση ενός μετώπου αντίστασης των λαών ενάντια στον ιμπεριαλισμό, για την αποτροπή των πολεμικών του σχεδίων.
Αντίσταση στα πολεμικά σχέδια επέμβασης των ιμπεριαλιστών στη Συρία!
Αλληλεγγύη στον Συριακό λαό!
Να αντιταχθούμε στην κυβερνητική πολιτική «συνδρομής» στην ιμπεριαλιστική επέμβαση.
Έξω το ΝΑΤΟ, οι Βάσεις και οι Αμερικάνοι!
Οι λαοί δεν έχουν ανάγκη από προστάτες!
Ν’ αναπτυχθεί μαζικό λαϊκό κίνημα ενάντια στον ιμπεριαλισμό και τον πόλεμο!
Πρωτοβουλία για Αριστερή Αντιιμπεριαλιστική Συνεργασία
20 σχόλια:
Πάντα οι ιμπεριαλιστές ψάχνουν να βρουν αφορμές για να κάνουν την οποιαδήποτε επέμβαση.
Με το "μετά από μια προβοκάτσια" βγαίνει ότι ο Ασάντ και η όποια αστική τάξη εκφράζει, μπορεί να λειτουργούσε/λειτουργήσει/θα λειτουργήσει υπέρ του Συριακού λαού.
Ο ρόλος του Ασάντ ήταν πάντοτε εχθρικός, γιατί εξέφραζε/εκφράζει/θα εκφράζει μία τάξη με τα όποια της χαρακτηριστικά.
Δε γίνεται να αθωώνεται το Συριακό κράτος απέναντι στην ενδεχόμενη επέμβαση των ιμπεριαλιστών.
Καλό θα ήταν να αποσαφηνιστεί αυτό το θέμα γιατί παρερμηνεύεται, γνωρίζοντας ταυτόχρονα ότι δεν είναι στην άποψή σας.
αν και δεν εκφράζω το κκε μλ , δεν προκύπτει η στήριξη στον Άσαντ ,από την άποψη της προβοκάτσιας ( είναι ένα θέμα που έχει πολλά σενάρια , μέχρι να μην μαθευτεί ποτέ ποιος ακριβώς το έκανε , πάντως το προβοκάτσια είναι αντικειμενικό ) .
τώρα το αν ένα καπιταλιστικό κράτος μπορεί να λειτουργήσει υπέρ του λαού του , είναι ένα θέμα τι εννοείς " υπέρ " , σε ποια συγκυρία , με ποιους όρους ένταξης υποτελών μερίδων στον αστικό συνασπισμό , κλπ .
τα αραβικά " σοσιαλίζοντα " καθεστώτα , έχουν τελειώσει πάντως όσον αφορά τον " θετικό " τους , αστικοεσυγχρονιστικό ρόλο , εδώ και πολύ καιρό .
αυτό δεν αναιρεί πως το κρατικό - κοινωνικό μοντέλο με το οποίο ο ιμπεριαλισμός θέλει να αντικαθιστά αυτά τα καθεστώτα , θα είναι χειρότερο . Αν και εγώ πιστεύω ότι το Άσαντ / ιμπεριαλισμός , είναι ψευτοδίλημμα , δεν είναι , το βάζει ο ιμπεριαλισμός , τι να κάνουμε ? Το βάζει στους Σύριους , εκεί είναι πραγματικό , 100 %
γενικά τα μεγάλα προβλήματα η αριστερά τις τελευταίες δεκαετίες τα είχε απο κομμάτια της που αναγνώριζαν την ανάγκη " ανατροπής δικτατόρων " και όχι από όποιον ( κακώς ) έλεγε και μια κουβέντα παραπάνω θετική για τον Καντάφι , τον Μιλόσεβιτς , τον Σαντάμ , κλπ .
πρέπει να διαλέγουμε τον βασικό εχθρό . αν σε ένα μικρό κειμενάκι , δεν μπει και το "όχι ότι είμαστε με τον Άσαντ " , δεν χαλάει ο κόσμος .
" κάποιος σύντροφος "
Αντιμπεριαλισμός, δεν είναι επιλογή ‘’καλλίτερου, ασθενέστερου’’ ιμπεριαλιστή, ούτε αναζήτηση μιας τάχα ‘’αντικειμενικής προοδευτικότητας’’, κάποιου φασίστα, εκφραστή μιας μερίδας της αστικής τάξης της χώρας του. Είναι η στάση-καμιά επέμβαση ενάντια στην οποιαδήποτε χώρα και το λαό της, για τα συμφέροντα και λόγω,των εσωτερικών ανταγωνισμών των ιμπεριαλιστών.
Είναι μάλλον σαφές σε όλους.
Η ουσία κρύβεται πάντα στη λεπτομέρεια :
Ποιά ΠΑΑΣ, έχει την οποιαδήποτε απόδειξη για ‘’προβοκάτσια’’ στη σφαγή αμάχων και κυρίως παιδιών από τη πλευρά Άσαντ, όταν αμοιβαία αυτά είναι ψωμοτύρι, στο μακέλεμα του συριακού λαού. Μήπως η επί χρόνια καλή μαρτυρία, του τσιρακιού, αυτού, των Ρώσων ιμπεριαλιστών;
Μήπως γιατί δεν έχει σ αυτό τον πόλεμο ξαναγίνει-τουλάχιστον ξανακαταγγελθεί-άλλες δυο τουλάχιστον φορές, το ίδιο γεγονός;
Μήπως γιατί οι δυτικοί ιμπεριαλιστές σκέφτονται για την επίθεση την ‘’ηγεμονία’’ τους, περισσότερο από τη ‘’δράση’’ και γι αυτό εξ ορισμού πρέπει σε όλα να συμπεράνουμε, πως ‘’λογικά’’ ήταν προβοκάτσια; Λογική του ‘’αντικειμενικού’’ προβοκάτορα, όλα αυτά δυστυχώς θυμίζουν.
Αν αυτή η θέση είναι στοιχειοθετημένη, ας δώσει η όποια ΠΑΑΣ ( και ο Περισσός, γιατί λέει ακριβώς τα ίδια στο συγκεκριμένο,όσο κι αν δεν μας αρέσει), στοιχεία που θα κάνουν τους πολλούς ακόμη ακολουθητές της ιμπεριαλιστικής προπαγάνδας, να κλονιστούν.....αφού ΠΛΕΟΝ δεν αρκεί, η καταγγελία της οποιασδήποτε πολεμικής επέμβασης με οποιοδήποτε άλλοθι, αφού οι ιμπεριαλιστικοί πόλεμοι δεν είναι μη ανεκτοί ΚΑΘΕ ΦΟΡΑ, αλλα εξετάζουμε τα άλλοθί τους. Άραγε ο Σαντάμ, αν είχε χημικά όπλα, η επίθεση θα ήταν νομιμοποιημένη; Δίνουμε ίσως και ιδέες λοιπόν... θα κάνουν απο τούδε μια τοποθέτηση‘’απόδειξης’’ των ισχυρισμών τους-μετά κάθε επέμβαση, και άρα το άλλοθι , αφού αυτό μετράει, θα υπάρχει.
Κατά τούτο, αυτή η χρήση ‘’επιχειρημάτων’’ και μάλιστα στην αρχή της ανακοίνωσης, είναι αμυντική, ενοχική, πολιτικά τόσο ανόητη, όσο του ΚΚΕ επί Τσέρνομπιλ.
Αποδεικνύει τη βαθιά πολιτική ήττα της αριστεράς, αφού και τα προφανή για να γίνουν αποδεκτά-όπως νομίζει, πρέπει να τα ντύσει με θεωρίες συνομωσίας ,τάχα για να τα ενδυναμώσει.
Κι ας βοηθά έτσι, την ιμπεριαλιστική προπαγάνδα, μαζί με άλλες ανοησίες ( οχι στο κείμενο, ευτυχώς αυτές...περί ‘’αντικειμενικής προοδευτικότητας’’, αντιδραστικών καθεστώτων)
δεν το περίμενα ότι θα το πω αυτό κάποτε .
σ Νίκο Κυριακίδη , είσαι τροτσκιστής ...
όταν ο ιμπεριαλισμός αμφισβητεί την δυνατότητα χωρών σε βασικές όψεις εθνικής κρατικής καπιταλιστικής κυριαρχίας , και του τρόπου ένταξης αυτών των κοινωνικών σχηματισμών στον διεθνή καταμερισμό , θα πεις όχι σε αυτό .
με επίγνωση πως αυτό μπορεί να είναι βασιλική οδός για την επανατόνωση της αστικής κυριαρχίας , και ότι έχεις επίδικο να μην γίνει κάτι τέτοιο . αυτά που έχανε η γ διεθνής με την " δημοκρατική επανάσταση " .
μεγάλη και νικηφόρα κίνηση μαζών πάντως με τον ντεφαιτισμό , δεν υπήρξε ποτέ .
επίσης είναι λάθος η άποψη ότι ο Άσαντ είναι ... φασίστας . επικεφαλής ενός βοναπαρτίστικου γραφειοκρατικού καθεστώτος με κάποτε πλατιά λαϊκή βάση και αστικοεκσυχρονιστικό εθνικό ρόλο είναι .
αν και η διαφωνία είναι από την αρχή τραβηγμένη από τα μαλλιά .
" κάποιος σύντροφος "
http://www.skai.gr/news/politics/article/240589/aditheto-kai-to-kke-se-endehomeni-stratiotiki-epemvasi-sti-suria/
Κατ' αρχήν να διευκρινησω ότι πρόκειται για ανακοίνωση της ΠΑΑΣ και όχι του ΚΚΕ(μ-λ) ή του Μ-Λ ΚΚΕ. Αποτελεί τη κοινή συνισταμένη όσων συμμετέχουν.
Από εκεί και πέρα για το θέμα της προβοκάτσιας. Πρόκειται για εκτίμηση. Δε βγαίνει λογική αυτή η "απροσεξία" από το καθεστώς Άσαντ, ειδικά σε αυτή τη φάση. Αποδείξεις για προφανείς λόγους δεν μπορούν να υπάρξουν. Υπάρχουν μήπως για το αντίθετο;
Θα μπορούσε κανείς να ισχυριστεί ότι η μη αναφορά σε προβοκάτσια είναι υιοθέτηση της ιμπεριαλιστικής προπαγάνδας.
Η ουσία όμως του ζητήματος εκεί είναι;
Κάθε επέμβαση σε οποιαδήποτε χω΄ρα είναι καταδικαστέα. Κάθε επέμβαση έχει ως τελικό στόχο τους λαούς, αυτούς μακελεύουν και καταδυναστεύουν οι ιμπεριαλιστές, τη δική τους πολιτική ενισχύει.
Δεν έχουμε καμιά ανάγκη για κανένα πρόσχημα και για καμιά δικαιολογία. Αυτή την ανάγκη την έχουν οι ιμπεριαλιστές είτε για τους μεταξύ τους ανταγωνισμούς είτε για να δικαιολογηθούν στους λαούς τους.
Ούτε την ανάγκη του ντε και καλά διαχωρισμού από καθεστώτα θα έπρεπε να έχουμε, κάτι που στο παρελθόν οδήγησε κομμάτια της αριστεράς σε τραγελαφικές καταστάσεις, ακόμη και στο σημείο να ζητούν επέμβαση και να κατηγορούν τους ιμπεριαλιστές για ολιγωρία (με πιο χαρακτηριστική τη περίπτωση της Σερβίας).
Καμιά ανάγκη λοιπόν για δικαιολογίες ούτε από τη μια αλλά ούτε από την άλλη μπάντα.
Οταν καποιος στην πολιτικη του εκτιμηση δεν εχει σαν κυρια αντιθεση σημερα στον κοσμο την αντιθεση λαος-ιμπεριαλισμος,αυτα παθαινει,αδυνατει να εκτιμησει την σημασια κ την βαρυτητα μιας ιμπεριαλιστικης επεμβασης κ την βσζει στην ιδια ζυγαρια με αντιβαρο τον χαρακτηρα του καθεστωτος που γινεται αυτη!... Υπαρχουν κ φορες που φτανει στο σημειο να δικαιολογησει,ακομα κ να υποστηριξει μια ιμπεριαλιστικη επεμβαση,μονο κ μονο γιατι αυτη γινεται σε χωρα με φασιστικο καθεστως... Με την ιδια λογικη οι κομμουνιστες στην Ελλαδα θα 'πρεπε να βαλουν στο ιδιο τσουβαλι την φασιστοναζιστικη εισβολη το '40-41 με το φασιστικο Μεταξικο καθεστως που ειχε τοτε η χωρα κ να μην προβαλουν καμμια αντισταση,ακομα-ακομα να θεωρησουν τις εισβαλουσες φασιστικες ορδες σαν ...ελευθερωτες; Κ το αντιφασιστικο επος κ η εθνικη αντισταση,που εγιναν χαρις στην τοτε σταση του επαναστατικου ΚΚΕ να μην γινοτανε ποτε; Ευτυχως που τοτε η κομμουνιστικη κατευθυνση εναντια στην ιμπεριαλιστικη φασιστικη εισβολη δεν τσουβαλιασε τα δυο αυτα πραγματα,διαφορετικης πολιτικης βαρυτητας κ σημασιας!... Να θυμισω ακομα εδω την θεση του Λενιν για τουρκικα Δαρδανελια,οταν οι ιμπεριαλιστες εθεταν περιπου στις αρχες του προηγουμενου αιωνα θεμα επεμβασης απο μεριας τουςκ αποσπαση τους απο την τουρκικη εθνικη κυριαρχια,γιατι ετσι θα τους βολευε στα ληστρικα τους σχεδια καλυτερα,"διεθνοποιηση" το βαφτιζαν,κ οταν το καθεστως της Τουρκιας ηταν μαυρο κ αραχνο,νομιζω σουλτανο ειχαν ακομα... Να μην ξεχνιομαστε,η εθνικη υποσταση κ ανεξαρτησια μιας χωρας για τους κομμουνιστες ειναι αδιαπραγματευτη απεναντι σε οποιαδηποτε ιμπεριαλιστικη επεμβαση,οποια κι αν ειναι η δικαιολογια της!! Η εναντιωση στις ιμπεριαλιστικες επεμβασεις ειναι η καλυτερη υπηρεσια ενισχυσης της αντιφασιστικης παλης!!!
Η αυτοδιάθεση των εθνών είναι ένα αναφαίρετο δημοκρατικό δικαίωμα των λαών. Επίσης όταν αυτό παραβιάζεται, είναι ζήτημα προς αντιπαράθεση και σύγκρουση.
Κάθε φορά πρέπει να εξετάζουμε ποιοι εκφράζονται σε κάθε αντίθεση, όπως επίσης για το τι χαρακτήρα έχει ένας αγώνας (αυτό φαίνεται από την πάλη του παρελθόντος). Με αυτό θέλω να πω ότι μπορεί να χρησιμοποιηθεί το αίτημα για ανεξαρτησία από μερίδες της αστικής τάξης. Αν αυτό δεν έχει αποτυπωθεί από λαϊκούς ΑΓΩΝΕΣ του παρελθόντως και δεν έχει οικοδομηθεί μία κομμουνιστική έκφραση, τότε το σύνθημα για ανεξαρτησία είναι ένα κούφιο και επικίνδυνο αίτημα για το λαό. Αυτό δε σημαίνει βέβαια ότι αν π.χ. στη Συρία δεν υπάρχει το επαναστατικό-κομμουνιστικό κόμμα δεν πρέπει να αντισταθούμε στην ιμπεριαλιστική επέμβαση.
Επίσης δεν είναι καλό να ταυτίζουμε καταστάσεις άλλων εποχών και άλλων χαρακτηριστικών. Καλό είναι κάθε φορά να εξετάζουμε την κάθε περίπτωση χωριστά με τα εργαλεία των κλασικών, βάσει των σημερινών συγκυριών.
Στη Συρία οι ιμπεριαλιστές ετοιμάζονται να εκμεταλλευτούν με το χειρότερο τρόπο την εργατική τάξη και τον πλούτο της χώρας (που ο μόνος που έχει λόγο για αυτόν είναι ο συριακός λαός) και να δημιουργήσουν άλλο ένα προπύργιο για την πολιτική τους στην περιοχή.
Συνεπώς είναι λάθος να μην αναγνωριστεί ότι η κύρια αντίθεση είναι ο ιμπεριαλισμός με το συριακό λαό. Άρα είναι λάθος να μπαίνουν όλα στην ίδια ζυγαριά.
Το καθετί θέλει προσοχή, μια που έχει ανοίξει η κουβέντα. Οι κομμουνιστές δεν ήταν ποτέ γενικά ανεξαρτησιακοί. Δεν πάλευαν αόριστα για ανεξαρτησία, αλλά για να εκπληρώσουν το ζήτημα του κομμουνισμού (και χρησιμοποιούσαν όρους όταν μπορούσαν να τους προσδόσουν δικά τους χαρακτηριτικά, για να εκπληρώσουν τους στόχους τους). Σε εντίθεση με τους τροτσκιστές, η πάλη γίνεται για την επανάσταση και την εφαρμογή της δικτατορίας του προλεταριάτου (στο βαθμό που το επιτρέπουν οι συνθήκες και είναι εφικτό). Με άλλα λόγια η πάλη πρέπει να είναι για το σοσιαλισμό στη χώρα που έχουν δημιουργηθεί οι συνθήκες.
Σε μία εξαρτημένη χώρα η αντίθεση που πρέπει να επιλυθεί ΔΙΑΛΕΚΤΙΚΑ δευτερευόντως (όχι χρονικά, γιατί αλλιώς μιλάμε για θεωρία σταδίων) είναι η αντίθεση μεταξύ της εργατικής τάξης (και των σύμμαχων στρωμάτων) και της ντόπιας άρχουσας τάξης.
Η αντιιμπεριαλιστική πάλη αν δεν είναι μπολιασμένη ταυτόχρονα με την αντικαπιταλιστική: α)δεν είναι αντιιμπεριαλιστική β)αθωώνει τους ντόπιους εκμεταλλευτές.
Όπως σωστά αναφέρθηκε, αν το '40 δεν υπήρχε το ΚΚΕ δε θα είχαμε εθνική αντίσταση (ή δε θα την υμνούσαμε, γιατί ένδεχωμένως να είχε άλλο χαρακτήρα).
Στη Συρία ξανά, μπορεί να μπαίνει μονάχα το ζήτημα κόντρα στους ιμπεριαλιστές; Όχι γιατί χρέος είναι "ο ΛΑΟΣ να γίνει αφέντης στον τόπο του". Το ντόπιο καθεστώς εκμεταλλεύεται τη συριακή εργατική τάξη και λαό και εκφράζει ταυτόχρονα ιμπεριαλιστικά συμφέροντα. Γιατί πολύ απλά η Συρία είναι μια εξαρτημένη καπιταλιστική χώρα!
Μην ξεχνάμε την ιστορία και μην ξεχνάμε τι έχουμε μπροστά μας.
Προς Αντίσταση στις γειτονιές:
"κάτι που στο παρελθόν οδήγησε κομμάτια της αριστεράς σε τραγελαφικές καταστάσεις, ακόμη και στο σημείο να ζητούν επέμβαση και να κατηγορούν τους ιμπεριαλιστές για ολιγωρία"
και μην ξεχνάμε τραγελαφικές καταστάσεις που κομμάτια της αριστεράς υποστήριζαν ότι καθεστώτα έκαναν αντιιμπεριαλιστική πάλη...
Κάτι ενδιαφέρον, που έχει αξία να διαβαστεί:
http://www.m-lkke.gr/2013/08/28/5213/Ανακοίνωση-του-Μ-Λ-ΚΚΕ-για-τις-εξελίξεις-στη-Συρία.html
Ανάμεσα στα άλλα διαβάζουμε:
“Και τώρα που οι δυνάμεις της συριακής κυβέρνησης ήταν έτοιμες να συντρίψουν τους ντόπιους λακέδες των ιμπεριαλιστών και να ματαιώσουν τα κατακτητικά τους σχέδια, οι δυτικοί ιμπεριαλιστές είναι έτοιμοι να εμπλακούν άμεσα και να εξαπολύσουν στρατιωτική επίθεση.”
και πιο κάτω
“Το Μ-Λ ΚΚΕ καταγγέλλει την ξέφρενη επιθετικότητα των ιμπεριαλιστών και των λακέδων τους σε βάρος μιας κυρίαρχης και ανεξάρτητης χώρας και συμπαραστέκεται στον αγώνα του συριακού λαού και της κυβέρνησης του για την απόκρουση της ιμπεριαλιστικής επέμβασης και υποδούλωσης.”
Δεν εμπλέκομαι σε κάποια αντιπαράθεση και δεν απαντώ σε οτιδήποτε φαινομενικά προσωπικό.
Με δεδομένο πως μια τέτοια-και άλλες παρόμοιες-συζήτηση, είναι απαραίτητη στο κίνημα, καταθέτω 2-3 στοιχεία που ίσως συμβάλλουν στην αποφυγή ''συνδικαλισμών'' και αυτοέκθεσης.
-Εαν λενινιστικά προηγείται γενικά και αόριστα το εθνικοανεξαρτησιακό, τότε ο Βιντέλα που έκανε πραγματικό ΠΟΛΕΜΟ ενάντια σε στρατεύματα του ΝΑΤΟ, δεν ήταν απλά ''κεντρώα χούντα'' κατα τον συγχωρεμένο Κάππο, ήταν προμετωπίδα της αντιμπεριαλιστικής πάλης παγκόσμια.
Πράγματι οι αυτάρκεις γενικεύσεις, κόντρα στη συγκεκριμένη ανάλυση της συγκεκριμένης κατάστασης, είναι ΄΄γλυστερές''.
-Για τους λάτρεις των επικλήσεων στο Λένιν, ο Λένιν ποτέ δεν είπε για κύρια αντίθεση ''την αντιθεση λαος-ιμπεριαλισμος'' γιατί τότε θα εγκατέλειπε τον μαρξισμό. Την είπε ''κυρίαρχη''-με διατήρηση της ''βασικής'', με την έννοια των νέου στοιχείων του ιμπεριαλιστικού σταδίου, ο δε μέγας ''τροτσκιστής'' Στάλιν το αποσαφήνισε περισσότερο: '' Με βάση τη λενινιστική ανάλυση του τελικού σταδίου του καπιταλισμού, οι σπουδαιότερες αντιθέσεις του καπιταλιστικού συστήματος είναι οι παρακάτω τρεις:
- Η πρώτη είναι η αντίθεση ανάμεσα στην εργασία και στο κεφάλαιο
- Η δεύτερη αντίθεση είναι η αντίθεση ανάμεσα στις διάφορες χρηματιστικές ομάδες και ιμπεριαλιστικές δυνάμεις στην πάλη τους για πηγές πρώτων υλών , για ξένα εδάφη.
- Η τρίτη αντίθεση είναι η αντίθεση ανάμεσα στη φούχτα των κυρίαρχων ‘πολιτισμένων’ εθνών και τις εκατοντάδες εκατομμύρια των αποικιακών και εξαρτημένων λαών του κόσμου
Ο ιμπεριαλιστικός πόλεμος συγκέντρωσε όλες αυτές τις αντιθέσεις σ’ έναν μοναδικό κόμπο και τις έριξε στην πλάστιγγα επιταχύνοντας και διευκολύνοντας έτσι τις επαναστατικές μάχες του προλεταριάτου'' (Στάλιν. τ. 6 σελ. 82)
-Η επίθεση των ιμπεριαλιστών σε μια χώρα και η φασιστική επίθεση στα πλαίσια παγκόσμιου πολέμου, έχουν τόση αναλογία, όση οιεπικλητές της ΕΑΜ-ικής αντίστασης, σχέση, με το έπος του ΕΑΜ.( Ο Ζαχαριάδης έγραψε 3 γράμματα, κάποιοι αμαυρώνουν/διαστρευλώνουν ακόμη το πρώτο...κάποιοι διαγράφουν/ξεχνούν επιλεκτικά τα δυο επόμενα)
ο μόνος λόγος που είπα τροτσκιστή τον σ ΝΚ είναι ότι , νομίζω , με έχει πει και αυτός , με αντίστοιχα " επιχειρήματα " .
άλλωστε δεν το θεωρώ κακό , και δεν θεωρώ τον ντεφαιτισμό , χαρακτηριστικό μόνο του τροτσκισμού .
το δεύτερο και το τρίτο γράμμα του ΝΖ είχε να κάνει με το ... να μην πάμε να πάρουμε την Αλβανία και την ... Ρώμη . Να κάτσει ο στρατός στα σύνορα , να γίνει ειρήνη με μεσολάβηση της ΣΕ .
το πρώτο είχε να κάνει και με το να δώσει έγκυρη καθοδήγηση στο ΚΚΕ , για να μαζέψει την ζημιά από την σοσιαλπατριωτική γραμμή της της χαφιέδικης ΠΔ . Προφανώς και με το σωστό περιεχόμενο του γράμματος . Που γίνεται πιο σπουδαίο , με δεδομένο ότι η ξαφνική αριστερίστικη στροφή της ΚΔ μετά το 38 ήταν ακόμα σε ισχύ .
γενικά η περίοδος διχασμού ανάμεσα στην ντεφαιτιστική " παλιά ΚΕ " και την σοσιαλπατριωτική ( χαφιέδικη , αλλά την πάτησε μέχρι ο ΝΖ ) ΠΔ είναι δύσκολη , και δεν επιτρέπει τσαλαβουτήματα .
εννοείται πάντως ότι το πνεύμα καταδίκης του Ασσαντ και το " χωρίς επιφύλαξη " του πρώτου γράμματος , δεν κολλάνε , και ας είναι διαφορετικές οι συνθήκες . Αυτό δεν είναι τσαλαβούτημα .
τέτοιο είναι να ξεθάβουμε αποσπάσματα του Στάλιν , για να κρύψουμε πως το λαϊκό μέτωπο έβαζε τους κομμουνιστές στην εθνική ενότητα , χωρίς βέβαια αυτό να διακαιώνει τον τροτσκιστικό και γενικώς ντεφαιτιστικό μηδενισμό της περιόδου . Το " λαϊκό μέτωπο " έφερε την Βάρκιζα , είχε όμως φέρει και το ΕΑΜ
το ΜΛ ΚΚΕ ίσως να είναι περίπτωση που το παρακάνει από την άλλη μπάντα .
εκκρεμεί πάντως από τους σ που θεωρούν την αντί Άσαντ γραμμή εξίσου επίκαιρη και κρίσιμη με την αντίθεση στην επέμβαση , να αναπτύξουν και να γειώσουν την διαφωνία τους , μιας και εγώ δεν έχω καταλάβει τίποτα συγκεκριμένο .
αν το " εξίσου " που έβαλα τους αδικεί , έχω δίκιο που λέω ότι δεν υπάρχει σημαντική διαφωνία .
" κάποιος σύντροφος "
Το ζητούμενο των αντιθέσεων βασάνιζε και θα βασανίζει το κομμουνιστικό κίνημα σε μόνιμη βάση. Απολύτως φυσιολογικά, όταν κάποιος στοχεύει στην επανάσταση, ψάχνεις να βρει τι έχει να αντιμετωπίσει για να δράσει ανάλογα.
Βασική αντίθεση ήταν είναι και παραμένει η αντίθεση εργασίας κεφαλαίου. Από εκεί και πέρα αναζητούμε και τις άλλες αντιθέσεις που μπορεί να βρούμε μπροστά μας και να αναχθούν σε κύριες για να φτάσουμε στην επίλυση της βασικής.
Η αντίθεση ιμπεριαλισμού - λαών εξακολουθεί να υφίσταται παγκόσμια και να είναι κύρια. Πολύ περισσότερο όταν μιλάμε για χώρες σα και τη δική μας. Που είναι η μεγάλη πλειοψηφία.
Κάτι που το σύνολο σχεδόν της αριστεράς, μαζί και το ΚΚΕ, στην Ελλάδα δεν το αποδέχεται. Αντίθετα χύνονται τόνοι μελανιού για να αποδειχθεί ότι ο αγώνας για ανεξαρτησία ταυτίζεται ντε και καλά με τη συμπαράταξη με κομμάτια της αστικής τάξης, με την ανύπαρκτη κατά τα άλλα, εθνική αστική τάξη διαστρεβλώνοντας θέσεις και απόψεις. Ιστορικά βέβαια υπήρξαν επαναστάσεις που στην ανάγκη αντιμετώπισης ιμπεριαλιστικών εισβολών χρειάστηκαν να συνεργαστούν με τέτοια κομμάτια. Ακόμη και για την εδραίωση της επανάστασης. Έχοντας πάντα όμως σαν προϋπόθεση την ηγεσία της εργατικής τάξης, και έχοντας ξεκάθαρο ότι ο αγώνας για εθνική ανεξαρτησία κάποια στιγμή θα μετατραπεί σε αγώνα για το ποιος ποιον με τους συμμάχους. Στις συγκεκριμένες συνθήκες των συγκεκριμένων χωρών τις συγκεκριμένες στιγμές.
Στην Ελλάδα υπάρχουν τμήματα της αστικής τάξης που θα μπορούσαν να κινηθούν σε μια τέτοια κατεύθυνση; Εθνικοανεξαρτησιακή, με επιδίωξη σύγκρουσης με τους ιμπεριαλιστές, με επιδίωξη εξόδου από ΕΕ, ΝΑΤΟ, με εκδίωξη των αμερικάνικων βάσεων και πέταγμα του ΔΝΤ; Υπάρχουν έστω και …εν δυνάμει ιμπεριαλιστές σε αυτή τη χώρα; Που να θέλουν πλήρη έλεγχο στο ζωτικό τους χώρο, που να επιδιώκουν σημαντικό ρόλο, με κάθε είδους παρεμβάσεις - επεμβάσεις στο γύρο χώρο τους προς όφελός τους και όχι απλά μεταφορά κεφαλαίων, όσο και όταν τους επιτρέπουν οι μεγάλοι; Απ' όσο γνωρίζω όχι. Και να υπήρχαν κάποτε τους κόπηκε για τα καλά ο βήχας. Άλλο αν κατά καιρούς λέγονται και γράφονται διάφορα από αστούς κονδυλοφόρους και πολιτικούς. Το που καταλήγουν μετράει.
Ο αγώνας για ανεξαρτησία στην Ελλάδα ταυτίζεται με τον αγώνα για την επανάσταση. Μπορεί να επιτευχθεί μόνο από το λαό με την ηγεμονία - καθοδήγηση της εργατικής τάξης. Δεν μπορώ να τον φανταστώ αλλιώς.
Αν ισχύει κάτι άλλο όλοι όσοι ταυτίζονται με την ισχυρή Ελλάδα ανάγοντάς την σε μη εξαρτημένη, ιμπεριαλιστική, ισότιμη ,ανεξάρτητη υπό …κατοχή, και ότι άλλο τους βγάζει ο καιροσκοπισμός τους στη κάθε συγκυρία, καλό θα ήταν να μας παρουσιάσουν μια ανάλυση σοβαρή μπας και μας πείσουν και μας τους υπόλοιπους. Στην Ελλάδα λοιπόν ο αντιιμπεριαλιστικός αγώνας είναι και αντικαπιταλιστικός, η ανεξαρτησία ταυτίζεται με το χτίσιμο του σοσιαλισμού. Τώρα το πως, πότε, με ποιους είναι μια "άλλη" συζήτηση. Έχουμε πολλά ζητήματα να λύσουμε πρώτα μέχρι να φτάσουμε εκεί, χωρίς να λέω βέβαια ότι δεν είναι απαραίτητη και αυτή.
Στο διεθνές επίπεδο αντιιμπεριαλισμός σημαίνει αντίθεση σε κάθε ιμπεριαλιστική επέμβαση απέναντι σε οποιαδήποτε χώρα ανεξάρτητα το τι καθεστώς έχει. Σημαίνει αλληλεγγύη απέναντι στους λαούς που τελικά αυτοί μακελεύονται και υποτάσσονται. Σημαίνει αλληλεγγύη στους αγώνες των λαών. Δεν σημαίνει αλληλεγγύη απέναντι σε αστικά καθεστώτα που αναζητούν ιμπεριαλιστή προστάτη, δε σημαίνει αλληλεγγύη στις αντιμαχόμενες μερίδες αστικών τάξεων. Αλλιώς οδηγούμαστε στο βάφτισμα με το ζόρι αντιαμερικάνων – αντιδυτικών σε αντιιμπεριαλιστές, οδηγούμαστε στην πάλαι ποτέ ανακάλυψη του ...μη καπιταλιστικού δρόμου ανάπτυξης ή της θεωρίας των τριών κόσμων, στην επιλογή του καλύτερου ιμπεριαλιστή (βαφτίζοντάς το ίσως εκμετάλλευση των μεταξύ τους αντιθέσεων). Από αυτό άλλωστε απορρέουν και οι επισκέψεις στη Ρώσικη και Κινεζική πρεσβεία (άραγε γιατί όχι και στην Αμερικάνικη, Γαλλική, Γερμανική, Βρετανική;). Κι ας μην ομολογείται. Εκτός και αν υπάρχει και εδώ κάποια άλλη εξήγησε που δε δίνεται μέχρι τώρα.
Στην Ελλάδα υπάρχουν αντιιμπεριαλιστικές δυνάμεις και αγωνιστές που παρά τις διαφορές τους μπορούν να έχουν κοινό βηματισμό, μπορούν να κάνουν διαδηλώσεις κατά της εισβολής στη Λιβύη, αλληλεγγύης στις εξεγέρσεις των αραβικών λαών, ακόμη και να υποχρεώσουν σε διαδηλώσεις κατά επισκέψεων εκπροσώπων ιμπεριαλιστών, απ’ όπου κι αν προέρχονται, να ζητούν ξεκάθαρα και χωρίς τερτίπια την έξοδο από τους ιμπεριαλιστικούς οργανισμούς, την κατάργηση των βάσεων. Δε θυμούνται τον αντιιμπεριαλιστικό αγώνα πρόσκαιρα για να αποφύγουν άλλα θέματα. Θέτουν το λαό μπροστά στο τι έχει να αντιμετωπίσει πραγματικά όταν αποφασίσει να πάρει την τύχη του στα χέρια του. Δεν επιτρέπουν σε διάφορα εθνικοπατριωτικά μορφώματα τύπου ΕΠΑΜ και Σπίθας, αλλά και ούτε στα φασισταριά της Χρυσής Αυγής να καπηλεύονται τον πατριωτισμό. Αγωνίζονται αυτό το κομμάτι γης που λέγεται Ελλάδα να απελευθερωθεί από τα δεσμά του ιμπεριαλισμού και του καπιταλισμού. Η ΠΑΑΣ είναι μια προσπάθεια αυτές οι δυνάμεις και οι αγωνιστές να αποκτήσουν κοινό βηματισμό.
Χαίρομαι για την τοποθέτησή σου σύτροφε, που αποδεικνύει πως τα πολιτικά άλματα που δεκαετίες τώρα έχει κάνει το ΚΚΕμ-λ, παραμένουν σε ισχύ.
Χρόνια το κίνημα ταλανίζεται απο τροτσκιστικές και εθνικιστικές αμαυρώσεις, ενω νεοι, κυρίως, αγωνιστές, αναζητούν κάποια ''πειστική'' κινηματική θέση, πρόταση και τελικά αφορμή για επαναστατική δράση.
Μια ΠΑΑΣ όπως την περιγράφεις και πιστεύω ειλικρινά το ΚΚΕ μ-λ θέλει, είναι το ζητούμενο. Όχι μια ΠΑΑΣ που θα στρογγυλεύει την αντιμαρξιστική αναγωγή του Άσαντ σε αντιμπεριαλιστική ηγέτη, σε ήπιο ξεκίνημα ανακοίνωσης με το βάρος στην ''προβοκάτσια'' a la ΚΚΕ. Μπορεί(?) να μετεξελιχθεί η ΠΑΑΣ, ας απαντήσουν οι μετέχοντες.Εγω μένω στην παλιά σταλική ρήση που πιστεύω πως...'' κάποιος που έγινε οππορτουνιστής, δεν ξαναγίνεται ποτέ επαναστάτης''-μακάρι να λαθεύω.
Χαίρομαι για τη κουβέντα ευχαριστώ για τη φιλοξενία.
ΥΓ-Ο μαρξισμός είναι επιστήμη. Η εμμονή σε κάποια λεπτά σημεία δεν είναι επίδειξη γνώσεων, στις οποίες όλοι είμαστε ανεπαρκείς στον ωκεανό του μ-λ, αλλά αποφυγή λαθών δράσης.
Υπάρχουν για τους κλασσικούς- βασικές και κυρίαρχες, ( συχνά διαφορετικές), αντιθέσεις απο τη μια, και κύριες και δευτερεύουσες, ( η βασική είναι η κατ΄εξοχήν κύρια , απο την άλλη. Σημαίνουν τη -διαφορετικών πραγμάτων- διαλεκτική σχέση. Ο Στάλιν διαβλέποντας τον σχετικό ''σχολαστικισμό'' με τις αναφορές, έγραψε-πρόσφερε στη θεωρία, αυτό που ήδη παρέθεσα. Στο κίνημα το θέμα επανήλθε-κατά τη γνώμη μου πλήρως διαστρευλωμένα-απο τον Μαο.....αλλά αυτά μικρή σημασία, έχουν πια.
το παράθεμα του Στάλιν , αν και είναι θέμα προς αποτίμηση , το αν είναι θεωρητικός του μαρξισμού , σε επίπεδο " κλασικού " , ή αν αποτιμάται σαν πολιτικός ηγέτης είναι ενδεικτικός του κλασικού ορισμού της εξάρτησης .
πολιτισμένα έθνη , πρώτες ύλες , εν ολίγοις υπανάπτυξη.
αυτό μας οδηγεί στο ότι , η προβληματική περί εξάρτησης δεν ήταν πρωτογενής , δεν υπήρχαν αυτοί που υποστήριζαν το θεωρητικό σχήμα της εξάρτησης , και αυτοί που δεν το υποστήριζαν .
υπήρχαν αυτοί που δεν έπαιρναν αποστάσεις από τον δευτεροδιεθνίστικο οικονομίστικο πυρήνα του πρωτείου των παραγωγικών δυνάμεων που δεν χωράνε στις παραγωγικές σχέσεις , και τότε γίνεται , με διαστάσεις κοινωνικής μηχανικής , επανάσταση . και όσοι επέμεναν στην λενινιστική προβληματική του αδύναμου κρίκου .
βέβαια εθνική ανισότητα και ανισόμετρη ανάπτυξη στον ιμπεριαλισμό υπήρχε και υπάρχει .
εδώ έχει μεγάλο ενδιαφέρον , η ανάλυση του Πουλαντζά ( που είναι πιο κοντά στην έννοια του θεωρητικού , χωρίς αυτό να είναι κάτι κατά του Στάλιν ), στην Κρίση των Δικτατοριών του 1974, στο πρώτο κεφάλαιο " το παγκόσμιο ιμπεριαλιστικό πλαίσιο " , εκδόσεις " το ποντίκι " σελ 11 - 30 , σε πρόσφατη έκδοση του μαζί με την εφημερίδα , αυτό έχω στα χέρια μου αυτή την στιγμή .
( συνεχίζεται )
" κάποιος σύντροφος "
εντελώς ενδεικτικά 6 παραθέματα απο το κεφάλαιο " το παγκόσμιο ιμπεριαλιστικό πλαίσιο " , με δική μου αρίθμηση , επιλογή , σειρά :
α)
στις προηγούμενες φάσεις , η εξαγωγή κεφαλαίων από τις ιμπεριαλιστικές , στις εξαρτημένες χώρες συνδεόταν , κυρίως , με τον έλεγχο των πρώτων υλών ( εξαγωγικές βιομηχανίες ) και με την επέκταση της αγοράς . -
β)
σήμερα η εξαγωγή κεφαλαίων , ανταποκρίνεται στην ανάγκη να αξιοποιηθεί , σε παγκόσμια κλίμακα , το ιμπεριαλιστικό μονοπωλιακό κεφάλαιο και να χρησιμοποιηθει κάθε πλεονέκτημα που σχετίζεται με την άμεση εκμετάλλευση της εργασίας -
γ )
αυτή η νέα μορφή εξάρτησης , που συμβαδίζει με έναν ιδιαίτερο τύπο εκβιομηχάνισης ...
δ )
η νέα κατάσταση αντιστοιχεί επίσης , σε μια ιλιγγιώδη κοινωνικοποίηση της εργασιακής διαδικασίας , και σε μια έντονη διεθνοποίηση του κεφαλαίου σε παγκόσμια κλίμακα . -
ε )
για να ακριβολογήσουμε , στην σημερινή φάση του ιμπεριαλισμού , δεν υπάρχουν αφενός οι εξωτερικοί παράγοντες που δρουν αποκλειστικά από το " εξωτερικό " , και αφετέρου οι εσωτερικοί παράγοντες που είναι " απομονωμένοι " στον δικό τους " χώρο -
στ )
πρέπει όμως να συννενοηθούμε : η εξάρτηση μιας χώρας από τον ιμπεριαλισμό θα μπορούσε να διακοπεί , μόνο με μια διαδικασία εθνικής απελευθέρωσης που , στην νέα φάση του ιμπεριαλισμού , και τις σημερινές περιστάσεις , τέμνεται με μια διαδικασία μετάβασης στον σοσιαλισμό και την επικαλύπτει .
( συνεχίζεται )
" κάποιος σύντροφος "
είναι σαφές ότι ο ΝΠ περιγράφει μια διαδικασία καπιταλιστικού εκσυγχρονισμού στις " εξαρτημένες " χώρες . Εσωτερίκευσης της " εξάρτησης " στον αστικό συνασπισμό εξουσίας , κλπ .
είναι ένα σκεπτικό που μπορεί να μας κάνει να βγάλουμε και τα εισαγωγικά από την ίδια την έννοια της εξάρτησης . Με αυτό τον τρόπο η εξάρτηση παύει να είναι " λεγόμενη " , μιας και παύει να είναι καρικατούρα .
Γιατί τα λέω όλα αυτά ? Γιατί ο διάλογος των σ ΝΚ και ασγ , για μένα , βγάζει ένα υπαρξιακό άγχος , μιας ορισμένης ιδεολογικοπολιτικής όψης του μλ χώρου . Της , ας πούμε , πιο αντικαπιταλιστικής έννοιας του αντιιμπεριαλισμού ( όπως ορίζεται στα πλαίσια της μλ λογικής ) .
Αφενός μεν απομακρύνεται από μια εργαλειακη έννοια εξάρτηση τύπου Στάλιν , και προσεγγίζει μια διαλεκτικότερη τύπου Πουλαντζά . Πολύ καλά κάνει και αρνείται λογικές τύπου ΑΑΔΜ , αν και αυτό από μόνο του δεν λέει κάτι ( το λάθος που γίνεται αν θεωρήσουμε αριστερή στροφή το 19 ο σ του ΚΚΕ )
αφετέρου , αυτό ασφαλώς και δεν είναι πρόθυμη να το αναγνωρίσει . Και πιο κάτω το λύνει ... με όρκους πίστης στην επανάσταση που θα λύσει το θέμα της εξάρτησης . Πράγμα που θα το προσυπέγραφαν και απόψεις τύπου ΚΚΕ , ΝΑΡ , ή και τροτσκιστικές που καθόλου δεν αρνούνται όλες την έννοια της εξάρτησης ( όταν η κουβέντα βαθύνει και όχι σε επίπεδο προκήρυξης ) .
Το υπαρξιακό άγχος όμως το οποίο περιγράφω , προσπαθεί να χωρέσει πολλά καρπούζια , σε μια μασχάλη .
να μην αρνηθεί τα στάδια και το λαϊκό μέτωπο , να μην αρνηθεί ούτε τον επαναστατικό βερμπαλισμό πριν το 34 - 35 .
Να συνθέσει μια λογική που λέει πρέπει να έχουμε εθνική ανεξαρτησία για να πάμε στον σοσιαλισμό ( και που μοιραία ηγεμονέυτηκε από ΑΑΔΜ και "αλλαγή " )με μια άλλη που λέει " πρέπει να πάμε στον σοσιαλισμό , για να έχουμε ανεξαρτησία " .
Λυδία λίθος για να το λύσουμε είναι αυτό που λέει ο Πουλαντζάς , επικάλυψη διαδικασίας για την εθνική απελευθέρωση με τον σοσιαλισμό .
Το χνάρι της εαμικής τομής , που ενώ πίστευε ότι είναι αστικοδημοκρατικό εθνικοανεξαρτησιακό στάδιο , ήταν ήδη επικαλυπτόμενο με τον σοσιαλιστικό μετασχηματισμό .
Πάντως , η ίδια η υιοθέτηση της εξάρτησης από τον Πουλαντζά , και ο όχι αποστεωμένος τρόπος που την αντιμετωπίζει το κκε μλ , αναδεικνύουν , για μένα , πως στεγανά που θα ήθελε να υπάρχει , ένας ορισμένος φονταμενταλισμός τύπου καταδίκης του " εθνοκομμουνιμού " από τις σημερινές " Θέσεις " και άρνησης της ανεξαρτησίας , η ένας φονταμενταλισμός του " θα κάνουμε συμμαχία με όποιον συμφωνεί με μια ορισμένη εκφώνηση περί εξάρτησης " δεν στέκουν , μιας και οι γραμμές του μαρξισμού τέμνονται , αν θέλουμε να τέμνονται , και μόνο εκεί που τέμνονται μπορούμε να πάμε παρακάτω .
σας ευχαριστώ για τον τυχόν χρόνο που διαθέσατε για το σεντόνι μου .
" κάποιος σύντροφος "
Ενδιαφέρον άρθρο με τίτλο
"The U.S., Britain and Israel have Used Chemical Weapons within the Last 10 Years"
για τη χρήση χημικών όπλων από ΗΠΑ, Αγγλία και Ισραήλ τα τελευταία 10 χρόνια.
Από
http://www.washingtonsblog.com/2013/08/the-u-s-and-israel-have-used-chemical-weapons-within-the-last-8-years.html
Κώστας
Δημοσίευση σχολίου