Συναγωνιστές και συναγωνίστριες (αν και σε… απόσταση)Δεν είναι «ίδιον του χαρακτήρος» του πολιτικοσυνδικαλιστικού χώρου στον οποίον ανήκουμε να κάνει παρεμβάσεις στα εσωτερικά των πολιτικών χώρων, τουλάχιστον «παρεμβάσεις» μεγαλοκομματικού τύπου, ή «παρεμβάσεις» πίσω από τις οποίες υποκρύπτονται ταπεινά πολιτικά ελατήρια και πολύ περισσότερο δεν είμαστε των «υποδείξεων».
Όμως συναγωνιστές (έστω και εξ αποστάσεως) η θέση του ΠΑΜΕ εκπαιδευτικών στην πρωτοβάθμια (σε άμεση συνάρτηση και συνέχεια αυτής της δευτεροβάθμιας) μας παρέχει… πλούσιο υλικό που δεν μπορούμε να αγνοήσουμε.
Θα μπορούσε να πει κανείς πως ακόμα και αν το ΠΑΜΕ ψήφιζε υπέρ της απεργίας διαρκείας δεν θα άλλαζαν οι συσχετισμοί και δεν θα ανατρέπονταν οι πλειοψηφίες στο ΔΣ της ΔΟΕ. Αυτό είναι σωστό αλλά η σταθερά αρνητική στάση του ΠΑΜΕ εκπαιδευτικών απέναντι στην απεργία διαρκείας προσμετρείται υπέρ της κυβέρνησης και αποδυναμώνει πολιτικά το μέτωπο του αγώνα (αν εξ αιτίας της αρνητικής ψήφου δεν λαμβάνονταν απόφαση για απεργία διαρκείας δεν θα ήταν η στάση του ΠΑΜΕ μόνο υπονομευτική αλλά και εγκληματικά απεργοσπαστική).
Αλήθεια που βαδίζετε συναγωνιστές;
Λένε τα συνθήματα σας πως οι αγώνες που δεν έχουν στόχο την λαϊκή εξουσία δεν έχουν προοπτική και οδηγούν στην ήττα.
Τώωωρα καταλάβαμε γιατί η απεργία στην Χαλυβουργία δεν νίκησε!
Δεν φταίει το γεγονός πως η απεργία – και με την ευθύνη του ΠΑΜΕ όσο φυσικά της αναλογεί - δεν μπόρεσε να σπάσει την υγειονομική ζώνη και να απλωθεί σε ευρύτερα στρώματα εργαζομένων.
Αυτό φταίει τελικά.
Ε, λοιπόν να ασκήσετε γρήγορα την αυτοκριτική σας και θα αφεθείτε ελεύθεροι (στην ενίσχυση της απεργοσπασίας εννοείται)! Όπως επίσης να πιέσετε όσο πιο δυνατόν πιο γρήγορα τους εργαζόμενους στο ΙΚΕΑ και όπου αλλού να προβούν σε δημόσιες αυτοκριτικές!
Αλήθεια τι νόημα έχει όταν κορυφώνεται η επίθεση της κυβέρνησης που καταργεί με μιας σχολεία, καθηγητές και… μαθητές, στο Ριζοσπάστη να υπάρχουν αφιερώματα στο σχολείο των… οραμάτων της «άλλης εξουσίας»; Έχετε μήπως υπόψιν σας πως καταχτιέται και επιβάλλεται αυτή η «λαϊκή εξουσία»; Και ένας κλάδος που δεν μπορούσε – τουλάχιστον μέχρι την κήρυξη της απεργίας - να υπερασπίσει τα αυτονόητα και τη ζωή του, πως θα κάνει αυτό το ιστορικό άλμα; Πως θα βρεθεί έτοιμος να ανατρέψει την εξουσία του κεφαλαίου και του ιμπεριαλισμού (συγγνώμη του αλληλοεξαρτημένου με τον ιμπεριαλισμό ελληνικού καπιταλισμού); Ως γνωστόν «από στόμια βγαίνει η δύναμη…».
Ή μήπως ακριβώς το δέος απέναντι στην ανάγκη της αναμέτρησης με το κεφάλαιο και τον ιμπεριαλισμό είναι που κάνει την ηγεσία σας να φαντασιώνεστε αυτό το στάδιο της ρήξης ως δικαιολογία για να μην συμμετέχετε πραγματικά στην ταξική πάλη και στους λαϊκούς αγώνες. Στο μόνο δηλαδή πεδίο που μπορεί να δυναμώσει (οργανωτικά, πολιτικά και ιδεολογικά) ο λαός και να θέσει στον εαυτό του αυτό το ιστορικό καθήκον;
Σας βλέπουμε από τώρα να μας περιμένετε στη… «γωνία» να μετράται ποσοστά απεργών, να αξιολογείτε αυξομειώσεις συμμετοχής όσο ο αγώνας θα δυσκολεύει για να δικαιολογήσετε την καθαρότητα της θέσης σας πως τελικά είναι μάταιοι οι αγώνες αν….
Για να δικαιωθεί η μιζέρια της υποταγής στο πεπρωμένο…
Θαρρείς και οι αγώνες δεν νικούν παρά μονάχα με την… ύπαρξη τους!
Θαρρείς και οι αναμετρήσεις είναι ζήτημα μιας ριξιάς, και δεν έχουν σκαμπανεβάσματα, υποχωρήσεις, και νέα ξεκινήματα.
Εσείς βέβαια έχετε διαπαιδαγωγηθεί σε μια ευθεία γραμμή που οδηγεί στο σοσιαλισμό και στην «λαϊκή οικονομία». Αλήθεια εκείνοι που σας οδηγούν σε αυτό το δρόμο της διανυσματικής απεικόνισης έχουν απαντήσει σε ποιον σοσιαλισμό και γιατί ο σοσιαλισμός είχε τα δικά του σκαμπανεβάσματα; Αλλά ας είναι, εδώ άλλοι και άλλοι δεν έχουν απαντήσει. Μεγάλη συζήτηση.
Αυτή τη φορά όμως δεν θα μιλήσει κανείς για «απαγκίστρωση» όπως κάποιες άλλες «εποχές». Φρόντισε η ηγεσία σας να αποκηρύξει νωρίς το εγχείρημα της απεργιακής αναμέτρησης στο όνομα της δημιουργία των «όρων». Αλήθεια πότε; Όταν πια δεν θα υπάρχει κλάδος;
Συναγωνιστές, σας καλούμε να παραμερίσετε όλες εκείνες τις δικαιολογίες που στο όνομα μιας δήθεν αριστερίστικης υπερεπαναστατικότητας καλύπτει το φοβικό σύνδρομο απέναντι στο λαό και τα κινήματά του, συγκεκριμένα απέναντι στον απεργιακό αγώνα των καθηγητών που μπορεί να λειτουργήσει ως πυροκροτητής της λαϊκής αντίδρασης.
Που κρύβει την απόσυρση και τη διαφυγή από αυτό που θα έπρεπε να είναι καθήκον για κάθε αριστερό και προοδευτικό εκπαιδευτικό.
Τίποτε το επαναστατικό δεν υπάρχει σε μια τέτοια στάση.
Ο απεργοσπαστισμός είναι αντεπανάσταση. Και είναι η μεγαλύτερη υπηρεσία που μπορεί να προσφερθεί στο σύστημα της εκμετάλλευσης και της εξάρτησης. (ή έστω της… αλληλεξάρτησης). Και δεν σας σώζουν τα διαφορετικά πολιτικά σκεφτικά όταν στην ουσία ψηφίζετε την ίδια συνδικαλιστική πρόταση με τις δυνάμεις του συστήματος.
Βέβαια –για να πούμε και του απεργοσπάστη το δίκιο- δεν ήσασταν οι μόνοι… συνεπείς στην καλλιέργεια της αίσθησης αδυναμίας του κλάδου να παλέψει και να αντιπαρατεθεί.
Εδώ και πολύν καιρό έχει «εμπεδωθεί» μιαν αντίληψη πως «τελειώσαμε με τους κλαδικούς αγώνες» και πως μόνο μια «πολιτική γενική απεργία» θα μπορούσε να δώσει νίκες. Και φυσικά κάποιοι έτσι καλλιεργούν την προσμονή για άλλες κυβερνήσεις της αριστεράς που θα αναλάβουν να… αποκαταστήσουν τα πράγματα.
Οι τελευταίοι υπονομεύουν ύπουλα την απεργιακή υπόθεση εσείς τουλάχιστο ξεχειλίζετε από ειλικρίνεια. Μαύρη ειλικρίνεια…
Σας καλούμε λοιπόν να διαχωρίσετε όσο γίνεται πιο σύντομα τη στάση σας από μια τέτοια κατεύθυνση. Να στηρίξετε ενεργητικά την απεργία διαρκείας. Ήδη στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση – και προς τιμήν τους - αρκετοί σύντροφοι σας μπήκαν ενεργητικά στον αγώνα, γυρίζουν σχολεία και «τρέχουν» την απεργία.
Δεν σας κρύβουμε πως δεν έχουμε ελπίδες πως κάτι τέτοιο θα εισακουστεί από την ηγεσία σας και θα την υποχρεώσει να αλλάξει το ρότα της πορείας της. Μακάρι… Όμως πρώτα απ όλα θα δυναμώσει πολιτικά τον αγώνα που τώρα ξεκινάει και σύντομα θα μπει σε μια φάση όπου θα πρέπει να αναγνωριστούν οι αληθινοί από τους ψεύτικους φίλους του. Θα ανοίξει το δρόμο στην ενότητα στη δράση για όλες τις δυνάμεις που θέλουν να αναφέρονται στην αριστερά.
Αλλά και θα υποχρεώσει και εμάς που υπογράφουμε το παραπάνω κείμενο να γίνουμε πιο σαφείς, πιο «διαρκείς» και πιο απαιτητικοί με τους εαυτούς μας πρώτα απ` όλα…
Απεργιακός Σεπτέμβρης 2013
Δημήτρης Μάνος, Βαγγελιώ Δερβιτζάκη, Μαρία Σακελάρη
Μέλη των Αγωνιστικών Κινήσεων εκπαιδευτικών στην πρωτοβάθμια.
7 σχόλια:
Δηλαδη για να καταλαβω.Λεει,οτι αρκετοι του ΠΑΜΕ στη δευτεροβαθμια μπηκαν ενεργητικα στον αγωνα τρεχουν την απεργια,γυριζουν στα σχολεια.Δηλαδη αυτοι εχουν διαχωριστει απ την κεντρικη γραμμη και κανουν του κεφαλιου τους?Οτι θελετε λετε.Στις ανακοινωσεις του το ΠΑΜΕ καλει τους συντροφους,δεχομενο την πλειοψηφικη προταση για απεργια διαρκειας,να αγωνιστουν μ ολες τους τις δυναμεις.Ακου αρκετοι.Αυτο λεγεται προβοκατσια.Απο μακρυα μαλιστα. Μπαταχτσης.
αν είναι έτσι τα πράγματα , και όντως το πολύ μεγάλο κομμάτι της αριστεράς υπονομεύει την απεργία , δεν υπάρχει περίπτωση νίκης , ειδικά αν οι αγωνιστικές φωνές που αναγνωρίζετε ότι υπάρχουν μέσα στις αριστερές πολιτικοσυνδικαλιστικές δυνάμεις , δεν έχουν λέτε ελπίδα να επηρεάσουν τον κομματικό τους χώρο !!!
τι σόι αριστερά είναι αυτή όμως , αν είναι ... ανεπηρέαστη και από την βάση τους , και από την δράση του λαού , και από όλα ?
οι καθηγητές μπορούν . αυτό να σκεφτόμαστε . Μπορούν να κρατήσουν , να τραβήξουν όλη την αριστερά , να τραβήξουν όλη την εκπαίδευση , να τραβήξουν άλλους κλάδους .
ένα μεγάλο απεργιακό μέτωπο μπορεί να ρίξει την κυβέρνηση . δεν θα αφήσουμε τον κόσμο που θα βγει στον αγώνα , να γυρίσει στο σπίτι του με το κεφάλι κάτω , απέναντι στο δήθεν ανίκητο κράτος , και τους ευρω - θεσμούς του μόνιμου πραξικοπήματος του κεφαλαίου .
η άποψη ότι οι κλαδικοί αγώνες δεν μπορούν να νικήσουν , αυτό ακριβώς λέει . ότι οι εκπαιδευτικοί δεν μπορούν να γίνουν καταλύτης για το μέτωπο αριστεράς - λαού .
δεν είναι ανίκητοι .
" κάποιος σύντροφος "
Αντιγράφω από την ανοιχτή επιστολή.
" Σας καλούμε λοιπόν να διαχωρίσετε όσο γίνεται πιο σύντομα τη στάση σας από μια τέτοια κατεύθυνση. Να στηρίξετε ενεργητικά την απεργία διαρκείας. Ήδη στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση – και προς τιμήν τους - αρκετοί σύντροφοι σας μπήκαν ενεργητικά στον αγώνα, γυρίζουν σχολεία και «τρέχουν» την απεργία.
Δεν σας κρύβουμε πως δεν έχουμε ελπίδες πως κάτι τέτοιο θα εισακουστεί από την ηγεσία σας και θα την υποχρεώσει να αλλάξει το ρότα της πορείας της."
Δεν σχολιάζω το παραπάνω κείμενο, είναι δικαίωμα του κάθε ένός να κάνει την δική του πολιτική ανάλυση, για τον καπιταλισμό και τον σοσιαλισμό κτλ... Αλλά αυτό το τελευταίο είναι προβοκάτσια ολκής. Ντροπή σε όποιον το έγραψε. Από την στιγμή που πέρασε η 5θήμερη απεργία από τα όργανα, όλοι οι ΠΑΜΙτες ξεσκιστηκαν για να πετύχει η απεργία και θα συνεχίσουν να τρέχουν για την συνέχεια της επιτυχίας της.
Μόνο και μόνο από αυτό το τελευταίο σχόλιο της επιστολής φαίνεται ακόμα μία φορά τι βρώμικο και διασπαστικό ρόλο θέλετε να παίξετε εναντίον ενός από τα πιο δυναμικά κομμάτια του συνδικαλιστικού κινήματος σε όλους τους κλάδους.
Και αποκλείεται μόνοι σας οποιαδήποτε μελλοντική ίσως προσέγγιση που θα μπορούσε να έχει το ΠΑΜΕ με εσάς. Εσείς είστε που ευαγγελίζεστε την ενότητα των αγώνων και της "αριστεράς" απέναντι στον κοινό εχθρό; Όταν κάνετε τετοιες βρώμικες επιθέσεις; Ντροπή ακόμα μια φορά. Όλοι ξέρουμε και βλέπουμε ποιος έχει συνδικαλιστικά στελέχη σε όλη την Ελλάδα ακόμη και στην πιο μικρή πολη που αγωνίστηκαν για αυτή την απεργία.
Προφανώς για να έχετε σταθεί σε αυτό το σημείο οι υποστηρικτές του ΠΑΜΕ σε όλο το υπόλοιπο κείμενο συμφωνείτε.
Πρόκειται για ένα πολιτικό κείμενο, απελπιστικά άτυχές και όχι αντάξιο των Αγωνιστικών Κινήσεων και του ΚΚΕ (μ-λ).
Και μόνον ο τροτσκιστικός ( με ολίγον παλαιομαοισμό) διαχωρισμός ηγεσίας-βάσης και το κάλεσμα να πιέσει η δεύτερη την πρώτη και να ''εισακούσει'' η πρώτη την δεύτερη, είναι ατυχέστατο. Σίγουρα οι σύντροφοι θέλουν να καλέσουν, σε ανάληψη -από όλους- θέσης μάχης στην τωρινή αναμέτρηση, αδιάφορα των γενικών θέσεων και την εξαγωγή πολιτικών συμπερασμάτων, μετά.
Δεν το λένε όμως...
Ελπίζω πως οι Αγωνιστικές Κινήσεις χωρίς να κατηγορήσουν/δαιμονοποίήσουν τα συγκεκριμένα στελέχη που τη συνέγραψαν, να κάνουν μ' επαναστατικό θάρρος μιαν ανοιχτή αυτοκριτική για τις πολλές λάθος διατυπώσεις, στην ''επιστολή'' αυτή.
Αλλιώς μάλλον δεν βοηθούν τον απεργιακό αγώνα, αλλά το ΚΚΕ μόνον...
ΥΓ Μην αρχίσουν κάποιοι να ''ρωτούν'' σαν τι μιλάω...σαν απλός αριστερός που διαβάζει το μπλόγκ ( και δεν υποδεικνύω, ελπίζω ).. εδω έχουμε καθ΄εκάστη, μαθήματα κριτικής υποστήριξης στον ΣΥΡΙΖΑ και τ αντιμετωπίζουμε, ως χαριτωμένα.( μην μου απαντήσεις,δεν μιλώ για σένα,και κυρίως βαρέθηκα...''τέτοιε'')
Το υπόλοιπο κείμενο ειναι μια συλλογή συμπλεγμάτων που ποιο χρήσιμο θα ειναι να παρουσιαστεί σε εναν ψυχοθεραπευτή....ως αποτέλεσμα της αποτυχημένης εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς του Πεκινου που αφου πέταξε στα βράχια ενα κίνημα με αξιοπρέπεια και σχετική ιστορια χρεοκόπησε .....Τα ξέφτια του τωρα προσπαθούν να πουνε στον μονο που μπορει και πολεμάει ακόμα. τι ,,..?
Ποια ειναι ρε παιδια τα παράσημα σας ..? Τι κάνετε καλα και αποτελεσματικά να το κανουμε και οι αλλοι ..Βαρεθήκαμε μα την ταξικη σας παλη που συμπεριλαμβάνει μονο ανακοινώσεις
Στο μετρό και στο λιμάνι λεγατε για απεργίες χωρις απεργούς ,στους καθηγητές γιατι τα γυρνάτε
ΥΓ
Ασε που για επαναστατικό υποκείμενο δεν μοιάζουν οι κρατικοί υπάλληλοι ..Ψάξτε λιγο γυρο σας τα ταξικά γυαλιά σας....
ΤΟ ΖΗΤΗΜΑ ΕΙΝΑΙ ΕΝΑ: ΠΩΣ ΘΑ ΕΝΙΣΧΥΘΕΙ ΚΑΙ ΘΑ ΠΡΟΧΩΡΗΣΕΙ Η ΑΠΕΡΓΙΑ!
Είναι θετικό ότι και με τον τρόπο των σχολίων υπάρχει αντίδραση στην τοποθέτηση προς τα μέλη και φίλους του ΠΑΜΕ από μέλη των Αγωνιστικών Κινήσεων Εκπαιδευτικών.
Είναι αλήθεια πως και στα συλλαλητήρια το ΠΑΜΕ δεν έλειψε –πώς να λείψει κανείς εξ άλλου και αυτό ισχύει και για τις κυρίαρχες παρατάξεις ακόμα- αλλά και τυπικά κάλεσε σε στήριξη της απεργίας. Όπως επίσης –και επιμένουμε σε αυτό- πως σε αρκετές περιπτώσεις μέλη του χώρου του «έτρεξαν» για την απεργία.
Γιατί σε γενικές γραμμές μόνιμη επωδός –των πιο προβεβλημένων στελεχών του- τουλάχιστο στις συνελεύσεις των ΕΛΜΕ της Θεσσαλονίκης ήταν πως η απεργία αυτή δεν θα έχει προοπτική επιτυχίας αφού αγνόησε την λαϊκή συμμαχία, δεν δημιούργησε τους όρους κλπ.
Το ζήτημα δεν είναι όμως να αρχίσουμε την περιπτωσιολογία.
Το ζήτημα είναι ένα και κοντός ψαλμός…
Την Πέμπτη οι εκπαιδευτικοί της πρωτοβάθμιας προχωρούν σε Γενικές Συνελεύσεις για τον καθορισμό των κινητοποιήσεων τους από δω και στο εξής.
Νέος κύκλος ΓΣ θα ξεκινήσει και στη δευτεροβάθμια για την επιβεβαίωση ή όχι των πενθήμερων.
Το ΠΑΜΕ και φυσικά όλη η αριστερά τι θα κάνει;
Θα καταθέσει ενωτική πρόταση αγώνα διαρκείας –απεργίας διαρκείας και στην πρωτοβάθμια και στη δευτεροβάθμια; Και μάλιστα μετά την 48ωρη της ΑΔΕΔΥ;
Θα δυναμώσει ή όχι το απεργιακό μέτωπο; Θα προσπαθήσει σε πρώτη φάση τουλάχιστο να το μετατρέψει σε πανεκπαιδευτικό; Θα βγουν ενεργητικά μπροστά οι σε άλλες περιπτώσεις λαλίστατες ενώσεις γονέων όπου αυτός ο πολιτικός χώρος έχει επιρροή;
Θα βάλουν πλάτη στη δημιουργία και άλλων επιτροπών αγώνα και απεργιακών επιτροπών που θα οργώνουν τα σχολεία ή θα οχυρωθούν πίσω από τη δράση των ΔΣ;
Ή θα οδηγηθούμε –ακόμη- στις γνωστές μίζερες καταμετρήσεις των ποσοστών απεργίας που είναι φυσικό να κάμπτονται όταν ένας αγώνας παρατείνεται όσο μεγαλειώδης και να είναι (ή καλύτερα αυτό ακριβώς τον κάνει μεγαλειώδη).
Ας μας διαψεύσουν ηχηρά οι συναγωνιστές του ΠΑΜΕ και ας κάνουν το βήμα!
Οι Αγωνιστικές Κινήσεις περιμένουν εναγωνίως να «κατατροπωθούν» με αυτό τον τρόπο.
Και ένα υστερόγραφο: Τουλάχιστο στη Θεσσαλονίκη είναι ευδιάκριτο με πρώτο μάτι πως έχει διαμορφωθεί μια κρίσιμη μάζα καθηγητών που στηρίζει την απεργία και τις κινητοποιήσεις από το καλοκαίρι ακόμα. Διαμορφώνεται σιγά και βασανιστικά ένα κινητήρας πολλαπλασιασμού των αντιδράσεων και των δράσεων. Κόσμος της παλιάς και της νέας πολιτικοποίησης. Κόσμος που άρχισε να θυμάται πως είναι να αγωνίζεσαι και κόσμος που τώρα το ανακαλύπτει. Αυτή η κρίσιμη μάζα μπορεί όντως να τραβήξει, να σύρει και να παρασύρει και όσους φρενάρουν σε μεγαλύτερο ή μικρότερο βαθμό την κίνηση που έχει ξεκινήσει. Χρειάζεται όμως να οργανωθεί και να υψωθεί ακόμα περισσότερο για να μην επιτρέψει καμία «γυριστή»
Ιδού η Ρόδος…
Δημήτρης Μάνος μέλος των Αγωνιστικών Κινήσεων Εκπαιδευτικών
Δημοσίευση σχολίου