• Για δεύτερη φορά μαζικοποιήσαμε τις γενικές συνελεύσεις και δώσαμε ένα βροντερό αγωνιστικό παρόν.
• Και για δεύτερη φορά δεν καταφέραμε να ξεπεράσουμε τις τρικλοποδιές και την ηττοπάθεια της συνδικαλιστικής ηγεσίας. Ξεκινήσαμε να κάνουμε ένα σοβαρό βήμα μπροστά αλλά έμεινε ανολοκλήρωτο.
• Μετά από 8 μέρες απεργίας σταμάτησε η απεργία του κλάδου μας. Είχε προηγηθεί το ανεκδιήγητο πρόσχημα του 65,9% του «ΝΑΙ στη συνέχιση» που δεν ήταν… 66,6% για να δοθεί το μήνυμα της αναδίπλωσης. Μετά από αυτή τη συνέλευση της 20/9, ήταν φανερό το μήνυμα του τέλους της απεργίας. Η απεργία διαρκείας έγινε ουσιαστικά μία πενθήμερη (συν τρεις μέρες… προσαρμογής αποκλιμάκωσης).
Τι έγινε αλήθεια αυτές τις μέρες; Η βάση σταμάτησε την απεργία;
Ο κλάδος μαζικοποίησε τον πρώτο γύρο γενικών συνελεύσεων. Με ποσοστά της τάξης του 90% ψήφισε την πρόταση για απεργία διαρκείας με τη μορφή 5μερων επαναλαμβανόμενων (την οποία δεν εισηγήθηκε η ΟΛΜΕ). Από τη Δευτέρα 16/9 το πρωί, χιλιάδες συνάδελφοι, συσπειρωμένοι γύρω από απεργιακές επιτροπές, βρέθηκαν έξω από τα σχολεία και κατάφεραν πρωτοφανή ποσοστά απεργιακής συμμετοχής. Με την ίδια μαζικότητα συμμετείχαν στα κεντρικά συλλαλητήρια και σε τοπικές κινητοποιήσειςΑπό την Τετάρτη, άρχισε να κυριαρχεί σκεπτικισμός που όχι μόνο δεν αντιμετωπίστηκε, αλλά τροφοδοτήθηκε από παρατάξεις και από τη συνδικαλιστική ηγεσία. Στην πρώτη μείωση των ποσοστών απεργιακής συμμετοχής, αγκιστρώθηκαν παρατάξεις και συνδικαλιστές για να κάνουν τη λαθροχειρία και να πουν ότι η δική τους ήττα, το δικό τους «σπάσιμο» αντιστοιχεί στις διαθέσεις του κόσμου.
Το γεγονός είναι ένα: Οπου υπήρξαν απεργιακές επιτροπές και έκαναν διορθωτικές κινήσεις, όπου οι συνάδελφοι κλήθηκαν με αποφασιστικότητα να κλιμακώσουν και να συνεχίσουν, αυτοί ανταποκρίθηκαν. Οπου χρησιμοποιήθηκε από συνδικαλιστικούς παράγοντες ως ευκαιρία κλεισίματος η πρώτη δυσκολία και η πρώτη μείωση ποσοστού, το πράγμα αποσυγκροτήθηκε.
Ετσι έγινε το παράλογο, συνδικαλιστές της αριστεράς (πλάι σε ρετάλια κυβερνητικούς συνδικαλιστές, που δεν έπαιζαν κανέναν ρόλο) σε ΕΛΜΕ που τελείωσαν την πρώτη βδομάδα με ποσοστά πάνω από 50%, να αναρωτιούνται στις συνελεύσεις της Πέμπτης 19/9: «αντέχουμε άραγε συνάδελφοι;»! Αν η «πρωτοπορία» «ταλαντεύεται» γιατί ακριβώς εγκαλείται η μάζα των συναδέλφων; Μήπως ότι δεν ξεπέρασε την ηγεσία;
Ακολούθησε η φάρσα του… 65,9%. Ένα σώμα (η συνέλευση προέδρων) που έχει δείξει ότι μπορεί να πάρει ένα σπιρτόκουτο και να το κάνει αεροπλάνο, ένα σώμα που το Μάη κουρέλιασε κάθε έννοια συνδικαλιστικής νομιμότητας αποφάσισε να χρησιμοποιήσει με θρησκευτική ευλάβεια τη διαδικασία για να κρύψει την πολιτική ουσία. Ηταν η αρχή του τέλους. Ο κλάδος «έπιασε το υπονοούμενο» και δε μαζικοποίησε τις συνελεύσεις της 24/9.
Μεγάλο τμήμα του συνδικαλιστικού δυναμικού της ρεφορμιστικής αριστεράς ξεφύσησε ανακουφισμένο γιατί ξέμπλεξε από έναν αγώνα στον οποίον δεν πίστεψε, ένα αγώνα που τον ήθελε εύκολο και «αυτόματο». Ένα δυναμικό που χωμένο για χρόνια στη συνδιαλλαγή και την ήττα, δεν πιστεύει ούτε και θέλει πια κανέναν αγώνα που οδηγεί σε πολιτική σύγκρουση με το σύστημα. Που είχε αποφασίσει ότι τίποτα δε θα πάει καλά πριν ακόμα ο αγώνας ξεσπάσει. Αυτή είναι η ωμή αλήθεια.
Αυτό το δυναμικό μάς είχε τρελάνει στη μίρλα και την κακομοιριά: «το Σεπτέμβρη κανένας δε θα θυμάται τους απολυμένους», «θα απεργήσουν πενήντα ΕΠΑΛ σε όλη την Ελλάδα», «ο κόσμος δεν αντέχει» και άλλα αισιόδοξα. Όταν καταρρίπτονταν όλες οι καταστροφολογικές προβλέψεις, πιάστηκε από την πρώτη πτώση ποσοστού για να επιβεβαιώσει τον εαυτό του.
Τι έμεινε από την απεργία;
Πρέπει να είμαστε ειλικρινείς και να τελειώνουμε με τις συμβολικές «νίκες» και την κούφια συνδικαλιστική ρητορεία. Οι απολύσεις εργαζομένων είναι ποιοτικό άλμα στην επίθεση του συστήματος απέναντι στους εργαζόμενους. Αυτή τη στιγμή ο αγώνας για επαναπρόσληψη των συναδέλφων (μόνιμων και αναπληρωτών) και ο αγώνας για το μπλοκάρισμα των επόμενων απολύσεων μπορεί να βρίσκεται ένα βήμα μπροστά σε σχέση με το αν είχε γίνει μια 48ωρη (που θα πήγαινε άπατη) απεργία, αλλά ταυτόχρονα, έχει καταγραφεί η αδυναμία του μεγαλύτερου σωματείου της χώρας να τις μπλοκάρει. Για την ώρα οι διαθεσιμότητες – απολύσεις πέρασαν.Από την άλλη, είναι σοβαρό θετικό γεγονός ότι η απεργία αυτή ήταν μαζική και ακόμα σοβαρότερο ότι την πήραν στους ώμους τους χιλιάδες συνάδελφοι σε όλη τη χώρα, στελεχώνοντας απεργιακές επιτροπές. Το γεγονός ότι δεν μπορέσαμε να ξεπεράσουμε τις τρικλοποδιές και την ηττοπάθεια της συνδικαλιστικής ηγεσίας, από τη μία αποδεικνύει το βάθος της διάλυσης που η ηγεσία αυτή έχει επιφέρει και από την άλλη δείχνει τι είναι αυτό που πρέπει να γίνει σε μια επόμενη φάση.
«Αντέχουμε»; Δεν μπορούμε «μόνοι μας»;
Τα παραπάνω ερωτήματα ήταν ο δούρειος ίππος της ήττας και της αίσθησης αδυναμίας. Σαφώς και οι συνάδελφοι είναι στα όρια της φτώχειας. Σαφώς και η οικονομική πίεση είναι τεράστια. Πόσο θα αντέξουν όμως οι 2.200 συνάδελφοι μετά το τέλος της διαθεσιμότητας; Πόσο αντέχουν οι 10.000 απολυμένοι αναπληρωτές; Είναι ή δεν είναι πραγματικότητα ότι αν δεν αντέξουμε στην απεργία, θα πρέπει να αντέξουμε στην ανεργία και τον καθημερινό εργασιακό εφιάλτη; Δυστυχώς, δεν υπάρχουν μορφές πάλης ανέξοδες – οι αγώνες δεν είναι «έξυπνες βόμβες». Από την άλλη, αλήθεια πόσο «μόνος του» είναι ένας κλάδος με 80.000 εργαζόμενους, με συνδικαλιστική δομή και με καθημερινή επικοινωνία με το λαό μέσω των μαθητών; Σε μια συγκυρία, μάλιστα, που όπως αποδείχτηκε, ο «κοινωνικός αυτοματισμός» αχρηστεύτηκε κάτω από τα πλατιά μηνύματα λαϊκής αλληλεγγύης; Ενας κλάδος του οποίου οι αγώνες για κεντρικά ζητήματα (ενάντια στις απολύσεις και τη συντριβή των μορφωτικών δικαιωμάτων της νεολαίας) μπορούν να αποτελέσουν τη θρυαλλίδα γενικότερων κοινωνικών εκρήξεων. Μόνο που αυτό απαιτεί υπομονή, διάρκεια και αποφασιστικότητα και δεν κρίνεται τη δεύτερη μέρα μιας απεργίας.
Η στάση των παρατάξεων
Δεν έχει νόημα να μιλήσουμε για τις κυβερνητικές παρατάξεις ΔΑΚΕ-ΠΑΣΚ. Αυτές το μόνο που έκαναν ήταν να προσθέσουν τις ΕΛΜΕ στις οποίες ακόμα παίζουν κάποιο ρόλο στην κρίσιμη μάζα του 34% για να σταματήσει η απεργία. Χρειάζεται όμως μια αναφορά στις ΣΥΝΕΚ και στο ΠΑΜΕ.ΟΙ ΣΥΝΕΚ σύρθηκαν σε μια απεργία που δεν πίστευαν ούτε και ήθελαν κεντρικά. Προσπάθησαν να εντάξουν την απεργία στους σχεδιασμούς του ΣΥΡΙΖΑ να γίνει μια απεργία «διαμαρτυρίας» που θα τον φέρει πιο κοντά στην κυβερνητική εξουσία. Οι καθηγητές όμως δεν έκαναν ούτε απεργία διαμαρτυρίας ούτε απεργία κοινοβουλευτικής επένδυσης. Παρά το γεγονός ότι τμήμα της βάσης του έτρεξε τίμια για την απεργία, ένα άλλο τμήμα τους αναδείκνυε από την αρχή τη «δυσκολία» του αγώνα, και έβαλε το λιθαράκι του στη λήξη της απεργίας ήδη από τις 19/9 (Πιερία και Γιάννενα). Με την πρώτη δυσκολία, οι ΣΥΝΕΚ κεντρικά υπαναχώρησαν στη 48ωρη και καλύφθηκαν πίσω από την προκλητική «διαπίστωση» ότι «ο κόσμος δεν τραβάει». Γίνεται φανερό ότι οι φιλοδοξίες της κατάληψης της κυβερνητικής εξουσίας είναι ανταγωνιστικές με την ανάπτυξη κινήματος αντίστασης, ενός κινήματος που θα μπλοκάρει την επίθεση του συστήματος.
Το ΠΑΜΕ είναι δέσμιο της παραλυτικής και αντικινηματικής πολιτικής εκτίμησης ότι «οι αγώνες ενάντια στις απολύσεις δεν έχουν αποτέλεσμα αν δεν μπαίνει το ζήτημα της λαϊκής εξουσίας». Και επειδή είναι σαφές ότι δεν είμαστε σε προεπαναστατική περίοδο και δεν μπορεί να μπει μαζικά το ζήτημα της πολιτικής εξουσίας, το ΠΑΜΕ καταλήγει σε αγώνες οπισθοφυλακής και διαμαρτυρίας και όχι σε αγώνες ανατροπής της πολιτικής. Δεν είναι τυχαίο ότι ενώ ο αγώνας ήταν σε εξέλιξη, το ΠΑΜΕ περιέγραψε ως «κλιμάκωση» την πρότασή του για 24ωρη κάποια στιγμή τον Οκτώβρη με ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ. Η πρότασή του από την αρχή για 48ωρες ενίσχυσε το κλίμα αδυναμίας και ανέφικτου του αγώνα. Η προσέγγισή του για «σοβαρή μορφή πάλης» διαψεύστηκε οικτρά στη 48ωρη των δασκάλων. Το γεγονός ότι σε αρκετές ΕΛΜΕ, μέλη του έτρεξαν επίσης τίμια την απεργία (σε άλλες εξαφανίστηκαν!) δεν ισοσκελίζει ούτε τη συνολική του αρνητική στάση ούτε το σοβαρό πολιτικό ατόπημα να δίνονται στοιχεία στον αστικό τύπο που αποδείκνυαν υποτίθεται το άμαζο των συνελεύσεων που αποφάσισαν 5μερες. Η στάση του κάνει ακριβώς το αντίθετο από αυτό που δηλώνει. Όσο το κίνημα δεν πετυχαίνει νίκες, τόσο πιο πολύς απογοητευμένος κόσμος θα παραδίδεται στις εκλογικές αυταπάτες του ΣΥΡΙΖΑ.
Οι ηγεσίες των ΣΥΝΕΚ και ΠΑΜΕ παρά τους καυγάδες τους εισηγούνται μια ολέθρια στάση για το κίνημα και τους αγώνες των εργαζομένων. Τα παχιά λόγια γίνονται και για τις δύο άτακτη υποχώρηση και «σύνεση» όταν το πράγμα ζορίζει.
Και κάτι ακόμα: Η απόφαση της συνέλευσης 25/9 των προέδρων στο τελικό κλείσιμο της απεργίας (τη στήριξαν Παρεμβάσεις – ΣΥΝΕΚ) αποτέλεσε μια επικοινωνιακή φούσκα για να χρυσωθεί το χάπι του τέλους. Το κίνημα πρέπει επιτέλους να τελειώνει με τέτοιους πολιτικαντισμούς και με κινήσεις που συσκοτίζουν το τι πραγματικά έγινε για να περισωθεί απλώς το κύρος της Ομοσπονδίας. Φτάνει!
Από δω και πέρα
Η κυβέρνηση θα εντείνει την επίθεσή της. Τι θα πούμε για αυτό; Θα ξεχάσουμε τους απολυμένους; Τι θα κάνουμε στις επόμενες διαθεσιμότητες απολύσεις και στους συναδέλφους που τα μέτρα τούς οδήγησαν στο «μηδενικό ωράριο»; Θα περιμένουμε τις ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ; Θα περιμένουμε το διεθνές κίνημα; Θα τα ακουμπήσουμε σε μια φιλολαϊκή διαχείριση που δε θα υπάρξει; Θα περιμένουμε να φτάσουμε με αερογέφυρα στην επανάσταση; Κατά την άποψή μας, οι αγώνες είναι μονόδρομος. Χωρίς προαπαιτούμενα την αλλαγή κυβέρνησης ή το σοσιαλισμό, ΣΗΜΕΡΑ, με αυτούς τους αρνητικούς συσχετισμούς, ο λαός και οι εργαζόμενοι μπορούν να δημιουργήσουν ρωγμές στην επίθεση της κυβέρνησης, της τρόικα και του κεφαλαίου. Οι αγώνες για δουλειά, για μόρφωση, για περίθαλψη, για ελευθερίες μπορούν να συσπειρώσουν ευρύτερες λαϊκές δυνάμεις, να ανοίξουν ρήγματα και ανατρέψουν πλευρές της επίθεσης.Οι αγώνες αυτοί θα είναι δύσκολοι, σκληροί και μακροχρόνιοι. Δε θα εγγυώνται βελούδινες νίκες. Αλλά δεν υπάρχει άλλος δρόμος. Αμεσες είναι δύο προτεραιότητες:
Α) ίδιοι οι εργαζόμενοι να πάρουμε την υπόθεση στα χέρια μας. Να χρησιμοποιήσουμε τη θετική εμπειρία των απεργιακών επιτροπών και να προσπαθήσουμε να συγκροτήσουμε επιτροπές αγώνα.
Β) να δυναμώσει η πολιτική-συνδικαλιστική συγκρότηση μιας άποψης που δε θα επενδύει σε σωτήρες κυβερνήσεων, ΠΥΣΔΕ και συνδικαλιστικών ηγεσιών, αλλά θα προσπαθεί να συγκροτήσει το κίνημα σε κατεύθυνση αντίστασης, αγώνα και αντίθεσης στο συμβιβασμό και την ηττοπάθεια. Και που δε θα αναβάλει τους αγώνες σ
Συναδέλφισσες, συνάδελφοι… Η επόμενη μάχη ίσως είναι πολύ κοντά. Να κοιτάξουμε μπροστά…
Ανατροπή των απολύσεων - Μόνιμη και σταθερή δουλειά για όλους
Δωρεάν Δημόσια Εκπαίδευση για όλα τα παιδιά, Ξήλωμα του νομοθετικού πλαισίου για το Λύκειο, την Τεχνική και την κατάρτιση.
deltioake.blogspot.com 28/9/2013
Αγωνιστικές Κινήσεις Εκπαιδευτικών
12 σχόλια:
Είναι βασικό της έντιμης δημοσιογραφίας πολύ δε περισσότερο της αριστερής πολιτικής να λέγονται και να γράφονται πραγματικά περιστατικά. Αληθινά!
Το πώς αξιολογούνται αφορά στη στόχευση του γράφοντος, στις πεποιθήσεις του, στην αξιολόγησή του.
Αν γράφονται παραποιημένα γεγονότα τότε το πράγμα δείχνει αδυναμία ή ιδιοτέλεια.
Oι αγωνιστές και οι ταξικοί συνδικαλιστές των Παρεμβάσεων στην εκπαίδευση είδαν μ έκπληξη τις «Aγωνιστικές κινήσεις εκπαιδευτικών» να γράφουν στις 28.9.2013.
«Η απόφαση της συνέλευσης των προέδρων 25/9, στο τελικό κλείσιμο της απεργίας (τη στήριξαν Παρεμβάσεις - ΣΥΝΕΚ) αποτέλεσε μία επικοινωνιακή φούσκα για να χρυσωθεί το χάπι του τέλους... Φτάνει!»
Αν οι σύντροφοι νομίζουν πως έτσι θα κάνουν πολιτική αντιπολίτευση πλανώνται πλάνην οικτρά. Η απόφαση των Παρεμβάσεων η οποία τηρήθηκε με ταξική ευλάβεια παντού ήταν «μέχρι το τέλος αγώνας».
Λυπούμαστε για το είδος και την ποιότητα της κριτικής και προτιμάμε να βλέπουμε την αποστροφή ως ατόπημα. Lapsus calami σύντροφοι ή αλλιώς λάθος στη γραφίδα.
το πιο πάνω σχόλιο που δεν λέει τίποτα εκτός από το είστε ψεύτες γιατί είμαστε ταξικοί συνδικαλιστές είναι από το Λαϊκό Δρόμο.
Ερώτηση, την απορία αυτή την έχουν οι ίδιοι "ταξικοί συνδικαλιστές" που τα γύριζαν το καλοκαίρι και ψήφιζαν λευκά, μιλούσαν για απεργία των φενταγίν και οι υπόλοιποι κανονικά τη δουλίτσα τους, αποδέχτηκαν να μπει σε ψηφοφορία απόφαση του Συνεδρίου για πορεία (http://deltioake.blogspot.com/2013/07/blog-post_20.html) από το ΔΣ της ΟΛΜΕ όπου και αναιρέθηκε η απόφαση του συνεδρίου (κάτι αντιδημοκρατικό), ή πρόκειται για κάποιους άλλους;
Πιο αναλυτικά, και για τις Παρεμβάσεις, εδώ: http://antigeitonies.blogspot.gr/2013/10/blog-post_5232.html.
Αν κατάλαβα καλά ο πρώτος σχολιαστής διαψεύδει το ότι οι Παρεμβάσεις ψήφισαν το κείμενο της τελικής απόφασης;
Ψυχραιμία παιδιά.
Με τη σειρά:
Καταρχήν το κείμενο δε λέει για τη στάση των Παρεμβάσεων για την απεργία, αλλά για το κείμενο απόφασης των προέδρων στη συνέλευση. Τώρα, το γεγονός ότι οι σύντροφοι των Αντιτετραδίων (δεν είχα προλάβει να διαβάσω Λαϊκό Δρόμο, οπότε υποθέτω ότι είναι ακριβές το δεύτερο σχόλιο) θεωρούν τις Παρεμβάσεις κάτι σαν ιερή αγελάδα που δεν επιδέχεται οποιαδήποτε κριτική και τσιμπάνε για λάθος πράγμα, είναι ένα ζήτημα που θα πρέπει να το δουν. Θετικό πάντως βήμα είναι ότι από «άλλοι ταξικοί συνδικαλιστές» (ως άτομα, έτσι περίπου μας ανάφεραν μέχρι τώρα)… προβιβαστήκαμε σε «Αγωνιστικές Κινήσεις Εκπαιδευτικών». Δεν τρέχει τίποτα όμως – δυστυχώς είναι πολύ σοβαρότερα τα προβλήματα του κινήματος. Ας πάμε στην ουσία. Το κείμενο λοιπόν αυτό (η απόφαση των προέδρων, δηλαδή Παρεμβάσεις-ΣΥΝΕΚ):
α) προκαταβάλλει ουσιαστικά πολιτικά και οργανωτικά στοιχεία απολογισμού αυτής της "μισής" απεργίας, που θα πρέπει να αποτελούν αντικείμενο συζήτησης στις διαδικασίες του κλάδου.
β και πιο σημαντικό) παρουσιάζει μια εικόνα σχεδόν νίκης που παρακάμπτει το σοβαρό ζήτημα ότι για την ώρα οι απολύσεις πέρασαν αλλά και ότι η απεργία δεν μπόρεσε να "ανθίσει" (συγνώμη για το "λυρισμό") και για αυτό θα ήταν εξίσου λάθος να μιλήσει κανείς για ήττα σε έναν αγώνα που δε δόθηκε με τα γεμάτα. Αυτή η ψεύτικη εικόνα προέρχεται από το μόνιμο άγχος των Παρεμβάσεων να ανησυχούν για το κύρος της Ομοσπονδίας και να θέλουν να το περισώσουν. Το κείμενο κουβαλάει όλες τις αρρώστιες της επικοινωνιακής φούσκας και του "παλιού" συνδικαλισμού με τον οποίο πρέπει να αποκοπούμε, νομίζω. Λίγη ειλικρίνεια και αμεσότητα σύντροφοι...
Και κάτι για τη στάση των Παρεμβάσεων. Πράγματι οι Παρεμβάσεις στήριξαν μέχρι τέλος την απεργία. Ωστόσο, θέλω να κάνω δύο παρατηρήσεις:
Η πρώτη είναι ότι «πρόβλημα ωστόσο καταγράφηκε και στο δίκτυο των Παρεμβάσεων. Οι Παρεμβάσεις στήριξαν σαφώς την απεργία. Καταγράφηκε όμως το χάσμα ανάμεσα στα ιδιαίτερα υψηλά εκλογικά νούμερα που γράφουν και τη μικρή δυνατότητά τους να στηρίξουν πραγματική κίνηση μαζών» (από την τελευταία Προλεταριακή Σημαία). Το πρόβλημα που περιγράφεται συνδέεται νομίζω με το κείμενο απόφασης των προέδρων, δηλαδή με την ισχυροποίηση της φυσιογνωμίας των Παρεμβάσεων, ως μιας παράταξης που γ... και δέρνει εκλογικά, που έχει αιρετούς (μπας και είναι μέρος του προβλήματος;;), που έχει δύο (!) έδρες στην ΟΛΜΕ και που νιώθει ότι την κουβαλάει στις πλάτες, αλλά δεν μπορεί να πάρει πέντε δέκα συνελεύσεις στην Αττική και στη Θεσσαλονίκη! Το λέω εντελώς συναγωνιστικά και με ενοχλεί που το γεγονός αυτό δεν ανησυχεί κανέναν. Και ας «πλανώμαι πλάνην οικτρά» όπως λέει ο Λαϊκός Δρόμος…
Με όλα αυτά δε μου φαίνονται άσχετες μερικές «λεπτομέρειες», όπως για παράδειγμα ότι στην Πιερία κοινό σχήμα ΣΥΝΕΚ-Παρεμβάσεων πρότεινε αναστολή από το δεύτερο γύρο (αν κάνω λάθος, εδώ είμαστε) ή ότι στην Ελευσίνα μια από τις πέντε (!!, απίστευτο;;) προτάσεις αναστολής στον τρίτο γύρο προερχόταν από τις Παρεμβάσεις. Αφήνω το άρθρο του Κ.Β. από τις Παρεμβάσεις Ελευσίνας που δεν μπορώ να το πω τίποτα άλλο από χυδαία απεργοσπαστικό (http://www.alfavita.gr/arthron/%CE%B7-%CE%B1%CF%80%CE%B5%CF%81%CE%B3%CE%AF%CE%B1-%CF%84%CF%89%CE%BD-%CE%BA%CE%B1%CE%B8%CE%B7%CE%B3%CE%B7%CF%84%CF%8E%CE%BD-%CE%AD%CE%B8%CE%B5%CF%83%CE%B5-%CE%B5%CF%81%CF%89%CF%84%CE%AE%CE%BC%CE%B1%CF%84%CE%B1-%CE%B1%CF%80%CF%8C-%CF%84%CE%BF%CF%85%CF%82-%CE%B1%CE%B3%CF%8E%CE%BD%CE%B5%CF%82-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CE%BC%CE%AD%CE%BB%CE%BB%CE%BF%CE%BD%CF%84%CE%BF%CF%82-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CE%BA%CF%8E%CF%83%CF%84%CE%B1-%CE%B2%CE%B1%CE%BC%CE%B2%CE%B1%CE%BA%CE%AC)…
Τι σας ενώνει λοιπόν σύντροφοι των Αντιτετραδίων με το παραπάνω αίσχος; Και χωρίς να υπονοοώ (ΚΑΘΟΛΟΥ) ότι οι Παρεμβάσεις δε στήριξαν την απεργία.
Τέλος: Υπάρχει ένα ζήτημα για τη μη (ή τη λειψή, τέλος πάντων) μεταξύ μας συνεννόηση. Εδώ έχουμε μοιρασμένες ευθύνες. Η, για να είμαι εντελώς ειλικρινής, νιώθω ότι οι δικές μας ευθύνες είναι περίπου στο 40%. Μπροστά στη διαδικασία της ΠΑΑΣ, πρέπει, νομίζω να προσπαθήσουμε λίγο καλύτερα.
Πάνος
Η άποψη αυτή των αγωνιστικων κινησεων
“....Να χρησιμοποιήσουμε τη θετική εμπειρία των απεργιακών επιτροπών και να προσπαθήσουμε να συγκροτήσουμε επιτροπές αγώνα.
Β) να δυναμώσει η πολιτική-συνδικαλιστική συγκρότηση μιας άποψης που δε θα επενδύει σε σωτήρες κυβερνήσεων, ΠΥΣΔΕ και συνδικαλιστικών ηγεσιών, αλλά θα προσπαθεί να συγκροτήσει το κίνημα σε κατεύθυνση αντίστασης, αγώνα και αντίθεσης στο συμβιβασμό και την ηττοπάθεια. Και που δε θα αναβάλει τους αγώνες σε ένα αόριστο μέλλον, σε μια εξωτική χώρα......”
Με την αποψη αυτή:
“....H κατεύθυνση που δε συμβάλλει, δε στηρίζει και δεν παλεύει για να διασφαλίσει την πιο πλατιά και μαζική συμμετοχή των εργαζομένων στον κοινό αγώνα, κι ακόμα χειρότερα που υποσκάπτει τη μαζικότητα και διασπά την κοινή πάλη, είτε με το πρόσχημα ότι πρόκειται για τα «ξεπουλημένα» συνδικάτα, είτε με οποιοδήποτε άλλο παρόμοιο πρόσχημα «ταξικής καθαρότητας» και αναζητά μια άλλη πλατεία, βρίσκεται σε αντιπαράθεση με τις πραγματικές ανάγκες του ευρύτερου λαϊκού κινήματος και είναι ξένη προς τους αγωνιστικούς σκοπούς και τις παραδόσεις του αριστερού και κομμουνιστικού κινήματος.....”.
συγκλίνουν η συνέκλιναν μεσα στον προσφατο αγωνα μαη και σεπτεμβρη των εκπαιδευτικων ; και σε ποιο στοχο και σε όλες τις χρονικες στιγμες (οχι γενικα στο απεργια διαρκείας)
bolek
Σε ποιες ελμε δεν φτιαχτηκαν απεργιακες επιτροπες παρολο που δυνάμεις των παρεμβασεων είχαν σημαντικη δύναμη ;; (ας αναφερθουν οι ελμε και οι δυναμεις ολων των τασεων, συγκεκριμενα, των παρεμβασεων.
Και οταν λεμε απεργιακες επιτροπες τι σχεση είχαν αυτες η τι σχεση προσπαθησαν να εχουν η τι καταφεραν να εχουν με τις τοπικές κοινωνίες ;; (και πάλι αναφορικά με περιοχές όπου οι όλων των τάσεων δυνάμεις των παρεμβασεων είχαν σημαντικη δυναμη)
και τελικά
Πρέπει η δεν πρεπει
.........μια αγωνιστική ταξική πολιτική, μια πραγματικά αριστερή πολιτική όχι μόνο να στηρίζει και να συμβάλλει στη μαζικοποίηση των αγώνων, αλλά πρέπει ταυτόχρονα να παλεύει να μπολιάσει τους αγώνες με το δικό της αγωνιστικό, ταξικό περιεχόμενο, να προβάλλει ενεργητικά και να παλεύει σταθερά για τον αναγκαίο πολιτικό προσανατολισμό, την κατεύθυνση και την προοπτική των αγώνων. Oι γενικές κατευθύνσεις της πάλης, που ανταποκρίνονται στις πραγματικές ανάγκες του κινήματος και υπηρετούν όχι μόνο το στόχο μιας άμεσης προσπάθειας για την απόκρουση των αντιλαϊκών μέτρων, αλλά και την προώθηση των ευρύτερων και μακροπρόθεσμων στόχων του κινήματος, θα ανοίξουν το δρόμο τους στην πορεία των λαϊκών αγώνων, μέσα από επίμονες και αναπόφευκτες συγκρούσεις και αντιπαραθέσεις, με σοδιαλδημοκρατικές, ρεβιζιονιστικές και ρεφορμιστικές θέσεις και πρακτικές που εκφράζονται από διάφορες πολιτικές δυνάμεις και ρεύματα που αναφέρονται στην Aριστερά και το κομμουνιστικό κίνημα.......
κι αν πρέπει, αυτή η σύγκρουση που ακριβως δινεται, μεσα στα δσ της ολμε, μεσα στα συνεδρια της ολμε, μεσα σε ολογομελεις απεργιακες επιτροπες που αποτελουνται από τα μελη των δσ και αποφευγουν σαν ο διαολος το λιβανι την τοπικη κοινωνια ή μεσα στις συνελευσεις, στις απεργιακές επιτροπες, στις κοινες επιτροπες αγωνα στις συνοικίες (για να ειναι και ο λαός εκεί)
Και δόθηκαν;; και απο ποιους
bolek
Λοιπον, η κεντρική γραμμή των Παρεμβάσεων, για την οποία και μόνο θα απολογηθώ και τον Μάη και τώρα ήταν αγώνας διαρκείας. Πιο συγκεκριμένα το Μάη ήταν απεργία μες στις εξετάσεις κόντρα στην επιστράτευση. Όσον αφορά αυτό το ζήτημα με λυπεί ιδιαίτερα που παραπάνω σχολιαστής αναφέρει και καταγγέλλει την πρόταση στήριξης της απεργίας της Φατούρου για τους 500 συνδικαλιστές. Η Φατούρου είπε απεργία και πρότεινε ως ΜΕΤΡΟ ΣΤΗΡΙΞΗΣ να βγουν οι εκλεγμένοι από τα πριν και να δηλώσουν απεργοί για να πάρει θάρρος ο κλάδος, γνωρίζοντας ποιοι θα ήταν αυτοί που θα βγαιναν να δηλώσουν απεργοί. Για να χτυπηθεί η πρόταση της που ήταν ΑΠΕΡΓΙΑ ΣΤΙΣ ΕΞΕΤΑΣΕΙΣ ΚΟΝΤΡΑ ΣΤΗΝ ΕΠΙΣΤΡΑΤΕΥΣΗ οι ΔΑΚΕ-ΠΑΜΕ αντάλλασσαν ραβασάκια όπως και η ίδια η Φατούρου καταγγέλει κατά τη διάρκεια της τοποθέτησής της για να στήσουν την προβοκάτσια ότι δηλαδή η Φατούρου-Παρεμβάσεις τα μαζεύει και δε θέλει απεργία. Η Φατούρου ποτέ δεν πρότεινε να απεργήσουν μόνο οι 500 συνδικαλιστές και οι άλλοι στις δουλειές τους, πρότεινε ΑΠΕΡΓΙΑ και απλά κατέθεσε ένα υποστηρικτικό μέτρο, το οποίο ούτε ατυχές ήταν όπως έχουμε διαβάσει σε ανακοινώσεις αγωνιστικών δυνάμεων, αλλά αντίθετα θα ξεσκέπαζε όλους αυτούς τους συνδικαλιστές του συστήματος και της ψευτοαριστεράς που σε περίπτωση προχωρήματος της απεργίας θα έδειχναν ότι δεν τη στηρίζουν πραγματικά και ούτε την σηκώνουν. Ελπίζω ότι η ατυχής τοποθέτησή του παραπάνω σχολιαστή προκύπτει από ελλιπή πληροφόρηση. Όσον αφορά την απεργία του Σεπτέμβρη...οι Παρεμβάσεις για άλλη μια φορά είχαν την άποψη για απεργία διαρκείας και το ουσιαστικό προχώρημά της από απεργιακές επιτροπές. Όσον αφορά τον Εκπαιδευτικό Όμιλο αυτή τη γραμμή πέρασε στις Παρεμβάσεις και αυτή ήταν η κεντρική τους άποψη. Τώρα όσον αφορά την πρώτη μάζωξη των προέδρων... μετά την πρώτη ψηφοφορία υπήρξε εκβιασμός, αφού πρώτα κρύφτηκαν πίσω από το καταστατικό, κυρίως από ΔΑΚΕ-ΠΑΣΚ-ΠΑΜΕ ότι δε θα ψηφίσουν την πλειοψηφούσα πρόταση για νέα 5νθημερη. Ο Εκπαιδετικός Όμιλος και οι Παρεμβάσεις το κατήγγειλαν, από κει και πέρα όμως για να μην βγει απόφαση αναστολής οι Παρεμβάσεις ψήφισαν την μειοψηφούσα πρόταση για να βγει απόφαση απεργίας και να συνεχίζεται να παλεύεται το ζήτημα, γι'αυτό και η πρότασή τους κεντρικά και την Τετάρτη (δηλ. και στην επόμενη μάζωξη των προέδρων που ψήφισε αναστολή) ήταν συνέχιση της απεργίας με νέα 5νθημερη. Τώρα, αυτή ήταν η κεντρική γραμμή των Παρεμβάσεων και όχι τα λευκά του ΝΑΡ ή ο απεργοσπαστισμός της ΑΝΤΑΡΣΥΑ...Αλλά δεν είναι ο Εκπαιδευτικός Όμιλος και το Μ-Λ ΚΚΕ που θα απολογηθούν διότι οι Παρεμβάσεις είναι ένα πλατύ σχήμα στο κίνημα και όχι στο πολιτικό επίπεδο. Με αυτή την λογική ας απολογηθούν όλες οι δυνάμεις που συνεργάζονται στο κίνημα και πιο συγκεκριμένα σε ΕΛΜΕ είτε με το ΝΑΡ είτε με το ΣΥΡΙΖΑ ακόμα, για τα όποια λάθη του ενός και του άλλου. Γ.
ο απεργοσπαστισμός της ΑΝΤΑΡΣΥΑ τι είναι πάλι ρε παιδιά ?
για να σοβαρευόμαστε κάποτε τα της ΠΑΑΣ δεν θα τα πληρώνουν οι Παρεμβάσεις .
όποιος θέλει να λέει για το μλ κκε , να λέει .Όποιος θέλει να λέει για την ΑΝΤΑΡΣΥΑ να το κάνει , και όποιος θέλει να λέει για τις Παρεμβάσεις σαν σχήμα ( που σημαίνει ότι δεν υπάρχει απάντηση " το έκανε το ΝΑΡ " ) το κάνει .
" κάποιος σύντροφος "
Θα πρέπει όμως να εξηγήσετε κάποια στιγμή γιατί εξακολουθείτε να συμμετέχετε στις Παρεμβάσεις!
Είναι πραγματικά οξύμωρη η στάση του Μ-Λ ΚΚΕ που ενώ από τη μια συμμετέχει στη ΠΑΑΣ και υποστηρίζει ότι η ΑΝΤΑΡΣΥΑ "καλλιεργεί αυταπάτες για «αντικαπιταλιστικά» μέτρα στα πλαίσια του καπιταλιστικού συστήματος και φαντάζεται «αντικαπιταλιστικά μεταβατικά προγράμματα» χωρίς τη συγκρότηση ενός ισχυρού υποκειμενικού παράγοντα με επαναστατική κατεύθυνση και χωρίς επαναστατική ανατροπή στο επίπεδο της εξουσίας" και να συνεργάζεται μαζί τους στο κίνημα, ή μήπως έχει άλλες αντιλήψεις εκεί; Ο ρεφορμισμός εκφράζεται μόνο στο πολιτικό;
Πολύ περισσότερο μετά την επαίσχυντη στάση που κράτησαν υπογείως όπου για να καλύψουν τη δική τους στάση και την εγκατάλειψη της Φατούρου, ενώ αυτή πάλευε για την απεργία αυτοί ψήφιζαν λευκό, το Μάη τα έριχναν όλα σε αυτή.
Δεν είναι λάθη αυτά που γίνονται αγαπητέ Γ. κατευθυντήριες επιλογές είναι σε όλα τα επίπεδα, από το πολιτικό μέχρι το κινηματικό.
Ή μήπως να ξεχάσουμε το ότι κάποια στιγμή ο Τσιριγώτης αναγκάστηκε στην ΑΔΕΔΥ να διαχωρίσει τη θέση του μετά το καπέλο που έφαγε;
Το ότι οι Παρεμβάσεις είναι πολυσυλλεκτικό σχήμα που χωράει από τον ΣΥΡΙΖΑ μέχρι και εσάς δεν είναι δικαιολογία, μάλλον επιχείρημα είναι για να αναρωτιέται κανείς τι δουλειά έχει εκεί μέσα μια δύναμη σαν το Μ-Λ ΚΚΕ που προσπαθεί να δώσει μαζί με το ΚΚΕ(μ-λ) μια πραγματική αριστερή γραμμή ΚΑΙ στο κίνημα.
Τι είναι αυτό που σας οδήγησε να γράψετε αυτό το μάλλον ατυχές σχόλιο στον Λαϊκό Δρόμο; Γι' αυτό δεν χρειάζεται απάντηση;
Εγώ, ως φίλος και άνθρωπος που παρακολουθεί και τις δύο οργανώσεις αλλά και το κοινό τους εγχείρημα μένω και ελπίζω να συμβάλλεται και εσείς, εκ των πραγμάτων οι δύσκολες αποφάσεις σε σας πέφτουν, ώστε να γίνει πράξη αυτό που λέει το συνέδριό σας: Στα πλαίσια αυτά, πρέπει οι δυνάμεις μας στο εργατικό συνδικαλιστικό κίνημα και στη νεολαία, η EPΓAΣ, ο «Eκπαιδευτικός Όμιλος», η ΠOPEIA, να προωθήσουν, πρώτα και κύρια, τις συνεργασίες και συμπράξεις τους με τις δυνάμεις της TAΞIKHΣ ΠOPEIAΣ και των Aγωνιστικών Kινήσεων.
Προς το παρών πάντως πρώτα και κύρια προτάσσεται η συνεργασία με τις αλλοπρόσαλλες δυνάμεις που συμμετέχουν στις Παρεμβάσεις. Πάση θυσία!
Και είτε το θέλετε είτε όχι προς τα έξω εμφανίζεστε ενιαία με όλους αυτούς κάτω από το ίδιο τίτλο, ή μήπως θα πρέπει να ψάχνουμε όλοι οι υπόλοιποι για το ποιος έχει το πάνω χέρι στη κάθε ΕΛΜΕ ή σύλλογο δασκάλων και να κάνει ξεχωριστή κριτική;
Δεν είμαστε όλοι υποχρεωμένοι να κρατάμε προσεχτική στάση, όπως οι Αγωνιστικές Κινήσεις. Είτε είστε στις Παρεμβάσεις, ένα σχήμα που κατά βάση προωθεί το ρεφορμισμό στο κίνημα είτε δεν είστε και διαχωρίζεστε πλήρως.
Ένας φίλος από επαρχία που ελπίζει πολλά από το εγχείρημα της ΠΑΑΣ και στο κινηματικό επίπεδο.
εδώ πρέπει σύντροφε να προβληματιστείς , και όλοι συλλογικά , για την άποψη που λες ότι οι επαναστάτες ( δεν το απαντάω έστω ότι είναι έτσι και έχεις και κάποια επιχειρήματα ) δεν συνεργάζονται με ρεφορμιστές ( και αυτό το αφήνω αναπάντητο , έτσι κι αλλιώς η κάθετη διάκριση είναι φαντασίωση έξω από την κοινωνική διαλεκτική ) .
να διαλύσει το μλ κκε ένα ιστορικό ριζοσπαστικό σχήμα , και αν απολογηθεί που δεν το κάνει , αυτό μας λες . και να φτιάξει κόκκινες παρατάξεις , με τον εαυτό του και τους φίλους του .
να απολογηθούν όλοι οι άλλοι σύντροφε .
και να μας πεις που , σε ποιον κλασικό , σε ποιο ρεύμα , σε ποια περίοδο βρήκες την άποψη ότι οι επαναστάτες δεν συνεργάζονται με ρεφορμιστές ούτε στο ... κίνημα .
" κάποιος σύντροφος "
σωστο είναι οτι οι επαναστατες "συνεργαζονται" ή συνεργάζονται με ρεφορμιστές. Στο κίνημα όμως. Και υπερασπίζοντας την ταξική άποψη και προσπαθώντας να δημιουργησουν όρους ηγεμονίας της. Τα αλλού τα κακαρίσματα κι αλλού γενν'αν οι κότες δεν είναι νορμαλ. Αφήσουν δεν αφήσουν οι τάδε και οι δείνα το τάδε ή δείνα σχήμα λίγη σημασία έχει. Το τι γραμμή έχουν έχει σημασία.
Σύντροφοι,ψυχραιμία.Είναι γνωστό ότι σε ένα σχήμα σαν τις Παρεμβάσεις Δ.Ε. υπάρχουν διαφορές,ενίοτε αρκετά σοβαρές.Όμως,αν διαβάσει κανείς ένα-ένα όλα τα κεντρικά κείμενα τους,δεν υπάρχει ούτε ένα που να εκθέτει πολιτικά το Μ-Λ ΚΚΕ.Το αντίθετο μάλιστα.Νομίζω πολύ μεγαλύτερο πολιτικό πρόβλημα έχουν οι δυνάμεις της ΑΝΤΑΡΣΥΑ μέσα στο σχήμα αυτό,παρά οι σύντροφοι του Μ-Λ ΚΚΕ.Και καλά κάνουν οι συναγωνιστές των Αγωνιστικών Κινήσεων και κάνουν συνολική κριτική στις Παρεμβάσεις σαν ενιαίο σχήμα και όχι μεμονωμένα.Παρόλα αυτά,έχω τη γνώμη,σύντροφοι,ότι η όποια κριτική πρέπει να είναι πολιτική,να γίνεται στη βάση πραγματικών προβλημάτων και να βοηθάει στο ξεκαθάρισμα των απόψεων.Και δεν ξέρω αν η κριτική των Αγ. Κινήσεων είναι πάντοτε καλοπροαίρετη,επομένως δε μου κάνει και τρομερή εντύπωση το σχόλιο στον Λαϊκό Δρόμο.Τέλος,απ'όσο γνωρίζω,οι συναγωνιστές του Εκπαιδευτικού Ομίλου και των Αγωνιστικών Κινήσεων,όλες αυτές τις μέρες της απεργίας ήταν οι μόνες δυνάμεις (εντός και εκτός των Παρεμβάσεων -δεν έχει τόση σημασία-),που στήριξαν από την αρχή μέχρι και το τέλος την απεργία με αυταπάρνηση και ταξικό θάρρος.Και ελπίζω το επόμενο διάστημα να δούμε τις δυνάμεις αυτές να δώσουν πολλές μάχες από κοινού (και μέσα από την ΠΑΑΣ).
Δημοσίευση σχολίου