Κατά μια έννοια η άμεση ιμπεριαλιστική επίθεση στη Συρία με τόμαχοκ και ό,τι άλλο αποτελεί συνέχεια της επέμβασης στο Ιράκ, στη Λιβύη κ.ο.κ., με στόχο τον έλεγχο του αραβικού κόσμου της Μέσης Ανατολής και της Νοτιοανατολικής Μεσογείου.
Έτσι είναι αλλά όχι μόνο έτσι. Οι επεμβάσεις αυτές πραγματοποιούνται στο πλαίσιο του ιμπεριαλιστικού ανταγωνισμού που διαρκώς οξύνεται και συμπλέκεται πλέον καθοριστικά με την εξέλιξη της γενικευμένης και αθεράπευτης κρίσης του συστήματος.
Η ψυχροπολεμική ατμόσφαιρα μεταξύ ΗΠΑ-ΡΩΣΙΑΣ, που ξεκίνησε άλλωστε πριν την τελευταία συριακή κρίση με τον κατάσκοπο, αποκαλύπτει πως πλέον μια ιμπεριαλιστική επέμβαση στη Συρία δε θα είναι μια απλή σχετικά υπόθεση σαν αυτή π.χ. στη Λιβύη. Τόσο ο χρόνος όσο και ο τόπος της σύγκρουσης ανεβάζουν πολύ ψηλά τον\ υδράργυρο και κατά συνέπεια τα ρίσκα για τους ιμπεριαλιστές και βέβαια τους κινδύνους για τις ζωές δεκάδων εκατομμυρίων σ’ ολάκερη τη γύρω περιοχή. Γι’ αυτό άλλωστε και ο όποιος σκεπτικισμός έως πρόσφατα, πέρα από χειρισμούς στο επίπεδο των προθύμων.
Μ’ άλλα λόγια, είναι δοσμένο πια πως η πυρακτωμένη περιοχή (Βόρεια Αφρική – Νοτιοανατολική Μεσόγειος - Μέση Ανατολή) με κρίσιμα γεωπολιτικά επίδικα την ενέργεια, τους δρόμους της, το Σουέζ και τον έλεγχο του αραβικού ισλαμικού κόσμου, αποτελεί πλέον φωτιά που δε σβήνει. Φωτιά που απειλεί να γίνει ανεξέλεγκτη με βάση και τον οξυμένο ιμπεριαλιστικό ανταγωνισμό στο κεντρικό επίπεδο που συμπλέκεται και αλληλοτροφοδοτείται με την κρίση. Δεν μπορούμε να προβλέψουμε τους χρόνους και τους ακριβείς τρόπους εξέλιξης των πραγμάτων, πάντως οι κίνδυνοι γίνονται θανάσιμοι για την ειρήνη και κάθε πτυχή της ζωής των γύρω λαών και θα ήταν ευχής έργο το αντιιμπεριαλιστικό κίνημα στην περιοχή να μην καθυστερεί…
Βεβαίως το σύστημα, διαβλέποντας με ανησυχία την παράμετρο της κίνησης των μαζών, αξιοποιεί ενισχύοντας με κάθε τρόπο τον πασιφισμό, τον εθνικισμό, τον φονταμενταλισμό και κάθε άλλη ανοησία που αποπροσανατολίζει την πάλη των μαζών. Το θέμα είναι αν κάποιοι άλλοι σε κάθε χώρα θα κινηθούν χωρίς καθυστερήσεις, αποφασιστικά, στην αντίθετη κατεύθυνση με στόχο τη συγκρότηση των μαζών σε δύναμη αποτελεσματικής πάλης ενάντια στο σύστημα που καταστρέφει από κάθε άποψη τη ζωή τους.
Η στάση της ελληνικής αστικής τάξης
Ότι το πολιτικό προσωπικό είναι πολιτικοί νάνοι και γενικότερα από κακής ποιότητας υλικό για την ηγεσία μιας χώρας είναι δεδομένο. Ο πολύς ΥΠ.ΕΞ. Βενιζέλος (που δε θέλει και αντιπολίτευση στα ζητήματα εξωτερικής πολιτικής) δεν μπόρεσε π.χ. να κρύψει το γεγονός της προσωπικής του πολιτικής επιδίωξης να ισοφαρίσει την απουσία του από το ταξίδι στις ΗΠΑ δίπλα στο Σαμαρά. Έκανε τις ελεεινές δηλώσεις παιανίζοντας τη νέα σταυροφορία της Δύσης, την ώρα που μονάχα ο Γάλλος Ολάντ (ο νέος άνεμος, κατά Τσίπρα) έμενε αταλάντευτος υπέρ της επέμβασης. Ο άλλος κύριος του υπουργείου Άμυνας (ο κύριος Τίποτα κατά Πάγκαλο), σταθερά καιρό τώρα επενδύει στο βρόμικο άξονα Ελλάδας-Κύπρου-Ισραήλ που ευλογείται και από ΗΠΑ μα και από αρκετές μεριές της Ε.Ε.
Ο Σαμαράς όταν διαλαλεί τη σταθερότητα της χώρας μάλλον αναφέρεται στην αστική τάξη που ρεαλιστικά αποδέχεται ενιαία το σύγχρονο ανήκομεν στη Δύση, έστω κι αν γνωρίζει πως η κυριαρχία όλων τους πάνω στον οργισμένο λαό είναι σχετική και ελέω των κυρίαρχων σ’ αυτή τη φάση απόψεων και γραμμών στην Αριστερά μας… Και συνολικά όμως η αστική τάξη γνωρίζει πως το σύγχρονο ανήκομεν στη Δύση δεν είναι μια απλή υπόθεση… Επειδή όμως δεν είναι σε καμιά περίπτωση ούτε διατεθειμένη ούτε ικανή να δει κάτι άλλο, αποδέχεται ό,τι της ζητηθεί και, παρά τις ακανθώδεις δυσκολίες και τα θανάσιμα ρίσκα, συχνά γίνεται έως και βασιλικότερη του βασιλέως.
Αυτή είναι η βασική ερμηνεία των πραγμάτων και όχι η όντως λειψή πολιτική ηγεσία, που άλλωστε τέτοια αντιστοιχεί σε εξαρτημένες αστικές τάξεις σε τέτοιες εποχές.
Βασική δυσκολία που ενδέχεται να απειλήσει στην πορεία τη συγκρότηση της αστικής τάξης, η ανάγκη να πατά σε δύο βάρκες. Αν ΗΠΑ-Γερμανία στην πορεία των εξελίξεων, που άμεσα πιθανότατα θα επιταχυνθούν, αποκλίνουν αντί να συγκλίνουν, τότε ψάξε βρες συμβόλαια, δεσμεύσεις και σταθερότητες για την ελληνική περίπτωση…
Έχοντας δώσει τα πάντα στην ιμπεριαλιστική τρόικα, ξεζουμίζοντας τον κόσμο της δουλειάς, υπακούοντας εξ ανάγκης κυρίως στις απαιτήσεις της Γερμανίας, η αστική τάξη χωρίς ταλαντεύσεις ετοιμάζεται τώρα να ισορροπήσει την κατάσταση δίνοντας γη και ύδωρ στις πολεμικές απαιτήσεις των ΗΠΑ.
Βασικό θέμα της αυγουστιάτικης επίσκεψης Σαμαρά στις ΗΠΑ ήταν η χρήση της βάσης της Σούδας και λίγο μετά εσχάτως προκύπτει και βάση μη επανδρωμένων στην Καλαμάτα….
Βεβαίως στο ίδιο πλαίσιο των διευκολύνσεων στην ιμπεριαλιστική πολιτική των ΗΠΑ στην περιοχή, συζήτησαν ιδιαίτερα και για το Κυπριακό, αλλά και για το Μακεδονικό. Το ταξίδι, παρά το «σκάσε και σκάβε» σ’ ότι αφορά τα οικονομικά αδιέξοδα της αστικής τάξης, κρίθηκε επιτυχημένο. Αμέσως μετά έκαναν την εμφάνισή τους άρθρα και τοποθετήσεις για την αναβάθμιση του γεωπολιτικού ρόλου της χώρας. Κάποιοι μάλιστα στην Ελλάδα, ορμώμενοι από υπαρκτές τοποθετήσεις think tank στις ΗΠΑ, έκαναν λόγο για στήριξη της πολιτικής των ΗΠΑ στην περιοχή, όχι πια τόσο στην Τουρκία αλλά στον άξονα Ισραήλ- Κύπρος-Ελλάδα.
Η συζήτηση συνεχίζεται, ακούγοντας έως και απίθανα πράγματα, όμως δεν είναι στον αέρα ότι από πολιτική άποψη οι ΗΠΑ χρειάζονται την Ελλάδα ιδιαίτερα σ’ αυτή τη φάση και ξέρουν πως την έχουν.
Ανεξάρτητα του πόσο οι επι χειρήσεις στη Συρία και σε ποια φάση τους θα απαιτήσουν τη συστηματική χρήση ελληνικού χώρου και βάσεων όπως στην περίπτωση της Λιβύης, του Ιράκ κ.λπ., είναι ήδη πολιτικά δοσμένο πως η ελληνική αστική τάξη είναι διατεθειμένη να δώσει γη και ύδωρ. Άλλωστε (δες σχετικό άρθρο της «Π.Σ.») η βάση της Σούδας έχει συνεχή δραστηριότητα (επικοινωνίες, ανεφοδιασμοί κ.λπ.) και δεν ελέγχεται, μάλιστα υπάρχει άβατο για τις ελληνικές αρχές.
Αν στην αρχή του άρθρου κάναμε μια συνοπτική αναφορά στο χαρακτήρα της ιμπεριαλιστικής επέμβασης στη Συρία, το κάναμε για να δείξουμε πως δεν θα είναι κάτι απλό, που θα τελειώσει σε λίγες μέρες, όπως διαφημίζει ο Ομπάμα με βάση τα δικά του ζόρια. Απ’ αυτή την άποψη, η εμπλοκή της χώρας μας βάσει των πολιτικών επιλογών της αστικής τάξης θα έχει απρόβλεπτα επικίνδυνες συνέπειες. Στη βάση του συνολικότερου αδιεξόδου της η αστική τάξη της χώρας στις μέρες μας κάνει έτσι κι αλλιώς βαθιά αντιδραστικές επιλογές και με έντονο τυχοδιωκτισμό. Επιλέγει να πάει με τους φονιάδες και ληστές των λαών σ’ έναν ιμπεριαλιστικό πόλεμο στην περιοχή που κανείς δεν μπορεί να προβλέψει πού θα σταματήσει. Ήδη η συριακή κρίση, όπως λέγεται, έχει εξαχθεί στο Λίβανο, στο Ιράκ, στην Τουρκία και σ’ όλη την κουρδική περιοχή, ενώ δίπλα στην Αίγυπτο το μακελειό του λαού συνεχίζεται με τις ευλογίες της δημοκρατικής Δύσης. Φίλοι λοιπόν με το σιωνιστικό μαντρόσκυλο και τους γνωστούς στους λαούς φονιάδες των ΗΠΑ και εχθροί με τα δεκάδες εκατομμύρια των γύρω λαών. Είναι προφανές στον κάθε σκεπτόμενο άνθρωπο πως η εμπλοκή της χώρας δεν είναι μόνο βρόμικη αλλά και επικίνδυνη από κάθε άποψη για τον κόσμο της δουλειάς.
Δεν ξέρουμε τι αβάντες μπορεί να έχουν οι δουλειές για τα τάνκερ των εφοπλιστών, οι μπίζνες μ’ αυτούς ή τους άλλους αγωγούς ή τις όποιες γεωτρήσεις στην ΑΟΖ. Δεν ξέρουμε τι εύνοιες προσδοκά η αστική τάξη στο ζήτημα του χρέους ή των τραπεζών από τους υπερατλαντικούς προστάτες της. Η εποχή είναι άγρια και οι προβλέψεις δύσκολες και σ’ αυτό το επίπεδο. Στο επίπεδο όμως της ζωής του λαού υπάρχουν σαφώς προβλέψιμες συνέπειες από το βάθεμα της ιμπεριαλιστικής εξάρτησης που συντελείται τα τελευταία χρόνια και συνοδεύει, καθοδηγεί και στηρίζει την αντιλαϊκή επίθεση.
Και δε μιλάμε μόνο για αυτό που έχει συντελεστεί και συνεχίζει να συντελείται στο οικονομικό επίπεδο που έχει από την αρχή τη στήριξη και των ΗΠΑ μέσω των «γιατρών» του ΔΝΤ. Εσχάτως, παρά την αξιοποίηση της ελληνικής περίπτωσης στην κόντρα με τη Γερμανία και τη φιλολογία τάχα ενάντια στη λιτότητα, τα πράγματα ξανά λέγονται με τ’ όνομά τους. Και φυσικά το «σκάσε και σκάβε» των ΗΠΑ αφορά το παραπέρα ξεζούμισμα του ελληνικού λαού. Αυτά είναι τα σχέδια Μάρσαλ της εποχής μας, αυτές είναι οι ελάχιστες (γιατί δεν είναι μόνο αυτές) σύγχρονες απαιτήσεις του ανήκομεν
στη Δύση.
Πως τίθεται το ζήτημα για το λαό
Η φασιστικοποίηση και η παραπέρα απειλή της ειρήνης από τον άδικο ιμπεριαλιστικό πόλεμο στην περιοχή είναι όχι απλά προβλέψιμη, μα είναι ήδη εδώ. Χωρίς καμιά πρόθεση να τρομάξουμε κανέναν, ωστόσο στη βάση των πολιτικών μας εκτιμήσεων που ήδη συνοπτικά αναφερθήκαμε, Ειρήνη, Δουλειά, Δημοκρατία απειλούνται θανάσιμα και σε απρόβλεπτο βαθμό, όσο μάλιστα καθυστερεί ένα πραγματικό μαζικό αντικαπιταλιστικό αντιιμπεριαλιστικό κίνημα αντίστασης που δε θα μένει σε δυαδικές ανοησίες και κυβερνητισμούς στα πλαίσια του συστήματος αλλά θα τολμά να θέσει το ζήτημα της λαϊκής προοπτικής έτσι όπως τίθεται στην πραγματικότητα. Αυτοί που βλέπουν στ’ αλήθεια μια τέτοια προοπτική πρέπει άμεσα να βρουν το κουράγιο και να μπουν μπροστά με ουσιαστικό τρόπο. Εννοούμε χωρίς ακτιβισμούς και παραδειγματικές ενέργειες, ούτε με εξωπραγματικούς συναγερμούς του αέρος που αγνοούν τους συσχετισμούς.
Δεν αρκεί όμως πλέον να καταγγέλλουμε από τα έντυπά μας την κακιά αστική τάξη και τον κακό ιμπεριαλισμό. Με πλήρη επίγνωση του αρνητικού συσχετισμού (αντίθετα μάλιστα μ’ αυτούς που, τρομάρα τους, είναι έτοιμοι για αριστερές κυβερνήσεις) να πασχίσουμε για την ανατροπή του. Όπως λέει και ο σ. Β. Σαμαράς, το σύστημα συγκροτείται σ’ όλα τα επίπεδα.
Ας τολμήσουμε κάποιοι και στη χώρα μας κάτι αντίστοιχο από την πλευρά του λαού χωρίς αυταπάτες, πασιφισμούς και μεταφυσικές ανοησίες. Δεν μπορούμε να οργανώσουμε ένα αντιιμπεριαλιστικό συλλαλητήριο ενάντια στην πρωτόγνωρα βρόμικη και επικίνδυνη εμπλοκή της αστικής τάξης και τάχα είμαστε ένα βήμα από κυβερνήσεις και δυαδικές εξουσίες.
Τα προβλήματα είναι υπαρκτά στο μαζικό κίνημα και η κύρια πλευρά τους έχει να κάνει με τη στάση της Αριστεράς μας…
Ο ΣΥΡΙΖΑ αναγνωρίζει και νομιμοποιεί την ιμπεριαλιστική προπαγάνδα καλλιεργώντας αυταπάτες για το ρόλο του ΟΗΕ που τάχα πρέπει να επιληφθεί για τα χημικά. Το ΚΚΕ αφού καθάρισε με μερικές κομματικές συγκεντρώσεις την Πέμπτη 29-8 έβαλε μπρος τις συναντήσεις με τους πρέσβεις, κεντράροντας την επίσκεψη του ρώσου πρέσβη στον Περισσό. Ακολούθως ο Κουτσούμπας συνεχίζει την αγωνιστική αντιιμπεριαλιστική δράση του ΚΚΕ με επίσκεψή του στο Σαμαρά. ΚΚΕ και ΣΥΡΙΖΑ το 2003 διασπούσαν τον αντιπολεμικό ξεσηκωμό του λαού. Τότε το ΚΚΕ διαχωρίζονταν από το ΣΥΡΙΖΑ με το πρόσχημα ότι ο ΣΥΡΙΖΑ εξωραΐζει τους Ευρωπαίους που ήταν τότε ενάντια στην επέμβαση των ΗΠΑ στο Ιράκ. Και βέβαια κάτι τέτοιο ήταν γεγονός σ’ ό,τι αφορά τη στάση του ΣΥΡΙΖΑ. Σήμερα όμως το ΚΚΕ τι κάνει με τους
ρώσους ιμπεριαλιστές;
ΚΚΕ και ΣΥΡΙΖΑ και άλλοι της Αριστεράς μας μικρομεγαλίζουν, ανταγωνίζονται σε συστημικές και
υπεύθυνες συμπεριφορές και κάθε άλλο παρά νοιάζονται καν πλέον για τη λαϊκή κινητοποίηση και συγκρότηση. Η λειτουργία της ΠΑΑΣ σε κάθε πόλη και γειτονιά θα έχει μεγάλη αξία εφόσον καταφέρει στην καθημερινή πράξη να διαφοροποιήσει τη στάση της από την αντικινηματική και συστημική στάση της υπόλοιπης Αριστεράς.
Κάτι τέτοιο θα την κάνει διακριτή παρά τα μικρά της μεγέθη και σ’ αυτούς τους δύσκολους καιρούς θα εκτιμηθεί από πολλούς αξιόλογους αγωνιστές και ευρύτερα λαϊκό κόσμο σ’ ολόκληρη τη χώρα.
Σε κάθε περίπτωση όσοι, παρά τους αρνητικούς συσχετισμούς, συνεχίσουν να ποντάρουν στην ανάπτυξη μαζικού κινήματος σ’ όλα τα κρίσιμα μέτωπα πάλης του λαού μας, σίγουρα θα
αντιμετωπίσουν δυσκολίες.
Μα σίγουρα επίσης μπορούν να συναντηθούν με κομμάτια του λαού και της νεολαίας που έχουν ανάγκη ζωής και -όπως και να έχουν τα πράγματα θα νιώθουν αυτή την ανάγκη- θα βρίσκουν το κουράγιο να βγαίνουν στο
δρόμο.
Τα τύμπανα του πολέμου ηχούν εκκωφαντικά στην περιοχή. Οι βάσεις και συνολικά η ιμπεριαλιστική εξάρτηση φέρνουν για το λαό παραπέρα βάθεμα της φτώχειας, φασισμό και πόλεμο.
Η Κύπρος ήδη βγαίνει στο σφυρί των ιμπεριαλιστών με πιο απειλητικούς όρους από ποτέ.
Ο δρόμος του ταξικού και αντιιμπεριαλιστικού αγώνα και η σύγκρουση με όρους κινήματος με μια αστική τάξη που γίνεται ολοένα και πιο αντιδραστική γίνεται κυριολεκτικά μονόδρομος.
πηγή: Προλεταριακή Σημαία
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου