Τα νέα μέτρα και μνημόνια που απαιτεί η ΕΚΤ από την «προδομένη» κυβέρνηση του Σαμαρά, προκειμένου να καλυφθεί το χρηματοδοτικό κενό των 5-6 δισ. ευρώ (όπως το υπολογίζει η τρόικα, σε αντίθεση με τα 2-2,5 δισ. της «αριθμητικής» Στουρνάρα), προκαλεί νέα σύγχυση στο κυβερνητικό σχήμα, νέο εκνευρισμό στο Μαξίμου, νέα «ιερή» αγανάκτηση στον πρωθυπουργό. Αλήθεια, μετά από τόση ιερή αγανάκτηση, τέτοιον εκνευρισμό (που, υποψιαζόμαστε, δεν είναι προσποιητός), γιατί δεν ακούγεται ένα μεγάλο, ή έστω μικρούτσικο, «ΟΧΙ» απ’ την κυβέρνηση στις «παράλογες» απαιτήσεις των δανειστών (τούτες τις μέρες, που… έρχεται και η 28η Οκτώβρη). Μήπως γιατί έτσι, απλά, βολεύει την ελληνική κεφαλαιοκρατία; Βεβαίως! Αν ήθελε, όμως, να κάνει αλλιώς;
Ο «ρεαλισμός» της υποτέλειας, προκειμένου να «σωθεί η πατρίδα», ήταν και είναι το ιδεολόγημα της ελληνικής κεφαλαιοκρατίας και κατ’ επέκταση του πολιτικού συστήματος και του κράτους. Προφανώς, το τι θεωρείται «διάσωση» και τι «πατρίδα» είναι ένα ζήτημα. Για την αστική τάξη, η έννοια της πατρίδας είναι άρρηκτα δεμένη με το «δικαίωμα» της ιδιοκτησίας και της εκμετάλλευσης μιας γεωγραφικής περιοχής και των κατοίκων της, δεμένη με τα προνόμια που συνδέονται με αυτό το «δικαίωμά» της. Προκειμένου, λοιπόν, να «διασωθεί η πατρίδα» της ελληνικής κεφαλαιοκρατίας «υποχρεωνόμαστε» να αναλάβει, με το αζημίωτο, το ρόλο του μεταπράτη, του μεταπωλητή, να εκχωρεί ακόμη και κυριαρχικά δικαιώματα, για να εξυπηρετηθεί η σταθερότητα του γενικού καπιταλιστικού πλαισίου.
Με αυτές τις σύντομες, αναγκαστικά, σκέψεις μπορεί να εξηγηθεί (…χωρίς να προσφύγουμε στη ψυχιατρική), το «λογικό παράδοξο του έθνους»: Να σφίγγει η θηλιά των μνημονίων στο λαιμό μιας ολόκληρης χώρας και των κατοίκων της με «πατριωτικά κριτήρια». Να «τραβάει το σκοινί» μια πατριωτική, όπως ισχυρίζεται, κυβέρνηση που «δεν βρίζει εθνικιστές» αλλά το «άλλο άκρο» που θέλει να κόψει τη θηλιά.
Τελείως διαφορετική απ’ τον «Έλληνα εταίρο» είναι η επιχειρηματολογία υπέρ των «αναγκαίων μέτρων» στις ιμπεριαλιστικές μητροπόλεις, στους άλλους «εταίρους» της Ευρώπης και της Αμερικής. Εκεί τα μέτρα παίρνονται όχι για το καλό του «4ου Ράιχ», του Αμερικανού «πλανητάρχη» αλλά για το «καλό των αναξιοπαθούντων», για το «καλό» της ευρωπαϊκής ή παγκόσμιας οικονομίας, για την «ευημερία των πολιτών». Εδώ, θέλουμε… απλώς να «σώσουμε τη χώρα»!
Ωστόσο, παντού και πάντα, το επίδικο της διάσωσης είναι ένα: η διάσωση του γενικού πλαισίου κυριαρχίας και εκμετάλλευσης του ιμπεριαλιστικού-καπιταλιστικού συστήματος που μαστίζεται από μια αγιάτρευτη πολιτική και οικονομική παγκόσμια κρίση. Όλα τα άλλα είναι απλώς «χοντρή» κοροϊδία.
Ωστόσο, αυτό το γενικό πλαίσιο «κυριαρχίας και εκμετάλλευσης» είναι αδιαμφισβήτητο και αδιαπραγμάτευτο για τις δυνάμεις που δεν συγκαταλέγονται στα «άκρα», για τις δυνάμεις του λεγόμενου συνταγματικού τόξου. Οποιαδήποτε αμφισβήτηση, πόσο μάλλον έμπρακτη, θεωρείται «βίαιο άκρο και παράνομος εξτρεμισμός». Τόσο η κυβέρνηση όσο και η αξιωματική αντιπολίτευση προσβλέπουν, απλώς, σε μια σταθεροποίηση της κατάστασης, σε μια πιο χαλαρή επιτήρηση και δανειοδότηση από τους μηχανισμούς της ευρωζώνης ή απευθείας από τις αγορές. Επιθυμούν να έρθουν ξένες επενδύσεις, την υγιή επιχειρηματικότητα, να ξαναβγούμε στις αγορές, να σταματήσει η καταστροφή. Εντός ΕΕ και ευρωζώνης, εντός «ανθρώπινου» καπιταλισμού αφού, πλέον, «κακός» ιμπεριαλισμός δεν υπάρχει.
Αυτοί είναι οι στόχοι «μνημονιακών και αντιμνημονιακών» παρά τις όποιες αποκλίσεις (σοβαρές ή λιγότερο σοβαρές).
Πώς θα γίνουν όλα αυτά; Χωρίς αμφισβήτηση του «γενικού πλαισίου», μονάχα με ένα τρόπο: να αποπληρώσουμε το χρέος (που δεν έχει ποτέ και πουθενά αποπληρωθεί), να τηρήσουμε μερικές ή όλες τις δεσμεύσεις, να αυξήσουμε τη φορολογία για να εξυπηρετήσουμε το χρέος και τα ελλείμματα, να γίνουμε ανταγωνιστικοί, να περιμένουμε ξένες επενδύσεις, να περιοριστούν οι δαπάνες του κράτους, να μειωθούν μισθοί και συντάξεις, να απολυθούν οι δημόσιοι υπάλληλοι, να απελευθερωθούν οι εργασιακές σχέσεις, να μάθουμε να ζούμε με λιγότερα λεφτά και όνειρα.
Είναι μια πολιτική των χαμηλών προσδοκιών για τη χώρα και το λαό. Για τις χώρες και τους λαούς όλου του κόσμου. Όμως, δεν νοείται Αριστερά ή κομμουνισμός των χαμηλών προσδοκιών.
Αντίθετα, οι προσδοκίες του συστήματος είναι μεγάλες. Δεν είναι δα λίγο πράγμα να θέλεις να φέρεις τον κόσμο αιώνες πίσω. Και δε νοείται πισωγύρισμα χωρίς τον κίνδυνο του φασισμού (με ή χωρίς κοινοβουλευτικό μανδύα), την σκλαβοποίηση του εργατικού δυναμικού, τον κίνδυνο ενός περιφερειακού ή γενικευμένου πολέμου.
Οδηγούμαστε σε μια περίοδο μακροχρόνιων αναταραχών, σε μια εποχή της βίας, προειδοποιεί ο Δένδιας εκ μέρους του αντιπάλου. Καμία ανοχή στη βία! Στο γιαούρτι, στα γκαζάκια έως στις σφαίρες που ρίχνονται, το κράτος θα απαντήσει με τον ίδιο τρόπο. Με την απόλυτη χρήσης βίας εκ μέρους του συστήματος. Για τη δημοκρατία! Με τη διαφύλαξη του «μονοπωλίου» της βίας στο κράτος και με κατηγορητήριο «κλασικό»: αντίσταση κατά της αρχής, παράνομη βία, παρακώλυση και διατάραξη ασφάλειας συγκοινωνιών, φθορά δημόσιας ή ιδιωτικής περιουσίας, διατάραξη κοινής, υπηρεσιακή, οικιακής ειρήνης, συκοφαντική δυσφήμηση με φυσική ή ηθική αυτουργία κ.λπ κ.λπ.. Ήδη καταδικαστήκαν με βαριές ποινές μαθητές στη Λαμία για τα παραπάνω αδικήματα από τους «μη ακραίους».
Δεν είναι, όμως, καιρός για να τρομάζουμε και να φοβηθούμε. Είναι καιρός να προετοιμαστούμε για τα βασικά δικαιώματα στη ζωή που, έτσι κι αλλιώς, σχεδιάζουν να μας τα κλέψουν. Να προετοιμαστούμε για τις μεγάλες συγκρούσεις που αναπόφευκτα θα έρθουν. Πώς; Με το να μη πέφτουμε στις παγίδες του αντιπάλου. Με αποφασιστικότητα και αυτοπεποίθηση για το δίκιο του αγώνα, με πίστη ότι μπορούμε να νικήσουμε. Με το να αλλάξουμε τους συσχετισμούς, δηλαδή, να αλλάξουμε συνειδήσεις. Με δουλειά, ζύμωση, προπαγάνδα και δράση. Με εμβάθυνση της πολιτικής σκέψης, με μεγαλύτερη οργάνωση, με αντίσταση, ρήξη και ανατροπή. Με ένα μόνιμο προσκλητήριο αγώνα και κοινής δράσης. Δίπλα και μαζί με το λαό. Γιατί αντέχουμε, όσο ξέρουμε ότι δεν πρόκειται να σταματήσουν.
πηγή: Προλεταριακή Σημαία
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου