Και οι δύο συμμορφώθηκαν, σε σχέση με προκατόχους τους, στην απώθηση της Ρωσίας από ρόλους στις χώρες τους ενώ ταυτόχρονα η επιμονή τους στην τριγωνική συμμαχία με το φιλοπόλεμο Ισραήλ, αποτελεί εγγύηση για τη Δύση και τις ΗΠΑ και μεγαλύτερη ευθυγράμμιση ακόμη και στα πιο τυχοδιωκτικά και επικίνδυνα σχέδιά τους στην περιοχή.
Της επίσκεψης Αναστασιάδη στην Αθήνα είχε προηγηθεί η επίσκεψή του στις ΗΠΑ, η επίσκεψη Σαμαρά – Βενιζέλου επίσης στις ΗΠΑ και στη συνέχεια του Σαμαρά στο Ισραήλ, με σχεδόν όλο το υπουργικό συμβούλιο. Το πολιτικό προσωπικό της ελληνικής αστικής τάξης ψάχνει εναγωνίως διέξοδο, διαβλέποντας ορατά πια πως το ανεξέλεγκτο χρέος εμπλέκει ξανά τη χώρα στη δίνη του άγριου ανταγωνισμού των συμμάχων της Ε.Ε.- ΔΝΤ. Εδώ, μέσα στις ίδιες τις ΗΠΑ (όπως και στην Ε.Ε. φυσικά) ανακύπτουν οξύτατες και επικίνδυνες συγκρούσεις, στη βάση της βαθειάς κρίσης του παγκόσμιου καπιταλιστικού – ιμπεριαλιστικού συστήματος. Τίποτα δε μπορεί να καθορίσει η κυβέρνηση στη βάση αυτής της γενικευμένης αστάθειας και των οξύτατων ανταγωνισμών και το μόνο που σταθερά επιλέγει είναι το βάθεμα της ιμπεριαλιστικής εξάρτησης, φτάνοντας αυτή τη σχέση στα πιο επικίνδυνα όρια για την υπόσταση της χώρας, την Ειρήνη και τη Δημοκρατία. Επίσης, δε ξεχνά να αντιμετωπίζει ολοένα και πιο εχθρικά τον εχθρό λαό και τις όποιες αντιστάσεις του στην πολιτική της φτώχειας και της ανεργίας, που ενισχύονται συνεχώς με νέα μέτρα.
Στην ευρύτερη περιοχή της νοτιοανατολικής Μεσογείου, μια γενικευμένη ανάφλεξη, με βάση την ιμπεριαλιστική επέμβαση, αποφεύχθηκε για την ώρα, ωστόσο οι ιμπεριαλιστικές κόντρες δε παύουν στιγμή. Σ’ αυτές τις συνθήκες, η στάση της κυβέρνησης, το τελευταίο διάστημα, γίνεται πρωτόγνωρα αντιδραστική, δουλική στα πιο επικίνδυνα ιμπεριαλιστικά σχέδια, όπως αποκάλυψαν οι δηλώσεις Βενιζέλου κατά την προετοιμασία της επέμβασης που απειλήθηκε στη Συρία αλλά και οι δηλώσεις Σαμαρά από τις ΗΠΑ, που περιγράφουν σαν το άλλο άκρο που πρέπει τώρα να χτυπηθεί, αυτούς που μιλάνε για έξοδο από ΝΑΤΟ και Ε.Ε.
Η ένταση της πολιτικής της φασιστικοποίησης, με ανοικτό πόλεμο στην αριστερά και σε ό,τι κινείται στο λαό και στη νεολαία, δεν είναι άσχετη με τις επιλογές και τις δεσμεύσεις της αστικής τάξης στα ιμπεριαλιστικά αφεντικά της. Όταν στήνονται κοινά υπουργικά συμβούλια με το κράτος δολοφόνο των Παλαιστινίων και εμπρηστή των πολέμων στη Μέση Ανατολή εδώ και δεκαετίες, όταν ο Δένδιας συζητάει για ασφάλεια μαζί τους και μια σειρά υπουργεία κλείνουν μπίζνες των σιωνιστών με τη ντόπια μεγαλοαστική τάξη και όταν ο Σαμαράς κάνει τις δηλώσεις που αναφέραμε από τις ΗΠΑ, αντιλαμβάνεται κανείς πως η στριμωγμένη στα αδιέξοδά της αστική τάξη ευθυγραμμίζεται, δίνοντας γη και ύδωρ και ταυτόχρονα προσπαθεί να βάλει το λαό στο γύψο, για να εκπληρώσει ανεμπόδιστα ό,τι της ζητηθεί, είτε στο επίπεδο του χρέους και της οικονομίας είτε στο επίπεδο της υπηρέτησης επεμβάσεων και επικίνδυνων γεωπολιτικών σχεδίων.
Το ενεργειακό σκάκι
Ζήτησε ο Σαμαράς αγωγό μεταφοράς αερίου από το Ισραήλ μαζί με το καλώδιο των 2000 ΜWAT και η Κύπρος εκλιπαρεί, επίσης, για σταθμό υγροποίησης LNG που θα τροφοδοτείται από το Λεβιάθαν και το Ταμάρ του Ισραήλ, μιας και το αέριο της Αφροδίτης είναι τελικά λίγο. Όμως, το Ισραήλ βλέπει και τη λύση αγωγού προς την Τουρκία και μέσω αυτού σύνδεση με τον ΤΑΡ.
Κουβάρι το ενεργειακό σκάκι της περιοχής, πολλές οι ορέξεις πολλών παιχτών, μα για νάνους του γεωπολιτικού ανταγωνισμού σαν την Ελλάδα και την Κύπρο, θα μείνουν μονάχα ορέξεις, εφόσον οι ισχυροί παίχτες λύνουν και δένουν με την ισχύ των αεροπλανοφόρων τους και με τους ανταγωνισμούς τους βυθίζουν ολόκληρη την περιοχή στην αστάθεια και σε μόνιμη πολεμική διάταξη. Άλλωστε η οικονομική λεηλασία χωρών από τις ντόπιες άρχουσες τάξεις και τον ιμπεριαλισμό, που εντείνεται με την κρίση, βγάζει και θα βγάζει συνεχώς στο προσκήνιο και τους λαούς στην περιοχή, όπως και σ’ όλο τον πλανήτη.
Απαντούν με δολοφονική στρατο-χούντα στην Αίγυπτο, εντείνουν τη φασιστικοποίηση και στην Τουρκία, τρομοκρατούν με τόμαχοκ και βομβαρδιστικά. Αυτή είναι η πραγματικότητα της περιοχής στη συγκυρία που διανύουμε. Και σ’ αυτή την πραγματικότητα, η αστική τάξη και το πολιτικό προσωπικό συμμαχεί με το Ισραήλ, δηλώνοντας υποταγή στη Δύση σε ό,τι του ζητηθεί και εκλιπαρεί για όποιες μπίζνες μπορεί να διασφαλίσει.
Η επιμονή των ΗΠΑ έκοψε από την αστική τάξη τις ορέξεις για τους τεράστιους αγωγούς σαν τον South Stream και έμειναν με τον ΤΑΡ των 10 δις κυβικών αζέρικου αερίου. Πολλές ελπίδες καλλιεργήθηκαν για αέριο νότια της Κρήτης, πολύς ντόρος για τις ΑΟΖ, για τη χρυσοφόρα συνεργασία με το Ισραήλ, τους αγωγούς του νότιου ρεύματος εφοδιασμού της Ευρώπης και τα σχετικά. Όμως πιθανότατα, καθώς ήδη φαίνεται, οι Iσραηλινοί, όπως και οι Kαταρινοί και άλλοι, ενδέχεται να συμμετάσχουν στη λεηλασία κάποιων φιλέτων της χώρας, να επενδύσουν στον τουρισμό τώρα που η αντεργατική επίθεση έχει φτιάξει ευνοϊκό έδαφος για καρχαρίες, ίσως και σε κάποιους ακόμη τομείς, μα μέχρι εκεί.
Τα περί ενεργειακού κόμβου, που έτσι κι αλλιώς δε θα σήμανε κανένα όφελος για τον λαό, τόσο για την Ελλάδα όσο και για την Κύπρο σιγά σιγά καταρρέουν. Δε καταρρέει, όμως, η εμπλοκή της χώρας στα πιο επικίνδυνα φιλοπόλεμα σχέδια των σιωνιστών και του ιμπεριαλισμού. Παράλληλα, με την επίσκεψη Σαμαρά στο Ισραήλ, εξελίσσονταν κοινή αεροναυτική άσκηση στην περιοχή της Αττικής. Ανάλογη άσκηση με F15 και F16 θα πραγματοποιηθεί στις 19 του Οκτώβρη δυτικά της Καλαμάτας, ενώ στην ανατολική Κρήτη, αντί για χρυσοφόρες γεωτρήσεις, ξεσκονίζονται μετά από χρόνια τα παροπλισμένα ρωσικά συστήματα S300 για βολές, στις αρχές Δεκέμβρη, όπου ΗΠΑ και Ισραήλ επιδιώκουν να τσεκάρουν τις δυνατότητές τους. Ο Αβραμόπουλος, στο πλαίσιο της στρατιωτικής συνεργασίας επισκέπτεται το Ισραήλ τέλος Οκτώβρη, ενώ ο Γ.Γ. του ΝΑΤΟ Φογκ Ράσμουσεν, σε πρόσφατη συνάντησή του στην Αθήνα με τον Σαμαρά, δήλωσε πως «ένα πράγμα δεν έχει αλλάξει, η αφοσίωση της Ελλάδας στη συμμαχία».
Αυτό άλλωστε αποδείκνυε η δέσμευση της ελληνικής κυβέρνησης να διαθέσει στο ΝΑΤΟ στρατιωτικές δυνάμεις και μέσα στο πλαίσιο του ιμπεριαλιστικού δόγματος της «έξυπνης άμυνας».
Δε χρειάζεται, βέβαια, να μιλήσουμε για την προθυμία του πολιτικού προσωπικού για τη μετατροπή της χώρας, ανά πάσα στιγμή, σε πολεμικό ορμητήριο με τις βάσεις αλλά και με τη χρήση κάθε σημείου της ελληνικής επικράτειας.
Κυπριακό: νέο δημοψήφισμα στα σκαριά
Βασική πλευρά ένταξης της Κύπρου καθολικά, μόνιμα και σταθερά στους δυτικούς σχεδιασμούς είναι η «επίλυση» του κυπριακού στο πλαίσιο μιας «λύσης» ανάλογης του κακόφημου σχεδίου Ανάν. Μιας «λύσης» που θα καταργεί κάθε έννοια ανεξαρτησίας του κυπριακού κράτους, θα νομιμοποιεί τη διχοτόμηση και θα το καθιστά ένα ιμπεριαλιστικό προτεκτοράτο. Η περίπτωση του Αναστασιάδη, μετά μάλιστα το σκάσιμο της κυπριακής φούσκας, και η προθυμία συνεργασίας της ελληνικής κυβέρνησης σε ό,τι πουν ΗΠΑ – Ε.Ε., κάνουν τη συγκυρία ευνοϊκή, για να προχωρήσουν οι ιμπεριαλιστές τα σχέδια σταθεροποίησης του ελέγχου τους στο νησί, που πρόκειται να τα ονομάσουν σχέδια «επίλυσης» του κυπριακού.
Βέβαια, οι περιπλοκές όχι μόνο δεν αποκλείονται μα είναι και το πιο πιθανό. Αυτό το λέμε, τόσο γιατί το λεγόμενο κυπριακό ζήτημα είναι περίπλοκο, 40 χρόνια μετά από την εισβολή του Αττίλα, αλλά και γιατί, στην ευρύτερη περιοχή, ο ιμπεριαλιστικός ανταγωνισμός και η αστάθεια που δημιουργεί όχι μόνο δε λύνει προβλήματα αλλά δημιουργεί συνεχώς καινούρια.
Ωστόσο, από πλευράς ΗΠΑ, έχει τεθεί χρονοδιάγραμμα για συμφωνία εντός του 2013 και για δημοψήφισμα το Μάρτη του 2014. Ούτε η επιστροφή της πόλης φάντασμα Αμμοχώστου, όποτε και αν γίνει, ούτε η συμμόρφωση της Τουρκίας στο ευρωπαϊκό κεκτημένο, με το άνοιγμα λιμανιών και αεροδρομίων στην κυπριακή αστική τάξη, δεν εμπνέουν την ελληνοκυπριακή κοινότητα που ζει τα δεινά των μνημονίων, που απλώνουν τη φτώχεια, με την ανεργία να αυξάνεται και να ξεπερνά ήδη το 20%.
Αντίστοιχα, οι άνθρωποι της δουλειάς στο βόρειο τμήμα του νησιού (τουρκοκύπριοι), που ζουν μόνιμα στη φτώχεια, δεν εμπνέονται από μεθοδεύσεις της Τουρκίας και των ιμπεριαλιστών.
Ο Βενιζέλος και ο Νταβούτογλου στις ΗΠΑ συμφώνησαν σε άμεση εμπλοκή της Ελλάδας και της Τουρκίας στο πνεύμα των συμφωνιών της Ζυρίχης, που ξεσήκωσαν τότε τον κυπριακό αλλά και τον ελληνικό λαό. Ο Βενιζέλος και όλο το αστικό πολιτικό προσωπικό στην Ελλάδα είναι πρόθυμοι, όπως είπαμε, για ό,τι τους ζητηθεί από τους ιμπεριαλιστές. Έτσι όπως έχει διαμορφωθεί το πλαίσιο εξάρτησης της χώρας σήμερα, θα δέχονταν όχι μόνο το σχέδιο Ανάν του 2004, μα και πολύ χειρότερες απαιτήσεις των ιμπεριαλιστών για την Κύπρο. Νιώθουν να τους είναι βάρος το κυπριακό πρόβλημα, που δημιουργήθηκε με αδιαμφισβήτητη ευθύνη της αστικής τάξης της Ελλάδας. Την ίδια στιγμή, προθυμοποιούνται και ανοίγουν δρόμους για τετραμερείς διαπραγματεύσεις, σαφώς υπαγορευμένες από τις ΗΠΑ. Όμως, για την κυβέρνηση Αναστασιάδη, τα ζητήματα μπαίνουν διαφορετικά. Το βροντερό όχι του κυπριακού λαού στο σχέδιο Ανάν μπορεί να μη μπόρεσε να μετεξελιχτεί σε ένα λαϊκό αντιιμπεριαλιστικό κίνημα αλλά όμως ιστορικά έχει υπάρξει. Σήμερα, βέβαια, τα πράγματα είναι διαφορετικά. Δύσκολα, από κάθε άποψη, για το λαό της Κύπρου, όπως και για όλους τους λαούς της περιοχής. Το γενικότερο κλίμα είναι διαφορετικό και η ιμπεριαλιστική τρομοκρατία καλά κρατεί. Άλλο τόσο, όμως, η δύσκολη πραγματικότητα που βιώνει ο κυπριακός λαός γκρεμίζει αυταπάτες για την Ε.Ε. και τους δυτικούς «οραματισμούς» του Αναστασιάδη.
Όλα αυτά, καθώς και οι εξελίξεις στην ευρύτερη περιοχή, κάνουν δύσκολο το έργο που ουσιαστικά έχει χρεωθεί από την εκλογή της η κυβέρνηση Αναστασιάδη. Οι διαπραγματεύσεις, για την ώρα, δεν είναι καθόλου σίγουρο πως θ’ αρχίσουν στις 4 Νοέμβρη, όπως έχει συμφωνηθεί, μιας και δεν υπάρχει συμφωνία για το κοινό ανακοινωθέν...
Οι λαοί δεν έχουν ανάγκη από προστάτες!
Συνολικότερα έτσι κι αλλιώς, σε μας τουλάχιστον, είναι ξεκάθαρο πως λύση στο κυπριακό με ιμπεριαλιστική υπαγόρευση δε μπορεί να υπάρξει. Από την άλλη, το νησί της Αφροδίτης παραμένει έρμαιο του ιμπεριαλιστικού ανταγωνισμού. Με τις εγγλέζικες βάσεις που παγιώνονται, με τους Ρώσους που φεύγουν αλλά παραμένουν και τον Αναστασιάδη να ετοιμάζει ταξίδι στη Μόσχα, με τους γερμανογάλλους που εισβάλλουν μέσω Ε.Ε., με τις ΗΠΑ που απαιτούν καθοριστικό λόγο, χειριζόμενοι τις αντιθέσεις στην ευρύτερη περιοχή, από θέση ισχύος των αεροπλανοφόρων τους.
Η λύση του κυπριακού προβλήματος, 40 χρόνια μετά την εισβολή, έχει φορτωθεί τόσο με την παγίωση τετελεσμένων καταστάσεων όσο και με την αναταραχή από τον άγριο ιμπεριαλιστικό ανταγωνισμό και τον πόλεμο που δε σταματά στην ευρύτερη περιοχή. Η κυπριακή αστική τάξη κάνει κινήσεις και σχεδιασμούς με το Χριστόφια ή τον Αναστασιάδη στο πλαίσιο της εξάρτησης και για την υπηρέτηση των συμφερόντων της ντόπιας πλουτοκρατίας, που σε καμιά περίπτωση δεν οδηγούν σε απαλλαγή από τους θανάσιμους κινδύνους που απειλούν την Κύπρο και το λαό της.
Είχαμε μιλήσει σε άρθρα της Π.Σ. για τους ακροβατισμούς σε σχέση με το αέριο. Τότε, άλλοι της αριστεράς μας ή καμάρωναν για την πολυδιάστατη πολιτική της Αριστερής κυβέρνησης της Κύπρου (ΣΥΡΙΖΑ) ή δε τολμούσαν να κριτικάρουν το σ. Χριστόφια (ΚΚΕ). Ωστόσο κάποια πράγματα ήταν ξεκάθαρα και τότε και αποκαλύφθηκαν και είναι και τώρα…
Και απ’ αυτά το πιο σημαντικό είναι πως δεν υπάρχει λύση του κυπριακού έξω από κοινούς αντιιμπεριαλιστικούς αγώνες ελληνοκυπρίων και τουρκοκυπρίων. Μιλάμε για λαϊκούς αγώνες κόντρα στα ντόπια καθεστώτα της εξάρτησης και της εκμετάλλευσης, του κόσμου της δουλειάς στο βορρά και στο νότο του νησιού. Αγώνες δύσκολους και απαιτητικούς, που μόνο αυτοί όμως μπορούν να ενώσουν ξανά τις δύο κοινότητες, όπως έχει συμβεί και στο παρελθόν.
Σίγουρα οι συσχετισμοί στις μέρες μας είναι αρνητικοί για τους λαούς. Ας μην έχουμε αυταπάτες, όμως, ότι υπάρχουν άλλες πραγματικές λύσεις για την Κύπρο και το λαό της, έξω απ’ αυτή που μπορεί να δώσει η λαϊκή αντιιμπεριαλιστική πάλη. Οι εξελίξεις στην Κύπρο αφορούν άμεσα το λαό της χώρας μας. Η στάση της ελληνικής αστικής τάξης και στο κυπριακό και συνολικά στα τεκταινόμενα στην περιοχή είναι τυχοδιωκτική και ιδιαίτερα επικίνδυνη.
Οι αγώνες του λαού μας για μεροκάματο και για το σύνολο των κοινωνικών και δημοκρατικών του δικαιωμάτων θα δυναμώσουν, εφόσον σπάσουν την ιδεολογική και όχι μόνο τρομοκρατία της κυβέρνησης Σαμαρά που βγάζει στην παρανομία την αντιιμπεριαλιστική πάλη και κάθε λαϊκή κινητοποίηση.
Η αριστερά μας δυστυχώς έχει από καιρό συμμορφωθεί στις απαγορεύσεις. Ο λαός μας, όμως, κάθε άλλο παρά έχει πει την τελευταία του λέξη…
Ας τον εμπιστευτούμε και ας δοθούμε ολόψυχα στη μετωπική συγκρότηση συνεργασίας που, χωρίς αυταπάτες και κόντρα σε κάθε λογής απαγορεύσεις και αρνητικούς συσχετισμούς, θέλει να συμβάλλει στο δυνάμωμα της λαϊκής αντίστασης.
Προλεταριακή Σημαία
5 σχόλια:
"Μιας «λύσης» που θα καταργεί κάθε έννοια ανεξαρτησίας του κυπριακού κράτους, θα νομιμοποιεί τη διχοτόμηση και θα το καθιστά ένα ιμπεριαλιστικό προτεκτοράτο"
Η Κύπρος είναι τυπικά ανεξάρτητο κράτος και θα παραμείνει και μετά το σχέδιο ΑΝΑΝ ως τέτοιο, "τύποις" ανεξάρτητo.
Τώρα ότι το σχέδιο Ανάν θα την καταστήσει ιμπεριαλιστικό προτεκτοράτο είναι τουλάχιστον αστείο για ένα κράτος το οποίο δεν ελέγχει το 40% της επικράτειάς του (το 37% λόγω της τουρκικής εισβολής και 3% το οποίο θεωρείται κυρίαρχο αγγλικό έδαφος (οι Βρετανικές Βάσεις δηλαδή)). Επιπλέον έχει δοτό Σύνταγμα το οποίο καθορίζει τρεις εγγυήτριες δυνάμεις που μπορούν να επέμβουν...για το καλό του και που εάν δεν κάνω λάθος πρόκειται για Σύνταγμα το οποίο δεν έχει το δικαίωμα να αναθεωρήσει η Κυπριακή Κυβέρνηση/Βουλή. Κατά τα άλλα το νέο σχέδιο Ανάν θα καταστήσει την Κύπρο προτεκτοράτο.
Ναι, θα νομιμοποιήσει τη διχοτόμηση, και αυτό θα κάνει τα πράγματα ακόμη χειρότερα για τον κυπριακό λαό αλλά δεν πρόκειται τώρα να αλλάξει το καθεστώς του κυπριακού κοινωνικού σχηματισμού που είναι πλήρως εξαρτημένος από τον ιμπεριαλιστικό παράγοντα τόσο άμεσα (Βάσεις, Ξένα Κεφάλαια, δέσμιοι του αγγλικού τουρισμού, ΕΕ) όσο και έμμεσα, μέσω του ελέγχου Ελλάδας και Τουρκίας στις δυο κοινότητες.
Ο αντιιμπεριαλιστικός αγώνας του λαού της Κύπρου δεν μπορεί παρά να είναι και αντικαπιταλιστικός πηγαίνοντας κόντρα όχι μόνο στην ύπαρξη των βάσεων ή της επαναφοράς ενός σχεδίου Ανάν αλλά και στις πολιτικές του ντόπιου κεφαλαίου που με πρόσχημα την κρίση βαθαίνει την εκμετάλλευσή του. Ως προς το τελευταίο ήδη έχουν γίνει βήματα με απεργίες σε επιμέρους κλάδους και επιχειρήσεις. Η τέτοια ταξική απάντηση απέναντι στο ντόπιο κεφάλαιο, το οποίο εκφράζει σε μεγάλο βαθμό τις επιθυμίες και του ξένου κεφαλαίου, πέραν της συνειδητοποίησης που επιφέρει στις λαϊκές μάζες και η οποία δυνητικά μπορεί να εκφραστεί και σε ανώτερο επίπεδο αμφισβητώντας τόσο την κηδεμονία Ελλάδας και Τουρκίας όσο και την ιμπεριαλιστική εξάρτηση (Αγγλίας-ΗΠΑ), μπλοκάρει τις πολιτικές του κεφαλαίου και του ιμπεριαλισμού στην πράξη. Το σχέδιο Ανάν εφαρμόζεται εδώ και σχεδόν 10 χρόνια σε επίπεδο ντόπιας κεφαλαιοκρατίας με επενδύσεις και εξαγορά γης και στις δυο πλευρές, από τους ίδιους κεφαλαιοκράτες οι οποίοι απολύουν, κόβουν μισθούς ή αφήνουν απλήρωτους τους εργαζομένους με πρόσχημα την κρίση και τα μνημόνια και που στήριξαν τόσο το πρώτο σχέδιο Ανάν αλλά και προφανώς και το επόμενο.
Χ.
Ή είναι προτεκτοράτο (αν κατάλαβα καλά από το ξεκίνημα του σχολίου σου αυτό υποστηρίζεις), ή είναι "πλήρως εξαρτημένος", ή "εκφράζει ως ένα βαθμό τις επιθυμίες του ξένου κεφαλαίου".
Τι από τα τρία ισχύει;
Κ.
Το ότι το ντόπιο κεφάλαιο, επιχειρεί να εκφράσει πέρα από τα δικά του συμφέροντα αυτά του ξένου κεφαλαίου, αν όχι κύρια αυτά του ξένου κεφαλαίου και τα δικά του έπονται, δείχνει την εξάρτηση και όχι κάτι διάφορο.
Τώρα το τι διαφορά έχει η πλήρης εξάρτηση από ένα προτεκτοράτο προσωπικά δεν ξέρω, μπορείς να μου πεις εσύ K. που εντοπίζεις τη διαφορά;
Επίσημος ορισμός προτεκτοράτου: "Ο όρος Προτεκτοράτο σημαίνει κάποια εδαφική κατοικήσιμη περιοχή που ελέγχεται (ή κυριαρχείται κατά διάφορους βαθμούς) από μία ή περισσότερες "προστατεύουσες" [προστάτιδες] (protecting) Δυνάμεις."
Χ.
Εκτός από τα λεξικά υπάρχει και πολιτική. Με τον όρο προτεκτοράτο έχει καθιερωθεί να αναφερόμαστε στις αποικίες.
Όποια χώρα είναι εξαρτημένη δεν είναι απαραίτητο να είναι και προτεκτοράτο.
Ο λόγος που πρέπει να προσέχουμε κάποιες φορές και τη λεπτομέρεια έχει να κάνει με το τι επιλέγουμε να παλέψουμε.
Συμφωνώ μαζί σου σε αυτά που λες για τον αντικαπιταλιστικό αγώνα, σε χώρες σαν τη Κύπρο και την Ελλάδα, όπου η αστική τους τάξη είναι εξαρτημένη από τους ιμπεριαλιστές και παρά τις όποιες τους επιδιώξεις ή προσπάθειες να ανοιχτούν κι αλλού τελικά ακολουθούν αυτό που τους επιβάλουν άλλοι, ο αντικαπιταλιστικός αγώνας είναι απαραίτητη προϋπόθεση για τον αντιιμπεριαλιστικό.
Αν όμως μιλάγαμε για προτεκτοράτο τότε θα μιλάγαμε για εθνικοαπελευθερωτικό αγώνα.
Στην πολιτική οι αποικίες λέγονται αποικίες. Θα μπορούσε να πει κανείς πως στην πολιτική χρησιμοποιήθηκε ο όρος στην μετα(;)-αποικιακή περίοδο, αυτή που ο Μάο αποκάλεσε νεο-αποικιοκρατία. Και τη δεκαετία του '60 η Κύπρος δομήθηκε ξεκάθαρα ως νεο-αποικία.
Αλλά ας πούμε πως έχω λάθος. Με ποιο τρόπο η απλά εξαρτημένη Κύπρος γίνεται προτεκτοράτο με το σχέδιο Ανάν; Χάνει τα κυριαρχικά της δικαιώματα, και ποια; Μια χώρα στην οποία έχουν το δικαίωμα να εισβάλουν όχι μια αλλά τρεις χώρες, που δεν έχει καν το δικό της, υπό την έννοια της διαμόρφωσης και τροποποίησής του, Σύνταγμα, που το 40% των εδαφών της τα ορίζουν άλλοι, στο οποίο υπάρχουν 4 ξένοι στρατοί (οι 3 με τις ευλογίες της), είναι απλά εξαρτημένη;
Σε μια αποικία όντως χρειάζεται απελευθερωτικός αγώνας. Αλλά η περίοδος των αποικιών έχει καλώς ή κακώς περάσει (έχουν μείνει ελάχιστες βέβαια κυρίως στους Ωκεανούς. Στην περίπτωση των νεο-αποικιών (παρότι μετά από μισό αιώνα μόνο νεο- δεν είναι οι πιο πολλές, παρότι προστίθενται κατά καιρούς καινούργιες) ο ιμπεριαλισμός δρα κυρίως μέσα από το ντόπιο κεφάλαιο και πολιτικό προσωπικό. Ακόμη και το πρώτο σχέδιο Ανάν, είχε ως κύριους υποστηρικτές του - επίσημα - μερίδες του κυπριακού πολιτικού και οικονομικού κατεστημένου και όχι τους αμερικάνους. Το γεγονός πως η πάλη εναντίον τους θα επιφέρει χτύπημα στον ιμπεριαλισμό ακόμη κι αν δεν γίνεται άμεσα αντιληπτό από τον κυπριακό λαό είναι στην ουσία και αντιιμπεριαλιστική πάλη.
Χ.
Δημοσίευση σχολίου