Μάθαμε όμως, με αφορμή την κόντρα για τις υποκλοπές των ΗΠΑ στην Ευρώπη, πως η χώρα μας είναι πρώτη στη λίστα 19 περιοχών της Ευρώπης όπου λειτουργούν οι ειδικές μονάδες συλλογής πληροφοριών (special collection service) που δουλεύουν για λογαριασμό της NSA και της CIA. Ξέρουμε επίσης ότι η χώρα αποτελεί προκεχωρημένο φυλάκιο για τα πολεμικά σχέδια των ΗΠΑ-ΝΑΤΟ στην περιοχή. Ζήσαμε και ζούμε την κρίση χρέους και τη σχετική «σωτηρία» που καταστρέφει και δολοφονεί τη ζωή και το μέλλον των ανθρώπων της δουλειάς. Τη «σωτηρία» των γνωστών γιατρών του ΔΝΤ που συμπράξανε γι’ αυτήν με την Ε.Κ.Τ. και την Ε.Ε. Μετατρέψανε τη χώρα και το λαό της σε πεδίο του λυσσαλέου ανταγωνισμού τους για το φόρτωμα των συνεπειών της κρίσης, της κόντρας ευρώ–δολαρίου και όλα αυτά σε σύμπλεξη με τον επικίνδυνο γεωπολιτικό ανταγωνισμό στην ευρύτερη περιοχή. Παρακολουθούμε τις καταιγιστικές και επικίνδυνες εξελίξεις στην Κύπρο… όπου και εκεί οι βάσεις, τα καλώδια οπτικών ινών και τα προηγμένα μηχανήματα της τηλεματικής καλά κρατούν.
Κοντολογίς η χώρα μας, όπως και η Κύπρος, χάριν των επιλογών της αστικής τάξης, βρίσκεται επικίνδυνα μπλεγμένη και αποτελεί πεδίο βολής φτηνό στη φάση του πιο άγριου παγκόσμιου ιμπεριαλιστικού ανταγωνισμού που συμπλέκεται και παροξύνεται με την κρίση. Είναι κρίσιμο σταυροδρόμι η χώρα, μα δεν είναι κυρίως αυτό. Ούτε βέβαια οι ιμπεριαλιστές μισούν με τόσο ιδιαίτερο τρόπο το λαό μας και αντιμετωπίζουν έτσι τη χώρα.
Μια παράμετρος που εξηγεί πολλά απ’ αυτά που συμβαίνουν είναι το γεγονός πως η αστική τάξη κυριάρχησε με το βομβαρδισμό της Αθήνας από τους Άγγλους και με τις ναπάλμ των ΗΠΑ σε Γράμμο–Βίντσι. Έκατσε στο σβέρκο του λαού ανεχόμενη αμερικάνους δικαστές στα στρατοδικεία της, κόκκινες προβιές, παλάτια, πραξικοπήματα. Ανέχτηκε ακόμη και την τραγωδία του κυπριακού λαού με κόστη και για την ίδια, χάριν της πολιτικής τού «ανήκομεν στη Δύση». Να πώς εξηγείται η σύγχρονη ελεεινότητα του Πάγκαλου που προσπάθησε με τη δήλωσή του, πως τάχα σαν ΥΠΕΞ έκανε υποκλοπές στην πρεσβεία των ΗΠΑ, να απαλύνει τη δύσκολη θέση στην οποία βρέθηκαν οι ΗΠΑ μετά τις σχετικές περί υποκλοπών αποκαλύψεις Σνόουντεν. Ελεεινότητα ενδεικτική της τάξης που εκπροσωπεί. Τους κατασκόπευε άραγε όταν παρέδιδε τον Οτσαλάν; Μήπως κατά την κρίση στα Ίμια; Ή μήπως στην ταράτσα της η ελληνική πρεσβεία στις ΗΠΑ διαθέτει μηχανισμούς υψηλής τηλεματικής και τα έχει όλα και ανά πάσα στιγμή on line;
Η αστική τάξη είναι βαθιά εξαρτημένη νέτα σκέτα και γι’ αυτό, πέρα απ’ όλα τ’ άλλα, ποτέ δεν είχε δικιά της στρατηγική. Να γιατί ο Στουρνάρας λέει σήμερα πως η μόνη δομημένη πολιτική στη χώρα είναι αυτή του μνημονίου. Το καθεστώς της εξάρτησης εκμεταλλεύεται και καταπιέζει τον εχθρό λαό με τις πλάτες των προστατών του και πάντα ποντάρει στην εύνοιά τους και σ’ ό,τι τέλος πάντων προκύψει από τις πολιτικές τους. Όσο στριμώχνεται από τις πολιτικές και τους ανταγωνισμούς των ιμπεριαλιστών άλλο τόσο παραδίδει το λαό και τη χώρα στις απαιτήσεις τους. Σ’ αυτή τη βάση συγκροτήθηκε ιστορικά η αστική τάξη και κάτι τέτοιο σήμερα είναι ολοφάνερο στον ίδιο το λαό και πολύ περισσότερο σ’ αυτούς που τολμούν να δουν την πραγματικότητα μπαίνοντας μπροστά για την ανατροπής της. Σ’ αυτή τη βάση συγκροτεί τις όποιες συμμαχίες μπορεί κάθε φορά με τα μεσοστρώματα, αυτή την κουλτούρα της υποτέλειας θέλει να περάσει ακόμη και στο λαό.
Να γιατί η εργατική τάξη, που παντού συγκροτείται στη βάση της σχέσης κεφάλαιο– εργασία και πουθενά έξω απ’ αυτήν, στη χώρα μας και στις εξαρτημένες χώρες είναι αναγκαίος για τη συγκρότησή της και ο αντιιμπεριαλιστικός προσανατολισμός. Να γιατί ΚΚΕ, ΣΥΡΙΖΑ, ΑΝΤΑΡΣΥΑ, αρνούμενοι την επαναστατική προοπτική, αρνούνται την πάλη ενάντια στην ιμπεριαλιστική εξάρτηση και δίνουν ο καθένας με τον τρόπο του εξετάσεις στο σύστημα.
Οι αντιθέσεις ΗΠΑ-Γερμανίας
Με αφορμή τις αποκαλύψεις Σνόουντεν για τις υποκλοπές 70.000.000 συνδιαλέξεων Γάλλων σ’ ένα μήνα, την παρακολούθηση του κινητού της Μέρκελ και μια σειρά άλλες «αθέμιτες» πράξεις των ΗΠΑ κατά συμμάχων, ξεσηκώθηκε θύελλα αντιδράσεων στην Ευρώπη.
Αν οι Γάλλοι και ιδιαίτερα οι Γερμανοί μέσω «Σπίγκελ» τράβηξαν την κόντρα με βάση και το συνολικότερο ανταγωνισμό τους με τις ΗΠΑ, από την άλλη μεριά η στάση της ελληνικής κυβέρνησης, που τήρησε σιγή ιχθύος, είναι επίσης χαρακτηριστική. Όμως εκείνο που πιθανότατα να σηματοδοτεί νέο κύκλο πολιτικών αναταράξεων στο έτσι κι αλλιώς ασταθές πολιτικό σκηνικό της χώρας, σοβαρότατες σε σχέση μ’ αυτές που δεν προκάλεσε η μομφή του ΣΥΡΙΖΑ, είναι το άνοιγμα ξανά της υπόθεσης των υποκλοπών 2004-2005. Παράλληλα ανοίγει και η υπόθεση παρακολούθησης του Καραμανλή με το λεγόμενο σχέδιο «Πυθία», που έβλεπε, σύμφωνα με μια σειρά αναφορές, έως και δολοφονία του και το οποίο είχαν αποκαλύψει τότε ρώσικες υπηρεσίες. Ο εισαγγελέας έχει ζητήσει δικαστική συνδρομή από τις ΗΠΑ μια και τα κινητά των υποκλοπών βρέθηκαν να έχουν κλήσεις με το Μέριλαντ των ΗΠΑ όπου εδρεύει η NSA. Η υπόθεση είχε καταγγελθεί επίσημα το Μάρτη 2005 με συνέντευξη των τριών αρμοδίων υπουργών της κυβέρνησης Καραμανλή. Παράλληλα ζητείται, στο πλαίσιο δικαστικής συνδρομής, από τη Ρωσία η κατάθεση του υπευθύνου της ρώσικης μυστικής υπηρεσίας που υπέδειξε στις ελληνικές αρχές το σχέδιο παρακολούθησης του Καραμανλή.
Το πιο σημαντικό είναι πως έχει κληθεί στο πλαίσιο της δικαστικής έρευνας για απολογία ο γραμματέας του ΠΑΣΟΚ στα χρόνια του Γ. Παπανδρέου Μ. Καρχιμάκης, κατηγορούμενος για παραβίαση απορρήτου των μυστικών της πολιτείας. Σύμφωνα με τη «Real news», ο δικαστικός λειτουργός πριν στείλει την κλήση για απολογία στον Καρχιμάκη σε αιφνιδιαστική έρευνα στο σπίτι του βρήκε διαβαθμισμένα απόρρητα έγγραφα της πολεμικής αεροπορίας και μια σειρά έγγραφα για τα σκάνδαλα της κυβέρνησης Καραμανλή τα χρόνια 2005-2007.
Είμαστε απ’ αυτούς που από τις στήλες της εφημερίδας μας σε σειρά άρθρων καταγγέλλαμε τις ιμπεριαλιστικές κόντρες και τις ωμές επεμβάσεις των ΗΠΑ στη χώρα τα χρόνια που μέσω του Μπράιζα καταπατούνταν αθόρυβα κάθε έννοια εθνικής ανεξαρτησίας προκειμένου ν’ αποτραπεί η ρώσικη διείσδυση μέσω των αγωγών. Δεν γίναμε ούτε θα γίνουμε συνωμοσιολόγοι, αλλά ποτέ δεν είχαμε αυταπάτες για το γεγονός πως η χώρα μας με γνώση και συναίνεση της αστικής τάξης ήταν ξέφραγο αμπέλι για τη CIA και κάθε λογής χαφιεδο-μηχανισμούς και υπηρεσίες. Ούτε τώρα θα μπούμε σε σενάρια. Η σοβαρότατη υπόθεση των υποκλοπών με την αποκάλυψη της εμπλοκής Καρχιμάκη, στενού συνεργάτη του Γ. Παπανδρέου, αποκτά ουρές στο σημερινό πολιτικό σκηνικό. Δεν γνωρίζουμε καν αν μια τέτοια υπόθεση θα ανοιχτεί, με ποιο σκοπό και στόχευση και μέχρι πού ή αν θα ξανακουκουλωθεί. Ακούγεται ότι το αλλοδαπό άτομο που αναζητούν οι δικαστικές αρχές και σχετίζεται με τις υποκλοπές και το σχέδιο «Πυθία» είναι ο γνωστός άνθρωπος των ΗΠΑ που έδρασε δίπλα στον Γ. Παπανδρέου από τα χρόνια που ήταν ΥΠΕΞ του Σημίτη.
Βρόμικες και επικίνδυνες κόντρες πάντα στις πλάτες του λαού
Να υποθέσουμε πως η κόντρα ΗΠΑ–Γερμανίας έχει χοντρύνει τόσο που κάποιοι στην Ελλάδα βαθαίνουν επί της ουσίας και πολύ συγκεκριμένα τις γενικές αποκαλύψεις του Σνόουντεν… Σίγουρα είμαστε σε περίοδο εξαιρετικά ρευστή και οι δεδομένες και ισχυρές ιμπεριαλιστικές κόντρες κανείς δεν ξέρει μέχρι πού θα φτάσουν. Όμως αν κάποιοι ήδη βγάζουν τ’ άπλυτα των ανθρώπων των ΗΠΑ στο φως, τότε πώς θ’ αντιδράσουν οι ΗΠΑ; Να περιμένουμε ξανά προσπάθεια μερικής έστω καθόδου των Ρώσων ιμπεριαλιστών στη χώρα στο πλαίσιο της ενίσχυσης των σχέσεών τους με τη Γερμανία; Να πρόκειται για προσπάθεια επαναφοράς στο πολιτικό σκηνικό του Καραμανλή ως ήρωα της δεξιάς πολυκατοικίας, όπως έγραψε το «Βήμα» από πέρυσι το Μάρτιο; Ή απλούστατα όλα αυτά τα εξόχως αποκαλυπτικά που προκύπτουν θα ξανά-κουκουλωθούν στο πλαίσιο του προσωρινού έστω τωρινού πολιτικού συμβολαίου που ενδέχεται μετά και την πρόταση μομφής να κρατήσει τουλάχιστον κάμποσους μήνες;
Όπως και να έχει η πραγματικότητα, για το λαό της χώρας μας θα γίνει ακόμη πιο επώδυνη. Γιατί οι ιμπεριαλιστές διαγκωνίζονται για τη λεηλασία, τον έλεγχο της χώρας και τη χρήση της ως πεδίου βολής φτηνού. Και όλοι τους αδιαφορούν για κάθε έννοια σεβασμού εθνικής ανεξαρτησίας ή για το λαό μας που υποφέρει στη φτώχεια, την ανεργία και θα υποφέρει στο κρύο παρά τις μεγάλες ενεργειακές μπίζνες που στήνονται με έντονους και επικίνδυνους διαγκωνισμούς.
Μόνο ο λαϊκός ξεσηκωμός μπορεί να αναγκάσει ντόπιους και ξένους δυνάστες του λαού να τον υπολογίζουν και να τον αντιμετωπίζουν διαφορετικά. Μόνο η ανάπτυξη αντικαπιταλιστικού – αντιιμπεριαλιστικού κινήματος, κινήματος Αντίστασης–Διεκδίκησης–Ανατροπής των αρνητικών συσχετισμών, μπορεί ν’ αλλάξει τα πράγματα στη χώρα. Όπως τότε με τον ξεσηκωμό του ’73 που, όσο ανατροφοδότησε το μαζικό λαϊκό κίνημα της χώρας για κάμποσα χρόνια, ο λαός έγινε υπολογίσιμος και πέτυχε νίκες.
40 χρόνια μετά πρέπει να αψηφήσουμε ξανά τη σιγή νεκροταφείου και τη νομιμότητα του συστήματος που βγάζει ξανά τα αντιιμπεριαλιστικά αιτήματα στην παρανομία. 40 χρόνια μετά οι ΗΠΑ του Ομπάμα και συνολικά ο ιμπεριαλισμός ληστεύει, καταπιέζει και δολοφονεί λαούς σ’ όλο τον πλανήτη, μ’ ακόμη πιο βάρβαρο τρόπο. Το ντόπιο καθεστώς της εξάρτησης και της εκμετάλλευσης δεν είναι πια χούντα, μα έστω και με κοινοβουλευτικό μανδύα εκφασίζεται συνεχώς, καταστρέφει τη ζωή των ανθρώπων της δουλειάς και προσφέρει εκδούλευση στα πιο βρόμικα και επικίνδυνα σχέδια των φονιάδων των λαών…
Κόντρα λοιπόν στο ζόφο, κόντρα στον κυνισμό και την ελεεινότητα κάθε Πάγκαλου του συστήματος και χωρίς αυταπάτες, ας συμβάλουμε επίμονα και αποφασιστικά για να μπει ξανά ο λαός μας στο δρόμο του Νοέμβρη.
πηγή: Προλεταριακή Σημαία
10 σχόλια:
Αν αγαπάς τους φίλους σου, ενθάρρυνέ τους να γραφτούν συνδρομητές στην ΚΟΜΕΠ. Όχι για το κόμμα. Για τους ίδιους. Θα μπορούσαν να μάθουν να σκέφτονται.
Από το "Η πορεία αποκατάστασης του επαναστατικού χαρακτήρα του ΚΚΕ"
Κείμενο του ΠΓ της ΚΕ του ΚΚΕ
ΚΟΜΕΠ, 2013, τευχ. 6
Στο "Δοκίμιο Ιστορίας του ΚΚΕ, τομ. Β', 1949-1968" αναφέρεται ότι η 12η Ολομέλεια αποτελεί σημαντικό σταθμό στην ιστορία του Κόμματος γιατί υπερασπίστηκε τις αρχές του μαρξισμού-λενινισμού, άφησε κομμουνιστικά αντανακλαστικά παρά τις σοβαρές αντιφάσεις που περιείχε η στρατηγική. Το Πρόγραμμα που επεξεργάστηκε το 9ο συνέδριο του ΚΚΕ (Δεκέμβρης 1973) διατηρεί σοβαρά προβλήματα στρατηγικής, εξαιτίας και των αρνητικών επιπτώσεων του 20ού Συνεδρίου του ΚΚΣΕ στην πολιτική γραμμή του Κόμματος και στο διεθνές κομμουνιστικό κίνημα. Τα βασικά προβλήματα εστιάζονται: Στα δύο στάδια της επαναστατικής διαδικασίας, στην αντίληψη ότι μια κυβέρνηση στο έδαφος του καπιταλισμού μ' ένα "μεταβατικό πρόγραμμα" μπορεί να ανοίξει την επαναστατική διαδικασία, να διαπαιδαγωγήσει επαναστατικά την εργατική τάξη. Στην εκτίμηση για το χαρακτήρα της διαπλοκής και της συνεργασίας του εγχώριου και ξένου κεφαλαίου, για το επίπεδο ανάπτυξης του ελληνικού καπιταλισμού και τη θέση του στο διεθνές ιμπεριαλιστικό σύστημα. Αυτά τα προβλήματα θεωρητικού χαρακτήρα, με επιπτώσεις όμως στη χάραξη της στρατηγικής και στη διαμόρφωση του Προγράμματος, έλκουν την καταγωγή τους από την περίοδο πριν τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, αφορούν το διεθνές κομμουνιστικό κίνημα, αποφάσεις της Γ' Διεθνούς, όπως έχουμε εκτιμήσει στο 18ο Συνέδριο, στο Δοκίμιο, στη Διακήρυξη της ΚΕ για τον αντιφασιστικό αγώνα στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο κλπ.
[...]
Η λαθεμένη, από την πλευρά του ΚΚΕ, εκτίμηση της ανάπτυξης του ελληνικού καπιταλισμού επηρεάζεται επίσης από τις μεταπολεμικές ενδοαστικές αντιθέσεις, την αντιπαράθεση τμήματος αστικών πολιτικών δυνάμεων στην Ελλάδα με τις ΗΠΑ σε σχέση με το πρόγραμμα εκβιομηχάνισης και της αποτελεσματικότερης αξιοποίησης των αμερικανικών εισροών, για τη σταθεροποίηση του καπιταλισμού στην Ελλάδα και τη στέρεη ενσωμάτωσή της στα ιμπεριαλιστικά συμφέροντα των ΗΠΑ στην ευρύτερη περιοχή.[1]
Το ίδιο επέδρασαν οι αντιρρήσεις που εκφράστηκαν από τμήματα των αστικών δυνάμεων την περίοδο που ξεκίνησε η συζήτηση για την ένταξη της Ελλάδας στην ΕΟΚ, με πυρήνα της αντιπαράθεσης το αν η Ελλάδα ήταν έτοιμη από την άποψη της οικονομικής και πολιτικής ανάπτυξης να πετύχει "ισότιμη" συμμετοχή σε δικαιώματα και υποχρεώσεις ή θα μετατρεπόταν σε "απλή αποικία". Η διαμάχη επεκτάθηκε, ανάλογα με τα επιμέρους καπιταλιστικά συμφέροντα, με αντικείμενο "αν η Ελλάδα θα έδινε βάρος στον αγροτικό χαρακτήρα της οικονομίας -- που πίστευαν ότι είχε πλεονεκτήματα στο πλαίσιο της ΕΟΚ - ή θα είχε πλήγαμτα η πορεία εκβιομηχάνισης που ήταν ασθενής και μη ανταγωνιστική." [2]
συνέχεια.....
συνέχεια.....
Έχει σημασία το ζήτημα της αντανάκλασης των ενδοαστικών αντιθέσεων στο πολιτικό σύστημα και της διείσδυσής τους στις επεξεργασίες του Κόμματος, καθώς και σήμερα υπάρχουν αντιθέσεις συμφερόντων στους κόλπους της αστικής τάξης όσον αφορά λ.χ. το ευρώ ή τη δραχμή, στην περιοριστική ή επεκτατική διαχειριστική συνταγή, στις ενδοϊμπεριαλιστικές αντιθέσεις, στο ποιοι κλάδοι-τομείς της οικονομίας αποτελούν "ατμομηχανή" της παραγωγικής ανάκαμψης. Ο ΣΥΡΙΖΑ λ.χ δε χρησιμοποιεί τις αντιθέσεις αυτές μόνο για λόγους εκλογικής πολιτικής τακτικής, αλλά ως πολιτική γραμμή εναλλακτικής λύσης, με τη μια συνταγή διαχείρισης απέναντι στην άλλη και με ταλαντεύσεις στοιχίζεται περισσότερο ή λιγότερο με τον ένα ιμπεριαλιστικό πόλο σε αντίθεση με τον άλλο.
Στις αναλύσεις-εκτιμήσεις του Κόμματός μας [LR: ενν. στην περίοδο υπό εξέταση], η συγκριτική καθυστέρηση στην ανάπτυξη του ελληνικού καπιταλισμού εμφανίζεται ως ιδιομορφία, αποδίδεται στους ληστρικούς προσανατολισμούς του ξένου κεφαλαίου, στο πλέγμα των διεθνών σχέσεων της χώρας, ιδιαίτερα με τις ΗΠΑ. Παράλληλα παραγνωρίζεται το γεγονός ότι η μεταπολεμική καπιταλσιτική ανάπτυξη στην Ελλάδα στηρίχτηκε κυρίως στην εσωτερική συσσώρευση και λιγότερο στις επενδύσεις ξένων κεφαλαίων. Παραγνωρίζεται η σύμφυτη με την καπιταλιστική ανάπτυξη ανισομετρία και ενδοκλαδική δυσαναλογία αντίστοιχα σε διακρατικό και εθνικό επίπεδο. Υποβαθμίζεται το γενικό ταξικό κριτήριο στην επιλογή ένταξης στην ΕΟΚ, δηλαδή της ενίσχυσης της συνεργασίας με καπιταλιστικά κράτη. Κατηγορείται η αστική τάξη για υποτέλεια, διαχωρίζεται σ' εθνική και ξενόδουλη, σε μονοπωλιακή και μη μονοπωλιακή εθνική αστική τάξη.
Επιδιώκεται η ανάδειξη κυβέρνησης αντιμονοπωλιακών αντιϊμπεριαλιστικών πολιτικών δυνάμεων, η οποία θα μπορούσε να εξασφαλίσει και τη συγκατάθεση ή ανοχή-ουδετερότητα της μη μονοπωλιακής αστικής τάξης. Επιδιώκεται κυβέρνηση που με Λαίκή στήριξη θα προχωρήσει σε αλλαγές θεσμών που αφορούν το αστικό κράτος και το αστικό πολιτικό σύστημα, την καπιταλιστική οικονομία, και μέσω αυτής να ξετυλιχτεί η επαναστατική διαδικασία των δύο σταδίων. Το ζήτημα λοιπόν της εκτίμησης του χαρακτήρα του κράτους είναι βασικό αι δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται μόνο με πολιτικούς όρους, ως κράτος που ταυτίζεται κάθε φορά με το ποιο κόμμα ή ποιος συνασπισμός κομμάτων κυβερνά, ή με ποια μορφή πολιτεύματος.
Σημειώσεις
[1] Αναλυτικότερα για το συγκεκριμένο θέμα γίνεται λόγος στο "Δοκίμιο Ιστορίας του ΚΚΕ, τ. Β', 1949-1968", εκδ. "Σύγχρονη Εποχή", Αθήνα, 2011, σελ. 117-123.
[2] Αναλυτικότερα στο "Δοκίμιο Ιστορίας του ΚΚΕ, τ. Β', 1949-1968", εκδ. "Σύγχρονη Εποχή", Αθήνα, 2011, σελ. 145-150.
Αν αγαπάτε τους φίλους σας και θέλουν να διασκεδάσουν γράψτε τους συνδρομητές στην ΚΟΜΕΠ. Θα δουν πώς οι άπειρες κωλοτούμπες της καθοδηγητικής ομάδας του ΚΚΕ χρησιμοποιούνται (πότε η μία και πότε η αντίθετή της) για να εξυπηρετηθεί η σταθερή της επιδίωξη να βγάζει πάντα λάδι την ντόπια στική τάξη και τα ξένα αφεντικά της...
Δε νομίζω να έχουν περάσει μεγαλύτεροι οπορτουνιστές και δίγλωσσοι από αυτούς. Οι καθοδηγητές του μικρού συριζα όπως είδα κάπου
Πέρα από τα λεγόμενα σας οπού τα αποδέχομαι, πονηρά σκεπτόμενος ανακαλύπτω κάτι όλοι κατηγορούν κάποιον άλλον για τα λάθη που γίνονται καθημερινά...έτσι μου έμαθαν και εμένα έτσι μάθαμε όλοι ίσως εμείς φταίμε για όλο το κοινωνικό-πολικό χάος και όχι οι άλλοι;...Είμαι μόνο 17 και πολύ μικρός για να καταλάβω τον κόσμο από τώρα...δεν μου έμαθαν να σκέφτομαι ελεύθερα ίσως για αυτό να σκέφτομαι έτσι
Η μόρφωση αγαπητέ kindfire ,και δεν είσαι καθόλου μικρός, έχει τρία στηρίγματα ,όπως έλεγε ο Μάο τσε τουγκ και όπως πιστεύω και εγώ.
α) Η συμμετοχή στην παραγωγή.
β)Η συμμετοχή στην ταξική πάλη και
γ)η μελέτη της θεωρίας
Αν λείπει ένα απ αυτά τα στηρίγματα τότε η μόρφωση και γενικότερα η προσωπικότητα δεν στέκει και τόσο καλά. Μπορεί ακόμα να υπάρχουν και τα τρία αλλά να μην είναι ποιοτικά και ποσοτικά και τόσο στέρεα.
Αν δουλεύεις και παράγεις, εγώ μικρός δούλευα στα χωράφια, καταλαβαίνεις την δυσκολία να χτυπάς καθημερινά 8ωρο, εκτιμάς την παραγωγική εργασία που είναι το θεμέλιο κάθε πολιτισμού, έχεις δίκαιες απαιτήσεις και είσαι πραγματικά αξιοπρεπής. Φτιάχνεις σταφύλια για να φαγωθούν, κρασί για να το πιούν κάποιοι και να κάνουν κέφι, λάδι για να μην πεινάνε, ή σπίτια για να μπουν μέσα άνθρωποι και να μην κρυώνουν.
Λέω φτιάχνεις και έρχεται αμέσως ο προβληματισμός που λέει ότι δεν φτιάχνεις αλλά συμμετέχεις μαζί με πολλούς άλλους στο φτιάξιμο. Ερχεται δηλαδή η θεωρία για να σου ξεδιαλύνει τι πραγματικά συμβαίνει και ως που είναι δίκαιες οι απαιτήσεις σου. Γιατί για να φτιάξεις κρασί δεν φτάνει να βάλεις τα ρούχα της δουλειάς καινα πας στο αμπέλι. Χρειάζεσαι και τρακτέρ που κάποιοι το φτιάχνουν, λιπάσματα, φάρμακα κλπ Επίσης το αμπέλι μπορεί να μην το φύτεψες εσύ την ισοπέδωση και το ξεχέρσωμα μπορείνα τοκανε ο πατέρας σου που και αυτός στα γεράματα του δικαιούται μερίδιο διότι και η δική του δουλειά συνεχίζει να παράγει. Κι αν το επεκτείνουμε υπάρχουν κι αυτοί που έφτιαξαν και άλλες υποδομές -τον δρομο , το ηλεκτρικό ρεύμα που μπορείνα χρειαστεί για άντληση του νερού κλπ κλπ Αρα η παραγωγή σήμερα είναι συλλογική, κοινωνική παραγωγή και όχι ατομική. Αρα είναι δίκαιο να ανήκει σε ολη την κοινωνία των παραγωγών με την ευρεία έννοια.
Για να επικρατήσει το δίκαιο χρειάζεται η ταξική πάλη την οποία πρέπει να μάθουμε και τη μαθαίνουμε στην πράξη. Οπως το κολύμπι που το μαθαίνουμε στην πράξη (αλλά ακόμα και αυτό χρειάζεται καποια θεωρία και επίσης κάποιος πρέπει να φτιάξει την πισίνα).
Συγνώμη για το δασκαλίστικο στυλ αλλά τι να κάνουμε δεν μου είναι εύκολο να το αποβάλω.
24/11/13 - 1:17 π.μ.
Ποια ντόπια αστική τάξη;Αυτή που εσείς θεωρείτε απολύτως εξαρτημένη απο τον ξένο Καπιταλιστικό παράγοντα.Οποτέ λέτε οτι η πάλη δεν διεξάγετε εναντίων της ντόπιας άρχουσας τάξης και των μονοπωλίων που κυριαρχούν στην οικονομία αλλά εναντίων των ξένων δυνάμων.
Καλύτερο ξέπλημα 1:17 π.μ. για την ντόπια πλουτοκρατία δεν μπορείτε να κάνετε.Ο αντιμπεριαλιστικός αγώνας είναι ο αντιμονοπωλιακός αγώνας δηλαδή αυτό που υποστηρίζει το ΚΚΕ.To KKE δώσει τα καλύτερα παιδία του, έχει κάνει τεράστιες θυσίες και έχει πληρώσει με ποταμούς αίματος χιλιάδων συντρόφων στην υπόθεση της κοινωνικής απελέυθέρώσης και της κατάργησηςτης εκμετάλευσης του ανθρώπου απο άνθρωπου.Κάτι ευκεριακούς και τυχάρπαστους σιτηζόμενους λακέδες και χαφίεδες σαν έσένα και την γκρούπα σου τους έχει για πρωινό
Το ΚΚΕ μάλλον έχει δώσει τα καλύτερα παιδιά του, σύμφωνα με τη λογική του τελευταίου χουλιγκάνου, όταν "έβγαζε λάδι" την ντόπια αστική τάξη, μιας και αυτό μέχρι πριν μερικά χρόνια υποστήριζε ότι ο ελληνικός καπιταλισμός ήταν εξαρτημένος. Ο δε Μπελογιάννης που έγραψε το "Το Ξένο Κεφάλαιο στην Ελλάδα" και μετά εκτελέστηκε το έκανε, προφανώς από λάθος, βγάζοντας λάδι την αστική τάξη, πρώτος και καλύτερος! Η αντιπαράθεση είναι πολύ σοβαρό πράγμα για να γράφονται τέτοιες γελοιότητες.
Εγώ κάποια ερωτήματα θέλω να θέσω και όποιος μπορεί να μιλήσει - γράψει αντί να κραυγάζει ας το κάνει.
Μιλάει το κείμενο για αντιπαραθέσεις, αν κατάλαβα καλά, μεταξύ κοματιών της αστικής τάξης για το αν θα προσδενόταν η Ελλάδα στο αμερικάνικο ή στο ευρωπαϊκό άρμα.
Που κατέληξε αυτή η διαμάχη και ποιος ο ρόλος των αμερικάνων και των ευρωπαίων;
Για το θέμα του ευρώ:
Ποια τμήματα της αστικής τάξης το αμφισβητούν και μιλάνε για επιστροφή στη δραχμή;
Για την μεταπολεμική ανάπτυξη:
Σε ποιους τομείς υπήρξε αυτή και γιατί; Γιατί όχι σε κάποιους άλλους, ιδιαίτερα σημαντικούς; (που υπήρξαν προσπάθειες μέχρι και τη δεκαετία του '80). Έπαιξαν ρόλο επεμβάσεις ή όχι από έξω γι΄ αυτό. Και γιατί από τη δεκαετία του '80 έχουμε ουσιαστικά την καταστροφή σημαντικών παραγωγικών δυνάμεων στη χώρα, στην αγροτική οικονομία, στη βιομηχανία, σε αντίθεση με τη λεγόμενη οικονομία των υπηρεσιών;
Η μετανάστευση ενός πολύ μεγάλου μέρους του εργατικού παραγωγικού κόσμου (ιδιαίτερα πριν τη χούντα) προς άλλες χώρες τι ρόλο έπαιξε στην λεγόμενη ανάπτυξη;
Ο διαχωρισμός σε (μονοπωλιακή ή όχι) "εθνική" και μη αστική τάξη εξακολουθεί να ισχύει; Και αν όχι γιατί ο αγώνας είναι "αντιμονοπωλιακός - αντικαπιταλιστικός"; Γιατί η με αυτόν τον τρόπο αναφορά αφήνει περιθώρια να θεωρήσει κάποιος ότι υπάρχουν, πέραν των μονοπωλίων, τμήματα της αστικής τάξης που θα μπορούσαν ίσως να κάνουν αγώνα κόντρα στις επιδιώξεις των ιμπεριαλιστών, ή των μονοπωλίων αν προτιμάται. Αν ισχύει αυτή η διαπίστωση τότε δεν οδηγούμαστε να μιλάμε και πάλι για στάδια, αν δεν ισχύει ποιος ο λόγος να μιλάμε για "αντιμονοπωλιακό - αντικαπιταλιστικό" και όχι για "αντικαπιταλιστικό - αντιιμπεριαλιστικό" αγώνα;
Με βάση αυτά τα αποσπάσματα το ΚΚΕ προχωράει σε "αυτοκριτική" για τη στάση του στο παρελθόν. Να υποθέσω δηλαδή ότι καταδικάζει το '80 με την "πραγματική αλλαγή" όπου πάλευε να συγκυβερνήσει με το ΠΑΣΟΚ.
Καταδικάζει και τη θεωρία των σταδίων. Τότε τι χρειάζεται το πρόγραμμα της Λαϊκής Συμμαχίας και Εξουσίας και δεν αναφέρεται απ' ευθείας στην επανάσταση και το σοσιαλισμό, ή μήπως ταυτίζονται τα πρώτα με τα δεύτερα; Οπότε και πάλι το ερώτημα παραμένει.
Μιλάει το ΚΚΕ για επίδραση "των ενδοαστικών αντιθέσεων στο πολιτικό σύστημα και της διείσδυσής τους στις επεξεργασίες του Κόμματος", πράγματι μπορεί και να συμβεί κάτι τέτοιο σε όλους μας. Να ρωτήσω λοιπόν αν είναι τυχαίο ότι το ΚΚΕ, και όχι μόνο αυτό, άρχισε να μιλάει για ιμπεριαλιστική Ελλάδα όταν και η ντόπια αστική τάξη μίλαγε για ισχυρή Ελλάδα, κυρίως επί Σημίτη;
"Ο καπιταλισμός στην Ελλάδα βρίσκεται στο ιμπεριαλιστικό στάδιο ανάπτυξής του, σε ενδιάμεση θέση στο διεθνές ιμπεριαλιστικό σύστημα, με ισχυρές ανισότιμες εξαρτήσεις από τις ΗΠΑ και την ΕΕ."
Αυτή είναι η πλήρης θέση του ΚΚΕ.
Άρα λοιπόν το ΚΚΕ παρουσιάζει ...ισχυρές τάσεις ξεπλύματος της "ντόπιας πλουτοκρατίας";
Μάλλον αφού μιλάει για "εξαρτήσεις"!
Η ερώτηση στον 5:18, αν επανεμφανιστεί!
Η έστω φθίνουσα επιβίωση ως τώρα, αυτής της μεγάλης γκρούπας που έχει νομικα κατοχυρώσει στο υπουργείο εμπορίου το όνομα ''ΚΚΕ'', οφείλεται σε πολλούς λόγους.
-Αρχικά, στη μεγάλη υστέρηση ανάπτυξης της επαναστατικής πολιτικής οικονομίας μετα τα μέσα του '50, που επιτρέπει στον καθένα, χωρίς ίχνος φόβου για χλεύη, να λέει αγραμματοσύνες με ύφος. Δεν θα προχωρήσω σε μια σημείωση να πω αναλυτικά κατι ολοκληρωμένο, πάνω σ΄ένα τόσο μεγάλο θέμα. Απλά θα επισημάνω πως έφτασε στο σημείο να λεει και να πείθει την πλειοψηφία της αριστεράς, πως ''μέσο επίπεδο ανάπτυξης'' δεν σημαίνει την αναλογική απόσταση από την μονοπωλιακή ολοκλήρωση στην οικονομια και το κρατικο-μονωπιακό επίπεδο στο εποικοδόμημα, αλλά υπαρξη ''μεσαίων'' μονοπωλίων, που συγκριτικά με τα άλλα-αυτά τα πρώτα, τα λεγόμενα ''ντόπια''-είναι πιο αδύναμα, ολίγον από μονοπώλιο, όπως ολίγη εγκυμοσύνη..πάντως όχι ολίγον, αλλά πολύ, αγραμματοσύνη και χυδαιότητα. Από το '74, τα ''ντόπια μονοπώλια'' κατά ΚΚΕ είναι πια διαλυμένες προβληματικές επιχειρήσεις...ήταν και άτυχα τα παιδιά. Έμεινε μον'αχα ο Λένιν νάχει ακόμη μια φορά κακοποιηθεί από γίγαντες Σάρληδες, Γόντικες κλπ
-Η βασική ''αριστερή'' αντιπολίτευσή του στο κίνημα, το ιστορικά προσδιορισμένο μ-λ κίνημα, ποτέ δεν χτυπήθηκε σε βάθος με αυτές τις απόψεις ενω η αφετηρία του, απαιτούσε κάτι τέτοιο. Μιλώντας για εξάρτηση, δηλαδή για συμμετοχή της Ελλάδας στην τεράστια πλειοψηφία των χωρών έρμαια των ιμπεριαλιστών, ΠΟΤΕ δεν έγραψε, ανέλυσε τη φυσιογνωμία του ελληνικού καπιταλισμού, απότοκο αυτής της θέσης. Αντίθετα την κακοποίησε και έκανε την ''εξάρτηση'' ηθικό ζήτημα. Ποιά μ-λ οργάνωση, κόμμα αμφισβήτησε ποτέ την ανάπτυξη μετα το '60, ακριβώς όπως και το ΚΚΕ αναλύει, της Ελλάδας στο κρατικο-μονοπωλιακό επίπεδο στο εποικοδόμημα. Καιπως άραγε αυτό υπάρχει, χωρίς σύμφυση του ΕΔΩ κράτους με τα ΝΤΟΠΙΑ μονοπώλια,9γιατί σύμφυση με ιμπεριαλιστές δεν υπάρχει και άλλο σύμφυση, και αλλο είμαι υπηρέτης) και ποια είναι αυτά, και ποιό είναι το ελληνικό χρηματιστικό κεφάλαιο που κάνει εξαγωγές κεφαλαίων με τη λενινιστική έννοια και όχι έχει απλά μιαν ανάξια λόγου παρουσία και εκτός συνόρων;(πράγματα που συμβαίνουν με το πορτογαλεζικο, κυπρέικο, ακόμη και..αλβανικό κεφάλαιο) Δύσκολα πράγματα, όταν δεν αποκόπτεται ο ομφάλιος λώρος με την μαοική αστειότητα περί ''εθνικής αστικής τάξης'' που στην ουσία, όχι μόνο είναι απόλυτα αντίθετη στο λενινισμό,γι αυτό ΟΛΟΙ οι κλασσικοί την είχαν ξεχάσει σαν έννοια, αλλά οδηγεί και στην επι ματαίω αναζήτηση, θετικών- στιγμιαία -τμημάτων της αστικής τάξης στην ταξική πάλη, και συχνά φαίνεται να την ''ξεχνά'' στην ''αντιμπεριαλιστική της'' φρασεολογία και στόχευση βοηθώντας το ΚΚΕ. Αλήθεια τόσα χρόνια μετά..αστική τάξη εθνικά προσδιορισμένη κατανοητό.. αλλα επιτέλους τι σημαίνει, ''εθνική'' τι σημαίνει; ....με εθνική συνείδηση όντας μη ιμπεριαλιστική, με εθνική αναφορά δηλαδή πρόταγμα του έθνους στην τάξη...
Πάντα το μικρό μαγαζί τρώγεται από το μεγάλο, αν δεν είναι, πραγματικά ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΟ.
Το ΚΚΕ μ-λ έκανε εδω και χρόνια, θαρραλέα βήματα απογαλακτισμού από τον μαοισμό, αλλά κάποιο αυτοκαταστροφικό ένστιχτο ''αυτοσυντήρησης''-κάποιοι παλιοί παραδοσικοί δικοί μας πάντα μαοικοί ιστορικά- έχει βάλει την όπισθεν.
Τονίζοντας εν κατακλείδι πως καλό θα ήταν ν αποτολμηθεί μια φορά, μια δημόσια συζήτηση για τον μαοισμό και το τι αντικειμενικά ήταν, μένω μια και αναφέθηκα σε αυτόν,στο ενδεικτικό σημείο που θυμήθηκε ο καλός συναγωνιστής:
''Η μόρφωση αγαπητέ kindfire ,και δεν είσαι καθόλου μικρός, έχει τρία στηρίγματα ,όπως έλεγε ο Μάο τσε τουγκ και όπως πιστεύω και εγώ.
α) Η συμμετοχή στην παραγωγή.
β)Η συμμετοχή στην ταξική πάλη και
γ)η μελέτη της θεωρίας''
.....24/11/13 - 11:44 π.μ.
Μια ερώτηση-υπάρχει κάποιος ΜΗ ΕΝΤΑΓΜΕΝΟΣ ΣΤΗΝ ΠΑΡΑΓΩΓΗ;δεν είναι αυτό, όπως και οι παραγωγικές σχέσεις ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΕΣ ΤΗΣ ΒΟΥΛΗΣΗΣ ΜΑΣ;Υπάρχει αντίστοιχα κάποιος αντικειμενικά και ανεξάρτητα πρόσημου σε ταξική κοινωνία, που δεν συμμετέχει στην ταξικη πάλη ;( εδω θα μπορούσε κάποιος να τα μπαλώσει λέγοντας ''εννοεί την ενεργό στο πλευρό της εργατικής τάξης'' συμμετοχή)
Αυτές και όλες οι απόψεις για μυστικιστικές μετενσαρκώσεις αντιθέσεων όπως ''παλιο-καινούργιο'' κλπ σε κύριες, είναι ή δεν είναι απόλυτος ιδεαλισμός, που οδηγεί στο ''μόνιμο άνθισμα του λουλουδιού της αστικής τάξης'', μέχρι τον κομμουνισμό ;
Δημοσίευση σχολίου