ΧΡΟΝΙΚΟ της απεργίας στο ΕΜΠ και μια συνέντευξη εργαζόμενης σε αυτό

Ο αγώνας των διοικητικών υπαλλήλων στα πανεπιστήμια, με αιχμή το ΕΚΠΑ αλλά και το ΕΜΠ, χαρακτηρίστηκε σαν ένας αγώνας από τους μεγαλύτερους των τελευταίων χρόνων, στο χώρο του δημοσίου τουλάχιστον, δημιούργησε σοβαρά πολιτικά προβλήματα στη κυβέρνηση και έδειξε ότι οι εργαζόμενοι σε οποιοδήποτε χώρο και αν βρίσκονται μπορούν να ξεπεράσουν νοοτροπίες και συνδικαλιστικές ηγεσίες και να κάνουν πράξη αυτό που λέμε "να πάρουν τον αγώνα στα χέρια τους".
Δεν ήταν βέβαια χωρίς προβλήματα. Πέρα από τα εσωτερικά τους, μη ξεχνάμε ότι ήταν ένας χώρος που δεν μας είχε συνηθίσει σε τέτοιες καταστάσεις και ότι είχαν κόντρα τη συνδικαλιστική τους ηγεσία, αντιμετώπισαν ουσιαστικά και την απομόνωση από το υπόλοιπο συνδικαλιστικό κίνημα. Για άλλη μια φορά ένας μεγάλος αγώνας ενός κλάδου δεν μπόρεσε να γίνει ο καταλύτης για να ανοίξουν κι άλλοι αγώνες αντίστασης στις μνημονιακές πολιτικές.
Εμείς συναντήσαμε εργαζόμενη από το χώρο του ΕΜΠ η οποία δέχτηκε να μας δώσει συνέντευξη και την ευχαριστούμε. Η συνέντευξη δημοσιεύεται ανώνυμα κατόπιν επιθυμίας της. 
Ξεκινάμε με το χρονικό του αγώνα των υπαλλήλων του ΕΜΠ και ακολουθεί και η συνέντευξη.
ΧΡΟΝΙΚΟ της απεργίας στο ΕΜΠ

Η απεργία ξεκίνησε στις 5/9. Είχαν προηγηθεί όλο το καλοκαίρι «διαρροές» μέσω των ΜΜΕ για σχέδιο μαζικών απολύσεων (διαθεσιμοτήτων) στα κεντρικά ΑΕΙ της χώρας. Δημιουργήθηκαν η Απεργιακή Επιτροπή του ΕΜΠ στην Πολυτεχνειούπολη και το Απεργιακό Συντονιστικό Σχολής Αρχιτεκτόνων Μηχανικών στο Συγκρότημα Πατησίων.
Ξεκινά περιφρούρηση στην πύλη Κατεχάκη στην Πολυτεχνειούπολη και στα κτήρια στο Συγκρότημα Πατησίων. Συνελεύσεις ομόφωνες για απεργία και συμμετοχή σε πορείες ενώ διοργανώνονται συναυλίες στο Συγκρότημα Πατησίων, εκδηλώσεις και συζητήσεις.
Απορρίπτεται με επιμονή από το ΠΑΜΕ το αίτημα του Απεργιακού Συντονιστικού Αρχιτεκτόνων να δωθεί αγωνιστικό «βάρος» στο ιστορικό κτίριο της Πατησίων ως κοινό τόπο σύνδεσης της εξέγερσης 1973 με το αγωνιστικό πλαίσιο του τώρα. Το σκεπτικό τους είναι ότι: «ο αγώνας δίνεται στον τόπο δουλειάς και όχι στα μουσεία(sic)». Στα πλαίσια της «ενότητας» του αγώνα, η απαίτηση αυτή γίνεται δεκτή με αποτέλεσμα, σταδιακά, να φυλλοροήσουν οι φοιτητές και οι εργαζόμενοι από το συγκρότημα Πατησίων.
Έκδοση της Κοινής Υπουργικής Απόφασης (ΚΥΑ) στις 23/9 για την κατάργηση 1349 θέσεων σε 8 Πανεπιστήμια. Στο ΕΜΠ καταργούνται οι κατηγορίες και κλάδοι για 161 υπαλλήλους, άρα και οι θέσεις τους, ενώ για 238 υπαλλήλους καταργούνται οι θέσεις τους μετά από «διαδικασία επιλογής μέσω μοριοδότησης». Δεν αγγίζονται καθόλου οι διοικητικοί υπάλληλοι από τον κλάδο των μηχανικών, μια ιδιαίτερα πολυπληθής κατηγορία στο ΕΜΠ, δημιουργώντας ερωτηματικά στους υπόλοιπους.
Αναστολή λειτουργίας του ιδρύματος από τη Σύγκλητο. Απεργίες και από τους άλλους συλλόγους του ΕΜΠ: ΔΕΠ (καθηγητές), ΕΕΔΙΠ και ΕΤΕΠ (εργαστηριακό/διδακτικό προσωπικό). Καταλήψεις από όλους τους φοιτητικούς συλλόγους. Προσφυγή στο Συμβούλιο της Επικρατείας από τα οκτώ θιγόμενα ΑΕΙ για να ζητήσουν την ακύρωση και αναστολή της ΚΥΑ.
Η Διεύθυνση Προσωπικού δεν στέλνει στοιχεία λόγω απεργίας παρά τα διαδοχικά «τελεσίγραφα» του Υπουργείου Παιδείας. Στις 11/10 κατατίθεται τροπολογία που προστίθεται σε άρθρα του Δημοσιοϋπαλληλικού κώδικα και θέτει σε αργία όσους δεν απογραφούν, με αναδρομική ισχύ. Την ίδια μέρα δημοσιοποιείται απόφαση του υπουργείου Διοικητικής Μεταρρύθμισης που ορίζει ότι οι υπάλληλοι θα απογραφούν ατομικά σε ειδική ηλεκτρονική πλατφόρμα εντός πενθήμερης διορίας και μετά από πρόσκληση του αρμόδιου υπουργείου.
Η διορία για την ηλεκτρονική απογραφή ορίζεται από 16 έως 22 Οκτωβρίου ενώ το Υπουργείο Παιδείας σπεύδει την προηγούμενη (15/10) να εκδώσει τροποποιητική ΚΥΑ.
Η Γενική Συνέλευση αποφάσισε να μην απογραφεί κανένας και εκδίδει σχετικές ανακοινώσεις. Ψηφίζεται από τη Βουλή στις 23/10 η επίμαχη τροπολογία, μετά τη λήξη της προθεσμίας απογραφής. Συγκεντρώσεις διαμαρτυρίας των υπάλληλων έξω από τη Βουλή από το μεσημέρι μέχρι νωρίς το πρωί της επόμενης μέρας.
Ο Υπουργός Παιδείας, από βήματος Βουλής, διακινεί την «είδηση» ότι έχουν απογραφεί τα 3/5 και δίνει παράταση στην απογραφή. Επικρατεί πανικός στους υπαλλήλους που παρασύρει κι άλλους. Οι συνδικαλιστές προτρέπουν, συμβουλεύουν για εισαγωγή στοιχείων μερικώς ή ακόμα και λάθος, χτυπούν την πλάτη συγκαταβατικά ή σφυρίζουν αδιάφορα ανάλογα με τις παρατάξεις τους. Παράταση της παράτασης. Η πλειοψηφία απογράφεται.
Γενική Συνέλευση μετά την απογραφή 24/10. Η συνέλευση με την προτροπή των ίδιων αυτών συνδικαλιστών μοιράζει συγχωροχάρτι α στους «δηλωσίες», ενώ εκθειάζονται οι «μη δηλωσίες» (ο αφρός της κρέμας) και δίνονται «όρκοι τιμής» για την προστασία τους. (όροι που χρησιμοποιήθηκαν από γνωστό ΔΕΠ που πρόσκειται στο Συριζα). Τίθενται ως ορόσημο η γενική απεργία της 6/11 και η απόφαση του ΣτΕ που καθυστερεί. Η απεργία συνεχίζεται. Ο κόσμος λιγοστεύει από τις πορείς και τις πύλες. Δεν υπάρχει κοινή συμπόρευση στις κινητοποιήσεις με το ΕΚΠΑ.
Στις 4/11 το ΣτΕ αποφαίνεται αρνητικά: οι διαθεσιμότητες και απολύσεις αποτελούν μνημονιακή υποχρέωση της χώρας. Στις 7/11πραγματοποιείται εκκένωση της ΕΡΤ στο Ραδιομέγαρο της Αγίας Παρασκευής. Οι υπάλληλοι προσπαθούν να συμπαρασταθούν κινητοποιούμενοι, στόμα με στόμα. Δεν υπάρχουν ανακοινώσεις για καλέσματα. Νέες Γενικές Συνελεύσεις, η απεργία των διοικητικών συνεχίζεται, ορόσημο πια η 17η Νοέμβρη. Η απεργία των καθηγητών σταματά. Οι πύλες ανοίγουν.
Οι συνδικαλιστές και οι απεργοί δεν αναλαμβάνουν την ευθύνη του εορτασμού. Εμφανίζεται η «εξαφανισμένη» πρυτανεία και αναλαμβάνει τον εορτασμό. Κανείς από τους παραπάνω δεν αναλαμβάνει την ευθύνη για εκπομπή της ΕΡΤ από το Πολυτεχνείο, υπό την απειλή του κράτους για εισβολή της αστυνομίας. Η ΕΡΤ εκπέμπει τελικά με αποκλειστική ευθύνη των φοιτητών και την βοήθεια συγκεκριμένων υπαλλήλων χωρίς να πραγματοποιηθούν τελικά οι απειλές. «Χλιαρός» εορτασμός, εξαφανισμένο ΚΚΕ, μεγάλη αστυνομοκρατούμενη πορεία. Οι υπάλληλοι συμμετέχουν.
Τα παραπεμπτικά για τα πειθαρχικά των μη απογραφέντων μοιράζονται στις οικίες τους με δικαστικό επιμελητή. Βγαίνουν οι λίστες της διαθεσιμότητας με αυτούς που αυτό-απογράφηκαν. Οι λίστες περιέχουν λάθος στοιχεία προκαλώντας σύγχυση και ένταση, καταγγελίες και τσακωμούς ενώ άνθρωποι που αδικήθηκαν θέλουν ανοιχτή τη Διεύθυνση Διοικητικού Προσωπικού. Παράνομες αλλα όχι καταχρηστικές κρίνονται οι απεργίες από τα δικαστήρια.
Νέα απόφαση της Γενικής Συνέλευσης για συνέχιση της απεργίας και αποκλεισμό με περιφρούρηση της Διεύθυνσης Διοικητικού. Λήγει η απεργία των ΕΕΔΙΠ και ΕΤΕΠ.
Φόβοι για το εξάμηνο.
27/11 ξεκινούν οι συναντήσεις Υπουργείου με Πρυτάνεις και μετά με αντιπροσωπείες υπαλλήλων.
28/11 η ΓΣ αποφασίζει απεργία: ναι στη συζήτηση αλλά με πρυπόθεση την απόσυρση της ΚΥΑ.
29/11 πορεία με ΕΟΠΥΥ ο κόσμος είναι ακόμα λιγότερος.
Στις 2/12, κατεβαίνουν τρία πλαίσια στην ΓΣ: α) οι πρόεδροι των δυο ΔΣ (μονίμων και ΙΔΑΧ-ΙΔΟΧ) προτείνουν λήξη απεργίας , β) συνέχιση απεργίας με ανοιχτές γραμματείες για εγγραφές και διεύθυνση διοικητικού και γ) συνέχιση της απεργίας με σκληρή διαπραγμάτευση. Το σώμα διχάζεται αφού κατεβαίνουν δύο προτάσεις για απεργία. Εν τέλει πλειοψηφεί η τρίτη πρόταση.
Οι αποφάσεις από καιρό δεν αναρτούνται πουθενά. Οι καταλήψεις σπάνε σταδιακά.
Στις 4/12 κατεβαίνει κοινό πλαίσιο (με καπέλωμα ΚΚΕ) με συνέχιση της απεργίας αλλά εξαφανίζεται το αίτημα απόσυρσης ΚΥΑ και πάμε στη διαπραγμάτευση το ίδιο βράδυ μόνο σαν ΕΜΠ (όχι κοινό μέτωπο με άλλα Πανεπιστήμια).
Στις 5/12, στην ενημερωτική ΓΣ, οι συνδικαλιστές και οι γνωστοί «παράγοντες» εκθειάζουν τις προτάσεις του Υπουργείου, θριαμβολογούν για «νίκη» και παρά τις διαμαρτυρίες κάποιων εκ των συμμετεχόντων, κατεβάζουν αιφνιδιαστικά πλαίσιο για λήξη της απεργίας το οποίο και γίνεται δεκτό.-

Η συνέντευξη:

Πριν από μερικές ημέρες οι διοικητικοί υπάλληλοι του ΕΜΠ ανέστειλαν τις κινητοποιήσεις τους. Για ποιο λόγο έγινε αυτό; Δικαιώθηκαν τα αιτήματά τους ή συνέβη κάτι άλλο;

Η αναστολή των κινητοποιήσεων ήταν θέμα χρόνου. Το κλίμα της ηττοπάθειας που είχε καλλιεργηθεί στους υπαλλήλους από συγκεκριμένους κομματικούς μηχανισμούς συμπυκνώνεται σε αυτό που μετέφεραν στις συζητήσεις τους «Αφού δεν πρόκειται να πάρει πίσω την ΚΥΑ». Η κούραση 13 εβδομάδων, η ανάθεση σε άλλους να αποφασίζουν για μας, η πρώτη και μεγάλη διάσπαση της αυτό-απογραφής και οι συνέπειες της, η απομόνωση από άλλους αγωνιζόμενους κλάδους, ακόμα και από το «αδερφό» ΕΚΠΑ, όπου μεταφερόταν ότι δεν υπάρχει πεδίο συνεννόησης, οι συνδικαλιστικές λοβιτούρες που έπιαναν τόπο σε μία ομάδα ανθρώπων, που μέχρι τώρα/τότε δεν είχαν κινητοποιηθεί, ξανά, όλα αυτά οδηγούσαν στο τέλος ενός μεγάλου αγώνα.
Όμως αρκετοί το τέλος δεν το περιμέναμε έτσι. Σε μία μέρα ακυρώσαμε το αίτημα ενός 3μήνου, την ακύρωση της ΚΥΑ, την ακύρωση των απολύσεων μας, και φτάσαμε όχι απλά στην συνθηκολόγηση με το υπουργείο, αλλά στην πλήρη αποδοχή προτάσεων γραμμένων σε non paper και μια σειρά υποσχέσεων για αλλαγή νομοθετικών πλαισίων ώστε να γίνουν πραγματικότητα οι υποσχέσεις.
Αποδεχτήκαμε το ρίσκο να επανακτήσουμε τις θέσεις μας σε 2-3 μήνες, με τη δημιουργία οργανισμού (νόμος Διαμαντοπούλου) και μετατροπή θέσεων από διοικητικές σε προσωπικού εργαστηρίων, ώστε στις θέσεις προσωπικού εργαστηριών να μεταφερθούν συνάδελφοι που καλύπτουν τις προυποθέσεις (κυρίως μηχανικοί) που δεν αγγίζονται από το μέτρο της διαθεσιμότητας, να απελευθερώσουν αυτοί θέσεις διοικητικών, και με φωτογραφικές προκηρύξεις αυτών των θέσεων να έρθουν οι υπάλληλοι που βγαίνουν τώρα σε διαθεσιμότητα. Πάρ’το αυγό και κούρευτο!
Το παραπάνω πλασαρίστηκε ως νίκη από τους πολιτικούς φορείς του ΚΚΕ –ΠΑΜΕ και συγκεκριμένους καθηγητές – μηχανικούς συνδικαλιστές του ΣΥΡΙΖΑ και ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Χωρίς να ξεχνάμε βεβαίως και τη συμβολή και άλλων εξωκοινοβουλευτικών αριστερών δυνάμεων…
Μα τα ερωτήματα που προκύπτουν είναι πολλά.
Γιατί τώρα η διάλυση της απεργίας και όχι τότε που η πλειοψηφία απογράφτηκε;
Γιατί δεν έληξε τότε που ανακαλύψαμε ότι αρκετοί δηλώσαν ψεύτικα στοιχεία;
Γιατί δεν σταμάτησε όταν δημοσιοποιήθηκαν οι λάθος λίστες μοριοδότησης και βγήκαν στη διαθεσιμότητα άνθρωποι που δεν «έπρεπε»;
Τι ήταν αυτό που άλλαξε τη στάση των εκπροσώπων των εργαζομένων του ΕΜΠ στη δεύτερη συνάντηση με τον υπουργό και δεν άλλαξε για το ΕΚΠΑ;
Πώς από τη συζήτηση «να κάνουμε ένα βήμα πίσω», φτάσαμε στο «όλοι πίσω στις δουλειές μας – καταργημένοι, διαθέσιμοι, άργητες – με πολιτική απόφαση της Γενικής Συνέλευσης» και την παντιέρα της νίκης;
Υπάρχουν πληροφορίες που δεν γνωρίζουμε ακόμα και τώρα;
Γνωρίζουμε το σύνολο των συμφωνιών που έχουν γίνει ή μόνο ένα κομμάτι τους;
Ερωτήματα πολλά από ανθρώπους που βρίσκονται ακόμα μέσα στη πορεία μιας χιονοστιβάδας

Τι κλίμα επικρατεί μετά την αναστολή των κινητοποιήσεων;

Διφορούμενο. Άλλοι είναι στο «Σωθήκαμε» και άλλοι στο «Καήκαμε». Αλλά όλοι χαμένοι και περιφερόμενοι σε ένα άδειο κέλυφος που κάποτε ήταν το Πολυτεχνείο. Κακά τα ψέματα: μια τόσο μεγάλη κινητοποίηση με έναν κόσμο στα όρια του «απολιτίκ», είχε αυτό το ρίσκο της κατάληξης. Η απελπισία θα σε κάνει να φας όχι μόνο το τυράκι, αλλά και όλη την ποντικοπαγίδα. Η ελπίδα ότι σε λίγο καιρό , όλα θα γίνουν όπως ήταν, σε κάνει να κοιμάσαι καλύτερα το βράδυ προς το παρόν. Η αίσθηση ότι οι υπάλληλοι του ΕΜΠ είναι η ελίτ όλων των Πανεπιστημίων, υπάρχει ακόμα και τώρα. Γύρισαν πολλοί από τους διαθέσιμους να δουλέψουν εθελοντικά γιατί κάνοντας τα «καλά παιδιά» θεωρούν ότι θα κρατήσουν τις θέσεις τους με κάποιο τρόπο/ με οποιονδήποτε τρόπο. Και οι εσωτερικές υποσχέσεις καλά κρατούν: θα βρουν το υπόλοιπο του κομμένου μισθού από ερευνητικά προγράμματα, θα σταματήσουν οι μηχανικοί να κάνουν τους γραφιάδες, δηλώστε τις απεργίες ως «άδειες» γιατί τα λεφτά είναι κρίμα να πάνε στην τρόικα, και πολλά άλλα.
Υπάρχουν όμως και υπάλληλοι που δεν έχουν πίστη ούτε σε υποσχέσεις μνημονιακών υπουργείων, ούτε προσκυνημένων συστημικών πολιτικάντηδων. Ψάχνουν τον τρόπο έκφρασης και αντίστασης, ακόμα και τώρα. Γνωρίζονται και μιλάνε, αναλύουν και παρατηρούν, θάβουν την απελπισία και τον φόβο που χρόνια έχει καλλιεργηθεί και επικοινωνούν. Δεν είναι σε «αγωνιστική ετοιμότητα», είναι ακόμα έξω σαν άνθρωποι, σαν παρέες, σαν συνάδελφοι με άλλους απεργούς και άλλους σε κατάσταση διαθεσιμότητας αλλά και με αυτούς που γύρισαν, φοβούνται, «ελπίζουν», περιμένουν.

Τι έγινε στη συνέλευση της Πέμπτης 12 Δεκέμβρη, την πρώτη συνέλευση μετά την αναστολή των κινητοποιήσεων;

Η συνέλευση αυτή έβγαλε και τις αντιθέσεις προς τα έξω. Καθοδηγήθηκε στην ανάλυση της λύσης και όποια αντίσταση ή αντίθετη άποψη αποκρούστηκε με λαρυγγισμούς εξέδρας. Ο στόχος ήταν ένας: η επιβολή της κανονικότητας. Μονόλογοι του μηχανισμού που κούρασαν τον κόσμο από την πρώτη ώρα, δούλεψαν προς την πλήρη διάλυση του σώματος. Δεν πάρθηκε καμία απόφαση – μόνο ότι θα αποφασίσουμε για το παραιτημένο Διοικητικό Συμβούλιο σε νέα Γενική Συνέλευση. Πλήρης απογοήτευση.

Εκτιμάς ότι υπάρχει δυνατότητα αντιστροφής του κλίματος; Και αν ναι, τι κινήσεις πρέπει να γίνουν; Μπορεί να συμβάλει σε αυτό το ότι οι διοικητικοί υπάλληλοι του ΕΚΠΑ συνεχίζουν την απεργία τους;

Δύσκολο να απαντήσω. Θέλω να πιστεύω πως στην πράξη θα φανεί το άτοπο της συμφωνίας και θα ξανακινητοποιηθεί ο κόσμος, αλλά δεν μπορώ να παραβλέψω το φαινόμενο της ανθρωποφαγίας που επικρατεί την τελευταία εβδομάδα. Φαίνεται σαν κάτι μακρινό το «ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ ΕΝΩΜΕΝΟΙ», μάλλον σαν ανέκδοτο. Καταγγελίες, καρφώματα, καυγάδες μεταξύ υπαλλήλων που δούλευαν μαζί 15 χρόνια, είναι καθημερινό φαινόμενο. Το «διαίρει και βασίλευε» ταιριάζει στην περίπτωση μας. Δύσκολα θα δουν την μεγαλύτερη εικόνα, άνθρωποι στην τρικυμία, χωρίς ψυχραιμία. Και η βασική διαφορά με τους συναδέλφους στο ΕΚΠΑ είναι ότι εκεί υπήρχε μια μαγιά ατόμων με πολιτικό προσανατολισμό, που διαφωνούν μεν αλλά συμφωνούν στα βασικά. Και κυρίως πήραν την κατάσταση στα χέρια τους. Στο ΕΜΠ δεν υπάρχει αυτό. Ακόμα και τα κλαδικά αιτήματα μεταξύ των υπαλλήλων είναι διαφορετικά. Και ό,τι προσπάθειες έγιναν, έγιναν μετά τη λήξη των κινητοποιήσεων. Ξαναγνωριζόμαστε, προσπαθούμε να ανακτήσουμε την χαμένη μας εμπιστοσύνη, μετά όμως από την ήττα.

Ποια είναι τα γενικότερα συμπεράσματα που βγάζεις από την απεργία των διοικητικών υπαλλήλων στα πανεπιστήμια συνολικά;
Κανένας αγώνας δεν πάει χαμένος! Συνάδελφοι που δεν είχαν ξαναβρεθεί σε ένα τεράστιο ίδρυμα, γνωρίστηκαν στις πύλες, στις πορείες, στις συνελεύσεις. Κινητοποιήθηκαν άνθρωποι, απέδειξαν στον εαυτό τους και τους γύρω τους ότι μπορούν και θέλουν κάτι διαφορετικό, μέσα από τη συλλογικότητα που δημιουργεί μία απεργία, ένας αγώνας. Είναι όλοι αυτοί που θα ξανασυναντήσουμε μπροστά μας, που θα συμπορευτούμε ή που θα διαφωνήσουμε, αλλά που όλοι μαζί θα παλέψουμε για την ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ όλων.
Ο αγώνας συνεχίζεται! Καλή αντάμωση στους δρόμους!