Καπετανάκης Μανώλης, οδοντίατρος
μέλος της Πρωτοβουλίας Αντίστασης Χανίων
Συγκεκριμένα τη χαρακτήρισε ακραία, υπερβολική αλλά και με βάση τα δεδομένα δημοσιονομικά μεγέθη της χώρας και τις διαφαινόμενες και με μαθηματική ακρίβεια άραχλες προοπτικές της σε τελική ανάλυση πλήρως ανεδαφική και καταστροφική. Ειδικά αν συνδυαστεί και με άλλες προτάσεις μας, όπως δυο χαρακτηριστικές είναι η διεκδίκηση ένταξης στο ταμείο ανεργίας όλων των ανέργων χωρίς προϋποθέσεις (αξιοσημείωτη η πρόσφατη ανακοίνωση της κυβέρνησης για νέα δραστική συρρίκνωση των επιδομάτων ανεργίας) και η απαίτηση για μισθούς και συντάξεις που να καλύπτουν αξιοπρεπώς το κόστος ζωής.
Πριν όμως προχωρήσω στην αιτιολόγηση αυτής της θέσης, θεωρώ απόλυτα επιβεβλημένο να καταθέσω μια πιστεύω αναμφισβήτητη παραδοχή και χωρίς να έχω την αίσθηση πως κομίζω γλαύκα στην Αθήνα. Η προσφυγή οποιουδήποτε ατόμου στη βοήθεια δημόσιου η άλλου υγειονομικού φορέα για να αποφύγει την επιβάρυνση του με τη δαπάνη περίθαλψης του, αποτελεί αυτόματα ένα κορυφαίο ταξικό γεγονός. Κανένας έχων και κατέχων δεν θα καταδεχτεί να στοιβαχτεί με τις γνωστές άθλιες συνθήκες που επικρατούν σε κρατικά νοσοκομεία και ΙΚΑ συγχρωτιζόμενος με τους «πληβείους». Άρα αφ` εαυτού του η ταξική διάσταση αυτού του ζητήματος είναι τεράστια, ειδικά σε μια περίοδο που τα κοινωνικά χάσματα και σε συνδυασμό με την συστηματικά προωθούμενη συντριβή των μεσοστρωμάτων, αποκτούν διαστημικά μεγέθη. Μια αλήθεια (δηλαδή της αβυσσαλέας ταξικής διαίρεσης της κοινωνίας) τόσο ζωτικής σημασίας για την ανάπτυξη κινήματος στη σωστή βάση και την όρθωση αντιστάσεων απέναντι στη λυσσαλέα επίθεση που δέχεται ο λαός μας. Αλήθεια που δυστυχώς αποσιωπείται επιμελώς και έντεχνα όχι μονάχα από τους καθαρόαιμους, παραδοσιακούς και ακραιφνείς πολιτικούς εκφραστές του συστήματος και λοιπούς στυλοβάτες του(στάση τους που εξυπακούεται), αλλά και από δυνάμεις με υποτιθέμενο προοδευτικό, ριζοσπαστικό και αριστερό προσανατολισμό. Ύποπτη συμπεριφορά που ερμηνεύεται και δικαιολογείται λόγω του εν τέλει μη αντισυστημικού και διαχειριστικού χαρακτήρα τους.
Μετά από αυτή τη σύντομη αλλά όμως απαραίτητη αναφορά στο κοινωνικοπολιτικό πεδίο επιστρέφω στο κεντρικό θέμα. Πόσο ακραία όντως είναι αυτή μας η απαίτηση? Η απάντηση που θα δοθεί είναι όσο πιο τηλεγραφική γίνεται μεν, μα και συνάμα θεωρώ εξαιρετικά στέρεη. Δυστυχώς κάποιος με τις πλέον στοιχειώδεις γνώσεις των οικονομικών κανόνων λειτουργίας του καπιταλιστικού συστήματος δεν μπορεί ουσιαστικά να διαφωνήσει με την αναγκαιότητα λήψης τέτοιων σαρωτικών μέτρων από την μεριά των πραγματικών κέντρων εξουσίας. Που ειδικά αυτή τη περίοδο αυτά εντοπίζονται κυρίως στην αλλοδαπή και μάλιστα με ένα απροσχημάτιστο και κυνικό τρόπο. Μέτρα που απαιτεί το ΔΝΤ και στη πρώτη γραμμή βέβαια η τρόικα. Επιλογές που κατατείνουν στο να εξαρθρώσουν πλήρως αυτό το -κατόπιν μακροχρόνιων αγώνων -κατοχυρωμένο πλαίσιο δωρεάν παροχής υπηρεσιών υγείας (που παρ’ όλες τις παλιές αδυναμίες του ο κάθε άρρωστος ήξερε πως έστω και μετά βασάνων κάπως θα έβρισκε την υγειά του). Να κατεδαφίσουν παντελώς το κράτος πρόνοιας και να καταβυθίσουν το βιοτικό επίπεδο του λαού σε προπολεμικά ή σχεδόν τριτοκοσμικά επίπεδα. Δημιουργώντας έτσι στρατιές απόκληρων. Πολιτική που στοχεύει να καταντήσει όποια κατάκτηση έχει απομείνει απαγορευμένο είδος και επικίνδυνο για τη διάσωση της πατρίδας , περιθωριοποιώντας βαθμιαία σχεδόν το σύνολο του λαού. Να στείλουν στο απόσπασμα κάθε δικαίωμα και ελευθερία του, ακόμη και φασιστικοποιώντας την δημόσια ζωή είτε νόμιμα (κρατική τρομοκρατία), είτε ανεπίσημα (χρυσή αυγή).
Ναι, δυστυχώς όποιου ο ορίζοντας της σκέψης του & συνειδητά ή όχι περιορίζεται στον καπιταλιστικό μονόδρομο, πρέπει να υπακούσει και υποκύψει σε αυτή τη λαίλαπα. Ναι, δυστυχώς όποιου το πρίσμα ανάλυσης της ανελέητης πραγματικότητας είναι μυωπικό και δεν δραπετεύει από τα ασφυκτικά και απάνθρωπα όρια της κεφαλαιοκρατίας, τόσο θα πρέπει να στηρίζει αυτή τη πολιτική που θεωρεί πολυτέλεια ενοχλητική να έχει ο λαός ένα πιάτο φαγητό, στέγη και περίθαλψη. Ναι, όποιος ορκίζεται, υμνεί και επιθυμεί τη διαιώνιση αυτού του συστήματος εκμετάλλευσης, καταπίεσης και αποπνικτικής εξάρτησης και χαρακτηρίζει χίμαιρα οτιδήποτε άλλο, πρέπει να πιστεύει και στηρίζει την «Αγία» τους πολιτική, που εξαθλιώνει τον λαό. Πιθανόν κιόλας να εκφράζει τη συμπόνια του και ίσως και τη φιλανθρωπία του στους δοκιμαζόμενους. Όμως δικαιολογεί σαν αναπόφευκτη και αναγκαία την τρομακτική ανθρωπιστική κρίση που συνοδεύει την καπιταλιστική τέτοια. Και σε λίγο θα τον οδηγεί να αρρωσταίνει και να πεθαίνει αβοήθητος στον δρόμο, αν δεν έχει ο κάθε ασθενής τη δυνατότητα να πληρώσει φάρμακα και θεραπεία. Αλλά παράλληλα αυτή η πολύπλευρη δυστυχία θα σώζει τα ιερά και όσια του κατεστημένου. Δηλαδή την κερδοφορία του μεγάλου κεφαλαίου και τη ληστεία του φυσικού πλούτου και των παραγωγικών πηγών από τους σύγχρονους πειρατές, τους ιμπεριαλιστές. Που τα κουρσάρικα πλοία τους είναι άλλοτε τα σύγχρονα αεροπλανοφόρα (Αμερικανικοί πόλεμοι σε Ιράκ, Γιουγκοσλαβία, κα ) και άλλοτε πιο συγκαλυμμένα (επίθεση Γερμανίας σε Ελλάδα & Κύπρο με όπλο το ευρώ).
Μόνο αν συμμεριστεί κάποιος τους νόμους κίνησης αυτής της κοινωνίας _ ζούγκλας θα είναι σε θέση να δικαιολογήσει σπαράγματα του είδους αθίγγανοι να πουλούν τα μωρά τους έναντι 100 ε ή 150 ε και στην αντίπερα όχθη να αγοράζεται ένα πορτοκαλί διαμάντι από διεθνή δημοπρασία αξίας αρκετών εκατομμυρίων ε. Ανάγλυφο δείγμα των πραγματικών ακροτήτων που συμβαίνουν και που το αφόρητα εξοργιστικό γεγονός είναι η παραλίγο σύλληψη και φυλάκιση της γνωστής από το πρόσφατο τηλεοπτικό περιστατικό -υπερθέαμα δύσμοιρης Βουλγάρας μάνας που πούλησε το παιδί της. Προσπάθεια που επιχειρεί να ποινικοποιήσει σε τελική ανάλυση την αβάστακτη φτώχεια . Θλιβερές υπάρξεις που υποχρεώνονται να εμπορικοποιήσουν την τεκνοποιία της για ένα κομμάτι ψωμί. Ενώ ένοχη και υπόλογη πρέπει να είναι η αστική κατ` επίφαση δημοκρατία , που έχει εμπορικοποιήσει τα π α ν τα και γεννά ακατάπαυτα οικονομικές κρίσεις, συμφορές και πολέμους.
Ναι, δυστυχώς και όσο πιο απλά διατυπωμένο γίνεται, αυτή η ξέφρενη επίθεση ενάντια στα λαϊκά και μικρομεσαία στρώματα αποτελεί το οξυγόνο του συστήματος για να πάρει βαθιές ανάσες. Να κερδίσει χρόνο, να ελιχθεί, να βρει μεθόδους να αντιπαρέλθει αυτή τη συθέμελη κρίση του. Η οποία μεγιστοποιείται ειδικά στη χώρα μας, μιας και η μεγαλοαστική τάξη βρίσκεται στη δίνη αδυσώπητων και αδιέξοδων ανταγωνισμών.
Δυστυχώς έχει απέραντο δίκιο ο τωρινός γλοιώδης, θρασύτατος υπουργός υγείας για τις αδίστακτες αποφάσεις που παίρνει. Δεν υπάρχει άλλη βιώσιμη πολιτική πέρα από την υφισταμένη με βάση του τι αντέχει (όχι πως δεν είναι καταγραμμένο στα γονίδια του πλουτοκράτη να θέλει ταυτόχρονα τη σύνθλιψη του εργαζόμενου - η κρίση είναι ευκαιρία) η τωρινή οικονομική κατάσταση. Κανείς μα κανείς πρωθυπουργός όσο «δυναμικός», «ανεξάρτητος» και «αδιάφθορος» και αν είναι, δεν μπορεί ούτε κατά κεραία να παρεκκλίνει από την βάρβαρη γραμμή που επιτάσσουν οι γνήσιοι αφεντάδες της χώρας μας σε σχέση με τις ισχύουσες συνθήκες των καπιταλιστικών σχέσεων παραγωγής και της δομικής κρίσης , συνεπικουρούμενης τα μέγιστα από το καθεστώς της πολύπλευρης υποτέλειας. Το δίλλημα είναι ξεκάθαρο: ή αυτοί, τα πρόστυχα συμφέροντα τους και οι θεσμοί τους θα σωθούν ή εμείς. Μέση λύση δεν υφίσταται, κυρίως σε τέτοια κρίσιμη περίοδο. Τελεία και παύλα.
Επίσης πιστεύω πως αποτελεί κατάπτυστη σκύλευση της οργής και αγανάκτησης που πλημμυρίζει τον λαό, η επιδίωξη διάφορων ποικιλόχρωμων επίδοξων διαχειριστών του συστήματος που ευαγγελίζονται την ακύρωση, επαναδιαπραγμάτευση, ελαστικοποίηση, άμβλυνση των μνημονίων και βελτίωση της θέσης του αδρανοποιημένου λαού. Πετυχαίνοντας έτσι τον απελπιστικό παροπλισμό του κινήματος, αδρανοποιώντας τις μάζες , αφήνοντας τις αδύναμες, έρμαιες της κυβέρνησης. Σε τελική δε ανάλυση, βορρά στις αδηφάγες και κανιβαλικές ορέξεις του μεγάλου κεφαλαίου. Δεν πλανιούνται πλάνη οικτρή οι ίδιοι, Καθόλου μα καθόλου. Τουναντίον απλά αποπλανούν οι θεομπαίχτες ετούτοι τον χειμαζόμενο λαό μας πως όντας παθητικοποιημένος, μπορεί να ελπίζει στην εξ ουρανών, συγνώμη εξ εκλογών πολυπόθητη λύτρωση από τα δεινά του. Ε όχι πια, χορτάσαμε από τους κοινοβουλευτικούς λαοπλάνους μεσσίες τύπου ΠΑΣΟΚ - Α. Παπανδρέου που παρ’ όλες τις ασύγκριτα ευνοϊκότερες μάλιστα συγκυρίες εκείνης της περιόδου, βιώνουμε οδυνηρά την Αλλαγή που έφεραν.
Η πραγματική ουτοπία της εποχής μας είναι η επιβίωση του άθλιου καπιταλισμού, με τον ιστορικά πλέον ξεπερασμένο ρόλο και του οποίου η παράταση της ημερομηνίας λήξης του οφείλεται στη δραματική υποχώρηση του παγκοσμίου επαναστατικού και κομμουνιστικού κινήματος. Γιατί δεν αποτελεί ένα κολοσσιαίο έγκλημα να μετατρέπεται σε κόλαση η ζωή του λαού, επειδή μια μικρή χούφτα ατόμων επιδιώκει να προασπίσει τα άνομα συμφέροντα της σε βάρος των πολλών? Δεν είναι παράνοια να φυτοζωεί ο λαός τη στιγμή που η παραγωγική διαδικασία βαλτώνει μέσα στη κλασσική κρίση υπερπαραγωγής? Πείνα και στέρηση εν μέσω υπεραφθονίας? Να κατασπαράσσονται οι σάρκες των λαών από τις ύαινες των νεοαποικιοκρατών στα πλαίσια του ολέθριου αλλά και αδιεξόδου ανταγωνισμού τους?
Ποια πραγματικά πειστική απάντηση μπορεί να δοθεί στο εξής συγκλονιστικό και αυτονόητο ερώτημα ? Αφού η παραγωγικότητα της ανθρώπινης εργασίας και η τεχνολογική εξέλιξη έχει εκτοξευθεί σε κυριολεκτικά ουρανομήκη επίπεδα (σχεδιάζονται επανδρωμένες αποστολές στον Άρη), προς τι τέτοια εφιαλτική πραγματικότητα σε όλο το πλανήτη και στη χώρα μας? Πως δικαιολογείται και επιτρέπεται αυτό το αισχρό φαινόμενο της λειψυδρίας εν μέσω ωκεανού? Να υπάρχουν όλες οι προϋποθέσεις για απρόσκοπτη παραγωγή αγαθών και υπηρεσιών (και υγείας βέβαια) και να λιμοκτονούν και να πεθαίνουν εκατομμύρια άνθρωποι στην Αφρική ή να υποσιτίζονται εδώ στη χώρα μας ? Με ληγμένα κιόλας προϊόντα κατόπιν επίσημης έγκρισης από τη πολιτεία. Να καταφεύγουν στα συσσίτια ελεημοσύνης εδώ στην Ελλάδα? (Το θλιβερό θέαμα που βλέπουμε στα ασπρόμαυρα ντοκιμαντέρ των σκελετωμένων Αθηναίων στην εποχή της κατοχής περιμένοντας στις ουρές ένα κομμάτι ψωμί, να επανακυκλοφορεί σε έγχρωμη και ζωντανή μετάδοση). Ή να αυτοκτονούν από την απόγνωση? Να πεθαίνουν από τις αναθυμιάσεις των μαγκαλιών? Να ξενιτεύονται ? Να βυθίζονται στην απελπισία και την κατάθλιψη? Να. . , να. . , να είναι ατελείωτος ο κατάλογος με τις αφειδώς προσφορές του < πετυχημένου> αυτού συστήματος. Αντί να είναι επίγειος τόπος της επαγγελίας αυτός ο πλανήτης, να είναι τοπίο μακάβριο ?
Αν δεν είναι έγκλημα καθοσίωσης να προσφέρεται απλόχερα η φτώχεια και η δυστυχία στους ανθρώπους τη στιγμή που η κοινωνία έχει πλέρια την δυνατότητα να παράγει, να θρέφει και να θεραπεύει όλα τα μέλη της, τότε τι άλλο είναι ? Και το εμπόδιο στην ομαλή λειτουργία της παραγωγικής διαδικασίας (αυτής της ασύδοτης και άναρχης καπιταλιστικής) να είναι τα συμφέροντα των ελάχιστων παρασιτικών μεγιστάνων. Ποια είναι λοιπόν η υπερβολή, που είναι το α κ ρ α ί ο, άδικο και παράλογο? Αν δεχτούμε ότι πρέπει να υποστούμε θυσίες σκληρές στο βωμό διάσωσης της οικονομίας (της δικής τους φυσικά), γιατί κατ ` επέκταση και σε φρικτότερη και έσχατη αναγωγή αυτής της συλλογιστικής να μη συμφωνήσουμε επίσης - μόλις το πλήρωμα του χρόνου το απαιτήσει - να γίνουμε κρέας στα κανόνια των ιμπεριαλιστών ? Αφού νομοτελειακά και αναπόδραστα η οριστική υπέρβαση της κρίσης του καπιταλισμού διευθετείται μόνο με τον πόλεμο.
Σίγουρα θα δυσκολευόταν κάπως κάποιος να πείσει για τη μη ανέφικτη διάσταση του αιτήματος μας για δωρεάν υγεία αδιάκριτα σε όλους, αν δεν υπήρχε η εμπειρία της λαμπρής περιόδου που μέχρι η οικοδόμηση του σοσιαλισμού σε κάποιες χώρες εξελισσόταν, κατακτούσε και εγκαθίδρυε ένα πρότυπο σύστημα υγείας που κάλυπτε υποδειγματικά κάθε ανάγκη. Άξιο λόγου είναι το γεγονός πως ακόμη και μετά την παλινόρθωση του καπιταλισμού σε αυτές τις χώρες ( και εννοώ όχι την τυπική μεταστροφή του νόθου καπιταλισμού στην κλασσική μορφή του με τις αλλαγές του 89-91, αλλά τη μετασταλινική επικράτηση της αντεπανάστασης και αναστύλωσης του παλιού αχρείου εκμεταλλευτικού και άνισου συστήματος ) ακόμη και αυτά τα ρεβιζιονιστικά υπολείμματα κοινωνικής μέριμνας και περίθαλψης ήταν υπολογίσιμες παρακαταθήκες. Δεν είναι τυχαίο άλλωστε που η αφηνιασμένη επίθεση από τον εσμό της παγκόσμιας αντίδρασης στους λαούς της γης, ακολούθησε την κατάρρευση του εξαμβλώματος του ανύπαρκτου σοσιαλισμού. Φανταστείτε τι ακτινοβολία έκπεμπε όχι μόνο η γνήσια αρχική οργάνωση του τότε τομέα της υγείας της σοσιαλιστικής φάσης , αλλά και η ευνουχισμένη μετέπειτα.
Συμπερασματικά θεωρώ λοιπόν εξωφρενικό από τη μια η επιστήμη να προχωρά με ασύλληπτα άλματα και να προσπαθεί φερ’ ειπειν να δημιουργήσει το σωματίδιο του θεού και από την άλλη λόγω κρίσης να επιστρέφουν αρρώστιες προπολεμικές όπως της φυματίωσης. Ακραία άρα έκφραση του ακραίου συστήματος που λειτουργεί με αποκλειστικό γνώμονα την επίτευξη κέρδους των λίγων που ζουν μέσα σε αμύθητη χλιδή μετατρέποντας σε σύγχρονους σκλάβους τους πολλούς, είναι τελικά η μη ικανοποίηση των στοιχειωδέστερων αναγκών των τελευταίων. Που εξάλλου αποτελούν και τους μόνους παραγωγούς του κοινωνικού πλούτου. Απόλυτα λογική λοιπόν είναι η αξίωση και δ ι ε κ δ ί κ η σ η της κάλυψης της δωρεάν περίθαλψης του λαού μας. Είναι αυτονόητη λοιπόν, όσο αυταπόδεικτη πια είναι και η διαπίστωση πλέον πως η γη είναι στρογγυλή και κινείται στο ουράνιο στερέωμα. ΕΧΕΙ ΕΡΓΑΣΤΕΙ ΣΚΛΗΡΑ ΓΙΑ ΑΥΤΟ, ΤΟ ΔΙΚΑΙΟΥΤΑΙ, ΕΙΝΑΙ ΕΦΙΚΤΟ ΜΕ ΒΑΣΗ ΤΙΣ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΕΣ ΤΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ, ΤΟΥ ΤΟ ΣΤΕΡΟΥΝ ΑΣΠΛΑΧΝΑ ΚΑΙ ΒΑΝΑΥΣΑ. ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΑΚΡΟ.
Αν τέλος πάντων ενδώσουμε και αποδεχτούμε την ύπουλη θεωρία τους περί άκρων, τότε ας τη τοποθετήσουμε στη σωστή της διάσταση συσχετίζοντας την με το καίριο θέμα της υγείας. Στο ένα άκρο συνωστίζεται η ισχνότατη μειοψηφία της συγχορδίας των τεράτων. Δηλαδή οι μεγαλοαστοί που λυμαίνονται τον ιδρώτα του εργάτη και οι προκαθήμενοι όλων, οι αλληλοσπαρασσόμενοι φονιάδες και ληστές των λαών και του δικού μας μαζί , οι ιμπεριαλιστές. (Μαύρο σπλάχνο αυτού του άκρου είναι και τα ανήμερα θεριά του φασισμού, που το υπηρετούν με τον πιο κτηνώδη τρόπο). Όταν αυτοί αρρωστήσουν σοβαρά, δεν δυσκολεύονται να πάρουν το ιδιωτικό τους αεροπλάνο και να επισκεφτούν το ακριβότερο και πλέον εξειδικευμένο νοσηλευτικό ίδρυμα του κόσμου αδιαφορώντας για το ιλιγγιώδες κόστος. Ενώ στο άλλο άκρο, με τις αλλαγές που προωθούνται μέρα με τη μέρα, υποφέρει η συντριπτική πλειοψηφία των εργαζομένων, των κατατρεγμένων. Με τραγικές εκδοχές όπως υπερτασικοί να κόβουν στη μέση το χάπι της πίεσης λόγω της ανέχειας. Αφημένη αβοήθητη στο έλεος της μοίρας, αν αυτή χτυπήσει με κάποια αρρώστια.
Περιγράφηκε μέχρι τώρα με μελανά και ζωηρά χρώματα η κατάσταση στο τομέα της περίθαλψης του λαού, αλλά και σφαιρικότερα. . Γιατί αλλοίμονο, ακριβώς έτσι απηχείται η αμείλικτη πραγματικότητα. Μα υπάρχει ευτυχώς μες` την αντάρα και τη καταχνιά διέξοδος. Γεννιέται κάπου η ελπίδα και η αισιοδοξία.
Στο μονόδρομο της επίθεσης τους πρέπει και μπορούμε να αντιτάξουμε τον μονόδρομο της αντίστασης μας. Πρέπει να κατανοηθεί ολότελα πως η μάχη π. χ. ενάντια στο 25ευρο στα δημόσια νοσοκομεία και στο σύνολο των σχετικών αντιλαϊκών κυβερνητικών μέτρων είναι αγώνας σε τελική ανάλυση για την μη ολοσχερή κατεδάφιση του σταδιακά αλλά με γοργούς ρυθμούς αποδομούμενου χώρου της δωρεάν υγείας. Δεν θα σταματήσουν - μέχρι φυσικά να τους σταματήσουμε - έως ότου να καταλήξουν στο τελικό τους στόχο: κανένα λαϊκό δικαίωμα όρθιο. Χθες, σήμερα, αύριο μας αφαιρούν αυτά, μεθαύριο τα πάντα.
Επιβάλλεται η ανάπτυξη του μαζικότερου δυνατόν, ενωτικού, μαχητικού κινήματος με τα σωστά πολιτικά χαρακτηριστικά (αριστερά - αντιιμπεριαλιστικά) που θα στηρίζεται στις αδάμαστες δυνάμεις του λαού, περιφρονώντας τις εκλογικές ψευδαισθήσεις. Κάθε προοδευτική συλλογικότητα και μεμονωμένος αγωνιστής οφείλει να συστρατευθεί στην κατεύθυνση σύμπτυξης ενός μετώπου αγώνα για ακύρωση των μαύρων σχεδίων τους παραμερίζοντας επιμέρους διαφορές και διαφωνίες. Αν δεν γίνει άμεσα και περί άλλων τυρβάζουν, ειδικά πολιτικές δυνάμεις και οργανώσεις που πρεσβεύουν την υπεράσπιση του δίκιου του εργάτη, τον ριζοσπαστισμό και την ανατροπή, αλλά επί του πρακτέου απεργάζονται την αναμονή και απραξία για οριστική δικαίωση στα πλαίσια της λαϊκής εξουσίας (κάτι σαν τη δευτέρα παρουσία των χριστιανών) ή προωθούν την εκπόνηση μεταβατικών αντικαπιταλιστικών προγραμμάτων (δίχως επαναστατικό υποκείμενο) εξωραΐζοντας το γενεσιουργό αίτιο και όλα αυτά τα υπέροχα να εξαντλούνται αυστηρά πάνω!
στο έδαφος του ισχύοντος συστήματος με άθικτους στο ακέραιο όλους τους ποικίλους μηχανισμούς που περιφρουρούν την κυριαρχία του, ε τότε λοιπόν οι ταξικοί συσχετισμοί θα γίνονται ολοένα πιο αρνητικοί. Το βιοτικό επίπεδο του λαού και οι ελευθερίες του θα κατρακυλούν συνεχώς προς το μεσαίωνα. Θα επωμίζονται βαριές ευθύνες για τη σύγχυση, την απογοήτευση και παράλυση του λαού. Και η επίθεση των αντιπάλων μας θα φτάνει στα επίπεδα της υστερίας.
Όλοι μαζί, άνεργοι, απολυόμενοι, ξεκληριζόμενοι αγρότες, εργάτες και δημόσιοι _ ιδιωτικοί υπάλληλοι με κατακρεουργημένους μισθούς και συντάξεις , μικρομεσαίοι που εξοντώνονται, δανειολήπτες και μη που ξεσπιτώνονται, πρέπει να απαντήσουν με τον μόνο τρόπο που υπάρχει. Αυτόν που αν δεν ακολουθούσε και είχε αποτελεσματικότητα, η ανθρωπότητα θα ήταν ακόμη καθηλωμένη στο θεσμό της δουλείας. Το μόνο δρόμο που οι αντίπαλοι μας τρέμουν μήπως ακολουθήσουμε και επιδιώκουν να φράξουν με νόμους, πολιτικά αναχώματα, ιδεολογική και τηλεοπτική τρομοκρατία, με απροκάλυπτη καταστολή.
Τίποτα άλλο δεν τους πανικοβάλλει περισσότερο πέρα από τη ταξική αφύπνιση του κόσμου και την οργανωτική ανασυγκρότηση του κινήματος με τη σωστή ιδεολογικοπολιτική χροιά. Αντίθετα πασχίζουν να μας πείσουν, πως με την επίπλαστη δημοκρατία τους και όπλο μας τη ψήφο θα διορθώσουμε τα πράγματα. Εμείς όμως δεν πρέπει να λησμονούμε , πως ότι κατακτήθηκε παλιά και αφαιρείται σήμερα, εξασφαλίστηκε στις αρένες της σύγκρουσης.
Σε αυτή τη κατεύθυνση δραστηριοποιείται η παρέμβαση και δράση της Πρωτοβουλίας Αντίστασης Χανίων. Με τις ταπεινές μας δυνάμεις μοχθούμε να συσπειρώσουμε και ενεργοποιήσουμε τη χανιώτικη κοινωνία γύρω από έναν άξονα κινητοποίησης. Να καταδείξουμε όσο πλατύτερα γίνεται, πως μόνο μέσα από την καθημερινή μας αντίσταση, μέσα από τους μικρούς και μεγάλους αγώνες που αέναα και αναπόφευκτα θα ξεφυτρώνουν από εδώ και μπρος και θα τους πλαισιώνουμε - ενισχύουμε οικοδομώντας στη πορεία ένα μαζικό κίνημα. Τέτοιο, που θα είναι σε θέση να υπερασπίζει σθεναρά το δίκιο του λαού. Τόσο, όσο απαιτούν οι περιστάσεις. Χωρίς να είναι ευάλωτο σε αυταπάτες και υπονομεύσεις.
Επιτακτική είναι και στη πόλη μας η συγκρότηση ενός κοινού μετώπου, που θα απαντά αποφασιστικά σε κάθε αφορμή ( και είναι πολλές) στο μέτρο του δυνατού. Αλλά όχι όμως σε εκείνο το βαθμό που υπολείπεται των μη ευκαταφρόνητων δυνατοτήτων της χανιώτικης κοινωνίας με το πλούσιο παρελθόν. Μέτωπο που θα αντιδρά με γρήγορα αντανακλαστικά σε όποιο πρόβλημα προκύπτει(κατασχέσεις, ρατσιστικό κτύπημα, κλείσιμο ΙΚΑ, βάσεις, κλπ. ) και θα αξιοποιεί κάθε ευκαιρία που θα συμβάλει στη αγωνιστική ανάταση. Που θα υποκινεί, θα συντονίζει και κλιμακώνει όλες τις εστίες πάλης που αναπτύσσονται.
Άμεσα και συγκεκριμένα πρέπει να διεκδικήσουμε και αγωνιστούμε ενάντια στην πολιτική κατάργησης της πρωτοβάθμιας περίθαλψης και των δομών της, στις απολύσεις στον ΕΟΠΠΥ, στην υποβάθμιση και κλείσιμο των νοσοκομείων
Για το δικαίωμα στην πλήρη και δωρεάν ιατροφαρμακευτική περίθαλψη χωρίς προϋποθέσεις.
(Παρατήρηση προς το Δήμο Χανίων που κατεβάζει διαρκώς τα πάνω της Πρωτοβουλίας αλλά και άλλων φορέων και οργανώσεων: η μεγάλη ασχήμια στη πόλη μας δεν προέρχεται από αφίσες, συνθήματα, πάνω. Τουναντίον αυτά είναι τα μέσα μιας κινηματικής προσπάθειας να καθαριστεί η αποκρουστική ασχήμια που δημιουργείται από μια κοινωνία ανέργων, πεινασμένων, καταθλιπτικών, ασθενών χωρίς γιατρειά και που το μόνο που απολαμβάνει σε πλούσιες δόσεις είναι η αμερικάνικη ραδιενέργεια. Αυτή η δυσάρεστη εικόνα φαίνεται δεν προβληματίζει τους τοπικούς ιθύνοντες. Τους απασχολεί η λαϊκή ρήση του απέξω κούκλα &…. ).
δημοσιεύτηκε και στον Αγώνα της Κρήτης
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου