Για τις εκλογές στο συνδικάτο οικοδόμων Τρικάλων

Την προηγούμενη εβδομάδα ξεκίνησαν οι εκλογές στο συνδικάτο οικοδόμων που ελέγχεται από την παράταξη του ΠΑΜΕ. (Στα Τρίκαλα υπάρχουν τρία συνδικάτα οικοδόμων τα οποία ελέγχονται από τις παρατάξεις ΔΑΚΕ, ΠΑΣΚΕ και ΠΑΜΕ). Ενώ οι εκλογές διεξάγονταν κανονικά για 3 μέρες, η διαδικασία διακόπηκε λόγω υποχρεώσεων της δικαστικής αντιπροσώπου που παρακολουθούσε τη διαδικασία. Οι εκλογές θα συνεχίζονταν κανονικά μία μέρα αργότερα. Με την επιστροφή της όμως η δικ. αντιπρόσωπος διαπίστωσε ότι ο αριθμός των ψηφισάντων είχε διπλασιαστεί από την Τρίτη το βράδυ που η κάλπη είχε κλείσει (από 90 περίπου άτομα βρέθηκαν να έχουν ψηφίσει 180). Η αντιπρόσωπος κάλεσε την αστυνομία η οποία με τη σειρά της κατέσχεσε την κάλπη και κάλεσε σε απολογία όλους όσους φαίνονται στους εκλογικούς καταλόγους να έχουν ψηφίσει για να επιβεβαιώσουν τη συμμετοχή τους.
Από το παραπάνω γεγονός προκύπτουν ένα σωρό πολιτικά ζητήματα τόσο για την μοναδική παράταξη που συμμετέχει στο σωματείο (ΠΑΜΕ) όσο και για το κίνημα γενικότερα. Γιατί την διάσπαση των συνδικάτων σε κομματικά «βιλαέτια», την πολυδιάσπαση ενός από τα πιο αγωνιστικά τμήματα της εργατικής τάξης (οικοδόμοι), μόνο σαν αποτέλεσμα της γενικότερης υποχώρησης και πολυδιάσπασης του λαϊκού και εργατικού κινήματος μπορούμε να την δούμε. Και μάλιστα η συνέχιση αυτής της διάσπασης από μία δύναμη που αναφέρεται στην Αριστερά, με τη δημιουργία χωριστού σωματείου δεν αποτελεί αριστερή λογική και πράξη.
Από την άλλη, η ανάγκη για την ανάδειξη της μιας δύναμης απέναντι στις άλλες όχι με όρους ανάπτυξης κινήματος, αλλά εκλογικίστικα και με την ανάδειξη περισσότερων αντιπροσώπων, μόνο σε γεγονότα σαν αυτό στην πόλη μας μπορούν να οδηγήσουν. Πρακτικές που τις έχουμε δει να εφαρμόζονται από τις δυνάμεις του συστήματος ΔΑΚΕ και ΠΑΣΚΕ κατ’ εξακολούθηση (νοθείες, ακυρώσεις ψηφοδελτίων κτλ.) με σκοπό την απαξίωση του συνδικαλιστικού κινήματος και ταυτόχρονα την ανάδειξη των στελεχών τους, τις βλέπουμε τώρα και από τις δυνάμεις που θέλουν να μιλάνε στο όνομα του κινήματος. Αντιδραστικές πρακτικές που σαν σκοπό έχουν την ανάδειξη περισσότερων αντιπροσώπων μακριά από την οποιαδήποτε προσπάθεια ανάπτυξης ταξικού κινήματος.
Η εργατική τάξη και το λαϊκό κίνημα έχουν καθήκον στις σημερινές συνθήκες της πιο άγριας επίθεσης του καπιταλιστικού συστήματος να αντισταθούν με όλα τα μέσα που διαθέτουν. Και αυτά δεν είναι άλλα από τα σωματεία τους. Σωματεία πραγματικά, κέντρα αγώνα που θα έρχονται σε σύγκρουση τόσο με την εργοδοσία στους χώρους δουλειάς όσο και απέναντι στην κυβέρνηση και την πολιτική της. Η Αριστερά λοιπόν έχει με τη σειρά της το καθήκον να δουλέψει σε αυτή την κατεύθυνση, να πείσει και να εμπνεύσει με τη στάση της και την πρακτική της τον κόσμο της εργασίας να συσπειρωθεί στα σωματεία του και να αγωνιστεί για τη δουλειά και τη ζωή του. Μακριά από λογικές «συνδιαχείρισης» και διαλόγου με το σύστημα και τους εκφραστές του. Μόνο υπηρετώντας πραγματικά το κίνημα θα μπορέσει η Αριστερά να ξαναεμπνεύσει τους αγώνες για μια καλύτερη ζωή. Και αυτό περνάει από τη σφυρηλάτηση των σχέσεών της με το λαό μέσα στους καθημερινούς αγώνες.