Για τον Ηλία…

Περπατούσαμε σε δρόμους έρημους της επαρχίας

Και ήταν μια απουσία καρφωμένη στο στήθος που μας οδηγούσε

Διασχίσαμε μια πόλη ολάκερη σιγοκουβεντιάζοντας

Ο καθένας με τον διπλανό του

Και ήταν μια παρουσία ανέλπιστη που μας οδηγούσε

Ξέραμε πως δεν υπάρχει τέλος στο δρόμο μας

Όπως δεν υπάρχει τέλος στη ζωή

Ξέραμε πως ο θάνατος δεν μπορούσε να μας στοιχειώσει

Όπως δεν στοίχειωσε και εκείνον

Με λόγια απλά αποχαιρετούμε τους συντρόφους μας

Και θυμόμαστε αυτούς που έφυγαν νωρίς

Γιατί σε τούτο τον κόσμο πάντα νωρίς φεύγουμε

Όσο πίσω μας αφήνουμε δυστυχία

Και αδικία

Και συνεχίζουμε την πορεία μας

Όχι μόνοι…

Γιατί ο καθένας μας ζει μέσα από τις πράξεις του

Και θα συνεχίσει να ζει μέχρι ο δίκαιος αγώνας μας

Κερδηθεί

Αντίο σύντροφε

Θα συναντηθούμε

Θα γνωριστούμε ξανά μέσα στους ίδιους δρόμους

Κάτω από τις σημαίες των αγώνων που μέλλονται για να έρθουν.

γΚ