πάσχουμε από υποψήφιους ή από αριστερά;

Ένα σχόλιο με αφορμή τη συνέλευση της Δημοτικής Κίνησης «Καρ.Πο.Σ.» για την ανάδειξη υποψήφιου Δήμαρχου

Διανύουμε χειμώνα. Κινηματικό χειμώνα. Μέρες κινηματικής ύφεσης και κινηματικής υποχώρησης. Οι αγώνες και τα κινήματα της προηγούμενης περιόδου, παρότι δημιούργησαν σημαντικά προβλήματα και σημαντικά πολιτικά αδιέξοδα στο σύστημα και στα κόμματά του, δεν κατάφεραν να αποτρέψουν, να εμποδίσουν ή να περιορίσουν την ένταση και το εύρος της επίθεσης που δεχόμαστε. Το σύστημα καταγάγει νίκες, έστω «πύρρειες», και οι εργαζόμενοι συσσωρεύουν ήττες. Σε αυτή τη δύσκολη περίοδο που οι αγώνες αποτελούν το μέγα ζητούμενο, η αριστερά «μας» φτιάχνει… ψηφοδέλτια! Ευρωπαϊκά ή/και τοπικά-«αυτοδιοικητικά». Μαθημένη είναι άλλωστε, χρόνια τώρα, να παρακάμπτει το επίδικο, να «δραπετεύει» από τις αναγκαιότητες της περιόδου, να αναζητεί διαφυγή στις κάλπες. Μια εκλογολάγνα αριστερά που θεωρεί τις εκλογές, κάθε εκλογές, ως το ανώτατο στάδιο της ταξικής πάλης.
Ενόψει των επερχόμενων τοπικών εκλογών ξαναφούντωσε η θεσμολαγνεία αυτής της αριστεράς. «Ο αγώνας που δίνουμε είναι πρωτίστως αγώνας επιβίωσης της τοπικής αυτοδιοίκησης». Με νέο - «αντιμνημονιακό» - περιτύλιγμα ξανασερβίρονται παλιές και χρεοκοπημένες απόψεις περί «αυτοδιοίκησης», «συμμετοχής», «ΟΤΑ-κύτταρα της δημοκρατίας» που μέσα από τους οποίους μπορεί να προκύψουν μέχρι και «νησίδες του σοσιαλισμού» (στο καπιταλιστικό σύστημα!). Απόψεις που εξωραΐζουν τη πραγματικότητα, αποπροσανατολίζουν έναν κόσμο, τον αδρανοποιούν και σε τελική ανάλυση ισχυροποιούν το σύστημα και το βοηθούν να εντείνει την επίθεσή του στο βιοτικό επίπεδο και τα δικαιώματα του λαού. Απόψεις που συγκαλύπτουν ότι η τοπική αυτοδιοίκηση, οι δήμοι και οι κοινότητες, παρότι ξεκίνησαν σαν ένας λαϊκός θεσμός, ενσωματώθηκαν από το σύστημα, τους επέβαλλε να λειτουργούν μέσα στα δικά του πλαίσια και τους μετέτρεψε σε εξαρτήματα της κεντρικής εξουσίας. Ο λαός δεν έχει ανάγκη από τέτοιους ενσωματωμένους στο σύστημα μηχανισμούς. Έχει ανάγκη από μορφές οργάνωσης, που βγαίνουν μέσα από τη δική του κίνηση και δράση, που εκφράζουν και προωθούν τα δικά του συμφέροντα.
«Μα – θα μας ρωτήσουν – δεν χρειάζεται παρέμβαση στα τοπικά ζητήματα;» Βεβαίως και χρειάζεται. Εστίες αγώνα, εστίες αντίστασης παντού. Στη γειτονιά, στο χωριό, στη πόλη. Όπου ζούμε, όπου δουλεύουμε, όπου σπουδάζουμε. Πρωτοβουλίες, επιτροπές, συλλογικότητες, σωματεία, σύλλογοι, συνδικάτα. Μέτωπο Λαϊκής Αντίστασης.
Η παρέμβαση στα «τοπικά» δεν περνά μέσα από «αυτοδιοικητικά» εκλογικά σχήματα αλλά έξω, κόντρα και ενάντια στους υδροκέφαλους μηχανισμούς του Καλλικράτη. Κόντρα και ενάντια στην κεντρική εξουσία αλλά κόντρα και ενάντια και στους Καλλικρατικούς Δήμους που αποτελούν προέκταση - μακρύ χέρι του κράτους. Που ούτε «κύτταρο της δημοκρατίας» είναι, ούτε έχουν καμιά σχέση με τη λαϊκή αυτοδιοίκηση. Που αποψιλωμένοι από πόρους, εξουσίες, αρμοδιότητες χρησιμεύουν μόνο ως φοροεισπρακτικοί μηχανισμοί και ιμάντες μεταβίβασης των κεντρικών κυβερνητικών επιλογών. Που έχουν τόση «αποκέντρωση» (για νεκροταφεία και σκουπίδια…) όση για να ενισχύεται ο συγκεντρωτισμός της κεντρικής εξουσίας. Που αποτελούν «θερμοκήπια» μαύρης εργασίας και «εργαστήρια» εφαρμογής κάθε νέας αντεργατικής ρύθμισης και ελαστικής εργασιακής σχέσης. Που αποξενωμένοι από το δημότη και την «τοπική κοινωνία» χρησιμεύουν μόνο ως μηχανισμοί ενσωμάτωσης και αποπροσανατολισμού των λαϊκών αντιστάσεων.
Ναι λοιπόν στη συμμετοχή, στη συμπόρευση, στη κοινή δράση. Κόντρα στην αδράνεια, στην αδιαφορία, στην ατομικότητα. Αλλά και κόντρα στις «αυτοδιοικητικές» αυταπάτες, στους καιροσκοπισμούς στην ενσωμάτωση και στον εκλογικό κρετινισμό.

ΣΚ

περισσότερα: αριστερά στη Καρδίτσα