Μια συζήτηση που θαρρείς και γίνονταν όχι το 2014 αλλά το 2004 (τουλάχιστον) με κεντρικούς εισηγητές πανεπιστημιακούς που ο ένας υποστήριζε την αναγκαιότητα μιας «άλλης» αξιολόγησης ενώ ο άλλος την απόρριπτε δεν ήταν αυτό που χρειάζονταν αυτή τη στιγμή το συνδικαλιστικό κίνημα.
Αλλά προσπερνώντας τις τοποθετήσεις των συνδικαλιστικών εκπροσώπων των αστικών συνδικαλιστικών δυνάμεων που έτσι και αλλιώς βρίσκονται «απέναντι», ήταν χαρακτηριστικές οι τοποθετήσεις των συνδικαλιστικών δυνάμεων της αριστεράς (ΠΑΜΕ- Αυτόνομη Παρέμβαση- ΠΑΡΕΜΒΑΣΕΙΣ).
Σε μια πρώτη φάση ένα μεγάλο μέρος των τοποθετήσεων τους ήταν κομμάτι του…. «διαλόγου» για να πείσουν (ποιον; τους λίγους συνάδελφους της βάσης που παρακολουθούσαν, την πληθώρα των διευθυντών και των «στελεχών» ή μήπως τους εκπρόσωπους τους αστισμού;) ότι η αξιολόγηση-χειραγώγηση είναι ταξική, εργαλείο για το ξεπέρασμα της καπιταλιστικής κρίσης σε βάρος των εκπαιδευτικών, είναι πειθαρχική κλπ.
Αλλά κομμάτια ας γίνει ας θεωρήσουμε πως ήθελαν να ενισχύσουν την ιδεολογική αντιπαράθεση το εντυπωσιακό στοιχείο ήταν αυτή η μεγάλη ψαλίδα ανάμεσα σε μια αβυσσαλέα ιδεολογική και ταξική διαφοροποίηση από τη μια και την ταυτόχρονα κοινή μέχρι ταυτίσεως –με κάποιες διαφορές στα… σημεία- συνδικαλιστική πρόταση περί ανυπακοής των συλλόγων διδασκόντων, του μαζέματος υπογραφών, της πίεσης στα στελέχη να μην αξιολογήσουν κλπ! Γιατί διαφορές στα σημεία είναι η κριτική στην ΠΑΣΠ –από τις Παρεμβάσεις- πως διακίνησε δικό της πρακτικό άρνησης των ομάδων αυτοαξιολόγησης και όχι το κοινό της ΔΟΕ, ή η κριτική του ΠΑΜΕ πως το δικό του πρακτικό θέτει σε πιο… ταξική βάση την άρνηση. Η κατάθεση των χιλιάδων υπογραφών πόσο διαφέρει –ως λογική- με τα χαράτσια που συμβολικά έκαιγε το ΠΑΜΕ για λογαριασμό των πολιτών πριν δύο χρόνια;
Με δυο λόγια στην ημερίδα η ταξική πάλη αντανακλάστηκε σε πολύ υψηλό επίπεδο! Τόσο ψηλό που δεν μπορούσες να τη δεις, την έχανες μαζί με τους φορείς της!
Θα τολμούσε μάλιστα κανείς να ισχυριστεί πως αν και το ΠΑΜΕ και η Αυτόνομη Παρέμβαση από τη σκοπιά τους έθεταν κάποια όρια στις κινήσεις ανυπακοής και κάποιες προϋποθέσεις (συνδεδεμένες βέβαια με την εκλογικίστικη αντίληψη και πολιτική τους περί «συσχετισμού δύναμης») αυτή που ήταν πραγματικά απογειωμένη σε σχέση με το τι αποτελεσματικότητα θα είχε η γενίκευση της ανυπακοής ήταν η τοποθέτηση του εκπροσώπου των Παρεμβάσεων. Πολύ περισσότερο όταν θεώρησε την συγκυρία ως ευκαιρία για την προβολή ενός άλλου οράματος για το αν θα ξεπεραστεί η κρίση προς των καπιταλιστικών συμφερόντων ή των εργαζόμενων!
Σ `αυτό το σημείο ήρθαμε; (όπως λέγαμε παλιά στις κινηματογραφικές παραστάσεις, γιατί αυτή η ημερίδα ήταν πραγματικά μια ημερίδα από τα… παλιά).
Παρακολουθώντας τέτοιες διαδικασίες βρίσκεις απαντήσεις γιατί φθάσαμε ως κλάδος και ως κίνημα εδώ που φθάσαμε….
Η τοποθέτηση του εκπροσώπου των Αγωνιστικών Κινήσεων (μοιράστηκε προκήρυξη και γίνανε δηλώσεις στα τοπικά κανάλια) αν και στριμώχθηκε σε πέντε λεπτά στη λίγη ώρα που είχε απομείνει για έκφραση των συναδέλφων, έθεσε μερικά κρίσιμα ζητήματα αυτού που θα έπρεπε να είναι η κύρια ατζέντα και ο πραγματικός εσωτερικός διάλογος του κινήματος σήμερα:.
Είναι αυτή η πραγματική μάχη με προοπτική που πρέπει να δώσουμε;
Ποια θα είναι η κορύφωση της «ανυπακοής»;
Σε ποιο πλαίσιο και σε πιο «κάδρο» πρέπει να ενταχτεί;
Τι «μαγικό» έγινε σε Ηγουμενίτσα και Καρδίτσα και είχαμε μαζικές κινήσεις; (αναφέρθηκαν ως παραδείγματα από άλλους ).
Πως το συνδικαλιστικό κίνημα θα καταφέρει να απεγκλωβιστεί από τις διαθέσεις, τις κλιμακώσεις και τους χειρισμούς του Υπουργείου;
Ακόμα και αν δεν κλιμακωθεί το Μάρτη αντίστοιχα η επίθεση θα είναι νίκη του κινήματος η μισο-καθιέρωση της η κατάθεση του νομοσχεδίου για τις οργανικότητες ή η καταρχήν εφαρμογή της μέσω των διευθυντών;
Είναι ή δεν είναι αλήθεια ότι το κυβερνητικό μέτωπο έχει απλωθεί πολύ επικίνδυνα για τη σταθερότητα της επίθεσης (πχ ΟΤΑ), ότι υπολογίζει τον κλάδο των εκπαιδευτικών (εξ ου και οι χειρισμοί με τις διαθεσιμότητες και αρχική δήθεν εθελοντική συμμετοχή στις ομάδες) περισσότερο απ' ότι φανταζόμαστε;
Διαβάζοντας από την… ανάποδη, αυτές οι κινήσεις ανυπακοής και αντίστασης που σε αρκετές περιπτώσεις πήραν μαζική μορφή δεν αποδεικνύουν ότι υπάρχει το έδαφος και (πολύ περισσότερο στη δευτεροβάθμια τώρα και στην πρωτοβάθμια) πως διαμορφώνεται μια κρίσιμη μάζα συναδέλφων που έχουν τη διάθεση να αγωνιστούν και να αναμετρηθούν με την κυρίαρχη πολιτική παρά και ενάντια στο καθεστώς φασιστικοποίησης και πειθαρχικών διώξεων;
Και αν κερδίζουμε-στην τελική χρόνο,-για χάρη ποιου πράγματος τον κερδίζουμε;
Το πραγματικό επίδικο ενός εσωτερικού διαλόγου του κλάδου δεν είναι τα… ποτάμια σκέψης για το τι θα κάνουμε τις υπογραφές που μαζέψαμε ή τα στελέχη που δεν θα συμμορφωθούν με τους αιρετούς κομισάριους του κινήματος (σε έναν σύλλογο της Αθήνας ο αιρετός εκπρόσωπος των Παρεμβάσεων υποσχέθηκε στους συναδέλφους πως θα τους μαυρίσει στις επόμενες κρίσεις!!!).
Το πραγματικό επίδικο είναι πως θα οργανωθεί, μέσα από ποιες διαδικασίες, ένας απεργιακός αγώνας με διάρκεια και προοπτική. Αγώνας που μπορεί να λειτουργήσει ως πυροκροτητής της λαϊκής και νεολαιίστικης οργής.
Μια τέτοια προετοιμασία στην καλύτερη περίπτωση θα υποχρεώσει τις συνδικαλιστικές δυνάμεις που κυριαρχούν στον κλάδο αν όχι σε μια τυπική «ανόρεκτη» συμμόρφωση -το αντίθετο-σε ξεγύμνωμα του ρόλου τους, αλλά και στη χειρότερη περίπτωση (γιατί υπάρχει πάντα ο γενικότερος συσχετισμός και οι συσχετισμοί στα όργανα) θα στείλει μήνυμα στην κυβέρνηση και τα κέντρα εξουσίας πως μια επέλαση δεν θα είναι καθόλου εύκολη υπόθεση γι αυτούς.
Θα οξύνει και θα αποκαλύπτει δεν θα αποπροσανατολίζει και δε θα συγκαλύπτει μέσα από επίπλαστη ενότητα όταν σήμερα πρέπει να ανοίξουν και να ξεδιπλωθούν τα πολιτικά μέτωπα με τις δυνάμεις του αστισμού στη πράξη (και όχι στη ζεστασιά των θεωρητικών αναλύσεων).
Και απέναντι σε τούτη την κριτική πρέπει να πάρουν θέση δυνάμεις που δρουν στα πλαίσια των Παρεμβάσεων (όπως καλή ώρα στο αντίστοιχο σχήμα της Ημαθίας που παρά την αντίθεση του η ΔΟΕ μετέτρεψε τον σύλλογο σε αναγκαστικό οικοδεσπότη της ημερίδας).
Καλές είναι οι δράσεις ανυπακοής αλλά όταν προετοιμάζουν την μεγάλη απεργιακή δράση και δεν γίνονται ευκαιρίες για… απόδραση από το πραγματικό ζητούμενο…
ΔΜ
Υ.Γ.: Η τοποθέτηση των Αγωνιστικών Κινήσεων χειροκροτήθηκε από αρκετούς απλούς συναδέλφους στο έτσι και αλλιώς αποσυγκροτημένο σώμα της ημερίδας προς το τέλος της. Υπήρχε μια αμηχανία από τον κόσμο των Παρεμβάσεων και από τις κατ` ιδίαν συζητήσεις διαπιστώθηκε ένα κόλλημα, μια «εμμονή» με την γραμμή της ανυπακοής που όλοι στα… ιδιωτικά παραδέχονται πως είναι ροκάνισμα χρόνου. Το θέμα είναι ποιος ροκανίζει ποιον. Αλλά και ποιος… ψεκάζει ποιον. Όχι από τα αεροπλάνα αλλά με… αυταπάτες.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου