Σύλλογος πρωτοβάθμιας «Προμηθέας» στην Καλαμαριά: Ευχάριστων εκπλήξεων συνέχεια…

Οι ευχάριστες εκπλήξεις συνεχίζονται στον «συντηρητικό» σύλλογο της Καλαμαριάς. Στα όρια της απαρτίας πραγματοποιήθηκε ΓΣ για την αντιμετώπιση της αυτοαξιολόγησης-χειραγώγησης. Μια ΓΣ που ξεπέρασε σε μαζικότητα την απεργιακή Γενική Συνέλευση στην αρχή της χρονιάς. Οι ματαιώσεις των σεμιναρίων, το γεγονός ότι το ΔΣ (έστω με την κυρίαρχη και ομόθυμη παρακαλώ, γραμμή της «ανυπακοής») οργάνωσε το προηγούμενο διάστημα συναντήσεις κατά σχολικά συγκροτήματα (σίγουρα κάτι τέτοιο του πιστώνεται θετικά) αλλά και το γενικότερο κλίμα ανησυχίας συνέτειναν στο να έχει μαζικότητα η ΓΣ.
Ενθαρρυντικό των αγωνιστικών διαθέσεων των συναδέλφων είναι ότι ζητούσαν κατευθύνσεις για το τι θα κάνουν και πως θα αντιμετωπίσουν τις αυθαιρεσίες ή τη διάθεση υποταγής και συμμόρφωσης των διευθυντών. Διάχυτη η ανησυχία για το επόμενο βήμα αλλά προς το παρόν αυτή σκιάζεται από τον προσανατολισμό της σκέψης στο πως θα αντιμετωπιστεί το άμεσο, η μη συγκρότηση των ομάδων εργασίας. Και φυσικά η αποδέσμευση της σκέψης όχι μόνο δεν βοηθιέται από μεριάς των Παρεμβάσεων αλλά η προβολή της ομοθυμίας και της ενότητας του κλάδου καλύπτει τον Πασκίτη Πρόεδρο του Συλλόγου ότι θέση του κλάδου είναι όχι η πειθαρχική αξιολόγηση αλλά η «αυτοαξιολόγηση του εκπαιδευτικού έργου». Ακούστηκαν βέβαια και πολιτικά μαργαριτάρια για άλλου τύπου κοινωνική λογοδοσία και αντίστροφη αξιολόγηση.
Ανεξάρτητα όμως από τα παραπάνω πολιτικά βαρίδια η συγκέντρωση τόσο κόσμου, η διάθεση να αντισταθεί (στο μέτρο και στο βαθμό που το αντιλαμβάνεται) και προπαντός ότι είναι υποχρεωμένος να προβληματιστεί και να σκεφτεί για το πώς θα αντιμετωπίσει το επόμενο βήμα του «εντέλλεσθε» και που τον οδηγεί ακούει –έστω- την πιθανότητα απεργιακού αγώνα λαμβάνοντας το σοβαρά ως ενδεχόμενο, δείχνει ότι αυτές οι μάχες στην πρωτοβάθμια εκπαίδευση διαμορφώνουν εξ ανάγκης μια άλλη «κρίσιμη μάζα» συναδέλφων. Όπως αυτή της απεργίας και των διαθεσιμοτήτων στη δευτεροβάθμια. Και είναι ένα ερώτημα για τις κυρίαρχες δυνάμεις (αλλά μήπως και για την αριστερά;) τι θα κάνουν αυτή τη μάζα.
Οι Αγωνιστικές Κινήσεις καλά κάνουν και τονίζουν την πλευρά της πολιτικής προοπτικής και του απεργιακού αγώνα κόντρα στην μίζερη λογική ότι «οι κλαδικοί αγώνες τελείωσαν» σε αντιπαράθεση ακόμα με τη γραμμή της ανυπακοής.
Όμως δεν θα πρέπει να είναι οι «γκρινιάρηδες» της υπόθεσης και να χάνουν την δυναμική αυτής της πλευράς ,δηλαδή ότι διαμορφώνεται μια κρίσιμη μάζα συναδέλφων που είναι διατεθειμένη να αγωνιστεί έστω και σε λάθος κατεύθυνση. Μήπως αυτό δεν συμβαίνει σε ολόκληρη την κοινωνία; Μήπως το απλό και γειωμένο κριτήριο του κόσμου δεν τον σπρώχνει να αναζητεί απαντήσεις άλλου είδους;
Το μεγάλο ζητούμενο είναι πως θα δεθεί το «πράσινο χρώμα» της –έστω και όχι ορθής πολιτικά δράσης- με το «γκρίζο χρώμα» της πολιτικής σκέψης, για να θυμηθούμε τον Γκαίτε…
Προσωπικά νομίζω πως μέσα σε λιγότερο από δύο μέρες (Βέροια-Καλαμαριά) «έζησα» αυτές τις δύο αντιφατικές πλευρές της κατάστασης του κινήματος όπως αποτυπώνονται στις ανταποκρίσεις. Που χρωματίζονται από την κάθε φορά κυρίαρχη πλευρά και τον τρόπο φυσικά που την αντιλήφτηκα.

Δ.Μ.