ΜΑΣ ΕΤΟΙΜΑΖΟΥΝ ΧΑΜΕΝΑ ΕΞΑΜΗΝΑ-ΣΦΑΓΕΙΑ... ΔΕ ΘΑ ΤΟΥΣ ΠΕΡΑΣΕΙ! (Φυσικό)

Βρισκόμαστε ύστερα από εναν πολύμηνο αγώνα εργαζομένων στα πανεπιστήμια, όπου ο φοιτητικός μας σύλλογος μπήκε δυναμικά, και με κινητοποιήσεις και καταλήψεις, τον στήριξε με όλες του τις δυνάμεις. Μετά από μια τέτοια κινηματική περίοδο, οι φοιτητές τώρα βρίσκόμαστε αντιμέτωποι με την πιο μαύρη και δυσβάστακτη πραγματικότητα που διαγράφεται στα πανεπιστήμια, όπου επιβάλλονται οι πιο εξαντλητικοί όροι σπουδών σε βαθμό ξεζουμίσματος των φοιτητων, και μία προς μία οι πιο αντιδραστικές κατευθύνσεις του νόμου-πλαίσιο, αρχίζουν να εφαρμόζονται.

Η πρόταση της συνέλευσης τμήματος και καποια συμπεράσματα ...

Ο πρόεδρος του τμήματος και οι καθηγητές, μας ανακοίνωσαν στις 9/1 στη συνέλευση τμηματος, την πρόταση τους για το εξάμηνο. Πρόκειται για ένα πρόγραμμα υπερεντατικοποιημένων σπουδών, 13 βδομάδων μαθημάτων, με πέρας του εαρινού εξαμήνου τον Αύγουστο, μαθήματα στις διακοπές του Πάσχα, με εξεταστικές- σφαγεία διάρκειας 2,5-3 εβδομάδων, και εξεταστική σεπτεμβρίου 2 εβδομάδων, όπου θα διεξάγεται απογεύματα την ίδια περίοδο που θα πραγματοποιούνται μαθήματα και εργαστήρια!
Είναι χαρακτηριστικό πως η συνέλευση τμήματος, πιστή στην υπεράσπιση των διατάξεων του νόμου, προσπέρασε όλες τις παρεμβάσεις των φοιτητών και δεν τις έλαβε καθόλου υπόψη της στη διαμόρφωση της τελικής πρότασης. Αποδείχτηκε για άλλη μια φορά πως, ο ρόλος των συνδιοικητικών οργάνων, ως κρατικά όργανα στην κατεύθυνση εφαρμογής των αντιλαικών κατευθύνσεων του υπουργείου στα πανεπιστήμια. Όργανα που ουσιαστικά θέλουν να βάλουν τους φοιτητές στο ίδιο τραπέζι διαλόγου με το υπουργείο, όπου τελικά εφαρμόζονται οι πιο αντιδραστικές διατάξεις με την «σφραγίδα» των φοιτητών.
Ολοφάνερη ήταν και η στάση βολεμένων μεγαλοκαθηγητάδων που το απαρτίζουν, που προσπαθούσαν με κάθε είδους «επιστημονική» μπαρούφα, να στηρίξουν το βέτο των 13 βδομάδων. Έγινε ξεκάθαρο πως μας ωθούν στην παραίτηση από τις σπουδές, ενώ μπαίνουν ανάχωμα στην παραπέρα οργάνωση του αγώνα των φοιτητών. Αφού αυτό το πρόγραμμα εξαμήνου μόνο σαν εκδίκηση απέναντι στον αγώνα που δώσαμε τους προηγούμενμους μήνες φαντάζει, ώστε κανένας μας να μην μπορεί να σηκώνει κεφάλι από εδώ και πέρα.

Η στάση των δυνάμεων που παρεμβαίνουν στο σύλλογο και τα τραγελαφικα της συνέλευσης 8/1...

Παρά την απουσία των δυνάμεων του συστήματος στη σχολή μας, δε σημαίνει καθόλου πως έχουμε ξεμπερδέψει με την αστική ιδεολογία και προπαγάνδα. Ίσα ίσα αυτή συνεχίζει να αναπαράγεται, πόσο μάλλον όταν δυνάμεις που θέλουν να αναφέρονται στο κίνημα και στην αριστερά, ενισχύουν κάθε λογής αστικά ιδεολογήματα περί ολοκληρωμένης γνώσης και επιστημόνων, που νομιμοποιουν την εντατικοποίηση των σπουδών, και βάζουν στην άκρη τα δικαιώματα μας. Όταν αποφεύγουν την ευθεία σύγκρουση με το νόμο πλαίσιο και την εντατικοποίηση που έρχεται να εφαρμοστεί.
Χαρακτηριστική ήταν η στάση του Μ.Α.Σ., που στη συνέλευση των φοιτητών στις 8/1 προκειμένου να αποφύγει να πάρει απόφαση ο σύλλογος για το εξάμηνο και προσπαθώντας να απογυμνώσει το ζήτημα από τη σοβαρή πολιτική του διάσταση, πρότεινε να γίνουν 2 κύκλοι συζητήσεων και ψηφοφορίες. Αυτή η πρόταση αποδείχτηκε άκρως διαλυτική για το σύλλογο, με αποτέλεσμα η 2η ψηφοφορία που αφορούσε το εξάμηνο να μην έχει καθόλου απαρτία. Φέροντας σοβαρότατες ευθύνες που ο σύλλογος πήγε σε μια συνέλευση τμήματος χωρίς απόφαση για το εξάμηνο, δεν υπέγραψε την πρόταση μας στο Δ.Σ. για τη διεξαγωγή εκ νέου γενικής συνέλευσης στις 10/1, δηλώνοντας πως δε διαφωνεί με την τελική πρόταση-εκτρωμα του τμήματος! Είναι χαρακτηριστικό πως έσπευσε μάλιστα να βρει και επιχειρήματα για να στηριχτεί αυτή η πρόταση, λέγοντας πως δεν μπορούμε να αποφανθούμε εμείς οι φοιτητές για τον αριθμό εβδομάδων, καθώς μόνο οι καθηγητές μπορούν να ορίσουν το πόση γνώση χρειάζεται για να γίνουμε «ολοκληρωμένοι επιστήμονες». Έβαζε βούτυρο στο ψωμί των καθηγητών που άνετα είχαν βρει «επιστημονικά κριτήρια» για να στηρίξουν το απάνθρωπο όριο των 13 βδομάδων.
Στην βάση αυτών των «επιστημονικών κριτηρίων» και της «βέλτιστης γνώσης», έβαζε και η Ε.Α.Α.Κ. το ζήτημα των εβδομάδων του εξαμήνου, κάτι το οποίο από την πλευρά των καθηγητών είναι το επιχείρημα της εντατικοποίησης των σπουδών. Την ίδια στιγμή που οι προτάσεις της ήταν ημίμετρα κοντά στα όρια των 13 βδομάδων, αφού στη συνέλευση τμήματος πρόταθηκαν από την πλευρά της 12 βδομάδες εξαμήνου.
Η ΑΡ.ΕΝ., η passim και το Αυτόνομο Σχήμα προσπαθώντας να μας πείσουν ότι το μόνο που έχει σημασία σε αυτή τη φάση είναι η υλοποίηση της κατάληψης, έβαλαν σε δεύτερη μοίρα το ζήτημα της εντατικοποίησης που ήδη έχει ανοίξει σε πολλές σχολές και θα άνοιγε και στη δική μας και στήριξαν την πρόταση του Μ.Α.Σ. για 2 κύκλους συζήτησης. Το Αυτόνομο Σχήμα, θέτοντας σαν αυτοσκοπό στην απόφαση της συνέλευσης την κατάληψη, δε συμμετείχε καν στον 2ο κύκλο για το εξάμηνο, παρουσιάζοντας αυτή την αποχώρηση του μάλιστα σαν μια «υπερεπαναστατική» πράξη, συνδράμοντας όμως ταυτόχρονα στο να μην παρθεί απόφαση.
Η ΑΡ.ΕΝ. και η passim εμφανίστηκαν με μια πρόταση, που ουσιαστικά αφορούσε το να μην δοθεί καθόλου η μάχη ενάντια στην εντατικοποίηση και να μην συγκρουστούμε στο να εξασφαλίσουμε το εξάμηνο. Η πρόταση τους να χαθεί το εξάμηνο, ήταν ουσιαστικά να αποδεχτούμε την ήττα και να αφήσουμε δηλαδή ένα κακό προηγούμενο για το κίνημα, όπου κάθε αγώνας από εδώ και πέρα θα έχει να αντιμετωπίζει την σκληρή απειλή του χαμένου εξαμήνου.

Αναρωτιόμαστε και εμείς λοιπόν...

Γιατί επιμένουν τόσο πολύ στο όριο των 13 βδομάδων μαθημάτων;
Είναι γεγονός πως κάθε νόμος που ψηφίζεται έχει μια τάση αύξησης των εβδομάδων που οριοθετούνται για την ολοκλήρωση του εξαμήνου. Ο τελευταίος θεσπίζει τις 13 βδομάδες ενώ ο Πρότυπος Εσωτερικός Κανονισμός μιλά για 14 βδομάδες! Το ζήτημα φυσικά δε γίνεται για την υπεράσπιση κάποιου ανώτατου επιστημονικού σκοπού, ούτε για την καλυτέρευση όπως λένε της εκπαιδευτικής διαδικασίας. Αυτοί που έκαναν λιγότερες βδομάδες παλιότερα, ακόμα και όλο αυτό το συφερτό από μαγαλοκαθηγητάδες- παπαγαλάκια του υπουργείου, γινόντουσαν λιγότερο επιστήμονες άραγε;
Το όριο 13 βδομάδων εντάσσεται ξεκάθαρα στην κατεύθυνση εντατικοποίησης των σπουδων (προαπαιτούμενα, αλυσίδες μαθημάτων, υποχρεωτικές παρακολουθήσεις που έχουν ήδη θεσπιστεί), και ξεκάθαρος στόχος είναι να μπει με αυτό τον τρόπο το λιθαράκι στο πανεπιστήμιο των λίγων και εκλεκτών. Καθώς οι περισσότεροι φοιτητές, τα παιδιά εργατικών-λαικών στρωμάτων, εξωθούνται στην παραίτηση των σπουδών μέσα από αυτούς τους εξαντλητικούς ρυθμούς και κάτω από την απειλή της διαγραφής. Ταυτόχρονα, δε δίνεται η δυνατότητα σε κανένα φοιτητή που εξαναγκάζεται να τρέχει από μάθημα σε μάθημα, να συμμετέχει σε συλλογικές διαδικασίες, να σηκώσει λίγο το κέφάλι να αγωνιστεί. Εξάλλου, οι 13 βδομάδες μαθήματος έχουν και ως σκοπό να αποτελέσουν φραγμό για την πραγματοποίηση κινητοποιήσεων και καταλήψεων, καθώς τότε οι φοιτητές θα έρχονται αντιμέτωποι με την απειλή του να χαθεί το εξάμηνο.

Είναι ζήτημα γνώσης λοιπόν; Γνώση για ποιον; Ποιος ορίζει πόση ύλη και πόσες βδομάδες γνώσης χρειάζονται για να βρούμε αύριο δουλεια;

Το ιδεολόγημα της γνώσης είναι συνήθως η πλατφόρμα πάνω στην οποία έρχεται το σύστημα να «τεκμηριώσει» τα χειρότερα αντιλαικά μέτρα στην εκπαίδευση. Ως φοιτητές πρέπει να δούμε το ζήτημα του εξαμήνου και της εξεταστικής καθαρά από την πλευρά των δικαιωμάτων μας και πρέπει να απαλλαγούμε από τέτοιου είδους αυταπάτες. Πρέπει να έχουμε υπόψη μας ότι η γνώση που διδάσκεται στο πανεπιστήμιο γίνεται στα πλαίσια του διττού ρόλου που έρχεται να επιτελέσει αυτό για την κυρίαρχη τάξη: την προετοιμασία του κατάλληλου εργατικού δυναμικού που θα στελεχώσει την παραγωγή και την ιδεολογική αναπαραγωγή αυτού του εκμεταλλευτικού συστήματος. Όσο λοιπον και η γνώση να είναι προιόν λαικής πείρας, η κυρίαρχη τάξη την καπηλεύεται και την προσαρμόζει στις δικές της επιδιώξεις.
Δεν είναι τόσο εύκολη η απάντηση λοιπόν να ορίσουμε ποια γνώση είναι αναγκαία, και συνεπώς πως μια ύλη μαθήματος θα πρεπει να κατανεμηθεί με βάση αυτή. Τη γνώση που διδασκόμαστε στο αστικό πανεπιστήμιο, την ορίζουν αυτοί που μας εκμεταλλεύονται, εμείς όμως έχουμε τη δύναμη να ορίσουμε αυτά που μας ανήκουν, τα δικαιώματα μας, το να μπορούμε ανθρώπινα να σπουδάσουμε, για το δικαίωμα στη δουλειά και συνεπως στη ζωή.

Σήμερα εντατικοποιημένος φοιτητής, αύριο πειθαρχημένος εργαζόμενος ...Ήρθε η ώρα να σηκώσουμε κεφάλι!

Πρεπει να αντισταθούμε σε αυτή την άθλια πρόταση του τμήματος και στις οδηγίες του υπουργείου, να απαιτήσουμε λιγότερες εβδομάδες εξαμήνου με ανθρώπινους ρυθμούς και ανθρώπινες εξεταστικές, στην ύλη που θα έχουμε προλάβει να διδαχτούμε. Η στιγμή της σύγκρουσης με το νόμο πλαίσιο και με το πανεπιστήμιο που ετοιμάζουν δεν είναι άλλη παρά αυτή. Πρέπει η αντίσταση στην εντατικοποίηση να γίνει μοχλός σύγκρουσης απέναντι στους ταξικούς φραγμούς που υψώνονται, στην βάρβαρη επίθεση που χτυπά φτωχά- λαικά στρώματα προς όφελος του κεφαλαίου και του ιμπεριαλισμου. Να γυρίσουμε την πλάτη σε δυνάμεις που αποφεύγουν αυτή την αναμέτρηση και σε μεγαλοκαθηγητάδες που βρίσκονται απέναντι στο φοιτητικό κίνημα. Το ζήτημα της εντατικοποίησης είναι πολιτικό ζήτημα πάλης για το φοιτητικό κίνημα, και ο μόνος τρόπος για να αντιμετωπιστεί, είναι να τεθεί στη βάση της διεκδίκησης των ανεξάρτητων οργάνων του φοιτητικού κινήματος, στους συλλόγους μας, στις γενικές μας συνελλευσεις. Για να νικήσουμε λοιπόν πρέπει πρώτα να τολμήσουμε να αγωνιστούμε!