Η τελευταία διαδρομή για τον περιπατητή Ηλία

Ο θάνατός του ήχησε σαν κάτι παράξενο, παράταιρο, μυστήριο στα αυτιά μου… Ο Ηλίας Καμαρέτσος, ένας άνθρωπος αγωνιστής, αεικίνητος, περιπατητής είχε αφήσει την τελευταία του πνοή στο νοσοκομείο ΑΧΕΠΑ στη Θεσσαλονίκη, το βράδυ της Πέμπτης 2 του Γενάρη, ύστερα από σύντομη και παλικαρίσια μάχη με τον καρκίνο. Όπως και στην πολιτική δράση έτσι και στην αρρώστια ο Ηλίας Καμαρέτσος προτίμησε την ευθεία αναμέτρηση μαζί της και πάλεψε κόντρα στις δυσκολίες και στις πιθανότητες, μέχρι τέλους.
Τον είχα γνωρίσει ως ομιλητή σε εκδήλωση που πραγματοποιήθηκε από την Πρωτοβουλία Κατοίκων Τούμπας, με θέμα τις επιπτώσεις των ορυχείων χρυσού στη Χαλκιδική και συγκεκριμένα στις Σκουριές, σε όλους τους τομείς της ανθρώπινης ζωής και δραστηριότητας.
Απέπνεε μία αγωνιστικότητα, μία επαναστατικότητα και μια δυναμικότητα απίστευτη. Μπορεί στην εκδήλωση να μιλούσαν και διάφοροι επιστήμονες, αλλά ο δικός του λόγος απλός και σταράτος, κέντριζε το ενδιαφέρον όλων.
Μέχρι και κάποια νέα παιδιά που κάθονταν πιο πίσω, ξεσηκώνονταν και άρχιζαν τα συνθήματα μόνο με ένα του νόημα.
Ήξερε πώς να μεταδίδει μια αύρα μοναδική, να ξεσηκώνει τον κόσμο.
Τον ξαναείδα, στις κινητοποιήσεις για την ΕΡΤ3, πάλι αγωνιστικά… Μιλήσαμε λίγο και μου είπε κάποια πράγματα, λίγα αλλά εύστοχα, για τον αγώνα των επιτροπών κατοίκων ενάντια στα ορυχεία.
Δεν ξέρω γιατί, αλλά μου έβγαζε κάτι οικείο… Για να πω την αλήθεια μου θύμιζε κάπως τον Μητροπάνο, άνθρωπο εξίσου ήπιων τόνων, των λίγων και καλών λόγων.
Αυτές οι 2 ήταν οι ουσιαστικές επαφές που είχα μαζί του…. Ήταν αρκετές όμως, για να καταλάβω λίγα πράγματα γι’ αυτόν.
Δυστυχώς δεν θα έχω την ευκαιρία να τον ξαναδώ… Η μορφή του όμως δεν ξεθώριασε στο μυαλό μου…

Βάνα Ψυχογιού
http://streetreportaz.gr/?p=3479