Η κυβέρνηση Σαμαρά, εφαρμόζοντας πιστά τις μνημονιακές δεσμεύσεις της (δηλαδή τις εντολές των ιμπεριαλιστών της τρόικας), επιταχύνει την επίθεσή της στον τομέα της περίθαλψης με διπλό στόχο:
- Από τη μια, να αμφισβητήσει ακόμη περισσότερο το δικαίωμα του λαού στην πλήρη και δωρεάν ιατροφαρμακευτική περίθαλψη. Είτε φορτώνοντάς του μεγαλύτερο κομμάτι της οικονομικής δαπάνης είτε δυσχεραίνοντας ακόμη περισσότερο την πρόσβαση στις κρατικές υγειονομικές μονάδες, με πιο χαρακτηριστικά τα παραδείγματα των νοσοκομείων που κλείνουν και των εξελίξεων στον ΕΟΠΥΥ
- Από την άλλη, να χτυπήσει ευθέως τα δικαιώματα των εργαζομένων στις μονάδες υγείας οι οποίοι βλέπουν ολοένα και περισσότερο τον κλοιό να σφίγγει, τις απολύσεις να είναι δρομολογημένες και την εντατικοποίηση να τσακίζει.
Η κυβερνητική υπαναχώρηση σε σχέση με το 25ευρο είναι βέβαιο ότι είναι μια προσπάθειά της να μην εκτροχιαστούν τα πράγματα. Ωστόσο, αυτό δεν σημαίνει ότι η επίθεση στην Υγεία δεν θα συνεχιστεί. Και αποτελεί πρώτης τάξης ζήτημα για το λαϊκό και εργατικό κίνημα η πάλη για την ανατροπή της επίθεσης αυτής.
Η πανελλαδική σύσκεψη του ΚΚΕ(μ-λ) για την Υγεία συμπίπτει -και πάλι όχι τυχαία- με την πανελλαδική πρωτοβουλία της ΛΑΪΚΗΣ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ-ΑΑΣ να αναδείξει το ζήτημα της επίθεσης στην Υγεία και να αναδείξει αποφασιστικά το ζήτημα της πάλης για δωρεάν και πλήρη ιατροφαρμακευτική περίθαλψη για όλο το λαό. Είναι, λοιπόν, βέβαιο, ότι η διαδικασία της σύσκεψης επιδιώκει και μπορεί να συμβάλει ουσιαστικά στην πολιτική ενίσχυση αυτής της πρωτοβουλίας.
Στη συνέχεια παραθέτουμε ένα μικρό απόσπασμα από τα εισηγητικά κείμενα της σύσκεψης:
Τα θεραπευτήρια του ΙΚΑ ήταν μόνο η αρχή
Τα τελευταία πέντε θεραπευτήρια του ΙΚΑ (τέσσερα στην Αττική και ένα στη Θεσσαλονίκη) αποτέλεσαν την αιχμή για την κλιμάκωση της επίθεσης στο δικαίωμα του λαού στην περίθαλψη. (Για τους υγειονομικούς θ' αναφερθούμε αργότερα). Νοσοκομεία που παρείχαν υπηρεσίες στα πιο φτωχά κατά τεκμήριο τμήματα του λαού, στην αρχή συγχωνεύτηκαν ως ''παραρτήματα'' στα κοντινότερα νοσοκομεία του ΕΣΥ, για να ''απορροφηθούν'' στη συνέχεια και να βάλουν λουκέτο στο τέλος. Με εξαίρεση κάποιες σποραδικές κινητοποιήσεις στο μεγαλύτερο από αυτά (1ο ΙΚΑ-Παπαδημητρίου) που όμως αναλώθηκαν στο δάσος της περιοχής και το περιβαλλοντολογικό και τις σημαντικές πολύμορφες κινητοποιήσεις για περίπου 1,5 χρόνο στο 7ο ΙΚΑ-Καυταντζόγλου, δεν μπόρεσαν οι κάτοικοι και ο λαός-μαζί με τους εργαζόμενους-ν' αποτρέψουν την αρνητική έκβαση αυτού του αγώνα. Το ζήτημα είχε τεθεί, ωστόσο και όλοι αναγκάζονταν να πάρουν θέση. Άλλοι υποκριτικά και άλλοι γιατί το ''πονούσαν'' πραγματικά.
Η εμπειρία που αποκομίσαμε από την πάλη για να μην κλείσει το 7ο ΙΚΑ είναι πολύτιμη και αξίζει να γίνει κτήμα όλων των σ. Με άμεση παρέμβαση ''απ' τα μέσα'' (αφού πρωτοστατήσαμε στην ίδρυση Σωματείου εργασιακού), με καθημερινή παρουσία και δράση, με συνελεύσεις-συγκεντρώσεις κατοίκων της ευρύτερης περιοχής, με μαζικές διαδηλώσεις-πορείες, θέσαμε το ζήτημα των ζητημάτων: ότι δεν μπορεί να ''κρατηθεί'' ένα νοσοκομείο μόνο με τον αγώνα των υγειονομικών αλλά απαιτείται η πιο πλατιά συστράτευση όλων των κατοίκων. Και -απ' ότι φάνηκε-δεν έγινε μπορετό να διαμορφωθεί ένας συσχετισμός δύναμης ικανός ν' αποτρέψει το κλείσιμό του. Ίσως επειδή ήταν η πρώτη εφαρμογή της επίθεσης αυτού του χαρακτήρα. Σίγουρα πάντως επειδή η εν γένει Αριστερά και οι δυνάμεις της δεν αντιμετώπισαν το ζήτημα με τη σοβαρότητα και την ανάλογη γραμμή και κατεύθυνση. Η παρακαταθήκη, ωστόσο, αυτού του παρατεταμένου αγώνα δεν πρέπει σε καμιά περίπτωση να υποτιμηθεί και ως προς όλες της τις πλευρές.
Η συνέχεια: Τα 7+1 νοσοκομεία του ΕΣΥ
Μέσα καλοκαιριού της χρονιάς που μας πέρασε τέθηκε το ζήτημα από κυβέρνηση και τρόικα της πρακτικής εφαρμογής της θέσης τους ότι τα κρατικά νοσοκομεία στην Ελλάδα (130 περίπου) είναι ''πάρα πολλά'' και πρέπει δεκάδες έως και τα μισά απ' αυτά να κλείσουν. Το ''σχέδιο'' σαφές από τη μεριά τους: Ένα γενικό νοσοκομείο σε κάθε πρωτεύουσα νομού, με εξαίρεση την Αττική (10-15 το πολύ) και τη Θεσσαλονίκη (3-5).
Έτσι εργαζόμενοι υγειονομικοί σε 8 νοσοκομεία (5 στην Αττική και 3 στη Θεσσαλονίκη) και κάτοικοι των περιοχών που εξυπηρετούσαν βρέθηκαν σε θέση υπεράσπισης του δικαιώματός τους να έχουν ανοιχτό και προσβάσιμο νοσοκομείο με ότι αυτό συνεπάγεται (υποδομές, μηχανήματα, προσωπικό κλπ.). Ωστόσο και αυτή τη φορά αναδείχθηκε το ίδιο στη βάση του πρόβλημα. Αξιόλογες κινητοποιήσεις από πλευράς των εργαζόμενων υγειονομικών κάποιων από αυτά τα νοσοκομεία, που όμως η ''σύνδεσή τους'' με το λαό των περιοχών αυτών παρέμεινε λειψή ,ενώ άλλες φορές υποτασσόταν σε εκλογικές σκοπιμότητες είτε κεντρικότερες είτε ''αυτοδιοικητικές'' των διαφόρων δυνάμεων.
Αξιόλογο κίνημα αναπτύχθηκε σε Α. ΦΛΕΜΙΓΚ, ΔΥΤΙΚΗΣ ΑΤΤΙΚΗΣ και ΠΑΤΗΣΙΩΝ στην Αθήνα. ΠΟΛΥΚΛΙΝΙΚΗ (Αθήνα) και ΠΑΝΑΓΙΑ (Θεσσαλονίκη) περιχαρακώθηκαν γύρω από την ηττοπαθή και αδιέξοδη γραμμή του ΚΚΕ. Η οργάνωσή μας έδωσε έναν καθημερινό αγώνα στο Φλέμινγκ αφού είχε την πλειοψηφία στο Σωματείο. Γρήγορα ανάδειξε το στοιχείο του συντονισμού με τα άλλα νοσοκομεία της περιοχής συγκροτώντας συντονιστικό που πραγματοποίησε τοπικές λαϊκές συγκεντρώσεις με διευρυμένη συμμετοχή. Μέσα σ' αυτή τη γρήγορη σχετικά πορεία αναδείχθηκε κυρίαρχο το στοιχείο του ευρύτερου συντονισμού όλων των νοσοκομείων παναττικά και πανελλαδικά από τη σκοπιά των εργαζόμενων αλλά γι' αυτά αργότερα. Ταυτόχρονα με το εσωτερικό-ας πούμε-μέτωπο η κατεύθυνση της συστράτευσης με το λαό της ευρύτερης περιοχής θα ήταν και η μόνη που μπορούσε να θέσει πραγματικό πολιτικό πρόβλημα στην εφαρμογή της κυβερνητικής πολιτικής. Τα όρια πάντως δεν εξαντλήθηκαν σ' αυτό το επίπεδο, λόγω και των μικρών μας δυνάμεων έξω απ' το νοσοκομείο στην περιοχή, αλλά και της ταχύτητας των γεγονότων. Παρέμεινε βέβαια έως σήμερα ένα ''μικρότερο'' νοσοκομείο και σε υποδομές και σε προσωπικό, χωρίς αυταπάτες για το τι θέλουν τρόικα και κυβέρνηση.
Η διάλυση των πολυϊατρείων του ΕΟΠΥΥ
Πάροχος ή αγοραστής υπηρεσιών; Ιδού το μέγα ερώτημα. Το θέτει το σύστημα και το απαντά για λογαριασμό του πρώτα και κύρια. Η Task Force που αμείφθηκε αδρά το ξεκαθαρίζει αρκούντως: υπηρεσίες λιγότερες και ''προσιτές'' σε όλους(;). Κάπως έτσι βαδίζουμε προς το κλείσιμο των μισών σημείων παροχής πρωτοβάθμιας περίθαλψης (σε πρώτη φάση) πανελλαδικά. Παράλληλα το ΔΩΡΕΑΝ θα πρέπει να θεωρείται παρελθόν και εδώ. Τώρα αν το βαλάντιό σου σε ''φτάνει'' μέχρι το γενικό γιατρό, τον ειδικευόμενο ή το νοσοκομείο, αυτό είναι απλά θέμα...τσέπης.
Την ίδια στιγμή επιχειρείται να μπει ''φίλτρο'' στην προσέλευση του κόσμου στη δευτεροβάθμια περίθαλψη (Νοσοκομεία), αφού σύμφωνα με σχετική μελέτη περίπου το 40% των περιστατικών που ''απασχολούν'' ένα νοσοκομείο, θα μπορούσαν να μην είχαν προσέλθει ποτέ ούτε και στα εξωτερικά του ιατρεία(!!!). Κάπως έτσι θα προκύψει ότι δεν χρειάζονται τόσα νοσοκομεία (τόσες υποδομές και τόσοι εργαζόμενοι).
Νοσοκομεία της επαρχίας και ψυχιατρεία
Η ''καθυστέρηση'' στην εφαρμογή της πολιτικής που καταργεί το δικαίωμα του λαού στην περίθαλψη έχει σίγουρα και τις εσωτερικές της αντιφάσεις (μερίδες του κεφαλαίου και ενδοκυβερνητικές τριβές) αλλά συναντά και αντιστάσεις από χώρους και κλάδους υγειονομικών μαζί με πολιτικές-κοινωνικές δυνάμεις που παλεύουν για την απόκρουση αυτής της πολιτικής. Έτσι εξηγείται και η κατά κύματα (''σαλαμοποίηση'') επίθεση που προωθεί το πολιτικό προσωπικό. Είναι φανερό, τουλάχιστον σ' εμάς, ότι δεν θ' ανοίξουν ταυτόχρονα όλα τα μέτωπα και πανελλαδικά, για λόγους προφανείς.
Η κυβέρνηση π.χ. θα ήθελε να κλείσει το θέμα της πρωτοβάθμιας περίθαλψης το ταχύτερο. Μέχρι τότε μπορεί να ''περιμένει'' η επίθεση στα ψυχιατρεία τη σειρά της (αν και ανακοινώθηκαν διαθεσιμότητες και συρρίκνωση-κλείσιμο στο Ψ.Ν. Θεσσαλονίκης) αφού υπάρχει όλο το 2014 μέχρι το οριστικό κλείσιμό τους.
Παράλληλα ανοίγει το θέμα των μικρομεσαίων επαρχιακών νοσοκομείων αφού η ''συγχώνευσή τους'' οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια στην αποδόμηση και το κλείσιμό τους. Μόνο που το σαθρό ''επιχείρημα'' ότι «σε ένα χιλιόμετρο βρίσκεις διπλανό-κοντινό νοσοκομείο» δεν ισχύει ολοφάνερα στην περίπτωση αυτή και εδώ αρχίζουν τα δύσκολα για την κυβέρνηση. Βλέπετε, το ''1 χλμ'' για την επαρχία σημαίνει 50-100 χλμ απόσταση ή και... καθόλου νοσοκομείο. Από αυτή την άποψη είναι απόλυτα αντιληπτό γιατί συσπειρώνεται ευρύτερος κόσμος π.χ. στην Ικαρία (βοηθούντων και συγκεκριμένων πολιτικών δυνάμεων, μεταξύ αυτών και ημών) ή γιατί σε ''ανύποπτο'' χρόνο ξέσπασαν αγώνες ενάντια στο κλείσιμο του ''τοπικού'' νοσοκομείου σε Ιεράπετρα ή Κάρυστο παλιότερα. Εκτιμούμε πάντως ότι θα υπάρξει κύμα αντιδράσεων σ' όσες περιοχές (και είναι πολλές αυτές) επιχειρηθεί ''ξαφνικός θάνατος'' νοσοκομείου. Άλλωστε οι αποκαλούμενες τοπικές κοινωνίες στην Ελλάδα είναι δομημένες με βάση τρεις άξονες: Τις υγειονομικές, τις εκπαιδευτικές και τις δημοτικές δομές. Σ' αυτά τα επίπεδα, η εγκατάλειψη είναι ορατή δια γυμνού οφθαλμού στην επαρχία, πολύ περισσότερο αν επιχειρηθεί βίαια και απότομα η διάλυση των όποιων υπαρχουσών υποδομών.
Το δωρεάν ''πέθανε'' ή αποτελεί την πρώτη ύλη για την έκρηξη;
Όσο κι αν ιμπεριαλιστές, κεφάλαιο, και κυβερνήσεις αστικές προσπαθούν να μας ''πείσουν'' ότι έχουμε μπει στην ''νέα εποχή'' της παγίωσης των αρνητικών συσχετισμών και της παντοδυναμίας των δυνάμεων του συστήματος, η πραγματικότητα προβάλει ωμή πίσω από την εικονικότητά τους. Γι' αυτό ντύνουν τη βάρβαρη πολιτική τους με όρους -ας πούμε- ουδέτερους (μεταρρύθμιση, εκσυγχρονισμός, ανάπτυξη κ.λπ.). Γι' αυτό και επιχειρούν να υποβαθμίσουν τις αντιστάσεις που εκδηλώνονται αντικειμενικά..
Αλήθεια, θα πρέπει να ξεχάσει ο λαός μας ότι έχει δικαίωμα στη δωρεάν και πλήρη ιατροφαρμακευτική και νοσοκομειακή περίθαλψη χωρίς προϋποθέσεις; Γιατί αυτό που συντελείται - και καλώς η οργάνωσή μας το αξιολογεί ως πολύ σοβαρό και θέλει να ωθήσει σε αυτή την κατεύθυνση και το σύνολο των δυνάμεων της ΛΑΪΚΗΣ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ - είναι η έμπρακτη αμφισβήτηση του θεμελιώδους δικαιώματος στη ζωή. Γιατί ήδη θρηνούμε θύματα, απλούς λαϊκούς ανθρώπους, από τα πάνω από 3 εκατομμύρια ανασφάλιστους στη χώρα μας, τους εκατοντάδες χιλιάδες μετανάστες αλλά και τα εκατομμύρια του λαού που παραμένει ακάλυπτος υγειονομικά με χίλιους δύο τρόπους (εισιτήριο 25 ευρώ στο νοσήλιο και 1 ευρώ ανά συνταγή φαρμάκου από 1/1/2014, εξέταστρο 5 ευρώ και πληρωμή των εξετάσεων στα εξωτερικά ιατρεία των νοσοκομείων, συμμετοχή σε παρακλινικές εξετάσεις ή και καταβολή ολόκληρου του ποσού στον ιδιωτικό τομέα, ακόμα κι αν είσαι ασφαλισμένος, εξωφρενικό. Λογαριασμοί μέσω των κλειστών ενοποιημένων νοσηλίων (ΚΕΝ) που θα δώσουν τη χαριστική βολή στα ασφαλιστικά ταμεία και στις ζωές εκατοντάδων και χιλιάδων ανθρώπων, απαραίτητα φάρμακα με αυξημένη συμμετοχή ή και με καταβολή ολόκληρου του ποσού από την τσέπη τους, εκτός συνταγογράφησης κ.ά.).
Πιστεύουμε ακράδαντα ότι δεν είναι εύκολα πράγματα για το σύστημα αυτά. Γι' αυτό και συστηματοποιούμε την προσπάθεια που κάνουμε, θεωρώντας ότι συμβάλλουμε στην απάντηση που έχει ανάγκη ο λαός. Όσο κι αν προσπαθούν να θολώσουν τη σκέψη του, δεν θα ''πάει σαν το σκυλί στ' αμπέλι'', επειδή έτσι θέλει το κεφάλαιο. Θα συνεχίσει να ζητά από το κράτος υπηρεσίες περίθαλψης, γιατί σ' αυτό αναγνωρίζει τον αντίπαλό του.
Το κοινωνικό αγαθό της υγείας μπορεί για το σύστημα να έχει μετατραπεί σε πανάκριβο εμπόρευμα, ο λαός όμως, ακόμα κι αν ''έπρεπε'' να το αντιμετωπίσει ως τέτοιο, δεν έχει πλέον αντικειμενικά να πληρώσει. Σ' αυτήν ακριβώς τη βάση συνίσταται και η σοβαρή αδυναμία του συστήματος, δημιουργώντας όλες τις προϋποθέσεις ξεσπασμάτων ακόμη και έκρηξης.
Τόσο εμείς, πεισμένοι ιδεολογικά και πολιτικά, όσο και οι άλλοι-ανεξάρτητα από διαφορές και διαφοροποιήσεις-μπορούμε άμεσα να πρωτοστατήσουμε στην δημιουργία κινήματος ενάντια στη σαρωτική επίθεση στο δικαίωμα στην περίθαλψη που βρίσκεται σε πλήρη εξέλιξη. Κάνοντας συστηματική αντιπαράθεση σε απόψεις και πρακτικές κυβερνητισμού-κοινοβουλευτισμού, αναχώρησης, υποκατάστασης και εν τέλει ενσωμάτωσης που δυστυχώς ευδοκιμούν στην ποικιλώνυμη Αριστερά μας. Στην κατεύθυνση αυτή μπορούν να βοηθήσουν πλατιές επιτροπές αγώνα.
Ο μεγαλύτερος σύμμαχός μας σ' αυτή την προσπάθεια είναι ο ίδιος ο λαός που με εμπιστοσύνη πρέπει να τον ''ζυμώσουμε'' στη λογική μας, να του απευθυνθούμε θαρρετά, να του δώσουμε τη δυνατότητα να συμμετάσχει σε πρωτοβουλίες για να μην κλείσει καμιά δομή κρατικής περίθαλψης, για να έχει δωρεάν, κάθε στιγμή που έχει ανάγκη, γιατρό, φάρμακο, εξετάσεις, νοσοκομείο. Είμαστε σίγουροι πως δεν θα μας διαψεύσει. Στο βαθμό που πάρει το δικαίωμα στην περίθαλψη στα χέρια του, θα ’χουμε κάνει ένα μεγάλο βήμα. Ας προχωρήσουμε χωρίς ταλαντεύσεις και καθυστερήσεις σ' αυτή την κατεύθυνση. Όλα τότε ίσως γίνουν πιο ξεκάθαρα για όλους μας.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου