Eκλογές στο σύλλογο διοικητικού προσωπικού του Ιονίου Πανεπιστημίου

Την Παρασκευή 17/1/2014 διεξήχθηκαν εκλογές στο σύλλογο διοικητικού προσωπικού του Ιονίου Πανεπιστημίου, στις οποίες παρέμβηκε η Ταξική Πορεία. Κάτω από δύσκολες συνθήκες και με όλους τους άλλους υποψήφιους σε κοινό, ενιαίο ψηφοδέλτιο, η υποψήφια της Ταξικής Πορείας κατάφερε να εκλεγεί και να λάβει μια έδρα στο Διοικητικό Συμβούλιο. Πιο συγκεκριμένα, στους 43 ψηφίσαντες η Ταξική Πορεία έλαβε 10 ψήφους. Σε ένα σύλλογο που παραδοσιακά οι υποψήφιοι κατεβαίνουν με ενιαίο ψηφοδέλτιο, καταφέραμε να ανοίξουμε την πολιτική και συνδικαλιστική συζήτηση για το πώς πρέπει να λειτουργεί ο σύλλογος και με ποιους στόχους. Το γεγονός ότι συγκεντρώσαμε τη στήριξη αρκετών συναδέλφων ισχυροποιεί τη δέσμευσή μας προς το σύλλογο να αγωνιστούμε ώστε ο σύλλογος να γίνει όργανο πάλης στα χέρια των συναδέλφων, να παλέψουμε ενάντια στα μέτρα της Τρόικας που εξαθλιώνουν τις ζωές μας, να υπερασπιστούμε τις δουλειές μας και τα εργασιακά μας δικαιώματα.
Όπως γράψαμε και στην ανακοίνωση που διακινήσαμε πριν τις εκλογές:

“Σχετικά με το τι σύλλογο πρέπει να έχουμε. Έχουμε ανάγκη τη συλλογική αντιμετώπιση των συλλογικών προβλημάτων μας, έχουμε ανάγκη από ένα σύλλογο ζωντανό, μαχητικό, στον οποίο να ακούγονται όλες οι απόψεις και δημοκρατικά να συναποφασίζουμε τη στάση και δράση μας. Έχουμε ανάγκη από ένα σύλλογο που θα προστατεύει κάθε μέλος του από αυθαιρεσίες τρίτων και που θα ευνοεί την συλλογική μας πάλη ενάντια στην πολιτική που ακολουθείται.” Και συνεχίζουμε λέγοντας: “Τα τελευταία χρόνια οι εργαζόμενοι αυτής της χώρας βιώνουν μια άνευ προηγουμένου επίθεση στα βασικά δικαιώματα της δουλειάς, της ελεύθερης έκφρασης, της ζωής. Αν και οι μάχες που έχουν δώσει κλάδοι και σύλλογοι είναι πολλές και σημαντικές, αν και έχουν καταφέρει νίκες (οι οποίες δεν προβάλλονται, αντίθετα θάβονται για να μην παίρνουμε και θάρρος), απέχουν από το να ανατρέψουν τη συνολική πολιτική που ακολουθείται. Όμως, αν εμπεδώσουμε ότι δεν υπάρχουν άλλοι σωτήρες εκτός από τους εαυτούς μας και αγωνιστούμε αποφασιστικά, συλλογικά και οργανωμένα, τα πράγματα πολύ σύντομα θα αλλάξουν. Πρέπει να κατανοήσουμε ότι η επίθεση δεν πρόκειται να σταματήσει έτσι απλά επειδή θα μας λυπηθούν ή επειδή θα εκλέξουμε μια άλλη κυβέρνηση και να αρχίσουμε να παρεμβαίνουμε εκεί που η φωνή μας έχει πραγματική αξία: στο σύλλογο.
Επειδή καταπατούν όλες τις εργασιακές μας κατακτήσεις, επειδή μας θέλουν αιώνια τρομοκρατημένους, φοβισμένους και σκυφτούς, να ζούμε με μισθούς πείνας, με κατακερματισμένες εργασιακές σχέσεις, χωρίς ασφάλιση και περίθαλψη, επειδή θέλουν να διαλύσουν ό,τι απέμεινε από τη δημόσια και δωρεάν παιδεία, επειδή χτυπάν το δημόσιο πανεπιστήμιο, επειδή η βιασύνη του αντιπάλου θρέφεται, όσο η δική μας αντίσταση ολιγωρεί.”