ΚΥΠΡΟΣ – Από το σχέδιο Ανάν στο σχέδιο Ομπάμα

0

Πάνε δέκα χρόνια από την αποτυχία των Αμερικανοεγγλέζων και των υπόλοιπων δυτικών ιμπεριαλιστών  να επιβάλλουν στον κυπριακό λαό το κακόφημο και επικίνδυνο για την ειρήνη και την όποια κρατική υπόσταση της Κύπρου, διχοτομικό σχέδιο Ανάν.
Αυτό τον καιρό φουλάρουν ξανά τις μηχανές με νέες μεθοδεύσεις και ήδη μετά από μήνες διεργασιών και ανταλλαγή 48(!) προσχεδίων, το περίφημο κοινό ανακοινωθέν Αναστασιάδη- Έρογλου, είναι γεγονός.  Γεγονός που προέκυψε με σαφή ανάμειξη των ΗΠΑ, όπως άλλωστε ευθέως δήλωσε ο Αναστασιάδης τη Δευτέρα 17/2 στο Associated Press. Το κοινό ανακοινωθέν που έμπαινε από την ελληνοκυπριακή μεριά σαν προϋπόθεση για την έναρξη των διαπραγματεύσεων, παρά τη σκόπιμη ασάφεια, δε ξεφεύγει από το πνεύμα του σχεδίου Ανάν, ενώ ταυτόχρονα η ιμπεριαλιστική κηδεμονία είναι ακόμη πιο σαφής και πολύ πιο ασφυκτική η πίεση για συγκεκριμένα βήματα «επίλυσης» του κυπριακού.

Επικίνδυνες εξελίξεις σε άσχημη για τους λαούς συγκυρία στην Κύπρο και την ευρύτερη περιοχή
Η Κύπρος είναι πλέον σε βαθιά ύφεση μετά την ωμή ιμπεριαλιστική επέμβαση της Δύσης με το κούρεμα των καταθέσεων που στόχευε στην απώθηση της ισχυρής ρώσικης παρουσίας στο νησί. Η δυτικόδουλη κυβέρνηση Αναστασιάδη, παρότι αντιμετωπίζει ήδη τη λαϊκή οργή, ωστόσο απολαμβάνει ουσιαστικά την ανοχή της Αριστεράς του ΑΚΕΛ ιδιαίτερα στο κρίσιμο ζήτημα των διαπραγματεύσεων, παρότι όπως είπαμε φανερά πρόκειται για υλοποίηση ιμπεριαλιστικών υπαγορεύσεων.
Το ΑΚΕΛ της «πολυδιάστατης» πολιτικής του Χριστόφια που προκαλούσε ενθουσιασμό ή τουλάχιστον αφωνία και στην αριστερά στη χώρα μας όταν πανηγύριζε για το αέριο, ποντάροντας την προοπτική του κυπριακού λαού στις πλάτες των σιωνιστών του Ισραήλ και σε κάθε λογής ιμπεριαλιστές, είναι σήμερα στη γωνία. Αν κάποιοι αντιδρούν στους νέους επικίνδυνους ακροβατισμούς του Αναστασιάδη, είναι οι κεντρώοι του Λιλήκα και του ΔΗΚΟ του Νίκου Παπαδόπουλου. Και αυτοί με κριτική στη βιασύνη και στην ταχτική που δε περιμένει να έρθει η ώρα της κυπριακής ισχύος μετά την εξαγωγή αερίου. Εξαγωγή βέβαια που ουσιαστικά οι ΗΠΑ την παγώνουν και βάζουν προϋπόθεση για το προχώρημά της την πρόοδο των διαπραγματεύσεων και του οδικού χάρτη που σχεδιάζουν.
Το πιο άσχημο για τους Ελληνοκύπριους και τους Τουρκοκύπριους κατοίκους του νησιού είναι πως σ’ ολόκληρη την περιοχή της νοτιοανατολικής Μεσογείου όχι μόνο βρωμά ξανά μπαρούτι, μα πως στη συγκυρία οι συσχετισμοί για τους λαούς είναι ιδιαίτερα άσχημοι.
Το 2004 οι Κύπριοι έπαιρναν κουράγιο από την ιρακινή αντίσταση και από την ίδια τη νίκη των Λιβανέζων μαχητών κατά του σιωνιστικού Ισραήλ. Σήμερα και ενώ έχουν υπάρξει οι σπουδαίες αραβικές εξεγέρσεις, ωστόσο οι αντιδραστικές δυνάμεις της περιοχής και οι ιμπεριαλιστές είτε τις έχουν καταστείλει  με αιματηρό τρόπο (Αίγυπτος), ή με άμεση ή έμμεση ιμπεριαλιστική επέμβαση, σφαγή και καταστροφή (Λιβύη, Συρία).
Θα αναφερθούμε παρακάτω γιατί αφορά άμεσα πλέον και τους λαούς Ελλάδας, Κύπρου και Τουρκίας στη σημασία της ταξικής αντιιμπεριαλιστικής συγκρότησης του λαϊκού παράγοντα. Ωστόσο, περιγράφοντας την πολιτική συγκυρία στη νοτιοανατολική Μεσόγειο δε πρέπει να ξεχνάμε πως η λαϊκή οργή σ’ όλη την περιοχή αντικειμενικά βαθαίνει, διευρύνεται και παραμένει παρά τους αρνητικούς συσχετισμούς πάντα ένας δύσκολα ελεγχόμενος παράγοντας για τους ιμπεριαλιστές. Ωστόσο, στη φάση αυτή, εναγώνια Γαλλία, Αγγλία, Γερμανία και στιβαρά και αποφασιστικά ΗΠΑ και Ρωσία συγκρούονται συμμαχώντας και διαπραγματευόμενοι ή συμμαχούν συγκρουόμενοι για τον έλεγχο μιας περιοχής ασταθούς και γεωπολιτικά σπουδαίας όχι μόνο λόγω ενεργειακών πηγών. Και είναι αλήθεια πως αυτή η ιμπεριαλιστική σύγκρουση καθορίζει στη φάση αυτή τις εξελίξεις με βάση την αδυναμία των λαών να χειραφετηθούν από αστικές, αντιδραστικές και κάθε λογής ιμπεριαλιστικές επιρροές.
Πιο συγκεκριμένα σ’ ότι αφορά την Κύπρο, οι ΗΠΑ δεν κρύβουν την κατεύθυνσή τους να διαχειριστούν στη βάση της γεωπολιτικής ισχύος το σκόπιμα άλυτο εδώ και δεκαετίες κουβάρι του κυπριακού. Για την ιστορία, να θυμίσουμε πως το διαίρει και βασίλευε των πρώην αποικιοκρατών της Αγγλίας εφαρμόστηκε στη Κύπρο σαν βασική γραμμή αντιμετώπισης του κοινού αγώνα όλων των κυπρίων για ανεξαρτησία. Πολύ αίμα έχει χυθεί και πολλά βάσανα έχουν υποστεί οι κάτοικοι του μαρτυρικού νησιού. Όμως τίποτα δεν έχει αλλάξει ως προς την αντιμετώπιση των ιμπεριαλιστών. Από τη δεκαετία του ‘50 ακόμη, μια σειρά σχέδια αγγλοαμερικανών στόχευαν συστηματικά στην καλλιέργεια αντιθέσεων και διχασμού στο νησί, αξιοποιώντας και τις μωροφιλοδοξίες και αντιδραστικές βλέψεις των πάντα εξαρτημένων αστικών τάξεων σε Ελλάδα και Τουρκία.
Σήμερα στην ίδια την Κύπρο υπάρχει κατοχή και στρατεύματα κατοχής από την Τουρκία (ΤΟΥΡΔΥΚ), στρατός της Ελλάδας (ΕΛΔΥΚ), στρατός του ΟΗΕ και ισχυρές εγγλέζικες βάσεις σε μεγάλη έκταση του νησιού. Υπάρχει ακόμη μια κυπριακή αστική τάξη έντονα αεριτζίδικη σε τράπεζες-υπηρεσίες-τουρισμό και ιδιαίτερα ασπόνδυλη στις ιμπεριαλιστικές υπαγορεύσεις. Και η επικράτηση τελικά του Αναστασιάδη και η χρόνια προσαρμογή του ΑΚΕΛ στις απαιτήσεις αυτής της τάξης έχουν σαν αποτέλεσμα τη διευκόλυνση των ιμπεριαλιστών να χειρίζονται το κυπριακό στους ευρύτερους σχεδιασμούς τους.
Στην ίδια συνέντευξη που αναφερθήκαμε, ο Αναστασιάδης λέει «η συμφωνία θα επέτρεπε στην Τουρκία να προμηθευτεί αέριο από τις καινούριες γεωτρήσεις Κύπρου – Ισραήλ. Αυτό θα συνέβαλε στην εξομάλυνση των σχέσεων Τουρκίας- Ισραήλ. Το Ισραήλ θα εξήγαγε το δικό του αέριο μέσω ενωμένης Κύπρου(…)»
Ναι, όπως ευρέως σχολιάστηκε στον τύπο, ο έλεγχος της ανατολικής Μεσογείου με μια ελεγχόμενη ζώνη Τουρκίας-Ισραήλ-Κύπρου είναι στα άμεσα ζητούμενα της γεωπολιτικής των ΗΠΑ. Να γιατί σχεδιάζεται, σύμφωνα με το Έθνος της 16/2, η στράτευση του Τζον Κέρι με επίσκεψη στην Κύπρο το Μάρτη εκτός απροόπτου και στη συνέχεια του βαρύ πυροβολικού της κυβέρνησης Ομπάμα, Τζον Μπάιντεν…
Και σίγουρα η μεταφορά του αερίου Κύπρου – Ισραήλ προς την Ευρώπη είναι μια ενδιαφέρουσα υπόθεση για τον Μπράιζα και τις ΗΠΑ που από τη Βαλτική και την Ουκρανία μέχρι τη Μαύρη Θάλασσα, τη νοτιοανατολική Μεσόγειο και το Ιράκ – Ιράν, φροντίζουν να απεξαρτούν ενεργειακά την Ευρώπη από τη Ρωσία και όσο το δυνατόν να την εξαρτούν οι ίδιοι μέσα από τη γεωπολιτική επιρροή τους.
Όπως στο ίδιο πλαίσιο τα προηγούμενα χρόνια σχεδιάζονταν υποθαλάσσιοι αγωγοί και ανάλογες συμμαχίες Ισραήλ-Κύπρου-Ελλάδας, έτσι σήμερα αποκαλύπτεται ότι ο αγωγός για το αέριο Κύπρου-Ισραήλ μέσω Τουρκίας θα είναι οκτώ φορές πιο οικονομικός. Τι άλλαξε; Μα φυσικά οι συνολικότεροι ιμπεριαλιστικοί σχεδιασμοί και ιεραρχήσεις των ΗΠΑ στη βάση των σημερινών δεδομένων.
Επιγραμματικά, τα σημερινά δεδομένα διαμορφώνονται ως εξής:  πρώτα- πρώτα ο ιμπεριαλιστικός ανταγωνισμός ΗΠΑ – Ρωσίας αγριεύει όπως φάνηκε με την ψυχροπολεμική στάση των ΗΠΑ στους ολυμπιακούς του Σότσι, την υποκλοπή και δημοσίευση των «Γαλλικών» της Νούλαντ και φυσικά στο κρίσιμο και δραματικά επικίνδυνο μέτωπο της Ουκρανίας.
Αν αυτό το πεδίο, ας πούμε της Ουκρανίας, είναι αυτή τη στιγμή το κεντρικό, δεν είναι ούτε άσχετο ούτε ασήμαντο το Συριακό που ξανά αναφλέγεται και ήδη έχει απλωθεί στο Λίβανο, στο Ιράκ και βεβαίως άμεση εμπλοκή σ’ αυτό, συμφέροντα, βλέψεις και ενδιαφέρον (βλέπε κουρδικό) έχει και η Τουρκία.
Η Γενεύη 2 απέτυχε να διευθετήσει κάπως το χάος στη Συρία. Η διαπραγμάτευση και η «ανίερη» συμμαχία ΗΠΑ- ΙΡΑΝ είναι στην ημερήσια διάταξη και στο Λίβανο σκάνε βόμβες της Αλ Κάιντα (βλέπε Σαουδάραβες) σε βάρος της φιλο-ιρανικής Χεζμπολάχ.
Ο ενδο-ιμπεριαλιστικός ανταγωνισμός παροξύνεται με κρίσιμα επίδικα στην Ευρώπη, στην Αφρική, στην Ασία, στη Λατινική Αμερική και σε κάθε γωνιά του πλανήτη. Σ’ αυτό το πλαίσιο, στην περιοχή της νοτιο-ανατολικής Μεσογείου στη φάση που διανύουμε είναι σίγουρο πως θα παιχτούν και άλλα κρίσιμα και ακόμη πιο επικίνδυνα για τους λαούς επεισόδια…

Το πολιτικό προσωπικό της χώρας εμπλέκεται στα ιμπεριαλιστικά σχέδια
Οι εξελίξεις στο κυπριακό και συγκεκριμένα οι προθέσεις και οι απαιτήσεις των ΗΠΑ τέθηκαν από τη Νούλαντ στην πρόσφατη συνάντησή της με τον Βενιζέλο. Έτσι κι αλλιώς η ελληνική κυβέρνηση κάθεται σ’ αναμμένα κάρβουνα με βάση ενδεχόμενες απρόβλεπτες αναταράξεις στις εξελίξεις στο κυπριακό. Προς τα έξω τηρεί σιγή ιχθύος ανεχόμενη τις διευθετήσεις των ΗΠΑ παρότι ήδη με το κοινό ανακοινωθέν δημιουργούνται προηγούμενα…. Είναι χαρακτηριστικό ότι σήμερα αξιοποιούνται και τα συμφωνημένα Χριστόφια – Ταλάτ που σκόπιμα διέρρευσε ο Ντάουνερ, ο οποίος μεθοδικά σήμερα αποσύρεται μετά τις προκλητικές του παρεμβάσεις.
Σήμερα οι ΗΠΑ αφήνουν στην άκρη τον ΟΗΕ του Ανάν και του Ντάουνερ και δημιουργούν άμεσα δεδομένα με την παρέμβασή τους. Έχουν δοσμένη την υποτέλεια του Αναστασιάδη, ακόμη πιο δοσμένη την ανοχή της ελληνικής κυβέρνησης να κάνουν ό,τι νομίζουν και τέλος ποντάρουν στα στριμώγματα και τα ζόρια του Ερντογάν. Άλλωστε, όπως και σ’ όλες τις προηγούμενες δεκαετίες, οι ιμπεριαλιστές κάθε άλλο παρά νοιάζονται για επίλυση του κυπριακού. Νοιάζονται να δημιουργήσουν δεδομένα ελέγχου των εξελίξεων αξιοποιώντας τοπικούς ανταγωνισμούς, στριμώγματα και ανιστόρητες κατά βάση αστικές μωροφιλοδοξίες. Ουσιαστικά, οι λαοί θα τους βρουν απέναντι όπως και στο παρελθόν, όταν αρχίσουν να διαμορφώνουν όρους πραγματικής επίλυσης του κυπριακού δράματος.
Ανάλογη σιωπή με την κυβέρνηση στην Ελλάδα τηρεί και η αντιπολίτευση του ΣΥΡΙΖΑ πάντα στην ίδια γραμμή με το συντροφικό ΑΚΕΛ. Άφησαν έτσι τον υπέργηρο Παπούλια στα στερνά του να ψελλίσει δυο λέξεις που δε δεσμεύουν κανέναν από το πολιτικό προσωπικό. Δε θα μπορούσαν να πράξουν διαφορετικά αυτοί που θέλουν να εκφράζουν μια αστική τάξη στην Ελλάδα που παρότι η ιμπεριαλιστική εξάρτησή της καταστρέφει τη χώρα, ωστόσο η τάξη αυτή για να συνεχίσει να κάθεται στο σβέρκο του λαού βαθαίνει την εξάρτηση και ουσιαστικά και την καταστροφή.
Η ελληνική κυβέρνηση του Αντ. Σαμαρά υποδέχεται τον Τουρκοκύπριο διαπραγματευτή Κούντρετ Οζαρσάι και αντίστοιχα ο Ελληνοκύπριος διαπραγματευτής Μαυραγιάννης θα γίνει δεκτός στην Άγκυρα.
Η τετραμερής των εγγυητριών δυνάμεων των κακόφημων συμφωνιών του ‘60 της Ζυρίχης και του Λονδίνου αναβιώνει. Ταυτόχρονα αναβιώνουν και μια σειρά άλλες εκφράσεις βαθέματος της ιμπεριαλιστικής εξάρτησης σε επικίνδυνα επίπεδα. Την ίδια ώρα που η χώρα γίνεται πεδίο βολής  για κάθε ιμπεριαλιστική επέμβαση και στέλνει στρατό μέχρι την υπο-σαχάρια Αφρική και πολεμικό πλοίο στη Σομαλία, οι ΗΠΑ αποφασίζουν στο πλαίσιο του ΟΗΕ να χρησιμοποιήσουν τις θάλασσες της περιοχής σαν χαβούζα για τα επικίνδυνα χημικά που οι ίδιοι είχαν προμηθεύσει στη Συρία. Οι ιμπεριαλιστές έχουν ήδη αποδείξει σε μια σειρά λαούς της περιοχής μα και στο λαό μας και ιδιαίτερα στο λαό της Κύπρου, πως είναι αδίστακτοι. Αυτή η πραγματικότητα είναι απαράδεκτο, βρώμικο και ανιστόρητο να αποκρύπτεται από τους λαούς.

Το Κυπριακό κρίσιμο ζήτημα για τις σχέσεις των λαών Ελλάδα–Κύπρου και Τουρκίας
Δυστυχώς οι υπαρκτοί κίνδυνοι από τις εξελίξεις που εξυφαίνονται στις πλάτες των λαών της περιοχής δεν αποκρύπτονται μονάχα από τις ανοιχτά αστικές δυνάμεις. Ούτε μονάχα ο ΣΥΡΙΖΑ είναι αυτός που δίνει τις γνωστές εξετάσεις συμμόρφωσης και καταλληλότητας…
Συνολικά η Αριστερά μας αρνείται να εμπιστευτεί το λαό και την πάλη του και συμμορφώνεται στη γραμμή «η εξωτερική πολιτική είναι υπόθεση των ειδικών. Οι εικονικές λαϊκές εξουσίες που περιγράφουν και οι ευφάνταστες δυαδικές εξουσίες δεν αντιμετωπίζουν καν με σοβαρό τρόπο το ζήτημα της πραγματικότητας της ιμπεριαλιστικής εξάρτησης και των συνεπειών της. Αν θέλουμε να είμαστε σοβαροί και να μη κοροϊδεύουμε, οφείλουμε να δούμε με τόλμη τόσο τους αρνητικούς συσχετισμούς, όσο και τα δύσκολα, απαιτητικά μα αναγκαία βήματα ταξικής αντιιμπεριαλιστικής συγκρότησης που έχει ανάγκη ο λαός μας. Δε δείχνει εμπιστοσύνη στο λαό και στην προοπτική  της πάλης του να ζητά το ΚΚΕ συζήτηση για το Κυπριακό στη Βουλή και εκεί να εξαντλείται η καταγγελία του.
Άλλοι βέβαια στην Αριστερά μας και όχι μόνο του ΣΥΡΙΖΑ δε τολμούν καν να καταγγείλουν τα νέα σχέδια Ανάν που εξυφαίνονται, μην τυχόν και οι δυνάμεις του συστήματος τους χαρακτηρίσουν εθνικιστές. Βαφτίζουν μια σειρά «αριστεροί» διεθνισμό την άρνηση της αντιιμπεριαλιστικής πάλης και άλλοι με ευκολία αρκούνται και στηρίζουν τις αντιδράσεις αστικών δυνάμεων στην Κύπρο που τάχα αντιπολιτεύονται την υποτέλεια του Αναστασιάδη. Είπαμε ήδη πως το κοινό ανακοινωθέν έχει άρωμα νομιμοποίησης της ντε φάκτο διχοτόμησης της κατοχής, όπως και το σχέδιο Ανάν. Δε θέλει και δε μπορεί να αποτελεί βάση λύσης του κυπριακού αλλά αντικειμενικά αναγνωρίζει και διαιωνίζει την κατοχή. Δεν είναι απλά υπαγόρευση των ΗΠΑ αλλά απαίτησή τους στην προσπάθειά τους να ενισχύσουν την παρουσία τους σε βάρος των ρώσων αλλά και των «συμμάχων» τους στην Κύπρο και στην ευρύτερη περιοχή. Για όλους αυτούς τους λόγους, το αριστερό λαϊκό κίνημα στη χώρα μας οφείλει να σταθεί στο πλάι του κυπριακού λαού με όρους λαϊκής αντιιμπεριαλιστικής αλληλεγγύης και κοινής δράσης ενάντια στους φονιάδες και ληστές ιμπεριαλιστές των ΗΠΑ, της Ρωσίας και της Ε.Ε..
Σ’ ένα τέτοιο πλαίσιο παρά τις δυσκολίες πρέπει να επιδιωχθεί ο κοινός αγώνας Τουρκοκυπρίων και Ελληνοκυπρίων στο νησί. Αγώνας κρίσιμος για το μέλλον της Κύπρου αλλά και για τη διασφάλιση της ειρήνης στην ευρύτερη περιοχή. Τα όποια μικρά έστω βήματα στην κατεύθυνση συγκρότησης αντιιμπεριαλιστικού μετώπου των λαών Ελλάδας-Κύπρου-Τουρκίας γίνονται σημαντικά. Οι αστικές τάξεις πολεμούν πλέον από κοινού τους εχθρούς λαούς. Το ίδιο οφείλουν και οι λαοί. Και αυτό θα μπορέσει να πάρει σάρκα και οστά όταν κάποιοι της αριστεράς τολμήσουν να παλέψουν ανοικτά και αποφασιστικά στο λαό την άποψη πως στο πλαίσιο του ΝΑΤΟ και της Ε.Ε. δεν υπάρχει ούτε εξασφάλιση ούτε μέλλον για τους λαούς. Υπάρχει μόνο πόνος, δάκρυα και αίμα. Αντίθετα υπάρχει μέλλον ζωής και προόδου μέσα από τον κοινό αγώνα των λαών ενάντια στην εκμετάλλευση και τον ιμπεριαλισμό.

www.kkeml.gr

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Ουκρανία Ανακοίνωση της ένωσης Borotba (Αγώνας) και του Κέντρου Αντιφασιστικής Αντίστασης

0

Όπως είχε προβλέψει το Νοέμβρη-Δεκέμβρη η Borotba, η νίκη της πλατείας Euro- Maidan θα ενίσχυε το μπλοκ των ακραίων -φιλελεύθερων και των Ναζί. Η σύνθεση της νέας κυβέρνησης επιβεβαιώνει το συμπέρασμα μας αυτό.
Ο μελλοντικός πρωθυπουργός Arsenii Yatsenyuk, του οποίου η υποψηφιότητα στηρίχτηκε ενεργά από τους γραφειοκράτες της ΕΕ, δήλωσε: “Ο δυτικός κόσμος θα βοηθήσει για να βγει η χώρα από την κρίση... Απαιτείται άμεση βοήθεια από τους ευρωπαίους εταίρους. Το πρόγραμμα του ΔΝΤ θα πρέπει να επαναληφθεί άμεσα”.
Υπενθυμίζουμε ότι οι απαιτήσεις του ΔΝΤ για την παροχή δανείου είναι η αύξηση των φόρων του πληθυσμού στο επίπεδο των διεθνών επιπέδων, η μείωση των κοινωνικών δαπανών και η επιτάχυνση των νεοφιλελεύθερων μεταρρυθμίσεων. Αυτή η δήλωση του Yatsenyuk σημαίνει ότι η νέα κυβέρνηση θα υπακούσει στη φωνή των διεθνών χρηματιστικών οργανισμών και όχι στη φωνή του λαού.
Η συμμετοχή στην νέα κυβέρνηση συμβολικών προσωπικοτήτων όπως ο Viktor Pinzenyk - “πνευματικού πατέρα” και “πρωτοπόρου” των ληστρικών ιδιωτικοποιήσεων – δείχνει το δρόμο που σκοπεύει να ακολουθήσει στην οικονομική της πολιτική η νέα κυβέρνηση. Στο μάξιμουμ ο φιλελεύθερος καπιταλισμός, στο μίνιμουμ το κοινωνικό κράτος.
Οι εθνικιστικές δυνάμεις προσποιούνται ότι ενισχύονται οι πολιτιστικές και ανθρωπιστικές δυνάμεις στη νέα κυβέρνηση. Πιθανή υποψήφια για τη θέση της υπουργού Παιδείας είναι η Irina Farion, του VO “Svoboda” (Ελευθερία), γνωστής για τις φιλο-ναζιστικές της θέσεις, καλώντας μάλιστα για ποινικοποίηση της χρήσης της ρωσικής γλώσσας.
Όλα αυτά δείχνουν ότι η νέα φιλελεύθερη και εθνικιστική κυβέρνηση έχει ως ταξικό εχθρό τον εργαζόμενο πληθυσμό της χώρας.
Οι πληροφορίες για ένταξη στις μυστικές υπηρεσίες και στο Υπουργείο Εσωτερικών δηλωμένων φιλοναζιστών ηγετών του “Δεξιού Τομέα”, η απόπειρα απαγόρευσης κομμουνιστικών δραστηριοτήτων, η πίεση ενάντια στα ανεπιθύμητα Μέσα Ενημέρωσης δείχνουν ξεκάθαρα τον καταπιεστικό και αντιδημοκρατικό χαρακτήρα της νέας κυβέρνησης.
Η Ένωση “Borotba” στηρίζει τις αυθόρμητες αντιφασιστικές δράσεις σε πόλεις στη νοτιοανατολική Ουκρανία και δηλώνει ότι μέλη της “Borotba” θα συμμετάσχουν ενεργά σ΄ αυτές τις δράσεις. Μετά την πτώση του Γιανουκόβιτς αυτές οι δράσεις δεν θα έχουν το χαρακτήρα στήριξης της νέας κυβέρνησης. Ταυτόχρονα θεωρούμε ότι η επιρροή των ρωσικών εθνικιστικών δυνάμεων σ΄ αυτές τις διαδηλώσεις είναι επιζήμια. Οι υγιείς δυνάμεις του λαού μπορούν να ενωθούν μόνο κάτω από τις αρχές του διεθνισμού και της φιλίας των εθνών και δεν θα πρέπει να επιχειρηθεί η διάσπαση του λαού ανάλογα με την εθνότητα, τη γλώσσα ή τις θρησκευτικές πεποιθήσεις.


* Η Ενωση Borotba, δημιουργήθηκε το 2011, σαν συνεργασία μερικών αριστερών και κομμουνιστικών οργανώσεων. Έχει παραρτήματα στο Κίεβο, στην Οδησσό, στο Ντόνετσκ, στην Κριμαία και αλλού. Τι κείμενο δημοσιευτηκε στην αγγλικό τμήμα της ιστοσελίδας της οργάνωσης, www.borotba.org

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Να αποφυλακιστεί άμεσα ο αγωνιστής Τσετίν

0

Την άμεση αποφυλάκιση του Τούρκου πολιτικού πρόσφυγα Χασάν Κοσάρ (Τσετίν) ζήτησαν σήμερα πολιτικές και κοινωνικές οργανώσεις στην συνέντευξη τύπου που παραχώρησαν σήμερα στην ΕΡΤ3 από κοινού με την Επιτροπή Αλληλεγγύης στους πολιτικούς πρόσφυγες από την Τουρκία και το Κουρδιστάν.
Ο Τσετίν πολιτικός πρόσφυγας που ζει εδώ και χρόνια στην Θεσσαλονίκης με ενεργή συμμετοχή στα κοινωνικά κινήματα της πόλης προφυλακίστηκε στις 14 Φεβρουαρίου μετά από σύλληψή του από τις διωκτικές αρχές στον σιδηροδρομικό σταθμό της Θεσσαλονίκης.
Να σημειωθεί ότι ο Τσετίν κατηγορείται για αδικήματα που αφορούν την υπόθεση της έκρηξης στην Τριανδρία το 2011 συγκεκριμένα για το αδικήματα της συμμετοχής σε εγκληματική οργάνωση και για κατοχή εκρηκτικού υλικού. Για την υπόθεση αυτή είχε ασκηθεί ποινική δίωξη σε πέντε άτομα εκ των οποίων ένας απαλλάχθηκε με βούλευμα εισαγγελέα και μία ακόμη πολιτικός πρόσφυγας αθωώθηκε στο δικαστήριο που έγινε για την εκδίκαση της δίωξης εις βάρος της. Εναντίον του Τσετίν στην δικογραφία δεν υπάρχει κανένα στοιχέιο, τονίζουν οι συνήγοροι του Τσετίν και χαρακτηρίζουν έωλα τα δήθεν νέα στοιχεία που προέκυψαν εις βάρος του.
Συγκεκριμένα τα νέα στοιχεία αφορούν αποτυπώματα που εντοπίστηκαν σε ενημερωτικά φυλλάδια που βρέθηκαν στα σπίτια τούρκων πολιτικών προσφύγων μεταξύ αυτών και του Τσετίν κατά την έρευνα της αντιτρομοκρατικής δύο μέρες μετά την έκρηξη, στοιχεία που σε καμία περίπτωση δεν ενοχοποιούν τον Τσετίν για διάπραξη κάποιου αδικήματος.
Οι συνήγοροι του όπως και τα μέλη των πολιτικών και κοινωνικών οργανώσεων (Αντιρατσιστική Πρωτοβουλία Θεσσαλονίκης, κίνηση Απελάστε τον Ρατσισμό, η δημοτική κίνηση «Ανοιχτή Πόλη», εκπρόσωποι της ΑΝΤΑΡΣΥΑ και του ΣΥΡΙΖΑ) χαρακτηρίζουν άδικη την προφυλάκιση και ζητούν την άμεση αποφυλάκιση του Τσετιν και την παύση κάθε δίωξης. Η προσφυγή εναντίον της προφυλάκισής του θα εκδικαστεί στις 6 Μαρτίου.
Στις τοποθετήσεις τους οι τούρκοι πολιτικοί πρόσφυγες από την επιτροπή αλληλεγγύης μίλησαν για την τρομοκρατία που ασκείται στην Τουρκία εναντίον αγωνιστών, για συλλήψεις που γίνονται χωρίς κανέναν λόγο για βασανιστήρια στις Τούρκικες φυλακές που μόνο στόχο, όπως είπαν, έχουν να προκαλέσουν φόβο και τρόμο σε όσους αντιτίθενται στην κυβέρνηση.
«Είμαστε σε μία κατάσταση που δεν ξέρουμε τι θα μας ξημερώσει, δεν μπορούμε να ζήσουμε με ασφάλεια στην Τουρκία» δήλωσε ο Μουράτ Κιονκιούρ αναφέροντας τους λόγους που πολιτικοί πρόσφυγες που διώκονται στην Τουρκία μετανάστευσαν στην Ελλάδα.
Ο Καντίρ Καγιά μίλησε για τις συστηματικές επιθέσεις εναντίον Τούρκων αγωνιστών και για την εμπειρία του στα λευκά κελιά της Τουρκίας όπου πραγματοποιούσε 169 μέρες απεργία πείνας και στην συνέχεια άλλες 75 με σοβαρές επιπτώσεις στην υγεία του. Ο αυταρχισμός όμως εναντίον τους συνεχίζεται και στην Ελλάδα με εντολή του Τούρκικου κράτους καθώς πολλοί συναγωνιστές του απειλούνται με έκδοση. Ο ίδιος μετά την απελευθέωση του στην Τουρκία μετανάστευσε στην Ελλάδα υπό τον φόβο νέας σύλληψης. Παράδειγμα της συνέχισης των διώξεων εναντίον τους είναι και η προφυλάκιση του Τσετίν την οποία χαρακτήρισε μεθοδευμένη από την Τούρκικη κυβέρνηση.
Από την πλευρά του ο Γ. Παπακωνσταντίνου, μέλος του Δ.Σ του ΕΚΘ δήλωσε ότι η συμπαράσταση στον Τσετίν είναι αυτονόητη εκ μέρους των συνδικάτων καθώς αντιπροσωπεύει τους αγώνες των λαών για δικαιοσύνη, και δημοκρατία και τον αγώνα ενάντια στον αυταρχισμό.,
Το παρών στην συνέντευξη τύπου έδωσε και η βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ Δ. Χαραλαμπίδου η οποία τόνισε ότι ο Τσετίν είναι από τους ανθρώπους που μόλις ήρθε στην Θεσσαλονίκη ανέπτυξη στενούς δεσμούς με τα συνδικάτα. «Είκοσι χρόνια βρίσκεται δίπλα μας και μπροστά στους αγώνες των εργαζομένων για αξιοπρεπή εργασία και δημοκρατία» δήλωσε και επεσήμανε ότι στην δικογραφία δεν υπάρχει κανένα ενοχοποιητικό στοιχείο εναντίον του. Εξέφρασε τέλος την αλληλεγγύη όλης της ΚΟ του ΣΥΡΙΖΑ εκ μέρους της οποίας μίλησε και στην συνέντευξη τύπου.
Στην συνέντευξη τύπου παραβρέθηκε και εκπρόσωπος του ΚΚΕ(μ-λ).

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Απεργιακές κινητοποιήσεις σήμερα σε Vodafone και Wind

0

Στην κατεύθυνση των δυσμενών αλλαγών στις εργασιακές σχέσεις οδηγεί η απόφαση των εταιρειών Wind και Vodafone, να δημιουργήσουν μια "ενδιάμεση" εταιρεία - ιδιοκτησίας τους (Viktus) και να μεταφέρουν εκεί την τεχνική βάση των εργαζομένων, με άλλες εργασιακές σχέσεις και χωρίς σωματεία. Σήμερα Παρασκευή 28 Φεβρουαρίου, οι εργαζόμενοι πραγματοποιούν 24ωρη απεργία.
Και τα δύο σωματεία κάνουν λόγο για «πραξικοπηματική ενέργεια» και δηλώνουν ότι θα αγωνιστούν ενάντια στα σχέδια των δύο εταιριών.
Αναλυτικά οι ανακοινώσεις των σωματείων:

Πανελλήνιο Σωματείο Εργαζομένων Vodafone - Πάναφον
«Τον πιο πραξικοπηματικό, αυταρχικό και αυθαίρετο τρόπο επέλεξαν οι Διοικήσεις της Vodafone και της WIND για να προσπαθήσουν να επιβάλλουν την μεταφορά του τεχνικού προσωπικού των δύο εταιριών στην ‘νέα εταιρία'.
Τα ΔΣ των δύο Επιχειρησιακών Σωματείων προσκλήθηκαν από τις Διοικήσεις σε συνάντηση χτες το πρωί για ‘ενημέρωση σχετικά με το network sharing'. Και στις δυο συναντήσεις οι Διοικήσεις ανακοίνωσαν στους εκπροσώπους των Σωματείων ότι στις 10 Μαρτίου θα πραγματοποιηθεί η μεταβίβαση τμήματος των επιχειρήσεων στην ‘νέα' εταιρεία μαζί με το εμπλεκόμενο τεχνικό προσωπικό. Η μεταφορά του προσωπικού κατά την δήλωση τους, θα γίνει αυτόματα και αυτοδίκαια, δηλαδή δίχως να απαιτείται η συναίνεση των εργαζομένων.
Βρισκόμαστε αντιμέτωποι με ένα πραγματικό πραξικόπημα των Διοικήσεων Vodafone-Wind. Με μια προσωπική επιστολή που στάλθηκε στους συναδέλφους ηλεκτρονικά στο επαγγελματικό τους email χτες και τους παραδόθηκε σήμερα εκτυπωμένη, οι συνάδελφοι τεχνικοί ενημερώνονται από τις Διοικήσεις ότι πετιούνται εκτός των δύο εταιριών και αλλάζουν εργοδότη με την βία, χωρίς καν να ερωτηθούν, αγνοώντας τις ενστάσεις και τις διαφωνίες των Επιχειρησιακών Σωματείων. Με μια τελείως αυθαίρετη μετάφραση του Προεδρικού Διατάγματος 178/2002, ‘αποφασίζουν και διατάσσουν' την αυτόματη μεταφορά του προσωπικού χωρίς καν την παραίτηση/απόλυση από τις δύο εταιρίες.
Με αυτό τον τρόπο θέλουν να ξεφορτωθούν το τεχνικό προσωπικό πετώντας το σε μια εργολαβική εταιρία και ταυτόχρονα να ανοίξουν τον δρόμο για περαιτέρω συρρίκνωση της εταιρίας εκδιώκοντας και άλλα τμήματα στο μέλλον με ανάλογο τρόπο.
Αυτή η αλαζονεία και η υπεροψία με την οποία μας αντιμετωπίζουν μπορεί και πρέπει να σπάσει στην πράξη. Όμως, μπορούν να μας συμπεριφέρονται με αυτό τον τρόπο όσο τους το επιτρέπουμε. Αν μας βρουν όλους μαζί απέναντί τους, τότε θα ξεσκεπαστεί η αυθαιρεσία τους, θα καταρρεύσουν οι εκβιασμοί τους και θα υποχρεωθούν σε υποχώρηση.
Οφείλουμε στον εαυτό μας και στους συναδέλφους μας να εμποδίσουμε με κάθε τρόπο την εφαρμογή του σχεδίου τους.
- Γι αυτό καλούμε την Παρασκευή 28/2 όλους τους συναδέλφους να απεργήσουν μαζικά και να συμμετάσχουν στην Γενική Συνέλευση του Σωματείου στις 10:00πμ στο κτίριο της Παλλήνης.
- Συμμετέχουμε και στηρίζουμε τις απεργιακές συγκεντρώσεις.
- Δεν αναλαμβάνουμε καμία «έκτακτη» εργασία, δεν πηγαίνουμε να δουλέψουμε σε «εναλλακτικούς» χώρους απεργοσπασίας. Κανένας συνάδελφος να μην γίνει απεργοσπάστης.
- Δηλώνουμε ανοιχτά: ΟΧΙ ΣΤΗ «ΝΕΑ ΕΤΑΙΡΕΙΑ», στο εγκληματικό και τυχάρπαστο σχέδιο σε βάρος των εργαζομένων.
- Οι εργασίες μπορούν, πρέπει και θα γίνουν μόνο από το προσωπικό Vodafone και Wind ως έχει - όχι από «νέες» εργολαβίες, που προγραμματίζουν μεγαλοστελέχη νεκροθάφτες εις βάρος των εργαζομένων, των δικαιωμάτων, των Σωματείων μας».

Πανελλήνιο Σωματείο Εργαζομένων Tim Hellas (Wind)
«Οι διοικήσεις των Wind και Vodafone προχώρησαν εχθές (24/2) σε μια πραξικοπηματική ενέργεια. Στόχος τους είναι στις 10 Μαρτίου να ολοκληρώσουν τη μεταφορά συναδέλφων τεχνικών στην εργολαβική δήθεν «νέα εταιρία» που έχουν στήσει.
Αρχικά, κάλεσαν τα σωματεία μας, δήθεν για «ενημέρωση». Εκεί, για ακόμα μια φορά, φάνηκαν οι πραγματικές τους προθέσεις, καθώς δεν είχαν καμία απάντηση στο βασικό επιχείρημά μας. Ότι δηλ. καμία τεχνική αναγκαιότητα δεν υπαγορεύει τη «νέα εταιρία» για την εκτέλεση των εργασιών του network sharing και ότι αυτές μπορούν να γίνουν –όπως και ήδη γίνονται– απ' το προσωπικό σε Vodafone καιWind ως έχει.
Λίγο αργότερα, όπως προφανώς είχαν προσχεδιάσει, έστειλαν mail στους συναδέλφους που επιχειρούν να μεταφέρουν στη «νέα εταιρία». Σ' αυτό, ενώ αυθαίρετα ανακοινώνουν τη μεταφορά ως τετελεσμένη, έχουν το θράσος να… καλωσορίζουν τους συναδέλφους στη «νέα εταιρία» και σε μια… νέα λαμπρή καριέρα!
Οι δύο διοικήσεις προσπαθούν να παρουσιάσουν τη μεταφορά ως «αυτοδίκαιη» και «αυτόματη». Είναι μια ακόμα μονομερής και αυθαίρετη ερμηνεία του θεσμικού πλαισίου, που οι ίδιες επιχειρούν να κόψουν και να ράψουν στα μέτρα τους. Επιχειρούν όχι απλά να αξιοποιήσουν το υπάρχουν θεσμικό πλαίσιο, αλλά να το ερμηνεύσουν κατά το δοκούν και σύμφωνα με τα συμφέροντά τους. Είναι ένα πραξικόπημα, που επιχειρεί να αξιοποιήσει τα πολλαπλά μικρά και μεγάλα πραξικοπήματα των εργοδοτών σε βάρος των εργαζομένων, που έχουν φουντώσει μέσα στο κλίμα των Μνημονίων, των απανωτών αντεργατικών μέτρων, με τις πλάτες της κυβέρνησης και όλων όσων στηρίζουν αυτή την πολιτική.
Ο τρόπος που ενεργούν (κι ας μην είχε προηγηθεί τίποτε άλλο), δείχνει το πραγματικό σχέδιό τους για τη «νέα εταιρία». Ένα κάτεργο, όπου η «νέα» διοίκηση, διευθυντές και προϊστάμενοι πολύ σύντομα θα ξεχάσουν τις υποσχέσεις («διασφάλιση των όρων» κ.λπ.) – και θα μετατραπούν σε καθημερινούς δικτάτορες. Πολύ περισσότερο καθώς δεν υπάρχει συνδικαλιστική οργάνωση στη «νέα εταιρία».
Δεν μπορούμε και δεν πρέπει να αφήσουμε αυτή την αυθαιρεσία να περάσει. Γιατί:
- Είναι απόλυτα δίκαιο και εφικτό το αίτημά μας: οι εργασίες να γίνουν απ' το προσωπικό σε Vodafone και Wind ως έχει, χωρίς την προσχηματική ίδρυση της «νέας εταιρίας».
- Η «νέα εταιρία» φτιάχνεται με αποκλειστικό στόχο όχι να κάνει τη δουλειά, αλλά: (1) Να σπάσει την ενιαία βάση των Σωματείων στις δύο επιχειρήσεις. Και μαζί να σαρώσει τις συλλογικές συμβάσεις, τους μισθούς, τα δικαιώματά μας. (2) Να μεταφέρει τεχνικούς σε μια προσωρινή «αποθήκη», απ' όπου πολύ σύντομα θα αρχίσουν απολύσεις, μειώσεις μισθών, αλλαγή συμβάσεων, υπογραφή ατομικών συμβάσεων.
- Αποκόβοντας το μεγαλύτερο μέρος του τεχνικού από τις Vodafone-Wind, οι δύο εταιρίες μετατρέπονται ουσιαστικά σε εμπορικές φίρμες και μόνο. Αυτό θα έχει καταστροφικές συνέπειες και για το προσωπικό που παραμένει ως υπάλληλος των δύο εταιριών.
Είναι χαρακτηριστικό ότι, στη συνάντηση με το σωματείο της Vodafone, η διοίκηση εκεί είπε καθαρά: για την ώρα, μεταφέρονται οι υπάρχοντες όροι – σε δύο μήνες, που λήγει η επιχειρησιακή σύμβαση της Vodafone, θα υπάρξει επανδιαπραγμάτευση με τη «νέα εταιρία». Με απλά λόγια: με την ίδρυση σχεδόν της «νέας εταιρίας», τουλάχιστον το μισό προσωπικό της θα βρεθεί αντιμέτωπο με τον εκβιασμό της αποδοχής νέων, ατομικών συμβάσεων!

Συνάδελφοι,
Αν παραμείνουμε ενωμένοι και προχωρήσουμε σε μαζικές και αποφασιστικές κινητοποιήσεις, θα αποδείξουμε έμπρακτα τη δύναμή μας – και είναι στο χέρι μας να επιβάλλουμε το σταμάτημα του καταστροφικού σχεδίου της μεταφοράς στη «νέα εταιρία». Η Ι. Τσίτουρα, στη συνάντηση με το Σωματείο μας, είπε ανοιχτά ότι δεν ζητούν τη συναίνεση των εργαζομένων γιατί ξέρουν ότι εκεί θα δημιουργηθούν «δυσαρέσκειες». Ξέρουν πολύ καλά ότι όλοι οι συνάδελφοι έχουν καταλάβει τι πάει να στηθεί στη «νέα εταιρία», ότι κανείς δεν θέλει να πάει. Αυτό προσπαθούν να ξεπεράσουν με το επιχειρούμενο πραξικόπημά τους. Αν όμως βρουν μια ενωμένη και αποφασισμένη αντίσταση, αυτό το σχέδιο και οι εκβιασμοί τους δεν θα περάσουν.
Το Σωματείο μας θα δώσει όλες τις δυνάμεις του για την οργάνωση αυτής της αντίστασης, στην οποία πρέπει να βρεθούμε όλοι μαζί, «μεταφερόμενοι» και μη, αν δεν θέλουμε πολύ σύντομα το εργασιακό μας περιβάλλον να μετατραπεί σε πραγματική κόλαση. Και θα εγγυηθεί τη θέση εργασίας και την αξιοπρέπεια κάθε συναδέλφου που θέλει έμπρακτα να μην πάει στο κάτεργο της «νέας εταιρίας», με την ενότητα, τους αγώνες, την αποφασιστικότητα των συναδέλφων».

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Συλλαλητήρια αγροτών

0

Έδεσσα:
Συλλαλητήριο και συμβολική κατάληψη του προαύλιου χώρου του διοικητηρίου στην Έδεσσα, πραγματοποίησαν την Πέμπτη οι αγρότες της Πέλλας, οι οποίοι συναντήθηκαν με τον αντιπεριφερειάρχη Θεόδωρο Θεοδωρίδη.
Σύμφωνα με ανακοίνωση της Περιφερειακής Ενότητας Πέλλας, στον χώρο έσπευσαν επίσης επαγγελματίες, έμποροι και επιχειρηματίες της περιοχής, οι εργαζόμενοι της τοπικής και περιφερειακής αυτοδιοίκησης, καθώς επίσης και αντιπροσωπεία αγροτών από την Ημαθία (μπλόκο Κουλούρας).
Οι εκπρόσωποι των αγροτών επεσήμαναν τα προβλήματα που δημιουργούν οι νέες ρυθμίσεις για τη φορολόγησή τους. Όπως είπαν, δεν μπορούν να λάβουν καλλιεργητικά δάνεια ώστε να προχωρήσουν στις παραγωγές τους, ενώ υπάρχει κατακόρυφη αύξηση του κόστους παραγωγής (αύξηση στο πετρέλαιο κίνησης, στο ρεύμα και στις άμεσες και έμμεσες φορολογίες).
Ο κ. Θεοδωρίδης κάλεσε την κυβέρνηση να ακούσει τους αγρότες με προσοχή, ώστε να βρεθούν λύσεις και να διαμορφωθούν νομοθετικές πρωτοβουλίες, καθώς -όπως επεσήμανε- εφόσον υπάρξουν οι κατάλληλες ρυθμίσεις και επενδύσεις στον κλάδο, αυτές μπορούν να συμβάλλουν στη δημιουργία πολλών νέων θέσεων εργασίας, κάτι που θα βοηθήσει ώστε να παραμείνουν οι νέοι στη χώρα.

Πηγή: naftemporiki

Πελοπόννησος:
Παραμένουν έως και σήμερα Παρασκευή στα μπλόκα οι αγρότες της Πελοποννήσου, στους Γαργαλιάνους Μεσσηνίας, στο Βλαχιώτη, τη Συκιά, τους Μολάους, τη Λίμνη και τη Σπάρτη στη Λακωνία, καθώς και στην είσοδο της πόλης του 'Αργους και στο Αίγιο, σύμφωνα με την ομόφωνη απόφαση της Συντονιστικής Επιτροπής των Ανεξάρτητων αγροτικών μπλόκων και φορέων της Πελοποννήσου.
Οι αγρότες περιμένουν τις απαντήσεις της κυβέρνησης στα αιτήματα τους, όπως εκφράστηκαν και στηρίχτηκαν, το βράδυ της Δευτέρας, από το περιφερειακό συμβούλιο Πελοποννήσου, με ψήφισμα που υιοθετήθηκε λαμβάνοντας αυξημένη πλειοψηφία.
Σήμερα, η συντονιστική επιτροπή θα αποφασίσει την περαιτέρω πορεία των κινητοποιήσεων.

enet.gr

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

ΕΛΜΕ Ικαρίας Φούρνων Το θέατρο σε βάρος των μαθητών, είναι η «λύση» που προτείνει το Υπουργείο και η ΔΙΔΕ… «για το καλό των παιδιών…»

0

Το σχολείο των Φούρνων, για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά διανύει το σχολικό έτος σε κατάσταση αποσύνθεσης, με αποτέλεσμα οι μαθητές να οδηγούνται σε αδιέξοδο και όλο και περισσότεροι να το εγκαταλείπουν. Το Υπουργείο, σε μια πρόβα για το είδος της αξιολόγησης που προωθεί, εξακολουθεί να αναζητάει τις ευθύνες στους εκπαιδευτικούς και να τους πιέζει να παίξουν το άθλιο θέατρο του, σε βάρος των μαθητών τους.
Για μία ακόμη χρονιά, χρειάστηκε να περάσουν οι γιορτές των Χριστουγέννων, ώστε να ξεκινήσει η κάλυψη των βασικών αναγκών του σχολείου σε εκπαιδευτικούς η οποία δεν έχει ολοκληρωθεί ακόμα.
Για μία ακόμη χρονιά οι μαθητές του Γυμνασίου και του Λυκείου των Φούρνων ξεκίνησαν να διδάσκονται τώρα, τα περισσότερα μαθήματα, ενώ υπάρχουν και αυτά που παραπέμπονται για το …μέλλον.
Για μια ακόμη φορά, οι μαθητές των Φούρνων θα κληθούν με κάποιο μαγικό τρόπο να «γνωρίζουν» την ύλη μαθημάτων που δε διδάχθηκαν ποτέ στο Γυμνάσιο (όπως της Χημείας) για να προχωρήσουν στο Λύκειο.
Για μία ακόμη φορά, οι μαθητές των Φούρνων θα «μάθουν» σε τρεις μήνες όσα θα έπρεπε να διδαχθούν στη διάρκεια ενός σχολικού έτους.
Για πρώτη φορά, όσοι μαθητές της Γ’ Λυκείου δεν είχαν τη δυνατότητα να φύγουν από το νησί λόγω της κατάστασης που επικρατεί στο σχολείο, ανήμποροι να σηκώσουν το βάρος της εγκατάλειψης και της ανάλγητης κυβερνητικής πολιτικής, αποθαρρυμένοι, «αποσύρονται» από τη μάχη των πανελληνίων. Για πρώτη φορά, στο σχολείο των Φούρνων δε θα πραγματοποιηθούν πανελλαδικές εξετάσεις της Γ’ τάξης.
Για μια ακόμη χρονιά το Υπουργείο και η ΔΙΔΕ Σάμου σε ρόλο στυγνού αναμεταδότη της κυβερνητικής πολιτικής, αρνούνται να αναλάβουν τη παραμικρή ευθύνη για όλη αυτή τη κατάσταση. Αρκούνται στις απειλές και στην αναζήτηση των ευθυνών των εκπαιδευτικών. Η μόνη τους αγωνία είναι να τους υποχρεώσουν ξανά, να παίξουν το ίδιο θέατρο που οδήγησε στην αποσύνθεση του σχολείου, κάνοντας στο λίγο χρόνο που απομένει ένα «πασάλειμμα» της ύλης, ώστε να μην χαλάσει η βιτρίνα. Στο ίδιο μήκος κύματος κινούνται συνήθως και οι «παιδαγωγικές» κατευθύνσεις των συμβούλων, που δίνουν οδηγίες για το πώς θα διεκπεραιωθεί το κυβερνητικό θέατρο, με θύματα πάντα τους μαθητές. Τελευταία πράξη της τραγωδίας, ήταν η οδηγία (προφορική πάντα) του Υπουργείου προς τους εκπαιδευτικούς των Φούρνων, με βάση την οποία απαιτούν από το σύλλογο να ορίσει εκπαιδευτικό που θα αναλάβει να διδάξει, στο διάστημα που απομένει μέχρι τις εξετάσεις της Α’ λυκείου, μάθημα που σύμφωνα με το νόμο, δεν το έχει ως ανάθεση… «για το καλό των παιδιών» όπως πάντα καταλήγουν να λένε. Έτσι ορίζουν το καλό τους, αυτοί που ανά πάσα στιγμή μιλούν στο όνομα των μαθητών. Για το καλό τους θα πρέπει να δεχτούν να «διδαχθούν» στις λίγες εβδομάδες που απομένουν, ένα μάθημα που δεν έχουν ξαναδεί, από εκπαιδευτικό που δεν το γνωρίζει και δεν το έχει ξαναδιδάξει! Ίσα ίσα για να γραφτεί το βιβλίο ύλης δηλαδή και να έχει το άλλοθι το υπουργείο, ότι πρόσφερε και στους μαθητές των Φούρνων ίσες ευκαιρίες στη μόρφωση…
Όμως αποτελεί πρόκληση να ισχυρίζεται κάποιος ότι, αυτό το θέατρο που χρόνια τώρα παίζεται στις πλάτες των μαθητών και των εκπαιδευτικών των Φούρνων και οδήγησε στην εκδίωξη των μαθητών από το σχολείο, μπορεί ταυτόχρονα να αποτελεί «μια προσωρινή έστω λύση». Γιατί πολύ απλά η αιτία του προβλήματος δεν μπορεί να είναι και η λύση του.
Απαιτούμε να υπαχθούν οι μαθητές του σχολείου των Φούρνων σε καθεστώς ειδικής ρύθμισης, ώστε να μην οδηγηθούν οι μαθητές της Α’ Λυκείου σε πανελλαδικές εξετάσεις (τράπεζα θεμάτων) υπό αυτές τις συνθήκες.
Καλούμε τη ΔΙΔΕ και τους σχολικούς συμβούλους να σταματήσουν να αναζητούν «λύσεις» σε τακτικές που απλά κουκουλώνουν το πρόβλημα και εξωραΐζουν την κυβερνητική πολιτική και να απαιτήσουν για τους μαθητές που έχουν υπ’ ευθύνη τους να εξεταστούν σε ενδοσχολικό επίπεδο.
Αυτά που συμβαίνουν στους Φούρνους, συμβαίνουν λιγότερο ή περισσότερο και σε άλλα μέρη της Ελλάδας και είναι ένας ακόμη λόγος για να προχωρήσουμε σε απεργιακές κινητοποιήσεις στο επόμενο διάστημα. Δεν έχουμε δικαίωμα να αδιαφορήσουμε για το άθλιο παιχνίδι που παίζει το υπουργείο σε βάρος των μαθητών μας.
Πλάι στο κυρίαρχο αίτημα για τις απολύσεις, θα πρέπει σε αυτή τη φάση η ομοσπονδία μας να παλέψει για την κατάργηση της τράπεζας θεμάτων και των νέων πανελλαδικών-λαιμητόμο, στις οποίες οδηγούν τους μαθητές της Α’ Λυκείου.

Η Γενική Συνέλευση της ΕΛΜΕ Ικαρίας Φούρνων
(Εύδηλος 25/2/2014)

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Φασισμός και κοινωνική επανάσταση βιβλιοπρόταση από το "Εκτός των Τειχών"

0

ΡΑΤΖΑΝΙ ΠΑΛΜΕ ΝΤΑΤ

Φασισμός και κοινωνική επανάσταση

«Ποιοι είναι οι γενικοί όροι που ευνοούν την άνοδο του φασισμού; Μπορούμε να τους απαριθμήσουμε εν συντομία: 1) η ένταση της οικονομικής κρίσης και της ταξικής πάλης, 2) η εντεινόμενη απογοήτευση από τον κοινοβουλευτισμό, 3) η ύπαρξη ευρέων μικροαστικών, μεσαίων στρωμάτων, του εξαθλιωμένου προλεταριάτου και των τμημάτων των εργατών υπό καπιταλιστική επιρροή, 4) η απουσία αυτοτελούς ταξικά συνειδητής ηγεσίας του κύριου όγκου της εργατικής τάξης.»
Οι παραπάνω εκτιμήσεις του συγγραφέα, διατυπωμένες πριν από 80 χρόνια, το 1934, θα μπορούσαν να έχουν διατυπωθεί σήμερα. Σε αυτό συνίσταται η επικαιρότητα και η δύναμη του έργου του Ρ. Ντατ Φασισμός και Κοινωνική Επανάσταση που πρωτοδημοσιεύεται στα ελληνικά με την παρούσα έκδοση της Σύγχρονης Εποχής.
Η αδυναμία της σοσιαλδημοκρατικής πολιτικής σε σχέση με όσα υπόσχεται, όταν δεν μπορεί στέρεα να επανέλθει η φιλελεύθερη διαχείριση, φέρνει πιο κοντά το φασισμό στη διακυβέρνηση. Κι αυτό γιατί η σοσιαλδημοκρατία προκαλεί πιο έντονη απογοήτευση σε εργατικές και λαϊκές μάζες απ’ ό,τι η αστική φιλελεύθερη διαχείριση, αφού έχει πιο βαθιές ρίζες στο εργατικό συνδικαλιστικό κίνημα. Φέρνει μεγαλύτερη σύγχυση και απογοήτευση αφού υπόσχεται ακόμα και «δημοκρατικό» σοσιαλισμό (μέσω μεταρρυθμίσεων, κοινοβουλευτικών αποφάσεων).
Στο βιβλίο Φασισμός και Κοινωνική Επανάσταση αναδεικνύεται όλη η παραπάνω κίνηση, με πιο χαρακτηριστική την εξέλιξή της στη Γερμανία από το 1918 έως το 1933, αλλά και στην Ιταλία. Δεν είναι τυχαίο ότι και στις δύο χώρες είχε προηγηθεί επαναστατική κατάσταση περίπου πριν δέκα χρόνια.
Το βιβλίο προσφέρει μια γνώση για την ανάγκη πάλης του κομμουνιστικού κινήματος, τόσο με το φασισμό όσο και με το ρεφορμισμό-οπορτουνισμό, που σε τελευταία ανάλυση εξίσου υπηρετούν τη διατήρηση της καπιταλιστικής εκμετάλλευσης, του συστήματος.

Εκδόσεις Σύγχρονη Εποχή, 2013
392 σελίδες
Τιμή Έκδοσης: 15 €
Τιμή «Εκτός των τειχών»: 13,5 €
ISBN 978-960-451-173-0

ΠΑΡΑΓΓΕΛΙΕΣ
(Αποστολές στην επαρχία με αντικαταβολή)

Βιβλιοπωλείο «Εκτός των τειχών»
Γραβιάς 10-12, 10678 Αθήνα
τηλ. 210-3303348
e-mail: books@ektostonteixon.org
www.ektostonteixon.org

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Με το αίμα των Ουκρανών κλιμακώνεται η αναμέτρηση των ιμπεριαλιστών

13

Η αναμέτρηση που είχε εξελιχθεί σε αιματοχυσία στην κεντρική πλατεία του Κιέβου ήταν η ορατή πλευρά μιας σκληρής γεωπολιτικής σύγκρουσης που εξακολουθεί να διεξάγεται ανοικτά για τον έλεγχο της Ουκρανίας από τα ιμπεριαλιστικά κέντρα. Από την μια μεριά, η Δύση, δηλαδή οι Αμερικανοί και τους δυτικοευρωπαίοι με επικεφαλής τους Γερμανούς, που παρά τις επιμέρους διαφορές τακτικής είναι συνασπισμένοι και επιδιώκουν την μέγιστη δυνατή ενίσχυση τις επιρροής τους στην χώρα. Και από την άλλη, η Μόσχα που προσπαθεί να κρατήσει το Κίεβο κοντά στην δική της σφαίρα πολιτικού και οικονομικού ελέγχου. Η αντιπαράθεση αυτή που γίνεται με το αίμα των Ουκρανών και την αναβίωση των χειρότερων στιγμών και φαντασμάτων της ιστορίας της χώρας, δεν έχει καμιά σχέση με τα αληθινά συμφέροντα του λαού και των εργαζόμενων, όποια γλώσσα, θρησκευτικό δόγμα και εθνική καταγωγή και αν έχουν.
Η  κλιμάκωση τις προηγούμενες βδομάδες των συγκρούσεων στη Μειντάν  και στην γύρω περιοχή του κέντρου της ουκρανικής  πρωτεύουσας, ερήμην σε σημαντικό βαθμό του ουκρανικού λαού ακόμα και αυτού στα δυτικά της χώρας, παρά τις προσπάθειες να γενικευτεί, δεν είχε να κάνει σε τίποτε με μια γνήσια λαϊκή εξέγερση. Στην ουσία, αποτελούσε, και αποτελεί, ένα καλά οργανωμένο κίνημα, σε ορισμένες περιπτώσεις με στρατιωτική ή παραστρατιωτική δομή, που προσπάθησε και πέτυχε να ανατρέψει τον φιλορώσο Ουκρανό πρόεδρο για  να καταλάβει την εξουσία η φιλοδυτική αντιπολίτευση. Η "απάντηση" της άλλης πλευράς με τις διαδηλώσεις στη Κριμαία, που αν κρίνουμε από τα νούμερα που διαρρέουν από τα ΜΜΕ και πάλι δεν μπορούμε να μιλάμε για γενίκευση των συγκρούσεων, δείχνουν ότι η υπόθεση δεν τελειώνει εδώ. Δείχνουν όμως ότι ο Ρώσικος ιμπεριαλισμός δεν θα παραιτηθεί έτσι εύκολα από τα "δικαιώματά" του. Οι διαδηλώσεις, οι στρατιωτικές ενισχύσεις στο στόλο της Κριμαίας, η ετοιμότητα του στρατού στη Ρωσία που διέταξε ο Πούτιν, πασπαλισμένα όλα αυτά με το απαραίτητο αντιφασιστικό ιδεολογικό περίβλημα ως απάντηση δήθεν στον αντικομμουνισμό των φιλοδυτικών δυνάμεων, δείχνουν ότι μάλλον πάει για κλιμάκωση η όλη ιστορία. Μπορεί τα μεγέθη να μην είναι τα ίδια και τα ρίσκα από μια άμεση στρατιωτική επέμβαση (που δεν αποκλείεται) των Ρώσων να είναι πολύ πιο μεγάλοι αλλά η Γεωργία του 2008 και η με τα όπλα επιβολή των Ρώσικων συμφερόντων δεν είναι και πολύ μακρυά. Ούτε γεωγραφικά, ούτε χρονικά, ούτε πολιτικά.
Ολιγάρχες, μαφιόζοι και υπηρέτες ξένων συμφερόντων και από τις δυο πλευρές, όλοι εναντίον όλων, με σκοπό λοιπόν την εξουσία στο εσωτερικό της χώρας. Πιόνια και υπηρέτες, οι περισσότεροι, ιμπεριαλιστικών και αντιδραστικών δυνάμεων. Και ο λαός στην άκρη αντιμέτωπος με τον έντονο αντικομμουνισμό, την κρίση και τη φτώχεια να τον θερίζει. Ένας λαός ο οποίος ήδη πρέπει προετοιμάζεται για τα χειρότερα. Άλλωστε οι πρώτες δηλώσεις του "υπηρεσιακού" προέδρου μετά το σχηματισμό της κυβέρνησης δεν αφήνουν αμφιβολίες περί αυτού. Δήλωσε ότι η νέα κυβέρνηση θα "αναγκαστεί να λάβει δύσκολες αποφάσεις που δεν θα είναι ευχάριστες στο κόσμο προκειμένου να αποτραπεί μια χρεοκοπία. Είναι αναγκαίο έτσι ώστε να μπορέσει ο λαός να έχει και πάλι φυσιολογική ζωή". Αποφάσεις που άμεσα συνοδεύτηκαν με τις ανάλογες απαγορεύσεις, ανάλογες με αυτές που υπάρχουν ήδη σε αρκετές χώρες του πρώην και δήθεν "σοσιαλιστικού στρατοπέδου". Απαγόρευση των κομμουνιστών, ένταση της φασιστικοποίησης, μη τυχών και έρθουν οι "εξεγερμένες" δυνάμεις αντιμέτωπες με μια πραγματική εξέγερση του λαού.  Και όλα αυτά με τις πλάτες της Ευρωπαϊκής ΄Ενωσης της δημοκρατίας και του πολιτισμού! Με τις όποιες δυνάμεις της αριστεράς όλο το πρηγούμενο διάστημα, αδύναμες κυρίως πολιτικά, να επιλέγουν την ουδετερότητα ή να κάνουν προτάσεις ανάληψης της διακυβέρνησης από τις ίδιες ως εγγυήτριες της ομαλότητας. Και κατ΄ουσίαν επιλέγοντας τη μια από τις δύο πλευρές. Τουλάχιστον με βάση τα όσα ελάχιστα ενημερωτικά κυκλοφορούν στο διαδίκτυο. Αλλά και από αυτούς που πιθανόν να μπορούσαν να μας φωτίσουν περισσότερο με βάση τις σχέσεις τους.
Είναι ολοφάνερο πως στην Ουκρανία οι εξελίξεις ξεπέρασαν το σημείο μηδέν και τα πιο δύσκολα ενδεχόμενα είναι πλέον ανοικτά. Ο διαμελισμός της χώρας είναι ένα σοβαρό ενδεχόμενο, Τσεχοσλοβακία και Γιουγκοσλαβία επίσης δεν είναι πολύ μακρυά, αλλά μέχρι να φτάσουμε εκεί ως τελική επιλογή θα διανυθεί ένα πολύ επικίνδυνος δρόμος. Κίνδυνοι που ελλοχεύουν όχι μόνο για τον ουκρανικό λαό και το μέλλον της χώρας αλλά και για πολλά περισσότερα που αφορούν την ευρύτερη περιοχή και την Ευρώπη.
Οι εξελίξεις στην Ουκρανία, και όχι μόνο εκεί, δείχνουν ένα πράγμα. Ότι η επίθεση του ιμπεριαλισμού - καπιταλισμού ενάντια στους λαούς προχωρά ακάθεκτη. Ότι οι ανταγωνισμοί των ιμπεριαλιστών για το μοίρασμα του κόσμου όσο πάει και εντείνονται, όσο πάει γίνονται και πιο επικίνδυνοι, και πάλι οι λαοί θα την πληρώσουν στο βωμό των γεωπολιτκών και άλλων συμφερόντων τους. Και ότι άλλη απάντηση δεν μπορεί να υπάρξει από τη μεριά μας από την εντατικοποίηση των προσπαθειών για την αναγέννηση του επαναστατικού, εργατικού, λαϊκού, αντικαπιταλιστικού, αντιιμπεριαλιστικού και κομμουνιστικού κινήματος και  στη χώρα μας αλλά και παντού. Για να ξαναβρούν μπροστά τους οι ιμπεριαλιστές το μόνο πράγμα που τους φοβίζει πραγματικά. Τους λαούς και την εργατική τάξη όλου του κόσμου. Όσο περνάει ο καιρός τόσο περισσότερο γίνεται ζήτημα ζωής και θανάτου για όλους μας.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Σκέψεις για το Κυπριακό

4

Οι σκέψεις αυτές αποτελούν περισσότερο ένα προσχέδιο παρά ένα πλήρες και ολοκληρωμένο κείμενο για το Κυπριακό. Μια σειρά από γεγονότα παραθέτονται από μνήμης και μια σειρά ζητήματα, όπως ο ρόλος του ιμπεριαλισμού, παρότι κομβικά, παραλείπονται ή αναφέρονται συνοπτικά, λόγω οικονομίας χώρου και χρόνου.
Οι τελευταίες εξελίξεις με το κοινό ανακοινωθέν Αναστασιάδη-Έρογλου και την περί αυτού συζήτηση αναζωπύρωσαν ένα διάλογο ή καλύτερα μια σειρά παράλληλων μονόλογων γύρω από το Κυπριακό σε Κύπρο και Ελλάδα, πιθανώς και στην Τουρκία. Το παρόν κείμενο ασχολείται με το Κυπριακό σε σχέση με την πρόσληψη και την αντιμετώπισή του από την αριστερά σε Ελλάδα και Κύπρο — όσον αφορά στην δεύτερη, στο ελληνοκυπρι-ακό της τμήμα. Mε την τουρκική αριστερά δεν θα ασχοληθούμε, ούτε με την τουρκοκυπ-ριακή, παρά επιδερμικά, διότι πολύ απλά αγνοούμε το τι θέση παίρνουν, επίσημα δηλα-δή, και αυτό είναι μέρος του προβλήματος. Η τουρκική αριστερά δεν ασχολείται τόσο με το ζήτημα — για την ακρίβεια δεν ασχολείται καθόλου — ούτως ή άλλως, από “εθνικά θέματα” τους φτάνει και τους περισσεύει το Κουρδικό.

Για τους όρους με τους οποίους γίνεται η συζήτηση
Το Κυπριακό επανιεραρχείται ως νο. 1 θέμα συζήτησης από την αριστερά όταν αυτό α-ποφασίζει η άρχουσα τάξη της νήσου και ο ιμπεριαλισμός. Όταν δηλαδή με ή χωρίς άμε-ση προτροπή, όπως λ.χ. γίνεται σήμερα με τις ΗΠΑ, οι πολιτικές ηγεσίες των δυο κοινο-τήτων μπαίνουν σε διαδικασία συζητήσεων περί λύσης του Κυπριακού.
Σε κάθε περίπτωση η συζήτηση ξεκινάει με ένα ανυπόμονο και βιαστικό τρόπο της λογι-κής “ή τώρα ή ποτέ”. Παρόλα τα “όχι τώρα” που ακολούθησαν π.χ. το Σχέδιο Ανάν ή τις συνομιλίες Χριστόφια-Ταλάτ, δεν βλέπουμε να ακολουθεί το “ποτέ”, κι όμως ακολουθεί-ται το ίδιο τροπάρι κάθε φορά, το ίδιο άγχος.
Η αντιμετώπιση της άλλης άποψης γίνεται en bloc ενώ της υποστηρίζουσας άποψη από κάποιον ως ιδιαίτερη. Έτσι, ενώ δεν γίνεται αποδεκτό το δίπολο απορριπτικοί-ενδοτικοί, ο άλλος θεωρείται είτε απορριπτικός είτε ενδοτικός, ενώ δεν γίνεται αποδεκτό ότι το «Ναι» στο Σχέδιο Ανάν ήταν αποδοχή των ιμπεριαλιστικών θέσεων, το «Όχι» θεωρείται εθνικιστικό και αντίστροφα. Όποιος δεν αποδέχεται την (Διζωνική-Δικοινοτική) Ομοσπονδία (ΔΔΟ) δεν θέλει λύση, ενώ όποιος την αποδέχεται, θέλει ή αντίστροφα όποιος την αποζητεί είναι τσιράκι των Αμερικάνων και όποιος δεν την αποζητεί είναι επαναστάτης. Και τα παραδείγματα μπορούν να συνεχίζονται επ’ άπειρο παρά τις προφανείς αντιφάσεις με βάση το τι, από πλευράς των ντόπιων ελίτ, όσο κι αυτών σε Ελλάδα-Τουρκία και από πλευράς ιμπεριαλισμού, κυρίως ΗΠΑ-Αγγλία, στηρίζουν κατά διαστήματα σε σχέση με το Κυπριακό. Επί της ουσίας κανείς δεν επιθυμεί να κάνει διάλογο, να αντιληφθεί την αναλυτική σκέψη του άλλου και γι αυτό προχωράει ταχέως στην κατηγοριοποίηση της άλλης άποψης είτε ως υποταγμένη στον ιμπεριαλισμό είτε στον εθνικισμό. Στην καλύτερη τον περιπτώσεων η αντίθετη άποψη θα αιτιολογηθεί ως αποτέλεσμα άγνοιας σε αντίθεση με την γνωστική άποψη που υποστηρίζεται από την “σωστή” πλευρά. Το ενιαίο κράτος απέτυχε αφού το κράτος του ’60 άντεξε τρία χρόνια, ενώ η Δ-Δ Ομοσπονδία δεν έχει δοκιμαστεί ακόμη, λες και από το 2003 που άνοιξαν τα οδοφράγματα δεν έχουμε ακριβώς μια τέτοιου τύπου κατάσταση.

Η ουσία του προβλήματος
Η λύση του Κυπριακού και η διαδικασία προς αυτήν εκχωρείται στην άρχουσα τάξη της μιας και της άλλης κοινότητας ή στις ΗΠΑ, την ΕΕ, τον ΟΗΕ, καταλήγοντας στο τέλος (τελικά) μια διαδικασία των από πάνω. Ως εκ τούτου, υπάρχει το άγχος πώς θα πάνε οι συνομιλίες, το τάδε ή το δείνα σχέδιο ή πρωτοβουλία του ΟΗΕ κ.ο.κ. Αυτό είναι, κατά την άποψή μου, παραδοχή της αποτυχίας της αριστεράς να παίξει ουσιαστικό και ανεξάρτητο ρόλο στο ζήτημα Κυπριακό τόσο κατά μόνας (στην κάθε κοινότητα ξεχωριστά) είτε σε συνεργασία. Συνεπώς, ακολουθούνται δυο διαφορετικές συλλογιστικές, αυτή του τι είναι εφικτό και η άλλη που προσπαθεί να δει μετά την οποιαδήποτε λύση, οι οποίες, παρά τις συγκλίσεις τους, δεν πρέπει να συγχέονται.
Ας δούμε την πρώτη περίπτωση. Η λύση, δηλαδή, ως αποτέλεσμα συμβιβασμού των δυο τοπικών ελίτ αλλά και των “μητέρων-Πατρίδων” υπό την αιγίδα των ΗΠΑ. Η ομοσπονδία φαίνεται ως ο μόνος εφικτός συμβιβασμός που θα ικανοποιεί τα συμβαλλόμενα μέρη, αφού οι εκτός Κύπρου θα διατηρήσουν τα ερείσματα-βάσεις που ήδη υπάρχουν, επίσημα ή μη, και οι τοπικές ελίτ θα έχουν μια βάση στήριξης στην κάθε μια από τις δυο ζώνες. Αυτή η λογική ουδετεροποιεί τον ρόλο του ιμπεριαλισμού τον οποίο θεωρεί υπερτιμημένο και υποβαθμίζει το όλο ζήτημα σε σύγκρουση εθνικιστικών μερίδων. Προσπαθώντας να απαντήσει στο κυρίαρχο αφήγημα που θεωρεί την Κύπρο ως τον ομφαλό της γης “που οι εμπόροι την μισούνε” προκειμένου οι ντόπιες ελίτ να αποποιούνται πάσα ευθύνη, οδηγείται στο άλλο άκρο. Ως εκ τούτου, η λύση μπορεί να επέλθει, εάν ξεπεραστούν ή παραμεριστούν οι εθνικιστικές μερίδες των δυο κοινοτήτων.
Η δεύτερη συλλογιστική θεωρεί, και ορθά, ότι η οποιαδήποτε λύση με βάση τα σημερινά δεδομένα θα είναι λύση που ευνοεί τον ιμπεριαλισμό και το κεφάλαιο. Θεωρώντας πως δεν μπορεί να υπάρξει εναλλακτική από τα κάτω και την αποτυχία της αριστεράς σε αυτό, αλλά και κατ’ επέκταση στα άλλα πεδία της ταξικής πάλης τα οποία μέχρι σήμερα επικαθορίζονται από το Κυπριακό, ως αντικειμενική, επιθυμεί μια οποιαδήποτε “λύση”. Το τελευταίο γίνεται με βάση μια αντίληψη, ότι μια οποιαδήποτε λύση θα οδηγήσει σε άμβλυνση του εθνικού ζητήματος που μέχρι τώρα επισκιάζει τα πάντα, σε μια δυνατότητα σύγκλισης των δυο κοινοτήτων και τη δημιουργία ευκαιριών από την αριστερά να παίξει ένα ουσιαστικό ρόλο στην κοινωνικοπολιτική ζωή του τόπου. Ως προς την δεύτερη συλλογιστική έχει ενδιαφέρον η μεταστροφή ή ορθότερα, ο συμβιβασμός, σε σύντομο χρονικό διάστημα του τουρκοκύπριου αριστερού δημοσιογράφου Σενέρ Λεβέντ (http://www.politisnews.eu/cgibin/hweb?-A=254485&-V=stiles και http://www.politisnews.eu/cgibin/hweb?-A=257368&-V=stiles).
Αυτό που χρήζει εξέτασης είναι το καθεστώς της ΔΔ Ομοσπονδίας σήμερα. Πρόκειται για ένα μοντέλο που προτάθηκε από την ΕΣΣΔ σε μια λογική διχοτόμησης της Κύπρου ανάμεσα σε ΗΠΑ-ΕΣΣΔ, με ικανοποίηση των αιτημάτων και των πρώην αποικιοκρατών της Αγγλίας αλλά και των αστικών τάξεων σε Ελλάδα-Τουρκία που θα διατηρούσαν ερείσματα σε Νότο και Βορρά αντίστοιχα. Τι σημαίνει όμως αυτό το μοντέλο σήμερα, με την ΕΣΣΔ νεκρή εδώ και ένα τέταρτο του αιώνα; Προφανώς, εδώ εννοώ γιατί να προωθείται από πλευράς ΗΠΑ ένα μοντέλο που ανήκει σε μια προηγούμενη γεωστρατηγική ισορροπία και δεν αναφέρομαι στο μοντέλο καθεαυτό. Αυτό το ζήτημα μάλλον αξίζει να γίνει αντικείμενο μεγαλύτερης διερεύνησης.
Ένα από τα σημεία σύγκλισης των δυο συλλογιστικών είναι ότι οι εκτός Κύπρου που απορρίπτουν τις διαδικασίες επίλυσης του Κυπριακού αγνοούν την κοινωνικοπολιτική ιδιαιτερότητα της Κύπρου. Κάποιος πιθανά να μπορεί να βρει παρόμοιες κριτικές σε όσους διαφωνούσαν με τις συμφωνίες του Όσλο και ότι επ’ ακολούθησε με την καρικατούρα Παλαιστινιακού κράτους. Η αλήθεια είναι πως υπάρχουν πολλές διαφορές με το Παλαιστινιακό, και κυρίως, πως παρά την εισβολή και κατοχή της νήσου, στην πραγματικότητα δεν είμαστε εμείς στον ρόλο των Παλαιστινίων… αλλά μάλλον οι Τουρκοκύπριοι.
Ακόμη κι αν κάναμε μια αφαίρεση ως προς τον ρόλο των ιμπεριαλιστικών κέντρων, την ύπαρξη υδρογονανθράκων στην περιοχή κ.τ.λ., και έπειτα αντιμετωπίσουμε την κάθε θεώρηση ξεχωριστά και θεωρήσουμε πως ισχύει η κάθε μια, βλέπουμε να υπάρχει ένα κενό. Αυτό το κενό σχετίζεται με το τι θέλει ο κυπριακός λαός είτε στο βορρά είτε στον νότο ή και τι επιθυμούν οι ελίτ των δυο κοινοτήτων. Θεωρώ πως οι ελίτ επιθυμούν λύση (και) ως διέξοδο από την κρίση. Ήδη από την περίοδο του σχεδίου Ανάν φάνηκε ότι υπήρξε μεγάλη σύγκλιση ανάμεσα σε μερίδες των αστικών τάξεων που είχαν ήδη μπει σε μια διαδικασία “επαναπροσέγγισης”. Δεν είναι τυχαία η φημολογία πως ήδη προ-σχεδίου Ανάν ένα μεγάλο κομμάτι της ελληνοκυπριακής αστικής τάξης επένδυε στα κατεχόμενα ή πως τα τελευταία χρόνια στο Βορρά έχει συσταθεί επιτροπή στην οποία πρόσφυγες πωλούν την ακίνητη περιουσία τους που βρίσκεται στα κατεχόμενα. Επίσης, ήδη ένα κομμάτι της Τουρκοκυπριακής αστικής τάξης αγοράζει εμπορεύματα από τον νότο, όπως επίσης η Ελληνοκυπριακή αστική τάξη διασκεδάζει στα καζίνο των κατεχομένων. (Εδώ μια πρόσφατη συνοπτική προσέγγιση περί Τ/Κ άρχουσας τάξης σήμερα: http://anatolikotera.wordpress.com/2014/02/14/τουρκοκυπριακές-δυναμικές-και-συνομ/). Δεν είναι τυχαία η στήριξη του Αναστασιάδη όχι μόνο από τα δυο μεγαλύτερα κόμματα ΔΗΣΥ και ΑΚΕΛ αλλά και του ΕΥΡΩΚΟ που δημιουργήθηκε μετά από απόσχιση από τον ΔΗΣΥ πριν περίπου 10 χρόνια λόγω Σχεδίου Ανάν, αλλά και του Αρχιεπισκόπου, γνωστού ρασοφόρου μπίζνεσμαν.

Και οι Κύπριοι;
Τι γίνεται με τον κυπριακό λαό; Ενδιαφέρεται για λύση, κι αν ναι, τι τύπου; Εάν το είναι καθορίζει την συνείδηση, θα λέγαμε πως το ελληνοκυπριακό τα τελευταία 40 χρόνια έχει αναπτυχθεί με τέτοιο τρόπο που αντανακλάται σε μια άκρως εγωκεντρική και μικροαστική συνείδηση. Έτσι, ο μαξιμαλισμός που υπήρξε στα προηγούμενα χρόνια με το «όλα ή τίποτα» ως προς την λύση του κυπριακού, πέρα από ένα κομμάτι των προσφύγων που είχε ως στόχο να επιστρέψει στα σπίτια του και άρα θα αποδεχόταν μια λύση όπου ο όρος αυτός θα συμπεριλαμβανόταν, δεν επιθυμούσε μια λύση από την οποία δεν θα υπήρχαν σοβαρά ιδία οφέλη. Από την άλλη, η σημερινή οικονομική κατάσταση οδηγεί τον μέσο Κύπριο σε μια ομφαλοσκόπηση, ένα άγχος για την διατήρηση του διόλου ευκαταφρόνητου βιοτικού του επιπέδου που λόγω κρίσης συμπιέζεται προς τα κάτω και το τελευταίο πράγμα που φαίνεται να τον απασχολεί είναι μια λύση που πιθανώς να διαταράξει το σημερινό στάτους κβο, χωρίς αυτό να σημαίνει άμεσα κάτι το θετικό για τον ίδιο.
Ως προς τους τουρκοκύπριους η κατάσταση είναι αρκετά διαφορετική. Οι Τουρκοκύπριοι, τόσο προ εισβολής όσο και μετά, δεν ήταν τίποτα άλλο από πολίτες β’ κατηγορίας. Το μόνο που άλλαξε ήταν το ποιοι ήταν οι πολίτες α’ κατηγορίας. Η δεινή οικονομική κατάσταση, η καταδυνάστευσή τους από τις στηριζόμενες στην Άγκυρα ντόπιες ελίτ και η τουρκική εξάρτηση εν γένει, οδήγησε στην ριζοσπαστικοποίησή τους. Στην προσπάθεια της απεξάρτησής τους ψήφισαν «Ναι» στο Σχέδιο Ανάν με τρόπο καθολικό, τόσο, που ακόμη και μικρές αριστερές δυνάμεις που διαφωνούσαν πολιτικά με το Σχέδιο είπαν το «Ναι» λόγω της πίεσης από τα κάτω. Σε αυτά τα πλαίσια δημιουργήθηκαν, αγνοώ εάν υπάρχουν ακόμη, και αυταπάτες για τον ρόλο που θα έπαιζε η ΕΕ στην επανενοποίηση της νήσου, και την απεξάρτηση από την μητέρα Τουρκία. Αυτά βέβαια σε μεγάλο βαθμό αναφέρονται στο τι προηγήθηκε της σημερινής κατάστασης την οποία εν πολλοίς αγνοώ.

Αντί επιλόγου
Οι ιμπεριαλιστικές βλέψεις και το πρίσμα των ενδοϊμπεριαλιστικών αντιθέσεων μέσα από το οποίο το Κυπριακό ανακύπτει κατά διαστήματα ήταν και είναι δεδομένο. Το ίδιο ισχύει και για τις άρχουσες τάξεις που μπροστά στις επεκτατικές τους βλέψεις “δεν έχουνε πατρίδα” και βολεύονται το πολύ με μια ιθαγένεια, αυτοί οι άτιμοι οι κεφαλαιοκράτες κι αν είναι διεθνιστές δηλαδή. Η αριστερά στην Κύπρο αδυνατεί να αρθρώσει συνεκτικό και πειστικό λόγο όχι μόνο λόγο του εθνικού ζητήματος, αλλά πληρώνοντας την ενσωμάτωση του ΑΚΕΛ ήδη από τη δεκαετία του ’40 και τις παλινωδίες του ως προς το Κυπριακό με τα «Ένωση», «Αυτοδιάθεση» κ.τ.λ. να εναλλάσσονται κάθε τρεις και λίγο, διασπώντας και την εργατική τάξη που με τόσο κόπο είχε συγκροτηθεί με επίπονες προσπάθειες των ΚΚΚ και ΑΚΕΛ τις πρώτες δεκαετίες της ζωής τους (οι κοινοί αγώνες ελληνοκυπρίων-τουρκοκυπρίων μεταλλωρύχων με άγριες και σκληρές απεργίες αποτελούν απόδειξη αυτού http://vimeo.com/17665380) σε ένα συμπαγές και μαχητικό σώμα. Μια μικρή παρένθεση με βάση το τελευταίο. Το εθνικό ζήτημα στην Κύπρο συνδεόταν εύκολα με αλυτρωτικά συνθήματα, πράγμα όχι άσχετο και με την ταξική σύνθεση του κυπριακού πληθυσμού,την μέχρι το 1974 υπερίσχυση των αγροτικών στρωμάτων. Το γεγονός πως το νησί παρά την ισχυρή πλειοψηφία του ελληνοκυπριακού στοιχείου, έχει ένα διόλου ευκαταφρόνητο ποσοστό τουρκοκυπρίων αλλά και μικρότερες κοινότητες (Αρμένιοι, Μαρωνίτες, Λατίνοι, οι οποίες σήμερα έχουν ενσωματωθεί στην ελληνοκυπριακή) περιέπλεκε την κατάσταση ιδίως σε σχέση με τα αιτήματα επί του εθνικοαπαλευθερωτικού. Αυτοδιάθεση, Ένωση, Ανεξαρτησία, Αυτοδιάθεση-Ένωση εναλλάσσονται, από την πλευρά της αριστεράς πάντα, μιας και η δεξιά είχε πάντα ως προμετωπίδα το Ελλάς-Κύπρος-Ένωσις. Όταν η όλη πάλη συνδεόταν με ταξικά ζητήματα η κομμουνιστική—τότε—αριστερά πετύχαινε να ενώσει τον κυπριακό λαό, ανεξαρτήτως φυλής ή θρησκείας, αλλά βάσει ταξικών συμφερόντων, όχι μόνο ενάντια στο κεφάλαιο, ντόπιο και ξένο, αλλά και τον ιμπεριαλισμό. Θεωρώ πως εκεί πρέπει να αναζητήσουμε την αρχή του νήματος για μια νέα διακοινοτική συνεργασία και κοινό αγώνα ενάντια σε κεφάλαιο-ιμπεριαλισμό και κάθε άλλη σχέση και μορφή εξουσίας.
Η αλλοτρίωση των Κυπρίων επήλθε ως αποτέλεσμα της οικονομικής ανάπτυξης που ακολούθησε την εισβολή, πιθανώς στοχευμένα, αν και δεν είναι αυτό το θέμα μας. Είναι δίκαιο να εξεγείρεσαι, αλλά πρέπει να βρεις τους λόγους για να το κάνεις. Ακόμη κι οι μειώσεις μισθών κυρίως στον δημόσιο τομέα αλλά και η εκτεταμένη ανεργία δεν επέφεραν, ακόμη, δραματικές αλλαγές σε ένα αρκετά υψηλό βιοτικό επίπεδο για το σύνολο του πληθυσμού, αν και προφανώς το φάντασμα της ελληνικής κατάστασης ή καλύτερα εξαθλίωσης πλανάται πάνω από την μαρτυρική μεγαλόνησο. Προφανώς, αυτό δεν σημαίνει πως οι Κύπριοι δεν έχουν λόγους για να αντιδράσουν, ή ακόμη περισσότερο πως εάν δεν εξαθλιωθείς δεν εξεγείρεσαι, το τελευταίο μάλιστα αποτελεί μια ολότελα λανθασμένη αντίληψη. Και εφόσον πειστείς για τους λόγους, που δεν εκλείπουν, οφείλεις προφανώς να βρεις τους τρόπους, ένα σημαντικό ζήτημα που ξεφεύγει όμως από τα πλαίσια αυτού του κειμένου.
Το Κυπριακό θα λυθεί ή δεν θα λυθεί, σήμερα, ασχέτως ή ανεξαρτήτως της Κυπριακής αριστεράς και της στάσης της. Αυτό σχετίζεται με τις υποκειμενικές δυσκολίες της ίδιας της αριστεράς και μάλιστα αυτής που χαρακτηρίζεται επαναστατική ή ριζοσπαστική. Ως προς το ελληνοκυπριακό κομμάτι, ενδεικτικά, και παρά το κοινό ανακοινωθέν το οποίο στο μεγαλύτερό κομμάτι της αριστεράς γέννησε αισιοδοξία, ο αριθμός διαδηλωτών στην πορεία για την αποστρατικοποιημένη Λευκωσία μάζεψε διψήφιο αριθμό διαδηλωτών. Αυτό που η ίδια οφείλει να επιχειρήσει να παράξει, ήδη από σήμερα, είναι ένα λόγο για την επόμενη μέρα. Αυτός ο λόγος πρέπει να είναι λόγος εναντίωσης στα ιμπεριαλιστικά σχέδια, εάν κι εφόσον, βέβαια, τα θεωρεί ιμπεριαλιστικά αλλά και στα σχέδια του κεφαλαίου και του εθνικισμού στις δυο πλευρές της πράσινης γραμμής αλλά και σε Αθήνα και Άγκυρα. Αναδεικνύοντας τους κινδύνους και το γεγονός πως το μόνο που θέλει το κεφάλαιο και ο ιμπεριαλισμός είναι μια πλατφόρμα εξόρυξης υδρογονανθράκων στο ανατολικό άκρο της Μεσογείου και μια πιθανή βάση εξόρμησης, όπως είδαμε και στην περίπτωση Λιβάνου, Συρίας αλλά και ελέγχου ή επιτήρησης της ευρύτερης περιοχής. Οι Αμερικάνοι σταθεροποιούν το τρίγωνο Ελλάδα-Τουρκία-Ισραήλ, μέσω Κύπρου, το νέο κράτος καθόλου απίθανο να ενταχθεί στο ΝΑΤΟ και άρα να ενταθούν οι δεσμοί εξάρτησης του νησιού με τις ΗΠΑ, και με τους Άγλλους να διατηρούν τις βάσεις τους, οι Αγγλο-αμερικάνοι τουλάχιστον παραμένουν ευχαριστημένοι. Το γεγονός της υπαρκτής εξάρτησης σε οικονομικό επίπεδο από την ΕΕ, μέσω τρόικας και μνημονίου, δεν είναι διόλου απίθανο να περιπλέξει τα πράγματα σε κάποια μελλοντική ένταση των αντιθέσεων μεταξύ των βασικών συνιστωσών της ΕΕ (βλ. Γερμανία) και των ΗΠΑ. Κι όλα αυτά θεωρώντας πως η Ρωσία δεν θα δώσει την κόντρα στην Κύπρο και ότι η Κίνα έχει ακόμη αρκετά επιδερμική σχέση με τα τεκταινόμενα στο νησί μιας και η περίοδος διείσδυσης του κινεζικού κεφαλαίου συνέπεσε με το μνημόνιο και πάγωσε μια σειρά από εξελίξεις επί τούτου. Δεν θα πρέπει να ξεχνάμε, ούτε να αναδεικνύουμε, ότι το κεφάλαιο και ο ιμπεριαλισμός, όσο εύκολα σταθεροποιούν κράτη και γεωπολιτικές περιοχές προκειμένου να εξυπηρετήσει αυτό τα συμφέροντά τους άλλο τόσο εύκολα προχωρούν σε αποσταθεροποιήσεις για τους ίδιους ακριβώς λόγους.
Είναι τουλάχιστον επικίνδυνο που υπέρ της λύσης τάσσονται οι βασικοί εκφραστές του κεφαλαίου και του εθνικισμού της ελληνοκυπριακής κοινότητας, που κατά το ήμισυ, Α-ΚΕΛ-Εκκλησία ήταν εναντίον του σχεδίου Ανάν. Δεν είναι τυχαίο που το κυβερνών ΔΗΣΥ που πρωτοστατεί στις συνομιλίες απέρριπτε όχι και τόσο πριν, τις συμφωνίες Χριστόφια-Ταλάτ που σύμφωνα με αναλυτές ήταν πιο προωθημένες σε σχέση με το τωρινό ανακοινωθέν. Μια εκτίμηση που χρήζει προφανώς μεγαλύτερης μελέτης είναι πως η ελληνοκυπριακή αστική τάξη θα επιλέξει την λύση ευελπιστώντας μια έξοδο από την κρίση μέσω της εκμετάλλευσης των υδρογονανθράκων, εκμετάλλευση που τη θεωρεί (πιο) σίγουρη εάν επέλθει ένας συμβιβασμός με την Τουρκία μέσω ΤΔΒΚ. Η τουρκική αστική τάξη ή έστω μερίδες του τουρκικού κεφαλαίου, σύμφωνα με κάποιες πηγές θεωρούν πως η ελληνοκυπριακή πλευρά είναι σε φάση αδυναμίας λόγω μνημονίου και θα μπορέσει να διεισδύσει οικονομικά μέσω μιας λύσης. Και για τους δυο, δηλαδή, η λύση πηγάζει από μια αρκετά οικονομίστικη αντίληψη, και προφανώς κι από τη θέληση των ΗΠΑ όπως έχει επίσημα εκδηλωθεί. Τη στιγμή που γράφεται αυτό το κείμενο ο Μεχμέτ Αλή Ταλάτ θα μιλήσει για τη λύση στο ιδιωτικό πανεπιστήμιο Νεάπολις στην Πάφο, προσκεκλημένος του ιδιοκτήτη του πανεπιστημίου και ενός από τους μεγαλύτερους κεφαλαιοκράτες της Κύπρου, του Λεπτού.
Σέβομαι όσους είπαν ναι στο σχέδιο Ανάν ή βλέπουν με θετικό μάτι τις συνομιλίες ή την ομοσπονδία γιατί πραγματικά πιστεύουν σε μια βιώσιμη λύση για τον κυπριακό λαό. Διαφωνώ μαζί τους, γιατί η Κύπρος στην οποία θέλω να ζήσω θα είναι ενιαία, ανεξάρτητη τόσο από ιμπεριαλιστικά κέντρα όσο και από τις δυο "μητέρες-πατρίδες" και ο κυπριακός λαός ανεξαρτήτως εθνοτικών και θρησκευτικών διαφορών θα παλεύει για ένα κοινό και καλύτερο αύριο, κάτι που τα διάφορα σχέδια λύσης προφανώς και δεν προνοούν. Διακαείς πόθοι και ουτοπικές σκέψεις είναι ο προφανής αντίλογος. Δεκτό, αλλά εάν αυτή η σκέψη είναι ένα βήμα προς την ουτοπία, η σκέψη πως μπορεί ο ιμπεριαλισμός και η κεφαλαιοκρατία σε Ελλάδα-Κύπρο-Τουρκία να λύσει το κυπριακό, όπου λύση σημαίνει βιώσιμο αύριο για όλους εμάς που ζούμε σε αυτόν τον τόπο, είναι ένα βήμα προς τη δυστοπία. Κι αυτό διότι η ειρήνη τους αποτελεί την συνέχιση του πολέμου με άλλα μέσα, και αυτό μέχρι την επανεκκίνησή του.
Έχοντας αναφέρει τα πιο πάνω, θεωρώ πως ο εγκλωβισμός της αριστεράς σε μια συζήτηση μοντελοποίησης του Κυπριακού, όχι μόνο δεν βοηθάει αλλά τελματώνει τα όποια εγχειρήματα μπορούν να προκύψουν από τα κάτω εν τη γενέσει τους. Διότι η εκ των προτέρων μοντελοποίηση δεν λαμβάνει υπόψην της ούτε τα υποκείμενα τα οποία ευελπιστούμε πως θα παλέψουν για τη λύση, ούτε την θέλησή τους η οποία ούτε στατική είναι ούτε ανεξάρτητη των συνθηκών που θα επικρατούν κατά την διαδικασία λύσης —αυτό θυμίζει αέναες συζητήσεις άλλων εποχών περί της φύσης της επανάστασης, προλεταριακή, λαοκρατική, αστικοδημοκρατική με γρήγορο πέρασμα σε σοσιαλιστική φάση κτλ— αλλά κυρίως γιατί πρόκειται για μια συζήτηση που ξεκινάει από τους από πάνω, διαπνεόμενη από μια διαχειριστική προσέγγιση ενός σοβαρού κοινωνικοπολιτικού ζητήματος.

Επίσης, εάν η αριστερά πραγματικά ενδιαφέρεται για την επανενοποίηση της Κύπρου, πρέπει να εντείνει τις προσπάθειες συνεύρεσης και συνεργασίας με την άλλη κοινότητα. Ταυτόχρονα θα πρέπει να αναδείξει ότι όλοι αυτοί που υποτίθεται ενδιαφέρονται για τη λύση, είναι αφενός υπεύθυνοι για την κατάσταση στην οποία βρισκόμαστε αλλά και ότι δεν ενδιαφέρονται ούτε για την λύση, ούτε για την ειρήνη, ούτε για τον κυπριακό λαό. Αυτό που τους ενδιαφέρει είναι τα συμφέροντά τους που είναι ξένα προς τα δικά μας.
Η κοινή δράση και πρωτοβουλίες των δυο κοινοτήτων ενδεχομένως να μας φέρουν πιο κοντά, οι άρχουσες τάξεις και ο ιμπεριαλισμός σίγουρα όχι. Σε αυτό θα πρέπει να δούμε τι βήματα μπορούν να γίνουν από τώρα, αξιολογώντας και προσπάθειες του παρελθόντος (βλ. http://nekatomata.blogspot.com/2007/11/5-2003-2007.html), είτε επιτευχθεί λύση είτε όχι. Προφανώς και αυτό πάει βήμα-βήμα με την προσπάθεια συγκρότησης ενός πραγματικού αριστερού-ταξικού πόλου τόσο στο Βορρά όσο και στο Νότο, αλλιώς στην καλύτερη των περιπτώσεων θα ενωθούν οι αριστεροί “στρατηγοί” χωρίς προφανώς τους (ανύπαρκτους) στρατούς (τους).

Υ.Γ.: Η ενιαία Γιουγκοσλαβία δεν υπάρχει πια εδώ και 15 χρόνια, μετά από μια ιμπεριαλιστική επέμβαση ΕΕ-ΗΠΑ, ένα αιματηρό εμφύλιο με τραύματα που δεν έχουν επουλωθεί ακόμη. Παρόλα αυτά στην Βοσνία, οι μάζες, ανεξαρτήτως εθνότητας και θρησκείας, εξεγείρονται και διεκδικούν αυτά που τους ανήκουν. Την ίδια στιγμή στην σχετικά ομοιογενή Ουκρανία όπου βλέπουμε να αναγεννιέται από τις στάχτες της η πιο ωμή και στυγνή εκδοχή του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής, ο ναζισμός. Τα εθνικά προβλήματα δεν είναι ανυπέρβλητα, ούτε η επίλυσή τους αποτελεί ικανή ή αναγκαία συνθήκη για την συγκρότηση ενός στρατοπέδου που θα δώσει την πάλη τάξης εναντίον τάξης ή και τάξεων κατά ιμπεριαλισμού. Οφείλουμε να παλέψουμε για την επίλυση του κυπριακού προβλήματος μέσα από την συγκρότηση ενός κινήματος από τα κάτω, σε Βορρά και Νότο, που θα διασφαλίσει ότι η λύση θα είναι για εμάς κι όχι γι αυτούς.

X. Κυπραίος

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Το «Ποτάμι» του Σταύρου Θεοδωράκη κυλά ανάμεσά μας;

0

«Να δούμε τα κοινωνικά προβλήματα με τη λογική, χωρίς δογματισμούς και αγκυλώσεις. Μετανάστες, ναρκωτικά, σκουπίδια»
από το μίνι «μανιφέστο» του  Σταυρου Θεοδωράκη

Το «ποτάμι» του Σταύρου Θεοδωράκη κυλά ανάμεσα μας;
Στην αρχή οι περισσότεροι που διάβασαν την είδηση νόμιζαν ότι πρόκειται για ένα ακόμα ιντερνετικό αστείο. «Ο Σταύρος Θεοδωράκης μετατρέπει τους πρωταγωνιστές  σε κόμμα και κατεβαίνει στις ευρωεκλογές». Η διαφορά είναι ότι το κόμμα θα λέγεται «Το ποτάμι» και τιμονιέρης (δεν θα πούμε μεγάλος) στο «κανό καγιάκ» που θα επιχειρήσει να το διασχίσει θα είναι ο ίδιος ο Σταύρος Θεοδωράκης ο οποίος δήλωσε ότι αποσύρεται από το Mega, τα Νέα και το protagon. Ακόμα και τώρα διατηρούμε τις επιφυλάξεις μας αν η κίνηση είναι αυθεντική ή αν πρόκειται για ένα τολμηρό δημοσιογραφικό χάπενινγκ , ώστε να διαφημίσει την επόμενη εκπομπή του και να  δείξει «πως χτίζεται ένα πολιτικό κόμμα» εκ του μηδενός. Το Βήμα παρουσίασε την κίνηση ως το πρώτο «τηλεοπτικό – ιντερνετικό κόμμα της Ελλάδας «.
Η χρονική συγκυρία της ανακοίνωσης, το πρόχειρο έμβλημα που αποτελεί μια παραλλαγή του ευρώ,  ο λίγος χρόνος που απομένει ως τις εκλογές και ο απόλυτος αιφνιδιασμός των ΜΜΕ δημιουργούν εύλογα ερωτήματα.
Σε κάθε περίπτωση θα αντιμετωπίσουμε την κίνηση ως αληθινή στο βαθμό που παρουσιάζεται ως τέτοια.
Σε όσους δεν πιστεύουν σε συμπτώσεις η ανακοίνωση έγινε μόλις μια μέρα μετά το οριστικό ναυάγιο της «πρωτοβουλίας των 58» που πολύ γρήγορα έμειναν 30 και μετά σκορπίσανε και αυτοί.  Προφανώς η απόφαση είχε παρθεί αρκετό καιρό πριν.  Πολλοί είχαν αναρωτηθεί αν θα μπορούσαν διασημότητες όπως ο Μάκης Τριανταφυλλόπουλος της δεκαετίας του ’90, ο Λαζόπουλος της δεκαετία του 2000 να κάνουν τηλεοπτικό κόμμα.  Ο Σταύρος Θεοδωράκης δεν είναι τηλεοπτικό φαινόμενο του μεγέθους του Λαζόπουλου αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι δεν είναι ένα πρόσωπο με μια απήχηση σε ορισμένα κοινωνικά στρώματα.
«Μπορεί να υπάρξει πολιτική χωρίς κομματικό παρελθόν;»
Αυτό είναι το ερώτημα-«κλειδί» που θέτει ο ίδιος ο Σταύρος Θεοδωράκης. Είναι διαφημιστικό σλόγκαν που κινείται στην ίδια λογική με το «πολιτική χωρίς πολιτικούς» του κόμματος «Δημιουργία Ξανά» που ίδρυσε ο Θάνος Τζήμερος το οποίο παρά την προνομιακή προβολή από τα ΜΜΕ δεν κατάφερε να εισέλθει στη βουλή.
Το ότι δεν έχει κομματικό παρελθόν αμφισβητείται. Δεν ξέρουμε αν ήταν μέλος της οργάνωσης του ΠΑΣΟΚ στα νιάτα του αλλά οπωσδήποτε ήταν προβεβλημένο στέλεχος του μηχανισμού στήριξης και προπαγάνδας του καθεστώτος ΠΑΣΟΚ.  Παραμένει στέλεχος του μιντιακού κατεστημένου, ποτέ δεν έκοψε τον ομφάλιο λώρο που τον συνδέει με το «Συγκρότημα» και ας έχει πλέον μια σχετική αυτονομία από τον Δημοσιογραφικό Οργανισμό Λαμπράκη  (που δεν είναι και στα καλύτερά του). Άλλωστε αν αντικαταστήσεις το «κομματικό» παρελθόν με το «τηλεοπτικό» οι διαφορές στην πραγματικότητα δεν είναι τόσο αγεφύρωτες.
Τι προτείνει;
Το μανιφέστο Θεοδωράκη γραμμένο στο μεγαλύτερο μέρος σε πρώτο πρόσωπο διακατέχεται από την ίδια ψευδο-αυθόρμητη πόζα (και «πρόζα») και ναρκισσισμό που έχουν και οι τηλεοπτικοί του μονόλογοι.
«Αν αποτύχω στις ευρωεκλογές θα προσπαθήσω να επιστρέψω στη δημοσιογραφία» είναι η πιο ειλικρινής φράση μέσα στο κείμενο.  Τα υπόλοιπα είναι ένα απλοποιημένο rewriting των φιλελεύθερων διακηρύξεων του Στέφανου Μάνου, του Θάνου Τζήμερου και των «58» που επικαλούνται την «κοινή λογική».
Ας περιμένουμε να δούμε πρώτα το νέο κόμμα προτού ρίξουμε πάνω την πέτρα του αναθέματος;
Ο Σταύρος Θεοδωράκης δεν αποτελεί «λευκή περίπτωση».  Το πόρταλ που δημιούργησε protagon.gr έχει συγκεκριμένη ιδεολογική ταυτότητα.  Πέρα από την επίκληση των ατομικών δικαιωμάτων και του κοινωνικού φιλελευθερισμού  “Οι πρωταγωνιστές» βρέθηκαν στα μεγάλα ζητήματα σχεδόν πάντα απέναντι στα συλλογικά, εργατικά μεγάλα δημοκρατικά δικαιώματα και ελευθερίες.  Η αντίθεση στην Αριστερά που ενώνει τους περισσότερους εκ των «Πρωταγωνιστών» συνήθως αναδεικνύεται από το πόρταλ μέσω πλάγιων οδών και όχι τόσο εξόφθαλμα και απροκάλυπτα όπως σε άλλα προπαγανδιστικά μέσα.  Το “Protagon” ιδεολογικά άλλωστε εκφράζει κυρίως τους πρώην «κεντροαριστερούς» οι οποίοι βρίσκονται κομματικά άστεγοι στην εποχή της κρίσης και πλέον βρίσκουν καταφύγιο σε μια λάιτ εκδοχή του νεοφιλελευθερισμού με «ανθρώπινο πρόσωπο».
Το κόμμα Θεοδωράκη, στο βαθμό που είναι πραγματικότητα και όχι φάρσα, είναι εύκολο να πεις ότι αποτελεί την επόμενη εφεδρεία του συστήματος μετά τους «58» και εντάσσεται στην προσπάθεια αναδιάταξης του πολιτικού σκηνικού και ανανέωσης του πολιτικού προσωπικού. Ο Σταύρος Θεοδωράκης δεν θα έπαιρνε ποτέ ένα τόσο μεγάλο ρίσκο αν δεν είχε διαβεβαιώσεις ότι δεν θα έχει από πίσω του σημαντική στήριξη.  Ο Πρωταγωνιστής ισχυρίζεται ότι το κόμμα του θα χρηματοδοτηθεί αποκλειστικά από τους πολλούς από τους οποίους ζητάει (όπως ο πρόεδρος των ΗΠΑ Ομπάμα από ένα έως δέκα ευρώ.
«Στην Ευρώπη όπως και στην Ελλάδα, εχθροί μας είναι οι λαϊκιστές, οι εθνικιστές, οι ευρωσκεπτικιστές» γράφει ο Σταυρος Θεοδωράκης αν και η δική του δημαγωγία δεν είναι λιγότερο «λαϊκίστικη», απλά αντιλαϊκή στην ουσία της.

mao.gr

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Μόνη λύση ο αγώνας και όχι η επένδυση της οργής στις εκλογικές αυταπάτες! Μια τοποθέτηση για τη Γενική Συνέλευση της ΕΛΜΕ Καρδίτσας

0

Πραγματοποιήθηκε τη Τρίτη 25/2 η Γενική Συνέλευση της ΕΛΜΕ Καρδίτσας με κύριο θέμα συζήτησης το πρόγραμμα δράσης του κλάδου για την επόμενη περίοδο. Η ΓΣ δεν είχε απαρτία, συμμετείχαν περίπου 50 καθηγητές από τους οποίους οι μισοί περίπου ήταν  οι συνάδελφοι που είναι σε διαθεσιμότητα. Αποτελεί αυτό ένδειξη της κατάστασης  που βρίσκεται ο κλάδος μετά το Σεπτέμβρη και τη κινηματική άπνοια που έχει επικρατήσει συνολικά στο λαϊκό κίνημα αλλά και τη στάση των περισσότερων παρατάξεων που δρουν (;) στο εσωτερικό του που έχουν ουσιαστικά παραιτηθεί από το στόχο να αλλάξουν τα πράγματα στον κλάδο και να υπάρξουν κινηματικά αγωνιστικά βήματα. Και όλα αυτά ενώ πλησιάζει η 23 Μάρτη με τις απολύσεις των συναδέλφων που είναι σε διαθεσιμότητα να έρχονται.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Στάσεις εργασίας των εργαζομένων στον «Παπουτσάνη»

0

Στάσεις εργασίας πραγματοποίησαν χθες Τετάρτη 26 Φλεβάρη και συνεχίζουν σήμερα Πέμπτη 27 Φλεβάρη οι εργαζόμενοι στην εταιρεία «Παπουτσάνης» τις ώρες 9-11 το πρωί και 3-5 το απόγευμα, σύμφωνα με απόφαση της Πανελλήνιας 'Ενωσης Ελαιουργοσαπωνοποιών.
Οι εργαζόμενοι διεκδικούν την επαναπρόσληψη των 6 απολυμένων συναδέλφων τους, την καταβολή επιδομάτων που χρωστά η εταιρεία από το 2013 αλλά και να μην καταργηθούν οι ειδικότητες που επιχειρεί να περάσει η εργοδοσία.
Σε γενική συνέλευση θα καθορίσουν την περαιτέρω στάση τους.

902.gr

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Όλοι αθώοι για τα επεισόδια στα διόδια Μεγάρων

0

Αθωώθηκαν και οι εφτά συλληφθέντες για τα επεισόδια στα διόδια της Πάχης Μεγάρων την περασμένη Κυριακή με απόφαση του Αυτοφώρου Μονομελούς Πλημμελειοδικείου.
Στις απολογίες τους οι κατηγορούμενοι αρνήθηκαν τις κατηγορίες που τους απαγγέλθηκαν. Όπως ανέφερε δε στο δικαστήριο ένας εκ των κατηγορουμένων, δημοτικός σύμβουλος, κανείς από τους συγκεντρωθέντες δεν είχε πρόθεση για κατάληψη. «Ήταν μια συμβολική ενέργεια προς ένδειξη διαμαρτυρίας. Η τακτική της αστυνομίας ήταν αυτή που δημιούργησε τις συνθήκες ώστε μα καταλάβουμε το οδόστρωμα για ελάχιστα λεπτά» είπε χαρακτηριστικά.
Τέλος, οι κατηγορούμενοι αρνήθηκαν ότι κάποιος πέταξε πέτρα κατά αστυνομικών.
Την απαλλαγή όλων των κατηγορουμένων για παρακώλυση συγκοινωνιών, πλην ενός, ζήτησε κι ο εισαγγελέας της έδρας.
Στην εισήγησή του ανέφερε πως η διαδήλωση ήταν μια αυθόρμητη συμβολική ενέργεια του κόσμου για την οποία είχε ενημερωθεί η τροχαία τέσσερις ημέρες νωρίτερα. "Υπήρχε συνεννόηση του δημάρχου με τους επικεφαλής της αστυνομίας που βρίσκονταν στο σημείο" είπε χαρακτηριστικά.


left.gr

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Για την εκδήλωση της Λαϊκής Αντίστασης για την υγεία η εισήγηση

0

Πραγματοποιήθηκε προχθές Δευτέρα η συζήτηση που διοργάνωσε η Λαϊκή Αντίσταση - Αριστερή Αντιιμπεριαλιστική Συνεργασία στην ΑΣΟΕΕ. Πραγματοποιήθηκε μετά από μια σειρά εκδηλώσεις σε όλη την Ελλάδα, αλλά και την Αττική, μετά από παρεμβάσεις που πραγματοποιήθηκαν και με τη συμμετοχή της Λαϊκής Αντίστασης σε μια σειρά χώρους υγείας τους τελευταίους μήνες με αποκορύφωμα αυτές έξω από τα πολυιατρεία του (πάλαι ποτέ) ΕΟΠΥΥ. Αρκετή αναφορά έγινε και στον αγώνα των κατοίκων της Ικαρίας για τη διάσωση του νοσοκομείου αλλά και για το ρόλο που έπαιξε στο να κινητοποιηθούν και να συντονιστούν κι άλλοι χώροι την υπόλοιπη Ελλάδα, και δεν θα μπορούσε να γίνει αλλιώς όχι μόνο γιατί οι δυνάμεις που συγκροτούν την Λαϊκή Αντίσταση έχουν ενεργό παρέμβαση, αλλά κυρίως γιατί πρόκειται για έναν αγώνα που έχει να παρουσιάσει επιτυχίες και που θα πρέπει να προβληθεί.
Πέρα από τις όποιες διαφωνίες και διαφορετικές εκτιμήσεις που ακούστηκαν και σε αυτή τη συζήτηση, το σίγουρο είναι ότι όλοι μας συμφωνούμε ότι στόχος του συστήματος είναι η κατάργηση κατακτημένων δικαιωμάτων του λαού, της εργατικής τάξης. Δικαιωμάτων που κατακτήθηκαν με αγώνες στο παρελθόν και που θα πρέπει η εργατική τάξη και ο λαός είτε να τα υπερασπιστούν, ότι και αν απέμεινε κάτι, είτε να τα επαναδιεκδικήσουν.
Η συζήτηση, αλλά και η προηγούμενη εμπειρία, έδειξε ότι οι δυνάμεις μας όπου παρεμβαίνουν συγκροτημένα και με στόχο την ανάληψη αυτού του αγώνα ζωής και θανάτου από τον ίδιο τον λαό, με όποιους τρόπους οργάνωσης αυτός επιλέγει μακριά από αναθέσεις και ψευτοελπίδες για εκλογικές "ανατροπές", μπορούν να συμβάλουν σε θετικά αποτελέσματα στη μαζικότητα αλλά ακόμη και στην αποτελεσματικότητα. Και αυτό είναι κάτι που πρέπει να συνεχιστεί ακόμη πιο έντονα παρά τις δυσκολίες που μας δημιουργεί το προεκλογικό κλίμα στο οποίο έχουν υποταχθεί όλες, σχεδόν, οι υπόλοιπες δυνάμεις της αριστεράς.
Ακολουθεί η εισήγηση από τη Γραμματεία της Λαϊκής Αντίστασης:

Την εκδήλωση άνοιξε ο Δημήτρης Μπουγιούκας και ο Γιάννης Αδριανός έκανε την εισήγηση που ακολουθεί:

Συναγωνιστές
Εχει κλείσει ένας κύκλος και μπορούν να εξαχθούν πολύτιμα συμπεράσματα που εκτιμώ ότι θα αναδειχτούν στη σημερινή μας συζήτηση όσον αφορά τη πρωτοβουλία για την υγεία-περίθαλψη της Λαϊκής Αντίστασης - Αριστερής Αντιιμπεριαλιστικής Συνεργασίας.
Σωστά εκτιμήσαμε την κατάσταση και την επίθεση στο χώρο της υγείας-περίθαλψης και σχετικά έγκαιρα ξεκινήσαμε πανελλαδική καμπάνια ανάδειξης του θέματος και σε κατεύθυνση υπεράσπισης του δικαιώματος του λαού στην περίθαλψη του.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

ΜΚΟ, Σκουριές, ...Σκάι και άλλα αστικά ΜΜΕ!

0

Με αυτά και πολλά ακόμη που καθημερινώς έρχονται στην δημοσιότητα, πληθαίνουν τα ερωτήματα σχετικά με την δράση των ΜΚΟ (Μη Κυβερνητικών Οργανώσεων), επιβεβαιώνοντας την εκτίμηση ότι για αρκετές από αυτές ισχύει η ρήση ότι «κάτι σάπιο υπάρχει στο βασίλειο της Δανιμαρκίας».
Έτσι τελειώνει δημοσίευμα του Σκάι σε σχέση με μια βέλγικη ΜΚΟ και της ντόπιας συνεργάτιδάς της, που στόχο έχει δήθεν "με ευρωπαϊκά κονδύλια την οργάνωση συγκεντρώσεων και λοιπών δράσεων κατά της εξόρυξης χρυσού, στις Σκουριές Χαλκιδικής" (η υπογράμμιση δική μας)! Δείτε εδώ: ΜΚΟ για την οργάνωση δράσεων κατά της εξόρυξης χρυσού στις Σκουριές Χαλκιδικής.

Δεν ξέρουμε τι "σάπιο υπάρχει στο βασίλειο της ....Δανιμαρκίας", ξέρουμε όμως πολύ καλά, και δεν έχουμε κανένα λόγο να το ..υπονοήσουμε αλλά το λέμε στα ίσα, για το τι συμβαίνει στο σάπιο βασίλειο του εξαρτημένου καπιταλισμού αυτής της χώρας και τι πάει να στηρίξει ο Σκάι και τα άλλα ΜΜΕ που αναπαρήγαγαν αυτή την είδηση. Με τίτλους όπως ΜΚΟ για επεισόδια στις Σκουριές! ή Απίστευτο. Και ΜΚΟ για να οργανώνει διαδηλώσεις στις Σκουριές!. Με το γνωστό ύφος του οσφυοκάμπτη συκοφαντούν τον αγώνα των κατοίκων της Χαλκιδικής ότι χρηματοδοτείται από το εξωτερικό για την εξυπηρέτηση κάποιων συμφερόντων που κατά τα άλλα δεν κατονομάζονται. Από μια οργάνωση που στηρίζεται από την Ευρωπαϊκή Ένωση (αυτή κρύβεται πίσω από τα ...ευρωπαϊκά κονδύλια)! Οπότε δύο πράγματα συμβαίνουν. Ή ο Σκάι και τα υπόλοιπα ΜΜΕ θεωρούν ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση υπονομεύει τις προοπτικές ανάπτυξης της χώρας ή πετάει υπονοούμενα συκοφάντησης του αγώνα των κατοίκων  για να εξυπηρετήσει τα συμφέροντα που αυτός έτσι κι αλλιώς εξυπηρετεί. Του κεφαλαίου, των ιμπεριαλιστών, του ξεπουλήματος της χώρας και της καταστροφής της προς όφελος των κερδών τους. Όποιος λοιπόν αντιτάσσεται σε αυτή την επιλογή των πατριωτών τύπου Σκάι πρέπει να συκοφαντηθεί, να πολεμηθεί και του πεταχτεί λάσπη. Περισσότερα για το θέμα θα δείτε στην ιστοσελίδα του Παρατηρητηρίου Μεταλλευτικών Δραστηριοτήτων στο άρθρο με τίτλο: Σκουριές: Ο «μισθοφορικός ακτιβισμός» που είναι …πρόγραμμα εθελοντισμού της Ε.Ε..

Εμείς εδώ απλά θα θέσουμε ένα άλλο θέμα, κάποιες σκέψεις. Από τη σκοπιά του κινήματος και της έτσι κι αλλιώς στήριξης του αγώνα των κατοίκων της Χαλκιδικής.
ΜΚΟ υπάρχουν διαφόρων ειδών και δράσεων.  Η ιστορία τους δεν είναι καθόλου νέα, ξεκινά από τις αρχές του 20ου αιώνα. Από τότε, πολλά πράγματα έχουν αλλάξει, όχι ωστόσο ο κύριος ρόλος ύπαρξης τους. Όσο ο καπιταλισμός περνούσε τις εκάστοτε οικονομικές κρίσεις του, οι οποίες άφηναν στο πέρασμά τους φτώχεια, πολέμους και αίμα, η αστική τάξη, μπροστά στο φόβο της συνεχούς ανόδου του εργατικού κινήματος, έπρεπε να δημιουργήσει ένα αντίβαρο ευαισθητοποίησης για τα προβλήματα που δημιουργούσε η ίδια. Κάθε φορά που ο λαός στέναζε από τη βαρβαρότητα τις κεφαλαιοκρατίας, λάμβαναν δράση τέτοιου είδους οργανώσεις, ώστε να φτιασιδώσουν, με την εναλλακτική της -εντός συστήματος- Κοινωνίας των Πολιτών, το ιδεολογικό περίβλημα του καπιταλισμού που σαπίζει.
Παρόμοια όπου γίνονται μεγάλοι αγώνες που αμφισβητούν και που αντιπαλεύουν τη καταστροφή, ακόμη και ολόκληρων χωρών, στο όνομα της ανάπτυξης πάντα, προς όφελος του ιμπεριαλιστικού κεφαλαίου και των ντόπιων εκπροσώπων του, φυτρώνουν ΜΚΟ "ευαισθητοποιημένες" για το "πρόβλημα", που φαινομενικά στηρίζουν τον αγώνα των κατοίκων, ερευνούν και βγάζουν συμπεράσματα, για κακές εξορύξεις, για κακές επιλογές, για κακές νοοτροπίες, για να καταλήξουν να μας πουν ότι το πρόβλημα δεν είναι η επένδυση και ότι οι κάτοικοι αυτών των περιοχών θα πρέπει να παλέψουν στην πραγματοποίησή της με άλλους όρους όμως, πιο ...φιλικούς στο περιβάλλον. Σε μια προσπάθεια πολιτικής και ιδεολογικής χειραγώγησης  ενός αγώνα έτσι ώστε τελικά να μην αμφισβητήσει την κεντρική κατεύθυνση της υλοποίησης της επένδυσης αλλά να συζητήσει τους όρους υλοποίησής της. Αν κάνουμε μια ανασκόπηση κινημάτων που αποδέχτηκαν αυτού του είδους τις λογικές θα δούμε ότι το αποτέλεσμα ήταν πάντα προς όφελος των εταιριών. Των "επενδυτών" και ποτέ των κατοίκων.
Στη συγκεκριμένη περίπτωση, της Χαλκιδικής, αναρωτιόμαστε πώς η Ε.Ε., που ευθύνεται για το ότι το επίπεδο ζωής μας έχει πέσει στο ναδίρ, που εκπροσωπεί την μια από τις δύο πλευρές που αποφασίζουν για την τύχη της χώρας και ακολουθούν οι ντόπιοι αστοί, ενδιαφέρεται για την περιβαλλοντολογική καταστροφή της Χαλκιδικής, στηρίζει ή και χρηματοδοτεί (το ύψος του ποσού δεν έχει σημασία) τη δράση μιας ΜΚΟ που επίσης έχει "ευαισθησίες" για το περιβάλλον.
Εμείς πάντως είμαστε ιδιαίτερα επιφυλλακτικοί, έως και αρνητικοί, στην ύπαρξη τέτοιων οργανώσεων, πολύ περισσότερο όταν χρηματοδοτούνται ή στηρίζονται από το κράτος και την

Ευρωπαϊκή Ένωση. Όχι μόνο στη Χαλκιδική αλλά παντού όπου εμφανίζονται.
Ο μόνος εθελοντισμός που αναγνωρίζουμε είναι αυτός των κατοίκων που καθημερινά αγωνίζονται, χτυπιούνται, ματώνουν, φυλακίζονται, διώκονται. Αυτός των τεσσάρων που πάνε για κακουργήματα και των πάνω από 300 που είναι υπόδικοι. Όλων των κατοίκων που εθελοντικά και χωρίς καμιά χρηματοδότηση από κανέναν "ευαισθητοποιημένο" κεφαλαιοκράτη, από κανένα κρατικό μηχανισμό, από κανένα ιμπεριαλιστικό οργανισμό, δίνουν τα πάντα για τον τόπο τους, τη ζωή τους, τα παιδιά τους. Αλλιώς δεν είναι εθελοντισμός, όσο μεγάλο ή μικρό κι αν είναι το ποσό της χρηματοδότησης.
Δεν έχουν λοιπόν κανένα λόγο οι κάτοικοι της Χαλκιδικής να απολογηθούν για τίποτα. Αντίθετα οι λακέδες των ΜΜΕ και τα αφεντικά τους έχουν να δώσουν λόγο για όλα αυτά που λένε και γράφουν.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

ΤΑ ΚΑΙΝΟΥΡΙΑ ΡΟΥΧΑ ΤΟΥ ΒΑΣΙΛΙΑ κείμενα για την κοινωνία των πολιτών, τον εφικτό κόσμο, την κοσμοπολίτικη δημοκρατία και τις Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις

0

Μια βιβλιοπρόταση από το "Εκτός των Τειχών":

Η πρόσφατη ανάδειξη ενός ακόμη «σκανδάλου» στην εγχώρια πολιτική σκηνή, ξαναέφερε στο προσκήνιο με αρκετά έντονο τρόπο το ζήτημα του ρόλου και της δράσης των λεγόμενων Μη Κυβερνητικών Οργανώσεων (ΜΚΟ). Ένα «όχημα» που, από τα μέσα της δεκαετίας του ΄90, μαζί με τη μυθολογία της «παγκοσμιοποίησης» και της «κοινωνίας των πολιτών», χρησιμοποιήθηκε από τον Δυτικό ιμπεριαλισμό προκειμένου να θέσει τις βάσεις για τη νέα -τότε- επεκτατική του προσπάθεια.
Γι' αυτό και το βιβλιοπωλείο «Εκτός των τειχών» σας προτείνει το συλλογικό έργο «Τα καινούρια ρούχα του βασιλιά», μία από τις λίγες αξιόλογες προσπάθειες που έχουν υπάρξει στη χώρα μας γύρω από το ζήτημα αυτό (και όχι μόνο).
Μέσα από έξι κείμενα των Γρηγόρη Ανδρεάτου, Δημήτρη Μάνου, Δημήτρη Παυλίδη, Σπύρου Σακελλαρόπουλου, Alejandro Bendaña και Nazira Correia Camely, το βιβλίο αυτό ήρθε να καλύψει την ανάγκη εξέτασης των ΜΚΟ και των αντίστοιχων θεωριών, ως εργαλείων που υπηρέτησαν και υπηρετούν, από τη μια, τη διαιώνιση της ιμπεριαλιστικής επίθεσης και της καπιταλιστικής αναδιάρθρωσης, και, από την άλλη, την άμβλυνση την οργανωμένη αντίσταση που παράγεται.

Εκδόσεις Προλεταριακή Σημαία, 2006
384 σελίδες
Τιμή «Εκτός των τειχών»: 10 €
ISBN 960-88428-2-4

ΠΑΡΑΓΓΕΛΙΕΣ - ΚΕΝΤΡΙΚΗ ΔΙΑΘΕΣΗ
Εκδόσεις «Εκτός των τειχών»
Γραβιάς 10-12, 10678 Αθήνα
τηλ. 210-3303348
e-mail: books@ektostonteixon.org
www.ektostonteixon.org

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣEI ΤΩΡΑ Η ΔΙΩΞΗ ΤΟΥ Δ.Σ. ΤΗΣ ΕΛΜΕ ΠΕΙΡΑΙΑ

0

Το Δ.Σ. της ΕΛΜΕ Πειραιά ενημερώνει τους συναδέλφους ότι βρίσκεται σε εξέλιξη προσπάθεια δίωξης κατά της ΕΛΜΕ Πειραιά. Πρωτεργάτης της εκκολαπτόμενης σκευωρίας είναι ο Διευθυντής του 3ου ΣΕΚ Πειραιά, που σε αναφορά του χρησιμοποιεί διάφορα ψέματα, προκειμένου να συκοφαντήσει και να προκαλέσει δίωξη μελών του Δ.Σ. της ΕΛΜΕ.
Τα όσα περιέχονται στην αναφορά (π.χ. άσκηση σωματικής βίας από μέλη του Δ.Σ.!) είναι παντελώς ανυπόστατα και αποκαλύπτουν αντισυνδικαλιστικό μένος και αντιδημοκρατική νοοτροπία. Το Δ.Σ. της ΕΛΜΕ ήρθε σε αντιπαράθεση, ως όφειλε, με τον αυταρχισμό και τις αυθαιρεσίες του συγκεκριμένου Διευθυντή, για να προστατέψει τα εργασιακά δικαιώματα των εκπαιδευτικών και να γίνουν σεβαστές οι αρμοδιότητες του συλλόγου. Η αντιπροσωπεία του Δ.Σ. που επισκέφτηκε το σχολείο κράτησε την ψυχραιμία της παρά την υβριστική, αντισυνδικαλιστική και προκλητική στάση του Διευθυντή ΣΕΚ (π.χ. «δεν είμαι, ούτε θέλω να γίνω μέλος της ΕΛΜΕ και αποτελεί συκοφαντία να με θεωρείτε μέλος της ΕΛΜΕ»!, «θα καλέσω την αστυνομία» !, «σας είπα δεν αναγνωρίζω την ΕΛΜΕ και δεν σας δέχομαι»!).
Απορούμε πραγματικά και δεν μπορούμε να κατανοήσουμε τη συγκεκριμένη προκαταρκτική έρευνα για μια παρέμβαση ρουτίνας του Δ.Σ. της ΕΛΜΕ. Σοβαρότατες ευθύνες έχει ο Περιφερειακός Διευθυντής Εκπαίδευσης Αττικής Δ.Γκίνης που διέταξε προκαταρκτική έρευνα δίνοντας κάλυψη σε συκοφαντίες κατά της ΕΛΜΕ. Η προκαταρκτική έρευνα όχι μόνο δεν κλείνει, αλλά μπροστά στην απουσία στοιχείων και στην αδυναμία να στοιχειοθετηθεί αδίκημα παρατείνεται με τη συνεχή κλήση μαρτύρων και τη διολίσθηση από θέμα σε θέμα. Δημιουργούνται έτσι ερωτηματικά για το χαρακτήρα και τους πραγματικούς στόχους της προκαταρκτικής έρευνας.

Η προκαταρκτική έρευνα στρέφεται αντικειμενικά κατά των βασικών συνδικαλιστικών δικαιωμάτων, κατά της συνδικαλιστικής δράσης της ΕΛΜΕ Πειραιά, σύμφωνα με την κυβερνητική πολιτική της ποινικοποίησης των αγώνων. Ταυτόχρονα η προκαταρκτική έρευνα σ’ ένα σχολείο στο οποίο 8 τμήματα καταργήθηκαν και σημαντικός αριθμός εκπαιδευτικών και μαθητών μετακινήθηκε σ’ άλλο σχολείο, δημιουργεί κλίμα ανασφάλειας, αβεβαιότητας, κάτι που είναι σε βάρος γενικότερα της λειτουργίας του σχολείου.
Το Δ.Σ. της ΕΛΜΕ τονίζει ότι σε κάθε περίπτωση δεν θα επιτρέψει σε κανέναν να παρεμποδίσει και να ποινικοποιήσει τη συνδικαλιστική δράση, σε μια περίοδο μάλιστα που οι αγώνες για την ανατροπή της αντιλαϊκής –αντεργατικής πολιτικής πρέπει να δυναμώσουν. Το Δ.Σ. της ΕΛΜΕ Πειραιά δρα και θα συνεχίσει να δρα συλλογικά, με γνώμονα την υπεράσπιση του κλίματος δημοκρατίας στα σχολεία και του όλου πλαισίου συνδικαλιστικής λειτουργίας. Η προκαταρκτική έρευνα σε βάρος του Δ.Σ. της ΕΛΜΕ Πειραιά να σταματήσει τώρα!

ΓΙΑ ΤΟ Δ.Σ. ΤΗΣ ΕΛΜΕ

Ο ΠΡΟΕΔΡΟΣ                                 Ο Γ. ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ

 

ΣΑΒΒΑ ΣΑΒΒΑΣ                             ΣΤΑΘΗΣ ΣΚΛΑΒΕΝΙΤΗΣ

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ