Σε τροχιά σύγκρουσης οι εργαζόμενοι στα Ελληνικά Πετρέλαια

Απρίλης 2011

Σε διαδικασία διαπραγμάτευσης με την εργοδοσία της νέας επιχειρησιακής συλλογικής σύμβασης εργασίας (ΕΣΣΕ) βρίσκονται οι εργαζόμενοι στα Ελληνικά Πετρέλαια. Η προηγούμενη τριετής ΕΣΣΕ που έληξε με το τέλος του 2013 είχε τότε υπογραφεί μετά από ένα εξάμηνο διαπραγματεύσεων, που περιλάμβανε μια 10ήμερη απεργία, κάποιες μικρότερης διάρκειας απεργίες, συγκεντρώσεις στις πύλες των διυλιστηρίων και στα κεντρικά γραφεία των ΕΛΠΕ. Η εργοδοσία από τη μεριά της είχε ξεκινήσει με μια πολύ επιθετική πρόταση και αντιμετώπισε τις κινητοποιήσεις αρχικά με μια εικόνα “αδιαφορίας” και στη συνέχεια με ανοιχτή επίθεση, αξιοποιώντας τα αστικά δικαστήρια και τις αποφάσεις τους περί “παράνομων” απεργιών, τα ΜΜΕ σε μια προσπάθεια σπίλωσης και απομόνωσης των εργαζόμενων και τις άμεσες απειλές με ανακοινώσεις, τοποθετήσεις στελεχών και μαζικές επιστολές για απολύσεις σε όσους συμμετάσχουν σε “παράνομη” απεργία και ατομικές συμβάσεις με τη λήξη της μετενέργειας. Το αποτέλεσμα εκείνης της διαδικασίας ήταν χειροτέρευση των εργασιακών σχέσεων σε μια σειρά επίπεδα: μειωμένος μισθός κατά 40% τον πρώτο και 20% το δεύτερο χρόνο για κάθε νεοπροσλαμβανόμενο, αναστολής της αύξησης του χρονοεπιδόματος για 2 χρόνια, αύξηση του ωραρίου από 38 σε 40 ώρες, μείωση της πληρωμής των υπερωριών και μειώσεις σε ορισμένες παροχές.
Η διοίκηση του σωματείου τότε είχε εκβιάσει την αποδοχή της τελικής πρότασης της εταιρείας, δηλώνοντας ότι “μέχρι εκεί μπορεί” και θα παραιτηθεί αν η πρόταση δεν ψηφιστεί από τους εργαζόμενους. Εν τω μεταξύ, είχε αφήσει τη διαδικασία να τραβήξει μετά το εξάμηνο της μετενέργειας, με το ενδεχόμενο των ατομικών συμβάσεων να κυκλοφορεί, ζήτημα στο οποίο βασίστηκε η “αντιπολίτευση” της ΠΑΣΚΕ για να πιέσει για αποδοχή νωρίτερα ακόμα χειρότερης πρότασης της εργοδοσίας. Είχε επίσης αποδεχτεί την αστική νομιμότητα, σπάζοντας απεργίες όταν αυτές έβγαιναν παράνομες παρά τις αντίθετες “μαχητικές” εξαγγελίες με τη συνδρομή της Ομοσπονδίας (ΠΟΕΔΧΒ), η ηγεσία της οποίας προέρχεται από τον ίδιο χώρο που στελεχώνεται κύρια με πρώην συνδικαλιστές της ΔΑΚΕ. Η ίδια παράταξη, σε νέα σύμπραξη με την παράταξη που στηρίζει ο ΣΥΡΙΖΑ, κέρδισε με άνεση τις πρόσφατες εκλογές του σωματείου, καλλιεργώντας όλο το ενδιάμεσο διάστημα των τριών χρόνων τη λογική της “εργασιακής ειρήνης”. Στις γενικές απεργίες κρατούσε “ήπια” στάση, με μεγάλο μέρος των εργαζόμενων να ορίζονται προσωπικό ασφαλείας και την παραγωγή να συνεχίζει κανονικά, στις κινητοποιήσεις αλληλεγγύης στους απεργούς της Χαλυβουργίας προκύρηξε μόλις 2ωρη στάση εργασίας, συνυπόγραψε το νέο οργανόγραμμα, στήριξε με πάθος το πρόγραμμα εθελούσιας, ανέχτηκε τη διεύρυνση της εργολαβοποίησης και δεν αντέδρασε καθόλου στα σοβαρά εργατικά ατυχήματα που έχουν πληθύνει εντυπωσιακά, αυξάνοντας τον κίνδυνο ακόμα και καταστροφικού συμβάντος με βάση την πίεση της εργοδοσίας για αδιάλειπτη λειτουργία ακόμα και πάνω από τη σχεδιασμένη απόδοση των εγκαταστάσεων.
Στη νέα σύγκρουση που διαφαίνεται, η εταιρεία μπαίνει και πάλι επιθετικά. Πατώντας στα “κεκτημένα” της προηγούμενης περιόδου, ζητάει τώρα ακόμα περισσότερα από τους εργαζόμενους: κόψιμο των 3 πριμ (που αντιστοιχεί σε μείωση 18%), μειώσεις στο επίδομα βάρδιας, κατάργηση του χρονοεπιδόματος και των τριετιών, περαιτέρω μειώσεις στις παροχές κ.ά. Βάζει στη διαπραγμάτευση και τον Εσωτερικό Κανονισμό Λειτουργίας, προσπαθώντας να μεταφέρει κεκτημένα δεκαετιών στην ΕΣΣΕ και να αντιδραστικοποιήσει τις συνθήκες δουλειάς και προωθεί τη διάσπαση μεταξύ των εργαζόμενων στην παραγωγή και των διοικητικών. Στην πραγματικότητα, επιδιώκει να κατοχυρώσει και να πάει παραπέρα ζητήματα που έχει σε ένα βαθμό υλοποιήσει υπό την ανοχή του σωματείου, αξιοποιώντας τη χειροτέρευση του συσχετισμού τόσο μέσα στα εργοστάσια όσο και σε ολόκληρη την κοινωνία. Η ένταση όμως της επίθεσης είναι τέτοια που έχει αναγκάσει τη συνδικαλιστική ηγεσία να αλλάξει “τροπάρι”. Οι προτροπές του προέδρου προς τους εργαζόμενους να “αγαπήσουν περισσότερο την εταιρεία” και να συνεχίσουν “να βάζουν πλάτη τώρα που τα οικονομικά αποτελέσματα είναι άσχημα” στην κοπή της πίτας πριν από ένα μήνα έδωσε τη θέση της σε “πολεμικές” τοποθετήσεις.
Όλα δείχνουν πως θα υπάρξουν απεργιακές κινητοποιήσεις στα Ελληνικά Πετρέλαια τις επόμενες μέρες. Η μαζική συμμετοχή των εργαζόμενων σε αυτές, η φυσική τους παρουσία στις πύλες, η προσπάθεια άμεσης εμπλοκής στον αγώνα είναι απαραίτητες. Το σπάσιμο τη λογικής της ανάθεσης, η διασφάλιση της ενότητας, η αντιπαράθεση με το κλίμα συναίνεσης και υποταγής είναι αναγκαία. Οι εργαζόμενοι πρέπει να ξαναβρουν το δρόμο του αγώνα, να ξανα-ανακαλύψουν τα ταξικά τους συμφέροντα κόντρα στο κεφάλαιο, να υπερασπιστούν τα κεκτημένα τα δικά τους γνωρίζοντας ότι δίνουν έναν αγώνα που αφορά ολόκληρη την εργατική τάξη. Παρά τον αρνητικό συσχετισμό σε όλα τα επίπεδα, διαφαίνεται ήδη η αγωνιστική διάθεση απέναντι στα σχέδια της εργοδοσίας να εξαθλιώσει τώρα και μόνιμα τους εργαζόμενους σε έναν από τους πιο επικίνδυνους και ανθυγιεινούς κλάδους της παραγωγής. Είναι ζητούμενο αυτή η διάθεση να εκφραστεί στην πράξη και να αντιμετωπίσει με διάρκεια και επιμονή την επίθεση που θα είναι σκληρή. Ο αντίπαλος είναι χωρίς αμφιβολία ισχυρός, τόσο το κομμάτι του Λάτση που είναι κύριος μέτοχος όσο και το κομμάτι του κράτους που ελέγχει το 30%, και έχει ήδη αξιοποιήσει την ισχύ του χειροτερεύοντας τις εργασιακές σχέσεις σε όλες τις άλλες εταιρείες του ομίλου. Αξιοποιώντας τα συμπεράσματα από τις προηγούμενες κινητοποιήσεις, οι εργαζόμενοι πρέπει να ξαναβρούν τη δύναμή τους σε σύνδεση με την υπόλοιπη εργατική τάξη και να δώσουν μια μάχη που έχει τα φόντα να οδηγήσει σε πραγματική νίκη.

Προλεταριακή Σημαία