Σκηνοθεσία Βαγγέλη Θεοδωρόπουλου
στο θέατρο του Νέου Κόσμου
Η ιστορία τους παρουσιάζεται σε ποικίλες εκδοχές, ως εάν οι ζωές τους να διασταυρώνονταν σε παράλληλα σύμπαντα, σε διαφορετικές κάθε φορά συνθήκες.
Ο Βαγγέλης Θεοδωρόπουλος μας έχει συνηθίσει σε πολιτικής σήμανσης θεατρικά έργα, τα τελευταία ειδικά χρόνια. Φιλοξένησε εκδηλώσεις για τη Γάζα, το διασκευασμένο από τους Ρίκμαν και Βίνερ μονόλογο της ακτιβίστριας Ρέητσελ Κόρρυ, σύγχρονες πολιτικές αλληγορίες. Οι «αστερισμοί» του Πέιν, δεν εμπίπτουν στην κατηγορία.
Έργο υπαρξιακού κατά βάσιν ενδιαφέροντος, τοποθετεί ένα μάλλον κοινότυπο θέμα στο πλαίσιο μιας ιδιαίτερα μοντέρνας φόρμας, μεταχειριζόμενο ένα ευφυές τέχνασμα, για να ξεδιπλώσει έναν ποιητικό, αγωνιώδη στοχασμό πάνω στον έρωτα και το θάνατο. Το ενδεχόμενο των παράλληλων συμπάντων ως ξόρκι για το χάρο; Ο συγγραφέας το θεωρεί δόκιμο, το δίχως άλλο. Ο Θεοδωρόπουλος, γοητευμένος αναμφίβολα από τον τρόπο του Πέιν, οδηγήθηκε σε μιαν άκρως μοντερνιστική για τα δεδομένα του σκηνοθετική προσέγγιση: φουτουριστικοί φωτισμοί, κατάλευκο σκηνικό, ιδιότυπη σωματική γλώσσα, στατικά επαναλαμβανόμενα μοτίβα, επιτηδευμένη αρρυθμία, απουσία γραμμικότητας στην αφήγηση, επιδίωξη προφανώς του ίδιου του συγγραφέα.
Το μεγάλο ατού ωστόσο της παράστασης, είναι αναμφίβολα οι ερμηνείες της Στεφανίας Γουλιώτη και του Μάκη Παπαδημητρίου. Με πλήρως ελεγχόμενα εκφραστικά μέσα, υπογραμμισμένη σωματικότητα, ομιλούσες παύσεις και δεόντως κλιμακούμενη ένταση στην εκφορά του λόγου, καταφέρνουν να κάνουν προσιτό ένα κατ’ αρχήν ανοίκειο σύμπαν, ανοίγοντας δρόμο στη συναίσθηση - και τη συγκίνηση.
Στα σταθερά συν του θεάτρου του Νέου Κόσμου, οι χαμηλές γενικώς τιμές των εισιτηρίων, ειδικά για σπουδαστές και ανέργους.
Λαϊκός Δρόμος
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου