Τώρα που τελειώνουν τα κούλουμα και τα μασκαρέματα ….

Αυτοαξιολόγηση: Γιατί οι Νηπιαγωγοί αντιδρούν πιο μαζικά;

ΜΕΡΙΚΕΣ ΕΞΗΓΗΣΕΙΣ ΚΑΙ ΔΥΟ ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ

Συναδέλφισσες και συνάδελφοι
Τόσο στην τελευταία Γενική Συνέλευση, τόσο στις τοπικές συναντήσεις με το ΔΣ, όσο και στη δήλωση της τρίωρης στάσης εργασίας που δεν έγινε γιατί τελικά ακυρώθηκε η «επιμόρφωση» της σχολικής συμβούλου, εκδηλώνεται στο σύλλογο μας μια αξιοσημείωτη «κινητικότητα» και αγωνιστικό παρόν των νηπιαγωγών που ίσως να εκπλήσσει. Αυτή η αγωνιστική παρουσία και το ενδιαφέρον έχουν την εξήγηση τους. Εξήγηση από την οποία οφείλουμε να αντλήσουμε συμπεράσματα.
1. Οι νηπιαγωγοί ως «αδύνατος κρίκος» έχουν δεχτεί τα πυρά της αντιδραστικής επίθεσης δύο φορές κατά το παρελθόν. Το `94-`95 με την προσπάθεια υπαγωγής του κλάδου στην νομαρχιακή αυτοδιοίκηση, όσο και το 2007 με την κακόφημη τροποποίηση Ράμμα για την επέκταση του ωραρίου.
2. Μην ξεχνάμε πως η περσινή επίθεση του υπουργείου ξεκίνησε με την εγκύκλιο του Υπουργείου για 25 παιδιά ανά τάξη σύμφωνα με τις δηλώσεις στο survey που αφορούσε τότε αποκλειστικά την πρωτοβάθμια (στους καθηγητές κυριαρχούσε τότε η «αναμονή» όπως τώρα σε δασκάλους/νηπιαγωγούς. Πριν βέβαια η επίθεση κατευθυνθεί στην δευτεροβάθμια με τις καταργήσεις ειδικοτήτων. Μια τυπική εφαρμογή αυτής της οδηγίας σημαίνει πως πολλά νηπιαγωγεία (ανάμεσα τους και πολλά ολοήμερα) όχι μόνο στις επαρχίες αλλά και στα αστικά κέντρα οδεύουν προς κατάργηση-συγχώνευση. Προς το παρόν ζούμε «υπό αναστολή».
3. Τα νηπιαγωγεία ως πολύ μικρές σχολικές μονάδες στο βαθμό που εφαρμοστεί η αυτοαξιολόγηση και στη συνέχεια η… κανονική αξιολόγηση-χειραγώγηση θα μετατραπούν σε κόλαση.
4. Το ένα τρίτο περίπου των νηπιαγωγών είναι προϊστάμενες –πολλές και πολλοί εξ ανάγκης και όχι με συνέντευξη και κριτήρια - και δεν έχουν καμία… όρεξη να εμπλακούν σε ρόλους που απαιτεί η κακόφημη αξιολόγηση-χειραγώγηση…
5. Το σπουδαιότερο, οι νηπιαγωγοί έχουν «λουστεί» το 2007 την αποτυχημένη –στην πράξη- γραμμή της «ανυπακοής» και της «συνδικαλιστικής κάλυψης» όταν καλούνταν από τη ΔΟΕ να ακυρώσουν στην πράξη με… ατέλειωτες στάσεις εργασίας την επέκταση του ωραρίου. Τα αποτελέσματα γνωστά.
Πόση διαφορά με το `94-`95 όταν η πρωτοβουλία των νηπιαγωγών ανάγκασε ολόκληρο τον κλάδο των εκπαιδευτικών να κινητοποιηθεί και να υποχρεώσει την τότε κυβέρνηση σε αναδίπλωση! Το ότι οι συνθήκες σήμερα είναι πολύ δυσκολότερες και η επίθεση καθολικότερη όχι μόνο δεν μειώνει αλλά αυξάνει το εύρος αυτού του συμπεράσματος.
Συναδέλφισσες και συνάδελφοι.
Επιχαίρει η συνδικαλιστική ηγεσία της ΔΟΕ για το ότι –ίσως οι περισσότερες –σχολικές μονάδες δεν συγκρότησαν ομάδες εργασίας αλλά αυτή η αναμφισβήτητα ενθαρρυντική , εξέλιξη-όλοι γνωρίζουν- πως δεν αρκεί.
Το μόνο που δείχνει είναι πως η υποτιμημένη βάση του κλάδου ακόμη και ο «γυναικείος» κλάδος των νηπιαγωγών (διπλά ύποτιμημένος από τους συνδικαλιστές αλλά και αφ `εαυτού του) έχει τη διάθεση να αντισταθεί στην λαίλαπα. Είναι μια σαφής δήλωση προθέσεων που αν δεν ολοκληρωθεί σε μια πολιτική πρόταση αγώνα μπορεί ακόμα και να υποχρεωθεί σε ιταμή αναδίπλωση από την κυβερνητική τρομοκρατία.
Η ίδια η ΔΟΕ με ανακοίνωση της κάνει λόγο ότι Αυξάνονται το τελευταίο χρονικό διάστημα τα κείμενα εκ μέρους στελεχών της διοίκησης που με πιο υπηρεσιακό ή πιο πιεστικό τρόπο επιχειρούν να δημιουργήσουν κλίμα υλοποίησης της αυτοαξιολόγησης Πιο πρόσφατη περίπτωση, το έγγραφο των προϊσταμένων επιστημονικής και παιδαγωγικής καθοδήγησης της Περιφερειακής Διεύθυνσης Ανατολικής Μακεδονίας -.. Θράκης Πλήθος , επίσης, καταγγελιών φτάνουν στη Δ.Ο.Ε. για τον «υπέρμετρο ζήλο» που επιδεικνύουν κάποιοι σχολικοί σύμβουλοι στο να «βοηθήσουν» τους συλλόγους διδασκόντων να συγκροτήσουν τις ομάδες εργασίας.
Kαι αυτό συμβαίνει όχι γιατί κάποια στελέχη «ξεχνάνε ότι είναι στελέχη του κλάδου»(sic) όπως γράφει η ανακοίνωση αλλά γιατί λειτουργούν ως επιτετραμμένα όργανα υλοποίησης της κυβερνητικής πολιτικής.
Στο πνεύμα αυτό είναι λάθος η μικροποίηση του ζητήματος και η συγκάλυψη των πραγματικών δυσκολιών όπως κάνει το ΔΣ του συλλόγου που δηλώνει ότι «οι ολιγοθέσιες μονάδες και τα νηπιαγωγεία δεν υποχρεώνονται να κάνουν ομάδες εργασίας». Στην εγκύκλιο που υπογράφει ο Κεδίκογλου δηλώνεται ξεκάθαρα ότι Οι σχολικές μονάδες της προσχολικής αγωγής και τα ολιγοθέσια σχολεία (έως 3/θ) δεν υποχρεούνται στην υλοποίηση σχεδίων δράσης, εκτός και εάν το επιλέξουν, με δική τους απόφαση.
Τα σχέδια δράσης αφορούν το τέλος του χρόνου και τον προγραμματισμό της επόμενης χρονιάς και δεν έχουν σχέση με τις ομάδες εργασίας.
Συναδέλφισσες και συνάδελφοι.
Τίποτε δεν μπορεί να κερδηθεί και τίποτε δεν μπορούμε να κρατήσουμε χωρίς αναμέτρηση και χωρίς θυσίες. Οι θυσίες όμως πρέπει να «πιάνουν τόπο» και να εντάσσονται σε μια προοπτική. Γιατί ακόμα και αν η κυβέρνηση διαλέξει μέχρι τον Μάη την τακτική των επιμέρους πιέσεων και της διάσπασης (σήμερα «τρώμε» τους καθηγητές, αύριο τους δασκάλους και νηπιαγωγούς), ακόμα και τότε η πρόκληση της απόλυσης εκπαιδευτικών μετά τις 22 Μάρτη (για πρώτη φορά στην «κανονική» ιστορία του τόπου) μας αφορά όλες και όλους.
Μόνο αποφασισμένη, δυναμική και παρατεταμένη αντίδραση μπορεί να τους κάνει να «ξανασκεφτούν» κάποια πράγματα.
Είναι σαν να καίγεται το σπίτι μας και εμείς να φοβόμαστε να βγούμε έξω γιατί θα… τσουρουφλιστούμε.
Να γίνει σαφές. Όποιος τολμήσει να υπερασπίσει τη ζωή του θα «τσουρουφλιστεί». Θα χάσει μέρες εργασίας, μεροκάματα, ώρες,την ησυχία του (αυτή έχει έτσι κι αλλιώς χαθεί) για να μην χάσει τα πάντα!
Λένε ψέματα στη χειρότερη περίπτωση, στην καλύτερη περίπτωση απατούν και αυταπατώνται όσοι διακινούν την ανυπακοή ως τον εύκολο δρόμο απάντησης στην επίθεση.
Ακόμα και η αριστερά στο σύνολο της που σήμερα έχει βυθιστεί στον προεκλογικό… ψεκασμό!
Συναδέλφισσες και συνάδελφοι
Συντάσσοντας και υπογράφοντας τα κοινά πρακτικά που απορρίπτουν την αυτοαξιολόγηση και δεν συγκροτούν τις ομάδες εργασίας να έχουμε στραμμένο το μυαλό και την προσοχή μας πως ο κλάδος πρέπει να απαντήσει συνολικά και από τώρα και όχι στο… παρά πέντε , λίγο πριν την υπογραφή των απολύσεων.
Ήδη η κυβέρνηση προωθώντας μέσα στο τριήμερο το νομοθετικό τερατούργημα για τις υποχρεωτικές μεταθέσεις των εκπαιδευτικών δείχνει τις προθέσεις της.
Ας είναι το κοινό πρακτικό η αφορμή για να συγκροτηθούν επιτροπές αγώνα και σύνδεσμοι με τον σύλλογο σε κάθε σχολείο ώστε να αποτελέσουν τις βάσεις ενός μεγάλου αγώνα διαρκείας που πρέπει να ξεδιπλωθεί! Έχουμε το πλεονέκτημα να είμαστε ένας κλάδος μαζικός και σε τέτοια θέση (νεολαία-λαός-γονείς) που μπορούμε να συμβάλλουμε και να πιέσουμε και άλλους κλάδους του δημοσίου που δέχονται την επίθεση να συντονιστούν μαζί μας.
Ας γίνει κατανοητό πως με τις εξελίξεις εντός και εκτός Ελλάδας, με την φασιστικοποίηση της δημόσιας ζωής ακόμα και ανακοινώσεις σαν και αυτή θα είναι δύσκολο να φτάνουν στα σχολεία ίσως πιο σύντομα απ ότι φανταζόμαστε. Οπότε πρέπει να εκμεταλλευτούμε όσα μετερίζια συνδικαλιστικής δημοκρατίας και λειτουργίας διαθέτουμε. Πράγματα που έπρεπε να κάνουμε από… χθες ,όπως χαρακτηριστικά μια συναδέλφισσα δήλωσε σε μια από τις συναντήσεις με το ΔΣ.
Γιατί ζωή θα συνεχίσει να υπάρχει και μετά την αυτοαξιολόγηση… Η ζωή θα συνεχίσει να υπάρχει και μετά τις απολύσεις και η οργή θα ξεχειλίζει (είναι ένδειξη αδυναμίας του ότι το σύστημα σήμερα φασιστικοποιείται για να αντιμετωπίσει την λαϊκή αντίσταση και αντίδραση).
Το ερώτημα είναι τι ζωή θα είναι αυτή…
Η αλήθεια είναι πικρή και δύσπεπτη αλλά απελευθερωτική!

Μάρτης 2014. Τέλος των κούλουμων και των μασκαρεμάτων κάθε είδους… Έρχεται σαρακοστή… περικοπών και εβδομάδα παθών και… απολύσεων.

Αγωνιστική Κίνηση