Η Βενεζουέλα μπροστά σε αυξανόμενη πίεση

Αν και ενώ οι διαδηλώσεις και οι συγκρούσεις στη Βενεζουέλα είχαν εξασθενήσει, τις τελευταίες μέρες μετά από συλλήψεις δημάρχων με την κατηγορία της υποκίνησης από την κυβέρνηση, επισκιάστηκαν από τα γεγονότα της Ουκρανίας, που και αυτά πέρασαν στη δεύτερη θέση από το ...εξαφανισμένο αεροπλάνο. Δεν μπορούμε όμως να τις παραβλέψουμε. Πρόκειται για άλλη μια "λαϊκή εξέγερση" που υποστηρίζεται θερμά από τους κυρίαρχους αυτού του κόσμου, με ιδιαίτερη θέρμη από τους Αμερικανούς ιμπεριαλιστές, αλλά και από τα κυβερνητικά παπαγαλάκια του τόπου μας στα επίσημα ΜΜΕ. Ακούγοντας τις εκφωνήσεις των ειδήσεων για την Ουκρανία και τη Βενεζουέλα, τη θέρμη με την οποία στηρίζουν τα ...οδοφράγματα, θα νόμιζε κανείς ότι αντιγράφουν κείμενα αριστερών εφημερίδων και ανακοινώσεων! Ουκρανία και Βενεζουέλα βέβαια πρόκειται για δύο εντελώς διαφορετικές περιπτώσεις ως προς τα χαρακτηριστικά των χωρών, της εξουσίας σε αυτές, το ρόλο που παίζουν στα διεθνή, τους λαούς τους και τις αγωνιστικές παραδόσεις τους. Κοινό τους γνώρισμα η επέμβαση των ιμπεριαλιστών. 
Άσχετα λοιπόν από την εκτίμηση που μπορεί να έχει κανείς για την κυβέρνηση της Βενεζουέλα η έκφραση αλληλεγγύης στον αγώνα του λαού της για ανεξαρτησία και κοινωνική απελευθέρωση για μας είναι δεδομένη. Άλλωστε η αλληλεγγύη πρωτίστως κατευθύνεται προς τους λαούς και έπειτα στις όποιες ηγεσίες οι οποίες κρίνονται με βάση τις γενικότερες κατευθύνσεις τους. Όποιο τίτλο κι αν φέρουν, όποιες επιδιώξεις κι αν διακηρύττουν ότι έχουν. Κρίνονται οι ηγεσίες για το αν πράγματι κινούνται στη κατεύθυνση αυτών που λένε. Ακολουθεί άρθρο από την προηγούμενη Προλεταριακή Σημαία:

Με μαζικές εκδηλώσεις που επίσημα σεβάστηκε ακόμη και η αντιπολίτευση, αλλά και με ένα κύκλο αιματηρών συγκρούσεων κυρίως στο Καράκας, η Βενεζουέλα συμπλήρωσε ένα χρόνο από τον θάνατο του Ούγκο Τσάβες.
Οι διαδηλώσεις που ξεκίνησαν τον Φλεβάρη και οργανώθηκαν από την δεξιά αντιπολίτευση κλιμακώθηκαν σε σκληρές συγκρούσεις έξω από κυβερνητικά κτίρια, με αποτέλεσμα να χάσουν 31 άνθρωποι την ζωή τους και εκατοντάδες να τραυματιστούν.
Ο εκλεγμένος πρόεδρος, διάδοχος του Τσάβες, Νικολάς Μαδούρο, χαρακτήρισε τις διαδηλώσεις πραξικόπημα εν εξελίξει, απέλασε τρεις Αμερικάνους διπλωμάτες με την κατηγορία πως υποκινούσαν τις ταραχές και έκλεισε στην φυλακή έναν από τους ανερχόμενους και σκληρούς ηγέτες της αντιπολίτευσης. Ο Λεοπόλντο Λόπεζ και η Κορίνα Ματσάδο, επικεφαλής της αντιπολιτευόμενης συμμαχίας MUD, πήραν αποστάσεις από τον προεδρικό υποψήφιο Καπρίλες, που τον θεωρούν συμβιβαστικό και ηγήθηκαν μαζί με την ηγεσία των φοιτητών στις κινητοποιήσεις που άρχισαν στις 12 του Φλεβάρη, ημέρα της νεολαίας. Και έκτοτε κλιμακώθηκαν με τα γνωστά έως σήμερα αποτελέσματα.
Παρά τις μερικές επιτυχίες στο μέτωπο της απόλυτης φτώχειας και άλλων βασικών κοινωνικών προβλημάτων, η κυβέρνηση Μαδούρο αδυνατεί να αντιμετωπίσει τον αυξανόμενο πληθωρισμό και τις ελλείψεις τροφίμων, που αρκετές φορές γίνονται τεχνητά από τους μαυραγορίτες αλλά και επίσημα τμήματα της ολιγαρχίας που αντιμάχεται το καθεστώς. Σε αυτό το κοινωνικό υπόβαθρο και στον ρόλο δυσαρεστημένων μεσοαστικών στρωμάτων και ενός τμήματος της νεολαίας στις πόλεις επενδύουν οι Αμερικανοί. Οι τελευταίοι έχουν εντείνει τις προσπάθειες τους αυτόν τον χρόνο που μεσολάβησε από τον θάνατο του Τσάβες, για να οργανώσουν σχέδια αποσταθεροποίησης. Χρησιμοποιούν γι' αυτό μεγάλες οικονομικές χορηγίες, μέσα μαζικής ενημέρωσης, κοινωνικά δίκτυα και προπαντός φήμες και οργανωμένη παραπληροφόρηση. Φαίνεται πως η εκστρατεία αυτή θα κλιμακωθεί με πολλούς τρόπους. Η πρωτοβουλία της κυβέρνησης του Παναμά να ζητήσει την σύγκλιση του Οργανισμού Αμερικανικών Κρατών, με σκοπό την διαμεσολάβηση ανάμεσα στην κυβέρνηση της Βενεζουέλας και τους διαδηλωτές, δείχνει πως η πίεση από την αμερικάνικη πλευρά θα αυξηθεί. Ο Μαδούρο απέρριψε αμέσως την πρωτοβουλία και διέκοψε τις σχέσεις με τον Παναμά αλλά στο επόμενο διάστημα θα χρειαστεί να αντέξει σε μεγαλύτερες δυσκολίες και τρικλοποδιές.