Παρά το γεγονός ότι οι μέρες περνάνε, οι υποσχέσεις της κυβέρνησης για τοποθέτηση μεγάλου μέρους των διαθέσιμων είναι κυριολεκτικά στον αέρα. Ταυτόχρονα, μια σειρά αυταπάτες ανατινάζονται: οι προσωρινές δικαιώσεις στα δικαστήρια ανατράπηκαν, η κυβέρνηση δεν παγώνει τις απολύσεις ούτε για τέσσερις μήνες (όπως λεγόταν) και οι δεσμεύσεις ότι «κανένας δεν θα απολυθεί» φαντάζουν πια κακόγουστη φάρσα. Δεν θα ήταν υπερβολή να εκτιμήσει κανείς ότι η κυβέρνηση θα παίξει με τα νούμερα ανάλογα με το πόση πίεση θα δεχτεί από την απεργία που έχει προγραμματιστεί αλλά και από τις συνελεύσεις και τις κινητοποιήσεις που θα γίνουν.
Πέρα από τα νούμερα, η αλήθεια είναι ότι όποια κι αν είναι αυτά (και εμείς εκτιμάμε ότι οι απολυμένοι θα είναι περισσότεροι από όσους θέλει να παρουσιάζει η κυβέρνηση), βασική και ιδιαίτερης σημασίας επιτυχία για το σύστημα θα είναι η εμπέδωση του κλίματος της εν δυνάμει απόλυσης για τον οποιονδήποτε και της συντριβής οποιουδήποτε ψήγματος εργασιακής ασφάλειας.
Για την ώρα, άλλωστε, τα πράγματα πάνε πρίμα για τους κυβερνητικούς σχεδιασμούς. Οι συνελεύσεις που έγιναν ήταν άμαζες και πλατιά τμήματα εργαζομένων που δεν είναι στη θέση της διαθεσιμότητας έχουν την ψυχολογία ότι οι απολύσεις έχουν περάσει. Οι αντιδράσεις για την ώρα έχουν περιοριστεί στους εργαζομένους που είναι στο παρά πέντε της απόλυσης, γεγονός που έχει λύσει τα χέρια της κυβέρνησης, καθώς είναι φανερό σε όλους ότι για να γείρει ο συσχετισμός σε τέτοιας έκτασης στρατηγική επίθεση είναι απαραίτητη η αγωνιστική ενεργοποίηση της μεγάλης μάζας των εργαζομένων που είναι στους χώρους δουλειάς.
Οι επιτροπές διαθέσιμων είναι αλήθεια ότι έχουν κάνει μεγάλη προσπάθεια με ποικίλες κινητοποιήσεις να αναδείξουν το ζήτημα της διαθεσιμότητας–απόλυσης. Έχουν βγει πολλές φορές στο δρόμο, έχουν έρθει πολλές φορές αντιμέτωπες με τις δυνάμεις καταστολής και, γενικά, χωρίς να έχουν χρεωθεί σοβαρά λάθη στην πολιτική–συνδικαλιστική τους στόχευση. Η ροπή που έχουν αυτές οι επιτροπές σε ακτιβίστικες ενέργειες πριμοδοτείται από δύο αλληλοτροφοδοτούμενους παράγοντες:
- Από τη δυσκολία (με βάση τη φάση κάμψης του κινήματος) να βρουν πλατιά και έμπρακτη αγωνιστική στήριξη από τους συναδέλφους τους που έχουν ακόμα δουλειά.
- Από την επιλογή του ΣΥΡΙΖΑ να κινητοποιεί αυτό το δυναμικό αποκομμένο, παρά τις σοβαρές δυνάμεις που έχει σε μια σειρά σωματεία και ιδιαίτερα στην ΟΛΜΕ.
Η κυριαρχία αστών και ρεφορμιστών στο κίνημα και οι συνέπειές της
Σε κάθε περίπτωση, η κατάσταση που επικρατεί στο κίνημα αποδεικνύει το βάθος της διάλυσης που είχε επιφέρει καταρχήν ο μαύρος κυβερνητικός συνδικαλισμός των ΔΑΚΕ-ΠΑΣΚ, αλλά και ο συνδικαλισμός της ήττας, της συνδιαλλαγής, της προτασεολογίας και της συνδιοίκησης, ένας συνδικαλισμός που υπηρετήθηκε πιστά από τους βασικούς ρεφορμιστικούς πολιτικούς φορείς ΣΥΡΙΖΑ και ΚΚΕ, ένας συνδικαλισμός στον οποίο πολλές φορές σύρθηκαν και εξωκοινοβουλευτικές δυνάμεις μέσω των Παρεμβάσεων.
Αν οι ευθύνες του μαύρου μετώπου ΔΑΚΕ-ΠΑΣΚ είναι σε όλους φανερές, δεν είναι λιγότερο σοβαρές (αν και πιο υπόγειες) οι ευθύνες του ρεφορμισμού. Παρά την ένταση της μεταξύ τους κόντρας, οι δυνάμεις του ΣΥΡΙΖΑ και του ΚΚΕ στο χώρο της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης (που έχει και τη μεγαλύτερη μαζικότητα και το μεγαλύτερο ειδικό βάρος από τους κλάδους που είναι σε διαθεσιμότητα) απλώς «δημοσιολογούν» για την «κατάσταση του κόσμου» και περιμένουν την επένδυση της οργής των εργαζομένων στις κάλπες της Ευρωβουλής και της «αυτοδιοίκησης». Καλύπτονται πίσω από τις υπαρκτές δυσκολίες για να τις εμφανίσουν μη αναστρέψιμες, για να μην παλέψουν για την αλλαγή των συσχετισμών μέσα από το ξεδίπλωμα των αγώνων. Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν διστάζει να «λερώσει» τον αγώνα των διαθέσιμων με προεκλογικά συνθήματα («ήρθε η ώρα της ανατροπής»), ενώ το ΚΚΕ (που λεκτικά αστράφτει και βροντάει «επαναστατικά») καταθέτει με πολλά ταραταζούμ… τροπολογία ενάντια στις απολύσεις των διαθέσιμων.
Μπορεί να ανατραπεί το κλίμα;
Είχαμε γράψει στο προηγούμενο φύλλο: «Δεν ζούμε σε άλλο κόσμο ούτε παραγνωρίζουμε ότι η κατάσταση είναι δύσκολη. Ξέρουμε, όμως, ότι σε αυτή την περίοδο που η οργή μεγαλώνει και δεν βρίσκει διέξοδο είναι πολύ πιθανό ο λαός να βγει με απότομο, απροσδόκητο και δυναμικό τρόπο στο προσκήνιο».
Μόνο αν πάμε κόντρα στο κυρίαρχο ρεύμα της ηττοπάθειας και της μοιρολατρίας, μόνο αν μείνουμε σταθεροί στην εμπιστοσύνη μας στις λαϊκές δυνάμεις, θα μπορέσουμε να συμβάλουμε στην αντιστροφή του κλίματος αυτού. Είναι φανερό ότι όσο περνάνε οι μέρες, όσο πλησιάζει η ώρα των απολύσεων τόσο θα μεγαλώνουν οι δυνατότητες να τεθεί το ζήτημα σε πραγματικά αγωνιστική βάση. Η 24ωρη απεργία της ΑΔΕΔΥ και οι συνελεύσεις που θα ακολουθήσουν στις ΕΛΜΕ πρέπει να αποτελέσουν το έναυσμα ενός μεγάλου απεργιακού αγώνα που μπορεί να ξεκινήσει με το στόχο της αποτροπής των απολύσεων και χωρίς διακοπή –αν δεν έχει προλάβει να το καταφέρει- να περάσει στο στόχο της ανατροπής των απολύσεων.
Γιατί, αν αυτό το κύμα απολύσεων περάσει, το επόμενο θα είναι κοντά. Εστω, μετά τις… ευρωεκλογές…
Προλεταριακή Σημαία
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου