- Ο Μητσοτάκης εξαγγέλλει αποζημίωση και επίδομα ανεργίας για τους απολυθέντες. Την επισημοποίηση δηλαδή του ΤΕΛΟΥΣ ΤΗΣ ΜΟΝΙΜΟΤΗΤΑΣ!!! Επιτέλους να γίνει πράξη το όνειρο του συστήματος στο δημόσιο και ιδιωτικό τομέα να είναι ίδια η ελαστικότητα, ίδια η ανασφάλεια και η αβεβαιότητα, ίδιος ο εργασιακός μεσαίωνας.
- Μετά την «τιμωρία» μαθητών (αλλά και των καθηγητών) για τις καταλήψεις με μαθήματα στις διακοπές του Πάσχα, βγαίνει στον «αέρα» πρόταση για αύξηση του σχολικού έτους κατά 50 διδακτικές ώρες.
- Προχωρά στην αξιολόγηση των εκπαιδευτικών διοργανώνοντας τα σαββατιάτικα σεμινάρια και πλασάροντας στα στελέχη υλικό με πολύ αποκαλυπτικό περιεχόμενο: Πχ στο ζήτημα της υπηρεσιακής ευθύνης υπάρχει το “…Εκπαιδευτικός ανακοινώνει στον σύλλογο διδασκόντων ότι θα επιθυμούσε να συμμετέχει σε δράσεις καθαριότητας και εξωραϊσμού του προαύλιου χώρου του σχολείου. Καταθέτει παράλληλα και σχέδιο δράσης με χρονοδιάγραμμα...” Μ’ άλλα λόγια θα πλένεις τζάμια, θα καθαρίζεις την αυλή (τώρα μάλιστα που θα απολυθούν και οι απλήρωτες καθαρίστριες) αλλιώς δεν έχεις μέλλον στο σχολείο.
- Και τέλος «επιστρατεύει» τους εκπαιδευτικούς για να συμμετάσχουν στις ομάδες αυτοαξιολόγησης εφαρμόζοντας την πρακτική του «εντέλλεσθε».
Αυτή είναι η κατάσταση, αυτή είναι η άγρια πραγματικότητα που διαμορφώνει η κυβέρνηση. Ολοκληρωτικός πόλεμος στα εργασιακά-δημοκρατικά- μορφωτικά δικαιώματα, επιχείρηση πλήρους εκκαθάρισης του τοπίου στον κλάδο και στην εκπαίδευση.
Με αυτή την πραγματικότητα απαιτείται ΝΑ ΣΥΓΚΡΟΥΣΤΟΥΜΕ. Χωρίς εύκολες λύσεις, φαεινές και κόλπα. Ξεκάθαρα πια ΟΛΑ ΕΙΝΑΙ ΣΥΣΧΕΤΙΣΜΟΣ ΔΥΝΑΜΗΣ. Να βαδίσουμε λοιπόν τον ΔΡΟΜΟ ΤΗΣ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ ΚΑΙ ΠΑΛΗΣ ΤΟΥ ΑΠΕΡΓΙΑΚΟΥ ΑΓΩΝΑ ΔΙΑΡΚΕΙΑΣ. Το ξέρουμε όλοι μας ότι είναι δύσκολος ο δρόμος αυτό αλλά είναι …ο μόνος. Όλα τα άλλα είναι θλιβερές αυταπάτες συνδικαλιστικών ηγεσιών που αρέσκονται στα μεγάλα λόγια και στα άθλια έργα.
Τώρα μάλιστα σ’ αυτές τις κρίσιμες στιγμές η αριστερή πλειοψηφία του κλάδου στην ΟΛΜΕ κάνει πως δεν καταλαβαίνει. Αφού δόθηκε η μάχη-με επιτυχία- στους συλλόγους ενάντια στην εφαρμογή της αυτοαξιολόγησης μόλις η κυβέρνηση έδειξε τα «δόντια» της, ανεβάζουν(!!) το επίπεδο της αντιπαράθεσης, διοργανώνοντας το εκπαιδευτικό συνέδριο στα Γιάννινα, προγραμματίζοντας απογευματινά συλλαλητήρια και γενικές συνελεύσεις που θα ασχοληθούν με την προετοιμασία της κορύφωσης(!!!) της πάλης στην απεργία που κήρυξε η ΓΣΕΕ(!!!!) στις 9 Απρίλη.
Τι απόφαση είναι αυτή που συνδιαμόρφωσαν ΣΥΝΕΚ-ΠΑΜΕ-ΠΑΡΕΜΒΑΣΕΙΣ (δε συζητάμε για ΔΑΚΕ-ΠΑΣΚ) επιλέγοντας να μη δώσει ο κλάδος μάχη; Είναι προκλητική η αναχώρησή τους από τη σκληρή πραγματικότητα και «άδειασμα» των συναδέλφων να τη «στρίβουν» καλώντας τους συλλόγους και τους διευθυντές να συνεχίζουν να κρατούν την ίδια στάση έτσι απλά σα να μη συνέβη τίποτα. Όσο για κάποιες παραταξιακές ανακοινώσεις που καλούν σε ανυπακοή και απειθαρχία –πέρα από το ότι είναι για «ξεκάρφωμα» για την απαράδεκτη στάση τους-δεν καλύπτουν την πραγματική ανάγκη για οικοδόμηση κινηματικής απάντησης. Δε μπορεί να γίνει ανεκτό και αποδεκτό από κανένα το γνωστό παραμύθι ότι «οι αγώνες δεν έχουν αποτέλεσμα μιας και ο κόσμος δεν τραβάει». Οι ίδιοι τραβάνε;;; Η μάλλον τραβάνε για τη μάχη… της κάλπης!!
Εμείς «γνωμοδοτούμε»: Με βάση τα παραπάνω θεωρούμε ότι αυτό που πρέπει να γίνει είναι άμεσα να συγκροτηθούν οι αγώνες του κινήματος για την ανατροπή του θεσμικού πλαισίου αυτοαξιολόγησης – αξιολόγησης, για την ανατροπή των απολύσεων και το «νέο» λύκειο. ΑΥΤΟ ΤΟ ΚΑΘΗΚΟΝ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΠΑΡΑΚΑΜΦΘΕΙ, ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΠΡΟΣΠΕΡΑΣΤΕΙ, ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΥΠΟΚΑΤΑΣΤΑΘΕΙ ΑΠΟ ΣΥΜΒΟΛΙΚΕΣ ΚΙΝΗΣΕΙΣ ΚΑΙ ΑΞΙΟΘΡΗΝΗΤΕΣ ΑΥΤΑΠΑΤΕΣ ΓΥΡΩ ΑΠΟ ΤΟ ΧΑΡΑΚΤΗΡΑ ΤΗΣ ΜΑΧΗΣ ΠΟΥ ΔΙΕΞΑΓΕΤΑΙ. ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΒΑΣΙΚΟ ΚΑΘΗΚΟΝ ΤΩΝ ΗΜΕΡΩΝ.
Γι αυτό προτείνουμε: Άμεσα να γίνουν ΓΣ ΕΛΜΕ και ΓΣ προέδρων με εισήγηση απεργιακού αγώνα διαρκείας. Αν οι ομοσπονδίες δεν το υλοποιήσουν ΕΛΜΕ και Σύλλογοι ΠΕ να συντονισθούν για να υλοποιήσουν την κατεύθυνση αυτή.
Σε κάθε περίπτωση πέφτει ακόμη μια φορά στους ώμους των αγωνιστών συναδέλφων, εργαζομένων και σε διαθεσιμότητα για να σηκώσουν την υπόθεση αυτή.
deltioake.blogspot.com 27/3/2014
Αγωνιστικές Κινήσεις Εκπαιδευτικών
8 σχόλια:
Είναι σαφές το περιεχόμενο των διαπιστώσεων σας με τις οποίες βασικά συμφωνώ.Επίσης η απάντηση των εργαζομένων δεν αντιστοιχεί στην επίθεση που δεχόμαστε. Έχω την εντύπωση όμως ότι η πρόταση σας κινείται στα πλαίσια της "μιας ριξιάς" και μάλλον βρίσκεται σε αντίθεση με την άποψη που πολλές φορές έχει διατυπωθεί από το συγκεκριμένο χώρο ότι το κίνημα είναι ηττημένο κλπ κλπ. Αλήθεια πόσο θα μπορούσε να συνεγείρει μια πρόταση για απεργία διάρκειας τούς καθηγητές; Προφανώς επισκέπτεστε τους χώρους δουλειάς σας εκεί τι διαπιστώνεται. Επίσης είναι εντυπωσιακό ότι τα περί απεργίας διαρκείας διατυπώνωνται μόνο στην δευτεροβάθμια εκπαίδευση μα επίθεση δεν περιλαμβάνει τα νοσοκομεία όπου εκεί με βάσει τα δεδομένα από το διαδίκτυο διαθέτεται και περισσότερες δυνάμεις κλπ Περιμένω απάντηση και θα επανέλθω.
Ι. Τουρσουν.
Συνάδελφε εμείς θεωρούμε ότι η επίθεση που γίνεται από το σύστημα θέτει θέμα επιβίωσης πλέον στα λαϊκά στρώματα.
Θεωρούμε ότι είναι αναγκαιότητα να δοθεί απάντηση από τον κόσμο της δουλειάς, που δεν μπορεί να είναι άλλη από παρατεταμένο αγώνα για να ανατραπεί αυτή η πολιτική. Δηλαδή θα πρέπει να καταλήξουμε, λέμε εμείς, να νεκρώσει το σύμπαν, να μην λειτουργούν σχολεία, νοσοκομεία κ.λπ., για να ζωρήσουμε το σύστημα να υποχωρήσει.
Εδώ μπαίνουν δύο θέματα:
α) είναι οι συνάδελφοί μας έτοιμοι για κάτι τέτοιο;
β) έχει αυτή την κατεύθυνση η αριστερά;
Και απαντώ:
Εγώ δουλεύω σε νοσοκομείο. Αυτό που διαπιστώνω μιλώντας με συναδέλφους είναι ότι ενώ καταρρεόυν οι αυταπάτες, που αν θες είχαν μέχρι πρόσφατα, από τη μια είναι πεισμένοι ότι τα πράγματα θα γίνουν πολύ χειρότερα, ότι κινδυνεύει ακόμη και η δουλειά (δε συζητάμε για εντατικοποίηση, μισθούς, κ.λπ.), είναι φοβισμένοι, αλλά και προβληματισμένοι. Από την άλλη ο δρόμος του αγώνα δεν τους πείθει παρόλο που ένα προηγούμενο διάστημα δόθηκαν έστω αποσπασματικά κάποιοι αγώνες στους οποίους καταφέραμε να συσπειρώσουμε και ένα κομμάτι εργαζόμενων το οποίο δεν θιγόταν άμεσα (διαθεσιμότητα) ή δεν έκλεινε το νοσοκομείο του.
Το ερώτημα είναι γιατί;
Οι συναγωνιστές όλης σχεδόν την υπόλοιπης Αριστεράς απαντούν ποικιλοτρόπος.
Δεν μπορούν να γίνουν νικηφόροι αγώνες στην εποχή μας οπότε:
α) για να γίνουν αγώνες πρέπει να έχουν στόχο την λαϊκή εξουσία.
β) ή να έχουν ως στόχο την πολιτική απεργία για να πέσει η κυβέρνηση
γ) ή να υπάρχουν οι "όροι και προϋποθέσεις" αλλά και τα πλαίσια που θα θέτουν την ανατροπή του συστήματος.
Και όλοι μαζί τα βάζουν με τους εργαζόμενους χαρακτηρίζοντάς τους στη καλύτερη περίπτωση ως βολεμένους και στη χειρότερη δίνοντάς τους πολλά άλλα κοσμητικά επίθετα!
Τελικά όμως ο ρόλος της αριστεράς για να δημιουργηθεί κίνημα είναι σημαντικός ή όχι;
Η συγκρότηση του κόσμου της δουλειάς έρχεται νομοτελειακά όσο μεγαλώνει η επίθεση;
Αυτό τον ρόλο η Αριστερά ουσιαστικά τον έχει αποποιηθεί. Γιατί δεν πιστεύει ότι οι αγώνες σήμερα μπορούν να έχουν αποτελέσματα. Ότι το σύστημα σε αυτό το στάδιο δεν πρόκειται να υποχωρήσει. Αυτό λοιπόν οδηγεί στις θέσεις από ανέφερα πιο πάνω και έχουν ως αποτέλεσμα πρακτικά να μην οργανώνουν την αντίσταση - αγώνες (και δεν εννοώ μια "απεργία"- απλή διμαρτυρία).
Προσπαθούν να βρουν κόλπα, ορόσημα - ημερομηνίες απεργιών που είναι η μητέρες των μαχών - ενώ παράλληλα δεν κάνουν τίποτα να συντονιστούν κλάδοι, ακόμη και αγωνιζόμενα κομμάτια εσωτερικά σε κλάδους, προσπαθώντας (όντως κουβαλώντας την ήττα) απλώς να φανούν, και όλοι μαζί ζητούν τη ψήφο του κόσμου στις όποιες εκλογές.
Ενισχύουν στο κόσμο τη λογική της αναποτελεσματικότητας, της ανάθεσης, των εκλογών και ως εκεί.
Όλα τα παραπάνω δε σημαίνει ότι θεωρούμε εύκολο τη συγκρότηση κινήματος αντίστασης. Αλλά είναι ο μόνος δρόμος για να ανατρέψουμε αυτές τις πολιτικές, για να ζήσουμε εντέλει!
Η αδυναμία της Αριστεράς δεν μπορεί να γίνεται αδυναμία του κόσμου, που κατ' αρχήν θα πρέπει να την δει να εμπνέεται από το δρόμο του αγώνα (όχι στα λόγια) για να κάνει το βήμα.
Υ.Γ.: Πάντως κενό πολιτικό δεν μπορεί να υπάρχει. Όταν η αριστερά δεν μπορεί τότε μπορούν για λογαριασμό του συστήματος αντιδραστικές δυνάμεις.
Νομίζω πως πρέπει να βλέπουμε ένα ένα τα ζητήματα εάν θέλουμε όντως να προχωρήσουμε σε ουσιαστική συζήτηση. Άρα αφού καταλήξουμε ειδικά για τους καθηγητές και τη συγκεκριμένη απόφαση ας πούμε μετά για τα νοσοκομεία ή άλλους κλάδους.
Δεν θα πω άποψη αλλά με βάση τα δυο σχόλια που προηγήθηκαν θα θέσω κάποια ερωτήματα που μου γεννήθηκαν.
Ας πάρουμε πρώτα ως δεδομένο ότι το κίνημα στην δευτεροβάθμια εκπαίδευση είναι ηττημένο.
α) Άρα ένα ηττημένο κίνημα έδωσε την πλειοψηφία σε μια αριστερά της ήττας;
β) Αν η αριστερά στο χώρο δεν είναι ηττοπαθής αλλά θεωρεί πως το κίνημα είναι ηττημένο (και άρα δεν μπορεί να γίνει τίποτα) γιατί πανηγύριζε γιατί οι εκλογές έδωσαν την πλειοψηφία στην αριστερά, αφού αποτελέσματα δεν μπορούν να υπήρξαν με τον κόσμο ηττημένο.
Σε κάθε μια από τις περιπτώσεις που υπάρχει αποδοχή της άποψης περί ήττας πρέπει να αναζητηθούν οι ευθύνες γι αυτήν και οι ρίζες της, προκειμένου να αντιστραφεί η κατάσταση. Όντως υπάρχει και ηττοπάθεια (αλλά όχι μόνο έτοια), να 'ναι καλά η αριστερή πλειοψηφία, έχει συμβάλει τα μέγιστα σε αυτό.
Εάν από την άλλη ο κόσμος τραβάει πως θα το μάθουμε; Να θυμίσω πως στη μεγάλη απεργία των δασκάλων ο κόσμος των καθηγητών σύμφωνα με τις πεφωτισμένες ηγεσίες δεν τραβούσε, γιατί πολύ απλά δεν τραβούσαν αυτές και δεν ήταν λίγες οι ΕΛΜΕ που το πάλεψαν και πήραν αποφάσεις για απεργία παρά την αντίθεση της ΟΛΜΕ συνολικά.
Χ. Κ.
Προς Ι.Τουρσουν.
Πολύ σύντομα και κωδικά θα σου απαντήσω τα εξής:
1. Δε μας διακρίνει καμία λογική μιας ριξιάς. Αντίστοιχα, δε μας διακρίνει μια λογική ότι όλα τα μέτρα είναι ίδιας βαρύτητας και συνεπειών. Αυτό που εξελίσσεται αυτή τη στιγμή στη (Β’Βάθμια ιδιαίτερα) Εκπαίδευση μέσω πάνω από όλα των απολύσεων αλλά και της αυτοαξιολόγησης – αξιολόγησης και του νέου λυκείου είναι μια επίθεση πραγματικής ΣΥΝΤΡΙΒΗΣ εργασιακών και μορφωτικών δικαιωμάτων. Αν περάσουν (και μάλιστα χωρίς απόπειρα απάντησης όπως πάει το πράγμα), ο δυσμενής συσχετισμός θα γίνει σοβαρά δυσμενέστερος.
2. Για να αντιμετωπιστεί η κατάσταση αυτή δεν μπορεί να πας με αγώνες διαμαρτυρίας και αποστολής μηνύματος. Στόχος πρέπει να είναι η ανατροπή των βασικών μέτρων (ξαναλέω πάνω από όλα των απολύσεων) σε έναν αγώνα που θα έχει τα χαρακτηριστικά κεντρικής σύγκρουσης. Οι 24ωρες στην εκπαίδευση έχουν καεί από τις συνδικαλιστικές ηγεσίες αφού γίνονται ασύνδετες, χωρίς καμία λογική συνέχειας ή κλιμάκωσης. Μια τέτοια σύγκρουση απαιτεί απεργία που θα έχει τα χαρακτηριστικά απεργιακού λουκέτου (ακόμα κι αν ξεκινούσε με μια ας πούμε τριήμερη αλλά και συνελεύσεις αμέσως μετά).
3. Λέει κάπου ο Λένιν ότι «αν θες να βοηθήσεις τους ταλαντευόμενους, πρέπει να μην ταλαντεύεσαι εσύ ο ίδιος» (δεν έχω κανένα κόλλημα με τσιτάτα, αλλά μου φαίνεται πολύ περιεκτική η φράση). Την απεργία του Σεπτέμβρη, η ταλάντευση και η χειρουργική υπονόμευση της ηγεσίας (θα μπορούσα να σου πω συγκεκριμένα παραδείγματα τοποθετήσεων) έπαιξε διαλυτικό ρόλο που οδήγησε στη λήξη της απεργίας επειδή είχε ψηφιστεί από το 65,9% και όχι από το 66,6% των συνελεύσεων! Μας δουλεύουνε ψιλό γαζί.
4. Πράγματι η κατάσταση στα σχολεία είναι κακή. Σε τέτοιες συνθήκες όμως δεν πρέπει κανένας να ταυτίζει το επιφαινόμενο με την πραγματικότητα. Δε λέω ότι η βάση είναι στα κάγκελα και απλώς την πουλάει η ηγεσία. Λέω, όμως, ότι δεν έχει δοθεί καμία στα σοβαρά ευκαιρία στον κόσμο να αναπτύξει την πάλη του. Στις συνθήκες αυτές η μη πρόταση απεργιακού αγώνα (αφού τρώμε και τις συνέπειες της γελοίας γραμμής της ανυπακοής στο ζήτημα της αυτοαξιολόγησης) αποτελεί λικβινταρισμό, υποταγή στη διαλυτική κατάσταση που υπάρχει και συνοψίζεται (και τελικά υποτάσσεται) σε αηδίες του τύπου «εσείς οι συνδικαλιστές βρείτε άλλες μορφές από τις απεργίες κλπ».
5. Με δεδομένο το παραπάνω είναι σήμερα αναγκαία η σύγκρουση με την ηττοπάθεια και το λικβινταρισμό που σου περίεγραψα και η αποκάλυψη ότι διέξοδο θα δώσουν μόνο οι αγώνες που δεν μπορούν να μετατεθούν σε έναν άλλο χρόνο σε έναν άλλο πλανήτη, Και ότι δεν είναι 1990 για να προβάλεις κενές περιεχομένου λογικές «να μείνουν τα μέτρα στα χαρτιά». Ο,τι ψηφίζεται σήμερα, ψηφίζεται για να εφαρμοστεί. Εκτός εάν ΑΝΑΤΡΑΠΕΙ.
Πάνος
Την ήττα είτε την αποδέχεσαι και προσαρμόζεσαι σε αυτή ως κάτι μη αναστρέψιμο, είτε την αναγνωρίζεις, βγάζεις τα συμπεράσματά σου για το πως και το γιατί και παλεύεις να την αντιστρέψεις.
Η σχέση κινήματος και αριστεράς αν κάτι έχει αποδείξει είναι την άποψη των κομμουνιστών για την πρωτοπορεία. Όταν λοιπόν η πρωτοπορία πλέον θεωρεί ότι επί της ουσίας δεν μπορεί να γίνει τίποτα, ότι το σύστημα δεν μπορεί να κάνει παραχωρήσεις, άρα το εργατικό λαϊκό κίνημα δεν μπορεί να έχει κατακτήσεις, τότε και το κίνημα δεν τραβάει αλλά και η αριστερά καταλήγει στον κοινοβουλευτικό αγώνα και σε μορφές (δήθεν) πάλης που εδώ και πάνω από 150 χρόνια έχουν χαρακτηριστεί ως αποτέλεσμα της βαθιάς ήττας και απογοήτευσης, της σήψης του κινήματος.
Τα παραδείγματα των καθηγητών, των υγειονομικών και θα έλεγα και των εργαζόμενων στο Μετρό λίγους μήνες πριν τους καθηγητές (για να μιλήσω μόνο για το 2013), είναι χαρακτηριστικά. Σε όλες τις περιπτώσεις, με τις ιδιαιτερότητές τους η καθεμιά, ενώ διαφαινόταν η διάθεση σημαντικών τμημάτων των εργαζόμενων να παλέψουν ακόμη και να συγκρουστούν με τις πολιτικές εξαθλίωσης και φασιστικοποίησης η αριστερά έβλεπε την πλευρά αυτών που δίσταζαν, δεν πίστευαν, έβρισκαν δικαιολογίες για να κάνουν πίσω. Αντί λοιπόν να εκμεταλλευτεί την ύπαρξη αυτών των κομματιών που τραβούσαν (και δεν ήταν καθόλου αμελητέα σε ποσότητα και ποιότητα) για να πείσει και τους υπόλοιπους, για να σπάσει την ηττοπάθεια, έβλεπε την άλλη πλευρά τη θεωρητικοποιούσε και την χρησιμοποιούσε για να αρνηθεί έως και να υπονομεύσει τους αγώνες ενώ βρισκόταν σε εξέλιξη, ακόμη και όταν έδειχναν ότι οι δυνατότητες να κρατήσουν και να γενικευθούν είναι κάτι παραπάνω από υπαρκτές.
Οι εργαζόμενοι, το κίνημα τους, έχουν πολλά ακόμη να ξεπεράσουν. Αυτό που έχει μεγάλη σημασία είναι να απεγκλωβιστούν από τη λογική του μικρότερου κακού και στο ζήτημα για το ποιος και τι θα τους εκπροσωπεί. Είναι χαρακτηριστικά τα παραδείγματα ανθρώπων που αγωνιζόντουσαν, που κριτίκαραν αυστηρά τις κάθε είδους αριστερές συνδικαλιστικές ηγεσίες αλλά παράλληλα δυσκολεύονται να απεγκλωβιστούν από τις λογικές που αυτές εκφράζουν σε ιδεολογικό και πολιτικό επίπεδο. Οπότε επιστρέφουν και πάλι προς αυτές όταν έρχεται η ώρα της κάλπης και στα σωματεία.
Όταν οι αγωνιστές, οι εργαζόμενοι όλοι, αρχίσουν να απεγκλωβίζονται από λογικές εδραιωμένες δεκαετίες ολόκληρες, όταν ξεπεράσουν τις λογικές της ανάθεσης και τις συνδιαλλαγής, όταν ξεπεράσουν τις συνδικαλιστικές και πολιτικές ηγεσίες που τους οδηγούν στη ήττα και φτιάξουν τα δικά τους σχήματα και όργανα πάλης τότε θα αλλάξουν πολλά και στο κίνημα αλλά και ως προς τα αποτελέσματα στα σωματεία σε κάθε βαθμίδα.
Οπότε για να τελειώνω θα έλεγα, Χ.Κ., πως ναι. Ένα κίνημα ηττημένο θα βγάλει και τις ανάλογες ηγεσίες, ακόμη και όταν αυτές λέγονται αριστερές. Αυτές οι δυνάμεις της προσαρμογής στην ήττα τι πιο φυσιολογικό από το να πανηγυρίζουν και να μιλούν για ...κόκκινες ΟΛΜΕ, ακόμη και ...ΑΔΕΔΥ!
Η αριστερά που δεν έχει προσαρμοστεί στην ηττοπάθεια δεν έχει κανένα λόγο να πανηγυρίζει. Το αντίθετο. Έχει κάθε λόγο να οργίζεται, να συγκρούεται με την ηττοπάθεια και να προσπαθεί να βάλει σε αυτό το "παιχνίδι" όλο και περισσότερους.
Ο μόνος τρόπος λοιπόν να μάθουμε για το αν ο κόσμος τραβάει είναι να τον αφήσουμε να τραβήξει!
είναι τρομακτική η πολιτική αντίληψη που λέει ότι το λαϊκό κίνημα μπορεί να έχει κατακτήσεις με κυβέρνηση Σαμαρά, με κυβέρνηση ακροδεξιάς/κέντρου, με κυβέρνηση του κράτους έκτακτης ανάγκης της ευρωπαϊκής μεταδημοκρατίας,με αδιατάρακτη το πλαίσιο της χρεοκοπίας σαν μια πολύ συγκεκριμένη συνθήκη της καπιταλιστικής κρίσης, αλλά δεν μπορεί να έχει κατακτήσεις με κυβέρνηση της αριστεράς.
ψάχνω να ιεραρχήσω το ποιος είναι ο χειρότερος αριστερισμός. Αυτός, ή ο τύπου ΚΚΕ που το πάει μέχρι τέλους ότι δεν γίνεται τίποτε παρά στον σοσιαλισμό?
από κει και μετά τα συνδικάτα και οι φοιτητικοί σύλλογοι δεν είναι σαν τον πολιτικό μηχανισμό, δεν υπάρχει κανενός είδους απάντηση στο γιατί αγωνιστικές αριστερές δυνάμεις έχουν μια δύναμη και όχι μεγαλύτερη, άλλη από το ότι αυτό είναι το αντίκρυσμα του λόγου και της δράσης τους. Αυτή είναι η γείωση τους με τις αντιθέσεις που διαπερνούν τον χώρο.
δεν υπάρχει ότι οι μάζες δεν απεγκλωβίζονται από συμβιβασμένες αριστερές συνδικαλιστικές δυνάμεις, για να πάνε με αγωνιστικότερες.
γιατί δεν απεγκλωβίζονται? γιατί να απεγκλωβιστούν?υπάρχουν ιστορικά παραδείγματα που απεγκλωβίστηκαν, πως και γιατί?
και αν το πάμε έτσι πως θα κάνουμε ποτέ άλλη αποτίμηση από το ότι "δεν απεγκλωβίστηκαν". Δεν θα κάνουμε και απλά θα βλέπουμε τα συνδικάτα σαν πεδίο πολιτικής καμπάνιας.
έτσι τα συνδικάτα γίνονται και από τα αριστερά, και από τα πολύ αριστερά, συνδικάτα του πολιτικού μηχανισμού, και η αριστερά κατοικίδια του συστήματος, στην αυλή και όχι στο σπίτι, αλλά πειθαρχημένη και συνεπής.
" κάποιος σύντροφος "
Σε ποιον και σε τι ακριβώς απαντάς "κάποιε σύντροφε";
Ρωτάω γιατί αυτά που αναφέρεις δεν υπάρχουν σε κανένα σχόλιο, αλλά ούτε και στο κείμενο.
στο αμέσως προηγούμενο σχόλιο από μένα απαντάω, δεν νομίζω ότι ξέφυγα τόσο πια σ ανώνυμε 12:57
"κάποιος σύντροφος"
Δημοσίευση σχολίου