Αν ψάχνεις να βρεις μόνο το δάσος... χάνεις και το πρώτο δέντρο! (Για το φοιτητικό κίνημα)

Ένα από τα βασικά προβλήματα που αντιμετωπίζει η αριστερά είναι πως πολλές φορές αδυνατεί να εστιάσει σε ζητήματα-αιχμές που μπορούν να δράσουν καταλυτικά στην συγκρότηση του κινήματος. Και αν το πρόβλημα ήταν μόνο ότι μια σειρά δυνάμεις εστιάζουν σε λάθος αιχμές που δεν ευνοούν την ανάπτυξη κινήματος, θα ήταν μιας τάξης ζήτημα. Το πρόβλημα όμως είναι πως πολλές φορές επιλέγονται συγκεκριμένες στοχεύσεις σαν δικαιολογία για να μην υπηρετηθούν συγκεκριμένα καθήκοντα που βάζει αντικειμενικά η πραγματικότητα. Καθήκοντα που θα ανάγκαζαν αυτές τις δυνάμεις να βγουν έξω από γνωστά «νερά» των κάθε φορά σχεδιασμών τους και να υπηρετήσουν την κατεύθυνση οικοδόμησης όρων μετωπικής σύγκρουσης με το σύστημα και τις πολιτικές του. Τι είναι, όμως, αυτό που οδηγεί τις δυνάμεις αυτές να λειτουργούν με τον τρόπο που λειτουργούν; Υπάρχει, από την μία, η υποταγή στα όρια που θέτει η αστική νομιμότητα, που για συγκεκριμένους σχηματισμούς τύπου ΣΥΡΙΖΑ, και όχι μόνο, δεν μπορούν να ξεπεραστούν. Από την άλλη, όμως, υπάρχει και η ανεμπιστοσύνη στις δυνάμεις του κόσμου και στις δυνατότητες του κινήματος, όταν αυτό μπει σε κατεύθυνση συγκρότησης και αγώνα. Φυσικά υπάρχει και ο συνδυασμός των δύο παραπάνω.

Για τα ζητήματα που ανοίγει η επίθεση του συστήματος
Είναι γεγονός πως η σφοδρή επίθεση του συστήματος τα τελευταία χρόνια έχει ανοίξει πολύ την βεντάλια των προβλημάτων που καλούμαστε να απαντήσουμε. Μια απάντηση που περνάει όμως και μέσα από την συγκρότηση του κινήματος, το οποίο όσο θα προχωράει θα μας επιτρέπει να απαντάμε και περισσότερα ζητήματα. Και όσο θα απαντάμε τα ζητήματα που μας τίθενται, θα μας επιτρέπει να αναβαθμίσουμε και τους πολιτικούς στόχους του κινήματος. Πώς συνδυάζονται όμως τα παραπάνω; Σίγουρα δεν υπάρχει μαγική συνταγή, μπορεί να υπάρξει όμως ένας βασικός μπούσουλας.
Χρειάζεται καταρχήν η ικανότητα και η διάθεση να πιάσουμε συνδικαλιστικά ζητήματα, να τα αναδείξουμε και να δώσουμε μικρές και μεγάλες μάχες κερδίζοντας ζωτικό χώρο δράσης που θα δώσει πνοή στο φοιτητικό κίνημα. Φυσικά τα παραπάνω δεν μπορούν να αποκόπτονται από τα συνολικότερα προβλήματα. Ο στόχος είναι να οικοδομήσουμε τους κατάλληλους όρους που θα επιτρέπουν στο φοιτητικό κίνημα να δώσει ξανά κεντρικές πολιτικές μάχες και όχι απλά να κάνουμε κινήσεις που θα επιτρέπουν να δείξουμε ότι παράγουμε «κινηματικό έργο» και μέχρι εκεί, άντε και μέχρι τις επόμενες εκλογές.
Από την άλλη, είναι αδιανόητο όταν η επίθεση του συστήματος βγάζει συγκεκριμένες πολιτικές αιχμές, όπως η εντατικοποίηση και οι διαγραφές, να σφυράμε αδιάφορα και να ασχολούμαστε με οτιδήποτε άλλο εκτός από το βασικό. Πολύ περισσότερο που τα δύο ζητήματα αυτά, όσο θα προχωράει η εφαρμογή τους, θα δημιουργούν πολύ δυσμενείς όρους για την ύπαρξη και την δράση του φοιτητικού κινήματος.

Για τα ζητήματα που καλείται να απαντήσει το φοιτητικό κίνημα
Αν κάτι χαρακτηρίζει τις διαδικασίες των γενικών συνελεύσεων το τελευταίο διάστημα, είναι η αναιμική ανάδειξη των διαγραφών και των όρων σπουδών στις σχολές. Αντίθετα, μονοπωλούν τη συζήτηση ένα σωρό ζητήματα που, ενώ χρειάζεται να μπαίνουν, απουσία των βασικών ζητημάτων χάνουν την βαρύτητά τους ή εμφανίζονται ξεκομμένα. Για να γίνουμε πιο συγκεκριμένοι, πώς γίνεται το φοιτητικό κίνημα να μιλάει για το μεγάλο ποσοστό της ανεργίας χωρίς να αναδεικνύει τις διαγραφές που θα πετάξουν ένα μεγάλο ποσοστό των φοιτητών στην ανεργία, χωρίς μάλιστα να έχουν κανένα εργασιακό δικαίωμα; Ή, από την άλλη, πώς γίνεται να συζητάμε για την δυνατότητα πρόσβασης των φοιτητών στις σχολές με τα ΜΜΜ χωρίς να το δένουμε με τη συνολικότερη κατάσταση που διαμορφώνεται με την εντατικοποίηση και αναγκάζει μεγάλο ποσοστό των φοιτητών να παρατήσουν τις σπουδές τους; Είναι σίγουρο, λοιπόν, πως έχουμε πολύ δρόμο να διανύσουμε και πολλά προβλήματα να απαντήσουμε. Όμως, ο μεγάλος αριθμός των προβλημάτων δεν αποτελεί δικαιολογία για να «ξεχνάμε» τις συγκεκριμένες επιθετικές κινήσεις που κάνει το σύστημα στην προσπάθειά του να διαμορφώσει ένα πανεπιστήμιο για λίγους και εκλεκτούς, και να τις αναδείξουμε ως αιχμές πάλης του φοιτητικού κινήματος.

Προλετραριακή Σημαία