Επιτροπή Αγώνα για την Υγεία σε Ικαρία-Φούρνους Επέτειος αγώνων και προοπτικής

Οι αγώνες των κατοίκων της Ικαρίας τα τελευταία χρόνια είναι όχι απλά αξιοσημείωτοι αλλά θα έπρεπε να γίνουν παράδειγμα για όλους μας. Δεν θα γράψουμε περισσότερα, νομίζω ότι το άρθρο που ακολουθεί και δημοσιέυτηκε στη προηγούμενη Προλεταριακή Σημαία τα λέει όλα για το πως πρέπει να είναι οι αγώνες, για τις δυνατότητές τους αλλά και για το μένει ακόμη να γίνει. Διαβάστε το:

Μπαίνοντας στο δεύτερο χρόνο ζωής της η Επιτροπή Αγώνα για την Υγεία σε Ικαρία και Φούρνους (ΕΑΥ) έχει μπροστά της πολλές προκλήσεις -και σε ένα κατά βάση άγνωστο έδαφος- έχει όμως κι έναν ιδιαίτερα πλούσιο και θετικό απολογισμό. Όταν πέρσι στις 21 Γενάρη συγκροτήθηκε απ’ την ανοιχτή σύσκεψη κατοίκων και φορέων, που κάλεσε ο Σύλλογος Εργαζομένων στο Νοσοκομείο Ικαρίας (ΣΕΝΙ), κανείς δεν μπορούσε να πει με σιγουριά ότι ένα χρόνο μετά θα ήταν ακόμα εδώ. Παρ’ όλα τα αρνητικά δεδομένα και κόντρα στις "συνήθειες" της εποχής και τη λογική ότι δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα, η Επιτροπή όχι μόνο έχει αντέξει αλλά, πολύ περισσότερο, κατάφερε να βρίσκεται εδώ μ’ αναβαθμισμένα χαρακτηριστικά, ποιοτικά και ποσοτικά, ανοίγοντας καινούργιους δρόμους για την προοπτική της περιοχής και του κινήματος. Διότι έχει να επιδείξει και όσα κέρδισε στο πρακτικό επίπεδο αλλά και το νέο αέρα που έφερε στο κινηματικό πεδίο και προπαντός την έμπνευση που κατάφερε να δώσει σε πολύ κόσμο για ν’ αγωνιστεί.
Σαφώς το πιο σημαντικό της επίτευγμα είναι ότι ανέτρεψε ψηφισμένο νόμο και μάλιστα με κινηματικούς όρους, αφού με συνεχή κι αποφασιστικό αγώνα ανάγκασε την κυβέρνηση να πάρει πίσω, έστω και κατά το ήμισυ, τη μνημονιακή ρύθμιση για τη συγχώνευση του Νοσοκομείου Ικαρίας με αυτό της Σάμου. Έτσι το νοσοκομείο επανήλθε πλέον σ’ ένα καθεστώς ημιαυτονομίας ως

ξεχωριστό ΝΠΔΔ με δικό του οργανόγραμμα και ΑΦΜ. Ήταν χαρακτηριστική η αποστροφή του ανεκδιήγητου Υπουργού Υγείας για να "καλοπιάσει" την αντιπροσωπεία της περιοχής στην συνάντηση της 29/11/13 ότι σε αυτήν την περίπτωση αναγκάστηκε να πάει ενάντια στις αρχές του, δηλαδή την πλήρη υποταγή του στο Μνημόνιο.
Σε μια εποχή που ακόμα και σε κάποιες πολύ "ταξικές" προσεγγίσεις έχει κυριαρχήσει η άποψη ότι "αυτοί δεν κάνουν πίσω με τίποτα" ή "ό,τι είναι να κάνουν θα το κάνουν" (και άρα δεν έχει και πολύ νόημα να παλεύει κανείς) αυτή η "μισή" νίκη έχει μεγάλη σημασία. Ακόμα κι αν δεν είναι η πλήρης αυτονομία για την οποία πάλεψε και θα παλεύει η ΕΑΥ, ακόμα κι αν δεν κατοχυρώνεται εσαεί, ακόμα κι αν δεν εξασφαλίζει από μόνη της την παροχή της περίθαλψης που έχει ανάγκη ο κόσμος, ακόμα κι αν είναι ένας τακτικός ελιγμός της Κυβέρνησης, η ουσία είναι ότι ο «Γολιάθ» που βρίσκεται απέναντί μας και σαρώνει τα πάντα έκανε ένα βήμα πίσω.
Αυτή η μικρή νίκη, όπως και κάποιες αντίστοιχες αλλού, είναι μια χαραμάδα φωτός στο σκοτάδι της βάρβαρης αντιλαϊκής επίθεσης και αποδεικνύει ότι ακόμα και σ’ αυτή την εποχή οι αγώνες μπορούν να νικάνε και να φέρνουν, μικρά έστω, αποτελέσματα που να δίνουν τουλάχιστον κάποιες "ανάσες" στο λαό και να τον βοηθούν να αποκτήσει εμπιστοσύνη στις δυνάμεις του. Και προκύπτει αβίαστα το ερώτημα: αν μια χούφτα κόσμου απ’ τις άκρες της χώρας, παρ’ όλες τις ανεπάρκειες και τα προβλήματά του, αλλά με απλούς, ξεκάθαρους στόχους, επιμονή κι αποφασιστικότητα, μπορεί να πετύχει κάποια πράγματα, τότε τι μπορεί να παραγάγει η κίνηση πλατιών λαϊκών μαζών π.χ. στις μεγάλες πόλεις;
Εδώ, οι τεράστιες ευθύνες ιδίως των "μεγάλων" και "προωθημένων" συνδικαλιστικών και πολιτικών δυνάμεων της Αριστεράς προβάλλουν γυμνές. Όχι μόνο στο να αποτρέψουν την απόλυτη επιβολή των συμφερόντων του κεφαλαίου και τις συνθήκες εξαθλίωσης που δημιουργούν, αλλά και να εμποδίσουν τα φασιστικά "μπάσταρδα" του συστήματος να "θερίζουν" και να "μαντρώνουν" μεγάλα κομμάτια της εργατικής τάξης και του λαού που κάτω απ’ αυτές τις συνθήκες δεν βρίσκουν αγωνιστική διέξοδο στις ανάγκες τους και τη διάθεσή τους να κάνουν κάτι.

Διότι η ΕΑΥ, είτε αυτόνομα είτε σε σύμπραξη με τον ΣΕΝΙ, έχει δημιουργήσει ή έχει συμβάλει σε μια σειρά κινητοποιήσεων και δράσεων, όχι μόνο τοπικής αλλά πανελλαδικής εμβέλειας. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι οι τέσσερις πανελλαδικές απεργιακές κινητοποιήσεις στο χώρο της Υγείας που ξεκίνησαν με πρωτοβουλία απ’ το νησί (30/11 του 2013 και 7/6, 23/8 και 29/11 του 2014). Μάλιστα, η τελευταία μάλλον ήταν η μεγαλύτερη κινητοποίηση της χρονιάς στο χώρο της Υγείας και στην οποία η "συνεισφορά" της ΕΑΥ ήταν τουλάχιστον 600 άτομα.
Στην επετειακή συνεδρίαση στις 22/01 αποφασίστηκαν μια σειρά δράσεων για το επόμενο διάστημα σε σχέση με τα παραρτήματα του ΙΚΑ, το νομοσχέδιο για την ΠΦΥ και την κατάργηση του ΕΟΠΥΥ, την επέτειο της πτώσης του ελικοπτέρου του ΕΚΑΒ το 2003, το Γηροκομείο, την τραγική κατάσταση στην ακτοπλοΐα, ζητήματα στελέχωσης κι εξοπλισμού (δημιουργία μονάδας νεφρού, εγκατάσταση αξονικού τομογράφου κ.λπ.) των μονάδων της περιοχής κ.ά.
Πρώτο ζήτημα είναι το σχέδιο της Διοίκησης του ΙΚΑ να κλείσει τα δύο παραρτήματα του νησιού, αφήνοντας στη θέση τους... Γραφεία Εξυπηρέτησης, εφόσον όμως αναλάβει ο Δήμος τη στέγαση και τα λειτουργικά τους έξοδα! Απαιτώντας να μην υποβαθμιστούν οι παρεχόμενες υπηρεσίες και να μην απομακρυνθεί κανένας εργαζόμενος, η ΕΑΥ αποφάσισε σειρά κινητοποιήσεων και καταλήψεις για να εμποδιστεί η απομάκρυνση του εξοπλισμού και του αρχείου. Σ’ αυτές τις κινητοποιήσεις, που ξεκίνησαν στις 31/1 και θα συνεχιστούν και στον Άγιο Κήρυκο και στον Εύδηλο, για πρώτη φορά μετά από πολύ καιρό η ΕΑΥ «συναντήθηκε» με τις δυνάμεις του ΠΑΜΕ, έστω λόγω αναγκαστικής συνεύρεσης στον ίδιο χώρο έστω και χωρίς συμφωνία ή προηγούμενη συνεννόηση.
Δεν έγινε όμως το ίδιο σε σχέση με την κινητοποίηση που είχε καλέσει η ΕΑΥ για την 11η επέτειο της πτώσης του ελικοπτέρου του ΕΚΑΒ στις 7/2 συνδυάζοντάς την και με το νομοσχέδιο για την Πρωτοβάθμια Φροντίδα Υγείας και τον ΕΟΠΥΥ και με το ζήτημα του ΙΚΑ και της ακτοπλοΐας. Βρίσκοντας διέξοδο την πανυγειονομική απεργία και χρησιμοποιώντας το Εργατικό Κέντρο του νομού και το Νομαρχιακό τμήμα της ΑΔΕΔΥ τα οποία ελέγχει, το ΠΑΜΕ κάλεσε απεργία μόνο για την Ικαρία(!) μια μέρα πριν, στις 6/2, με πολύ μικρή όμως τελικά συμμετοχή. Παράλληλα, σε τοπικά μέσα δημοσιεύτηκε ένα λιβελογράφημα τοπικού στελέχους του ΚΚΕ που πετάει λάσπη στην ΕΑΥ και τα μέλη της.

Σε σχέση με το Γηροκομείο (το οποίο, αν και τυπικά είναι κλειστό εδώ και 2 χρόνια με απόφαση της Μητρόπολης, στην πράξη παραμένει ανοιχτό υπό κατάληψη με τη βοήθεια εθελοντών απολυμένων, άλλων κατοίκων και της Επιτροπής), εκτιμώντας ότι η κατάσταση έχει «βαλτώσει», αποφασίστηκε να αναληφθεί πιο συντονισμένη δράση προς όλες τις κατευθύνσεις και ιδιαίτερα προς το Δήμο Ικαρίας στον οποίο θα σταλεί τελεσίγραφο για να εφαρμόσει προηγούμενες αποφάσεις του και να αναλάβει την λειτουργία του μοναδικού προνοιακού ιδρύματος του νησιού.
Επεκτείνοντας τους τομείς παρέμβασής της, το τελευταίο διάστημα η ΕΑΥ έχει αναλάβει δράση και σε σχέση με το ζήτημα των ακτοπλοϊκών συγκοινωνιών που έχουν γίνει άθλιες. Ουσιαστικά οι γραμμές της περιοχής έχουν δοθεί στην ΝΕΛ για να βγάλει απ’ αυτές όσα της χρειάζονται για να γλιτώσει την πτώχευση. Δρομολόγια της υπομονής και περικομμένα, με καθυστερήσεις, καράβια με ζητήματα ασφάλειας που χαλάνε συνεχώς, που γέρνουν, με κοριούς, απλήρωτα πληρώματα κ.λπ. είναι αυτά που παρέχουν οι εφοπλιστές και η «φροντίδα» των κυβερνώντων. Για το επόμενο διάστημα προγραμματίζονται δυναμικές κινητοποιήσεις μετά και τις παρεμβάσεις στις 29/11 στο υπουργείο Ναυτιλίας και το πλοίο ΘΕΟΦΙΛΟΣ και στις 21/12 στο λιμάνι του Αγίου Κηρύκου.