Η εισήγηση στην εκδήλωση του ΚΚΕ(μ-λ) για την αποχή στις ευρωεκλογές

Στην ΑΣΟΕΕ πραγματοποιήθηκε η εκδήλωση του ΚΚΕ(μ-λ) για την αποχή στις ευρωεκλογές. Μετά την εισήγηση ακολούθησε συζήτηση που κράτησε το ενδιαφέρον των παρευρισκόμενων μέχρι το τέλος. Συζητήθηκαν τα πάντα. Από το γιατί το ΚΚΕ(μ-λ) εξακολουθεί να επιμένει ότι η μόνη πραγματική αντιΕΕ και αντιιμπεριαλιστική «ψήφος» στις ευρωεκλογές είναι η αποχή, μέχρι τις θέσεις του για τις αυτοδιοικητικές εκλογές. Συζήτηση έγινε και για το αποτέλεσμα των εκλογών της πρώτης Κυριακής.
Ακολουθεί η εισήγηση:

Σύντροφοι και συναγωνιστές
Eχουν περάσει λίγες μέρες από τον πρώτο γύρο των δημοτικών και περιφερειακών εκλογών και σε τρεις μέρες ο λαός μας οδηγείται πάλι στις κάλπες για τον δεύτερο γύρο και τις ευρωεκλογές.
Αν και το θέμα της συζήτησης μας είναι η πρόταση του KKΕ(μ-λ) για αποχή από τις κάλπες της ΕΕ για να μην νομιμοποιήσουμε το καθεστώς της εξάρτησης και της καταλήστευσης της χώρας από τα αρπακτικά της ΕΕ δεν θα αποφύγουμε να κάνουμε μια ψύχραιμη πολιτική αποτίμηση των αποτελεσμάτων του πρώτου γύρου των λεγόμενων αυτοδιοικητικών εκλογών που καλό είναι να εμπλουτιστεί και από τη συζήτηση που θέλουμε να ακολουθήσει.
Αξίζει εδώ να σημειώσω πως ο Καλλικράτης καθόριζε πως οι ευρωεκλογές γίνονται την πρώτη Κυριακή των αυτοδιοικητικών εκλογών και όμως το υπουργείο Εσωτερικών με τη συμφωνία προφανώς των κυρίαρχων της ΕΕ μετέθεσε με νομοθετική ρύθμιση τη διενέργεια των ευρωεκλογών να γίνουν 25 Μάη ταυτόχρονα με το δεύτερο γύρο των αυτοδιοικητικών εκλογών.
Η κυβέρνηση γνώριζε πως οι ψεύτικες θριαμβολογίες για έξοδο από Μνημόνιο και την επιτήρηση, τα κούφια λόγια για την ανάπτυξη που χτυπά την πόρτα της χώρας, τα ψίχουλα που πετά στα μούτρα των φτωχότερων στρωμάτων από το περιβόητο πλεόνασμα αλλά και το λιβάνισμα και η φιλοκυβερνητική προπαγάνδα των μέσων μαζικής ενημέρωσης για τον ενθουσιασμό των δανειστών για τις επιδόσεις της κυβέρνησης, όλα αυτά δεν θα ήταν αρκετά για να αποτραπεί ένα κακό εκλογικό αποτέλεσμα στην κάλπη των ευρωεκλογών με άμεσο ενδεχόμενο να ακολουθούσαν απρόβλεπτες πολιτικές συνέπειες στον Β γύρο κάνοντας ακόμα πιο ρευστό για το σύστημα το πολιτικό περιβάλλον της περιόδου.
Με την μετάθεση των ευρωεκλογών οι κυβερνητικοί εταίροι ΝΔ-ΠΑΣΟΚ επιδίωξαν να αξιοποιήσουν πολιτικά τον ιδιότυπο χαρακτήρα των δημοτικών και περιφερειακών εκλογών και να θολώσουν τα νερά την πρώτη Κυριακή που μας πέρασε.  Στοιχημένοι ή πιο σωστά κρυμμένοι πίσω από δήθεν ανεξάρτητους υποψηφίους και καλώντας τον κόσμο να μην ενδώσει στα κελεύσματα για πολιτικοποίηση των αυτοδιοικητικών εκλογών αλλά να ψηφίσει με γνώμονα τα τοπικά τον περιφερειάρχη, τον δήμαρχο και τον δημοτικό σύμβουλο.
Τα αποτελέσματα του πρώτου γύρου μάλλον δικαιώνουν τους χειρισμούς του εύθραυστου κυβερνητικού συνασπισμού ΝΔ και ΠΑΣΟΚ και δείχνουν να μην τροποποιούν τα πολιτικά δεδομένα αλλά ας περιμένουμε μέχρι το βράδυ της ερχόμενης Κυριακής για να έχουμε την πλήρη εικόνα.
Σύντροφοι και συναγωνιστές
Δεν είναι καθόλου ευχάριστο να διαπιστώνεις πως συνολικά το αποτέλεσμα του πρώτου γύρου των αυτοδιοικητικών εκλογών είναι έκφραση του έντονα αρνητικού συσχετισμού σε βάρος των εργαζομένων και των φτωχών λαϊκών στρωμάτων σε μια παρατεταμένη περίοδο κινηματικής νηνεμίας με αρκετές επιμέρους κινηματικές εξαιρέσεις που όμως δεν ακυρώνουν τον κανόνα.
Είναι “πύρρειος” αλλά είναι νίκη για το σύστημα όταν κινδυνεύει μόνο από την ψήφο  και όχι από την κίνηση των καταπιεσμένων γι αυτό και βρίσκει τρόπους να θολώνει τα νερά και να ανακτά την πρωτοβουλία των κινήσεων.
Έτσι, βλέπουμε εκτός από την περιφέρεια Αττικής στις υπόλοιπες δώδεκα περιφέρειες να είναι στην πρώτη θέση υποψήφιοι που στην ουσία στηρίζονται από τη ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ.
Η πρωτιά του ΣΥΡΙΖΑ στην περιφέρεια Αττικής είναι η εξαίρεση και  η αναμέτρηση μεταξύ ΝΔ και ΣΥΡΙΖΑ διεξάγεται στον δεύτερο γύρο μόλις σε τρείς περιφέρειες και είναι πολύ δύσκολο να γίνουν προβλέψεις για το ποιός τελικά θα επικρατήσει.
Παρατηρούμε πως  παρά την σαφή αποδυνάμωση της ΝΔ και την εξαιρετικά άσχημη κατάσταση ακόμα και για το μέλλον του, του ΠΑΣΟΚ τα αποτελέσματα στο χώρο της τοπικής Αυτοδιοίκησης μας δείχνουν πως για το αστικό πολιτικό σύστημα υπάρχει δεξαμενή στελεχών με πολυεπίπεδη σχέση με το κράτος, τους μηχανισμούς του που διατηρεί ακόμα πελατειακές σχέσεις με κομμάτια του λαού.
Πελατειακές σχέσεις που όσο και να έχουν κλονιστεί -αφού η υποσχεσιολογία στην εποχή της παρατεταμένης κρίσης δύσκολα γίνεται πράξη- επιδρούν στους ψηφοφόρους της τοπικής κοινωνίας, θέτουν διλήμματα και ασκούν πιέσεις.
Εκμεταλλεύονται την αποδοχή από την Αριστερά των αστικών κανόνων συμμετοχής  στη τοπική αυτοδιοίκηση και  με σχετική ευκολία στελέχη των αστικών κομμάτων βαφτίζονται ανεξάρτητοι και ακομμάτιστοι υποψήφιοι υφαρπάζοντας στη συνέχεια τη λαϊκή ψήφο.
Ολος αυτός ο μηχανισμός λειτουργεί παράλληλα και σε συνεργασία με το αστικό κράτος και τις επιλογές του, υλοποιεί τις πολιτικές επιλογές του  συστήματος  και μπορεί να αξιοποιηθεί για να παίξει ρόλο αν και όποτε χρειαστεί για τη δημιουργία, την ενίσχυση, την στήριξη νέων πολιτικών οργανισμών στην υπηρεσία του εξαρτημένου ελληνικού καπιταλισμού.
Την ίδια άσχημη γεύση, της μετατόπισης του πολιτικού κλίματος σε πιο δεξιά και αντιδραστική κατεύθυνση, μας αφήνει και το αποτέλεσμα της νεοναζιστικής οργάνωσης Χρυσής Αυγής. Στο Δήμο της Αθήνας αλλά και πανελλαδικά έπιασε υψηλό ποσοστό που δημιουργεί τις προϋποθέσεις και σε συνδυασμό και με τις απαραίτητες προσαρμογές στελέχη αυτού του μορφώματος να αποτελέσουν τους νέους Βορίδηδες και Γεωργιάδηδες του αστικού πολιτικού σκηνικού.
Το πιο όμως ανησυχητικό είναι τα ποσοστά των φασιστών στις πιο φτωχές γειτονιές της Αττικής. Η ΧΑ στο 4ο διαμέρισμα του Δήμου της Αθήνας (Ακαδημία Πλάτωνος, Κολωνός και Σεπόλια) είναι στην πρώτη θέση με ποσοστό σχεδόν 20% και στο 6ο διαμέρισμα (Κυψέλη και Πατήσια) είναι δεύτερη με σχεδόν 19% . Ο υπόδικος Παναγιώταρος στην περιφέρεια Αττικής είναι στην τέταρτη θέση.
Δεν δεχόμαστε τον αιφνιδιασμό, την αμηχανία δεξιών και αριστερών που καμώνονται πως δεν καταλαβαίνουν πως έγινε πάλι αυτό το κακό μετά και τις αποκαλύψεις της δράσης της ΧΑ. Και καλά οι αστοί που μας δουλεύουν κανονικά μια και δεν έχουν κανένα πρόβλημα να φλερτάρουν με την ιδέα αξιοποίησης των φασιστών όταν σφίξουν κι άλλο τα πολιτικά πράγματα και δεν μαζεύεται ο λαός.
Η Αριστερά όμως δεν δικαιούται να το παίζει τρελίτσα ειδικά όταν είναι κομμάτι του προβλήματος και αποφεύγει συστηματικά να γίνει μέρος της λύσης του. Σε αυτή την παρατεταμένη περίοδο που τα φτωχότερα στρώματα βρίσκονται στο όριο της επιβίωσης   η Αριστερά πρέπει να είναι το αποκούμπι για το φτωχό λαό. Οταν όμως η Αριστερά σφυρίζει μόνο εκλογικά και αδιάφορα, όταν δεν βάζει πλάτη για να οικοδομηθεί το Μέτωπο Αντίστασης και Διεκδίκησης για την Ανατροπή της βάρβαρης πολιτικής τότε: η ανεργία, οι αναδουλειές, η καταπίεση και η απόγνωση αναπόφευκτα συναντώνται με τους δήθεν αντισυστημικούς τσαμπουκάδες του εσμού των φασιστών που στο πολιτικό περιβάλλον της περιόδου φαντάζουν πιο αποτελεσματικοί από τα εκλογικά κυριλίκια της Αριστεράς.
Σε αυτές τις τοπικές εκλογές επίσης ιδιαίτερα ανησυχητικό ήταν ο Μόραλης -το παραπαίδι του εφοπλιστή και προέδρου του Ολυμπιακού- και ο Μπέος – προφυλακισμένος για στημένα παιχνίδια- μοιράζοντας σακούλες με τρόφιμα και πληρώνοντας λογαριασμούς στα τσιπουράδικα να διεκδικούν να είναι από την ερχόμενη Κυριακή δήμαρχοι του Πειραιά και του Βολου αντίστοιχα.  Οταν ο λαός χάνει την πίστη στις δικές του δυνάμεις, στην αντίσταση και στο μαζικό αγώνα, αναζητεί «σωτήρες» ακόμα και μέσα στα «μαύρα σκοτάδια» που του παρουσιάζονται ως «έντιμες λύσεις».
Αξίζει εδώ να σημειωθεί το ότι ο δήμαρχος Πειραιά είναι και μέλος του διοικητικού Συμβουλίου του ΟΛΠ γεγονός αρκετά διαφωτιστικό για τη σπουδή των Μαρινάκη και Κόκκαλη να διεκδικήσουν το Δήμο Πειραιά παίρνοντας έτσι καλύτερη θέση στην αρένα διεκδίκησης ρόλου για όσα εξελίσσονται και μέλλεται να εξελιχθούν στο μεγαλύτερο λιμάνι της χώρας.
Όσον αφορά τον ΣΥΡΙΖΑ παρά το θετικό αποτέλεσμα σε περιφέρεια Αττικής και Δήμο Αθήνας (που όμως είναι εμφανώς πιο κάτω από τα αντίστοιχα των τελευταίων βουλευτικών εκλογών του 2012) η συνολική εικόνα δεν επιτρέπει πανηγυρισμούς και εκείνον τον αέρα νίκης που τον καθιστά φαβορί για την άμεση ανάληψη της κυβερνητικής εξουσίας. Δεν αδικούμε τον ΣΥΡΙΖΑ αν πούμε ότι βρίσκεται στη φάση όπου έχουν αρχίσει να εξαντλούνται τα αποθέματα των καυσίμων της συμμετοχής του στα κινήματα που μεταφράστηκαν στην εκλογική του εκτόξευση ειδικά στις δεύτερες εκλογές του Ιούνη του 2012. Ο λαϊκός, ο φτωχός κόσμος εξαντλημένος από τη λαίλαπα των μνημονίων δείχνει να μην εμπιστεύεται με τον ίδιο τρόπο τον ΣΥΡΙΖΑ σαν ένα υπό δοκιμή εργαλείο που θα βάλει αναχώματα στην επέλαση της αντιλαϊκής καταιγίδας.  Αυτό το φαύλο κύκλο είναι ο ίδιος ο ΣΥΡΙΖΑ που δημιούργησε.
Οποιος αναχωρεί από το κίνημα και αφήνει τον λαό μόνο του εξουθενωμένο, φοβισμένο, απομονωμένο και ανοργάνωτο ενώ την ίδια στιγμή σερβίρει αφειδώς τα ιδεολογήματα της ανάθεσης και της διεξαγωγής της ταξικής πάλης μέσω αντιπροσώπων θερίζει ότι σπέρνει. Διαπαιδαγωγεί ένα λαό να γίνεται εύκολα χειραγωγήσιμος και έτσι αναλώσιμος, ένας απλός ψηφοφόρος στο γήπεδο της κατ’ επίφαση αστικής Δημοκρατίας όπου σαν αυθεντικότεροι εκπρόσωποι  της, οι αντίπαλοι ξέρουν καλύτερα πως να χειριστούν τον λαό.
Όσον αφορά το ΚΚΕ είχε μια σχετική άνοδο αν τα αποτελέσματα του συγκριθούν με τα πολύ χαμηλά εκλογικά αποτελέσματα που είχε στις βουλευτικές εκλογές του Ιούνη 2012.  Άνοδο είχε και η ΑΝΤΑΡΣΥΑ και σε Δήμους και σε περιφέρειες.
Δεν δίνουμε κανένα συγχωροχάρτι στον εκλογικό κρετινισμό. Στο ίδιο έργο θεατές είδαμε να μας παραδίδουν ξανά μαθήματα αυτές οι δυνάμεις -και κυρίως το ΚΚΕ-  για την τεράστια αξία της ψήφου.
Παρ’όλα αυτά στο θολό τοπίο του πρώτου γύρου των αυτοδιοικητικών εκλογών πρέπει να καταγραφεί στα θετικά ότι ένας αρκετά μεγάλος αριθμός ανθρώπων που στήριξε τα ψηφοδέλτια ΚΚΕ και ΑΝΤΑΡΣΥΑ πέρασε μέσα από τις συμπληγάδες και γύρισε την πλάτη στα φαιδρά συνθήματα του τύπου «σήμερα ψηφίζεις- αύριο πέφτουν και χαίρεσαι». Δεν μπορούμε να ξέρουμε πως θα συμπεριφερθεί αυτό το δυναμικό την ερχόμενη Κυριακή. Μόνο υποθέσεις μπορούμε να κάνουμε με βάση τα ιστορικά δεδομένα των βουλευτικών εκλογών του Ιούνη του 2012.   Είμαστε όμως σίγουροι πως αν σε αυτό το δυναμικό τεθεί άλλη πρόταση, να συμβάλλει σε άλλη κατεύθυνση μακριά από μικροκομματικά τερτίπια και εκλογικούς διαγκωνισμούς είναι μια πολύ καλή εφεδρεία για να τεθεί με μαζικούς όρους το ζήτημα της κοινής δράσης για το ξανά-δυνάμωμα των αντιστάσεων. Και αυτό δεν το περιμένουμε από τις ηγεσίες των προαναφερθέντων δυνάμεων. Σε αυτό μας πέφτει λόγος και πρέπει να πασχίσουμε πιο σοβαρά και σαν ΚΚΕ(μ-λ) αλλα και  με την πύκνωση των γραμμών και των πρωτοβουλιών της Λαϊκής Αντίστασης-Αριστερής Αντιιμπεριαλιστικής Συνεργασίας
Σύντροφοι και συναγωνιστές
Εμείς στην κάλπη για τον Καλλικράτη επιλέξαμε να προτείνουμε στον λαό τη θέση για Άκυρο-Λευκό. Και το είπαμε δυνατά κυκλοφορώντας δημόσια αντίστοιχο υλικό. Να ξαναθυμίσουμε αυτό που καταθέσαμε και στις  εκδηλώσεις της οργάνωσής μας σε όλη τη χώρα πριν τον α γύρο των δημοτικών και περιφερειακών εκλογών. Δεν θεωρούμε στις παρούσες συνθήκες και συσχετισμούς ότι οι δήμοι και οι περιφέρειες  μπορούν να μετατραπούν σε κάστρα λαϊκής αντίστασης ή κύτταρα  της κοινωνικής οικονομίας και της συμμετοχικής δημοκρατίας. Δεν θα αποκρύψουμε ότι ο Καποδίστριας και μετά ο Καλλικράτης έχουν μετατρέψει σε πολύ σημαντικό  σχεδόν βαθμό  την ΤΑ σε όργανό εφαρμογής των κυβερνητικών και ευρωπαϊκών πολιτικών, των εντολών της ΕΕ και των κεφαλαιοκρατών.
Δυστυχώς η Αριστερά διαδίδει και αυτή με την σέσουλα εκλογικές αυταπάτες περί «αυτοδιοίκησης», «συμμετοχής», «Δήμους-κύτταρα της δημοκρατίας» κ.α. Απόψεις βαθιά συστημικές, που συγκαλύπτουν το ρόλο της τοπικής αυτοδιοίκησης, που αποπροσανατολίζουν και ενσωματώνουν.
Οι δήμοι και οι κοινότητες, παρότι ένας θεσμός με λαϊκές ρίζες, ενσωματώθηκαν από το σύστημα, μετατράπηκαν σε εξαρτήματα της κεντρικής εξουσίας και σήμερα αποτελούν προέκταση – μακρύ χέρι του κράτους.  Αποψιλωμένοι από πόρους, εξουσίες και αρμοδιότητες χρησιμεύουν μόνο ως ιμάντες μεταβίβασης των κεντρικών κυβερνητικών επιλογών και ως φοροεισπρακτικοί μηχανισμοί.
«Δήμοι-επιχειρήσεις» που στο όνομα της «ανταποδοτικότητας» χαρατσώνουν τους δημότες με απανωτά τέλη, δίδακτρα, τροφεία κλπ ενώ αποτέλεσαν και αποτελούν «πολιορκητικό κριό» για τις ιδιωτικοποιήσεις και τη λεηλασία του δημόσιου χώρου από το κεφάλαιο. Κατάντησαν «θερμοκήπια» μαύρης εργασίας και «εργαστήρια» εφαρμογής κάθε νέας αντεργατικής ρύθμισης και ελαστικής εργασιακής σχέσης (εποχιακή απασχόληση, 5μηνα, μπλοκάκια, συμβασιούχοι πολλών ταχυτήτων κλπ).
Η «αποκέντρωση» που διαφημίζουν αφορά κάποιες δευτερεύουσες αρμοδιότητες (για νεκροταφεία, σκουπίδια κλπ) και χρησιμεύει μόνο και μόνο για να αποσυμφορηθεί  η κεντρική εξουσία από τα επουσιώδη και να ενισχυθεί ο συγκεντρωτισμός του κράτους και της κυβέρνησης.
Μετατρέψανε τους δήμους  σε «αμορτισέρ» της κοινωνικής δυσαρέσκειας και κυματοθραύστες της λαϊκής αγανάκτησης. Ο λαός μας δεν έχει  ανάγκη από τέτοιους ενσωματωμένους στο σύστημα μηχανισμούς. Εχουμε ανάγκη από μορφές οργάνωσης, που βγαίνουν μέσα από τη δική μας κίνηση και δράση, που εκφράζουν και προωθούν τα δικά μας συμφέροντα.  Εχουμε ανάγκη από εστίες αγώνα, εστίες αντίστασης παντού όπου ζούμε, όπου δουλεύουμε, όπου σπουδάζουμε. Με γραμμή ρήξης και ανατροπής και όχι ενσωμάτωσης και αποπροσανατολισμού.
Υπήρχε το ερώτημα σε συντρόφους και φίλους αν αυτή μας η κατεύθυνση μπορούσε να υπηρετηθεί και με συμμετοχή σε υπάρχοντα σχήματα ή αν μπορούσαμε να συγκροτήσουμε  αλλά και να συμμετέχουμε στις τοπικές εκλογές.
Σύντροφοι και φίλοι μόνο με την  πολιτική κατεύθυνση του ΑΚΥΡΟ-ΛΕΥΚΟ στις κάλπες του «Καλλικράτη», δηλώναμε  όχι μόνο τη συνολική αντίθεση στους κάθε είδους υποψήφιους του συστήματος της εξαθλίωσης και της εξάρτησης αλλά και δηλώναμε ταυτόχρονα και τη διαφοροποίησή μας από τα διάφορα «σχέδια» διαχείρισης που πλασάρονται σαν δήθεν αριστερές προοπτικές.
Να γίνει επίσης κατανοητό ότι η θέση μας για μη συμμετοχή στις περιφερειακές εκλογές δεν σημαίνει ότι έχουμε καταλήξει στην άποψη ότι δεν θα υπάρξουν ποτέ δυνατότητες παρέμβασης στους δήμους υπό την προϋπόθεση βέβαια να υπάρχει κάποιο τοπικό κίνημα που να διεκδικεί.
Αυτός είναι και ο λόγος που καλούσαμε σε λευκό ή άκυρο και όχι σε αποχή από τους δήμους. Επί της ουσίας δεν κατεβήκαμε ή δε στηρίξαμε κάποιο ψηφοδέλτιο για πολιτικούς και κινηματικούς λόγους. Δε θεωρήσαμε ότι υπάρχουν οι προϋποθέσεις σε αυτές τις εκλογές για κάτι τέτοιο. Εκτιμήσαμε ότι δεν μπορούμε να στηρίξουμε τελικά πουθενά κανένα σχήμα. Αν και υπήρξαν και δεύτερες σκέψεις. Επίσης θεωρήσαμε ότι δεν υπάρχουν σε κάποιο δήμο οι υποκειμενικές δυνατότητες (αριθμός υποψηφίων, οικονομικό κλπ) γύρω από ένα δυναμικό αγωνιστών για να στηριχθεί ένα τοπικό σχήμα που θα θέσει με τη συμμετοχή του την αγωνιστική-κινηματική κατεύθυνση. Σχήμα που το δυναμικό του θα είναι αναγνωρίσιμο στην τοπική κοινωνία και δεν θα προέρχεται από μεταδημοτεύσεις κατόπιν κομματικής εντολής για να συμπληρωθεί ο τεράστιος αριθμός υποψηφίων που απαιτείται.
Για τις ευρωεκλογές και τη στάση μας για ΑΠΟΧΗ από την φιέστα!
Οι λαοί  όλο και πιο πολύ  εχθρεύονται την ΕΕ και τη θεωρούν ξένο σώμα και ξένη δύναμη στις κοινωνίες και στην καθημερινότητα των προβλημάτων και των αναγκών τους. Ο λεγόμενος ευρώ-σκεπτικισμός δεν είναι τίποτε άλλο από την όλο και πιο διευρυνόμενη αντίθεσή των ευρωπαϊκών κοινωνιών σε αυτό το αντιδραστικό κατασκεύασμα που όσο περνά ο καιρός και ιδιαίτερα τα τελευταία χρόνια της κρίσης αποκαλύπτει τα αληθινά χαρακτηριστικά του.
Στις ευρωεκλογές του 2009 η μέση αποχή  έφτασε στο ύψος ρεκόρ του 57% και σε κράτη-μέλη ξεπέρασε το 70%. Το γνωστό πλέον ευρωβαρόμετρο,  το επίσημο δηλαδή γκάλοπ της ΕΕ, μέτρησε πριν λίγο καιρό πως το 53% των Ευρωπαίων δεν έχει εμπιστοσύνη στο Ευρωκοινοβούλιο και 59% δεν έχουν εμπιστοσύνη στην ΕΕ. Στην Ελλάδα το ποσοστό ανεμπιστοσύνης για την ΕΕ είναι 81, για την Ισπανία 67 και την Κύπρο 74.
Δεν είναι τυχαίο πως στην καμπάνια του για τις εκλογές το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο επιχειρεί να αναβαθμίσει  την προεκλογική προπαγανδιστική εκστρατεία  του για να παρακινήσει τους ψηφοφόρους να πάνε  στις κάλπες. Χρησιμοποιούν το σύνθημα: ΔΙΑΛΕΞΕ ΠΟΙΟΣ ΚΑΝΕΙ ΚΟΥΜΑΝΤΟ.  Τι μας λένε; Πως αν πάμε να ψηφίσουμε  και στείλουμε τους αντιπρόσωπους που θέλουμε στο Ευρωκοινοβούλιο στο Στρασβούργο, θα πετύχουμε να τους τα πούμε ένα χεράκι μέχρι και να καθορίσουμε τις τύχες της ΕΕ.
Είναι τόσο μεγάλο αυτό το ψέμα, που δίκαια αφήνει παγερά αδιάφορη  την μεγάλη πλειοψηφία των Ευρωπαίων εργαζόμενων και της νεολαίας,  που για μια άλλη φορά, θα οδηγήσει την αποχή από την φάρσα των Ευρωεκλογών σε ιστορικά ύψη , τέτοια που βάζουν πλέον ευθέως θέμα ακόμη και τυπικής νομιμότητας σε αυτό το πανευρωπαϊκό τσίρκο που στήνεται κάθε πέντε χρόνια.
Συναγωνιστές και φίλοι
Είναι πολύ πίσω ο καιρός που γράφαμε τι είναι και τι ρόλο βαράει το Ευρωκοινοβούλιο και όλοι σχεδόν στην Αριστερά μας αντιμετώπιζαν σαν εξωγήινους, αριστεριστές που δεν καταλαβαίνουμε την μέση συνείδηση, τις ευκαιρίες που δίνονται για παρέμβαση κλπ. Από τότε υπήρχαν στην Αριστερά  αυτοί που μάταια ονειρεύονταν (και συνεχίζουν) να τροποποιήσουν τους συσχετισμούς, να αυξήσουν την επιρροή των λαϊκών συμφερόντων στην καρδιά της ΕΕ και να φτιάξουν τη δίκαιη, κοινωνική, αριστερή η δεν ξέρω τι άλλο Ευρώπη, μέχρι και να αναλάβουν την προεδρία της Ευρωπαϊκής κυβέρνησης  ονειρεύονταν και όλα αυτά μέσα από τη συμμετοχή τους στο Ευρωκοινοβούλιο.
Σήμερα κάποιοι από αυτούς έχουν αλλάξει άποψη και αναφέρονται στον καταστροφικό ρόλο της ΕΕ για την χώρα, θέλουν την διάλυση της ευρωζώνης και της ίδιας της ΕΕ. την έξοδο από αυτήν. Επιθυμούν και την εκλογή ευρωβουλευτή που με τη μαχητική παρουσία του στο ευρωκοινοβούλιο θα βάλει στη θέση τους τους κακούς ιμπεριαλιστές και θα αποτρέψει τα χειρότερα για τη χώρα.
Οτι και να λέγεται, όσες αυταπάτες και να πλασάρονται, όσες καιροσκοπικές αναπροσαρμογές πολιτικών θέσεων και να γίνουν δεν μπορούν να ακυρώσουν όσα ο λαός μας στα 4 χρόνια αυτής της δοκιμασίας είδε και έζησε στο πετσί του με τις εντολές των ευρωπαϊκών μονοπωλίων και των ισχυρών ιμπεριαλιστικών κρατών.
Το Ευρωκοινοβούλιο αυτά τα χρόνια ήταν μαζί με τα επιτελεία των Βρυξελλών και των ιμπεριαλιστών στην ίδια αντιδραστική γραμμή και όχθη. Το Ευρωκοινοβούλιο ήταν εχθρικό και υπέρ όσων επιβλήθηκαν στη χώρα μας και σε άλλες χώρες από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή και την ΕΚΤ.  Θα μπορούσε να γίνει  αλλιώς; Οχι βέβαια. Γιατί οι πραγματικοί ιδρυτές και αφέντες της ΕΟΚ και της ΕΕ, κύρια οι γαλλογερμανοί ιμπεριαλιστές, έφτιαξαν το Ευρωκοινοβούλιο για αποπροσανατολισμό και χειραγώγηση των λαών και όχι για να αποφασίζει ενάντια στην πολιτική που επιβάλλουν. Ακόμα και αυτή η δήθεν αύξηση των αρμοδιοτήτων και του ρόλου του Ευρωκοινοβουλίου τον τελευταίο καιρό, είναι έτσι νομοθετημένη που υπόκειται  στο βέτο των κυβερνήσεων και ειδικά  αυτών  που καθορίζουν τις εξελίξεις στην Ευρωπαϊκή Ένωση.
ΔΙΑΛΕΞΕ ΠΟΙΟΣ ΚΑΝΕΙ ΚΟΥΜΑΝΤΟ λέει η καμπάνια αλλά ΤΟ ΠΟΙΟΣ ΚΑΝΕΙ ΚΟΥΜΑΝΤΟ φάνηκε για μια ακόμη φορά τώρα που οι Εγγλέζοι, που έχουν πολλούς λόγους να θέλουν να αμφισβητήσουν δημόσια τις «επιτυχίες» που το Βερολίνο εμφανίζει στην ΕΕ, λίγες μέρες πριν τις ευρωεκλογές αποφάσισαν να μας περιγράψουν με κυνικές λεπτομέρειες το ρόλο του Μπαρόζο στην πτώση του Παπανδρέου και τον σχηματισμό της κυβέρνησης  Παπαδήμου. (αλλά και του Μπερλουσκόνι και του Μόντι).                    Καταλαβαίνει ο λαός  ποιος κάνει αληθινό κουμάντο όχι μόνο στο Στρασβούργου και στις Βρυξέλλες  αλλά και στην Αθήνα.
Φίλες και φίλοι
Η ΕΕ δεν μπορεί να αλλάξει ή να μεταρρυθμιστεί γιατί στον ιδρυτικό γενετικό κώδικα της είναι αντιδραστική και ιμπεριαλιστική. Η θα διαλυθεί κάτω  από τα κτυπήματα των λαϊκών αγώνων σε κάθε χώρα αξεχώριστα ή και από κοινού ή θα καταρρεύσει κάτω από το βάρος των εσωτερικών και ιστορικά αγεφύρωτων αντιθέσεων των κρατών που την συναπαρτίζουν.
Η ΕΕ  δεν είναι σπίτι των λαών αλλά πύργος και οχυρό  των πολυεθνικών και των κεφαλαιοκρατών, συνασπισμός- λυκοσυμαχία  των ισχυρών ευρωπαϊκών ιμπεριαλιστικών κρατών, εχθρός των λαών και των εργαζόμενων, ιερή ένωση των αστικών καθεστώτων  ενάντια σε κάθε προοδευτική κοινωνική μεταβολή και αλλαγή.
Ε.Ε. σημαίνει εξουσία του κεφαλαίου και των πιο βαρβάρων αντιλαϊκών πολιτικών ενάντια στον κόσμο της δουλειάς.
ΕΕ σημαίνει καταλήστευση των λαών και των πόρων των χωρών του Τρίτου Κόσμου και της ευρωπαϊκής περιφέρειας, στρατιωτικό-πολιτικές επεμβάσεις σαν τις τελευταίες στην Λιβύη, στο Μάλι και στην Κεντροαφρικανική Δημοκρατία, υποδαύλιση των εμφύλιων διχασμών, της αλλαγής των συνόρων, των πραξικοπημάτων και του φασισμού  και εν τέλει των πολέμων όπως παλιά στην Γιουγκοσλαβία, στο Αφγανιστάν, και τελευταία  στην Ουκρανία.
ΕΕ σημαίνει μαζικές δολοφονίες μεταναστών στα σύνορα της , αντικομουνισμό και ξαναγράψιμο της ιστορίας,  πριμοδότηση του φασισμού που ξανασηκώνει κεφάλι.
Τα προβλήματα του λαού και της χώρας, όχι μόνο δεν θέλει να λύσει η ΕΕ, αλλά αντίθετα είναι αυτή που τα δημιουργεί και τα επιτείνει, από κοινού με τον άλλο πόλο της εξάρτησης, τις ΗΠΑ.
Για όλα αυτά καλούσαμε και ξανακαλούμε το λαό να απέχει από τις Ευρωεκλογές!
Στην Αριστερά αυτοί που σας καλουν να πάτε στην ευρωκάλπη έντεχνα εξομοιώνουν το ευρωκοινοβούλιο με το αστικό κοινοβούλιο για να καθαγιάσουν τη συμμετοχή τους στις ευρωεκλογές.
Μας ρωτούν γιατί ενώ κάνουμε αποχή από τις ευρωκάλπες  αντιθέτως συμμετέχουμε στις βουλευτικές εκλογές. Απαντάμε λοιπόν με τη θέση αρχής που έχουμε πως, σε καμιά εκλογική διαδικασία η συμμετοχή των κομμουνιστών δεν είναι θέση αρχής. Όμως, εξετάζοντας πολιτικά το αστικό κοινοβούλιο και στην ιστορικότητά του θα δούμε πως, παρ’ ότι η πολιτική της φασιστικοποίησης το απαξιώνει, ωστόσο στη συνείδηση του λαού και όσο η επαναστατική διέξοδος καθυστερεί παραμένει σύμβολο δημοκρατίας και έχει σε γενικές γραμμές σε ομαλές συνθήκες έναν αποφασιστικό ρόλο.
Δεν θέλουμε με κανένα τρόπο να αναβαθμίσουμε το αστικό κοινοβούλιο στη συνείδηση του λαού. Ούτε φυσικά σπείραμε ποτέ εκλογικές αυταπάτες για το ρόλο των εθνικών εκλογών. Όμως θεωρούμε ότι με τη στάση της αποχής από τις ευρωεκλογές αρνούμαστε τη νομιμοποίηση της επιχείρησης εξωραϊσμού ενός ιστορικά αντιδραστικού ιμπεριαλιστικού κατασκευάσματος. Επιπλέον, μια τέτοια στάση αντιστοιχεί στο επίπεδο της λαϊκής συνείδησης και την πάει μπροστά!
Δεν βολευόμαστε με την αντίφαση που βιώνουν αυτές τις ώρες συναγωνιστές άλλων οργανώσεων που λένε ΕΞΩ ΑΠΟ ΤΗΝ Ε.Ε. με συμμετοχή στις ευρωεκλογές, μήπως και κερδίσουν πόντους από την εύκολη σχετικά ευρωκάλπη που συχνά βρέχει ψήφους.
Πολλοί στη Αριστερά δηλώνουν αντίπαλοι της ΕΕ και του ευρώ και παλεύουν για την αποχώρηση της Ελλάδας από αυτά. Μερικοί μάλιστα ορκίζονται πως θέλουν να φέρουν στο επίκεντρο της αντιπαράθεσης και του  εργατικού και λαϊκού προβληματισμού τα μεγάλα αυτά ζητήματα (πχ ΑΝΤΑΡΣΥΑ) κόντρα σε όσους προσχηματικά το παίζουν αντί-μνημονιακοί αλλά δεν αμφισβητούν την συμμετοχή στην ΕΕ και την ΟΝΕ φωτογραφίζοντας με αυτά τον ΣΥΡΙΖΑ.
Ας περιγράψουμε ένα υποθετικό σενάριο. Εστω ότι όλοι εμείς οι αντίπαλοι της ΕΕ από κοινού ή και ξεχωριστά αποφασίζουμε να καλέσουμε τον λαό να απέχει από αυτήν την εκλογική φάρσα. Θα συμβάλλαμε πιο αποφασιστικά ώστε να έρθει στο επίκεντρο ή όχι αυτή η αντιπαράθεση με την ΕΕ;  Αυτό το κάλεσμα θα βοηθούσε ή όχι να πάρει πιο πολιτικά χαρακτηριστικά αντίθεσης  στην ΕΕ η αποχή που έτσι η αλλιώς είναι μεγάλη και θα γίνει μεγαλύτερη;  Αυτό το κάλεσμα θα υπονόμευε το κλίμα αποδοχής της ΕΕ που θέλει να επιβάλλει το αστικό καθεστώς σαν μονόδρομο; Ας απαντήσει κάθε καλόπιστος αγωνιστής που θέλει να προβληματίζεται και δεν βλέπει τα πράγματα δεδομένα και θέλει να αλλάξουν.
Δυστυχώς και παλιότερα και τώρα ειδικά που τα γεγονότα μιλάνε από μόνα τους για τον ρόλο της ΕΕ, η  Αριστερά μας είναι έτοιμη να βάλει τιμωρία κάθε εργαζόμενο η νέο που δεν θα  πάει στις κάλπες και σπεύδει να τον κατατάξει στην απολιτική και την απάθεια.
Ας πάρουμε τώρα την περίπτωση που θα μας πει κάποιος πως το πιο ασφαλές κριτήριο για κάποια πολιτική πρακτική είναι η μέση συνείδηση του κόσμου. Σωστά. Θα καταλαβαίναμε χωρίς να την συμμεριζόμαστε την πρεμούρα για συμμετοχή στις ευρωεκλογές αν ο λαός πήγαινε στις κάλπες μαζικά. Εδώ όμως έχουμε το ανάποδο. Η πλειοψηφία του κόσμου δεν πάει. Και στην Ελλάδα και σε πολλές άλλες χώρες. Το κριτήριο, λοιπόν, της μέσης λαϊκής συνείδησης πάει περίπατο και οι επαναστατικές αντι-ΕΕ ρητορείες απομένουν να έχουν αξία χρήσης μόνο για την συγκρότηση της συνείδησης του επαναστάτη …ψηφοφόρου!
Σύντροφοι και φίλοι
Δεν συμμεριζόμαστε στο ελάχιστο το τεχνητό κλίμα αισιοδοξίας με έντονες δόσεις εκβιαστικών διλημμάτων  που προσπαθούν να επιβάλλουν  οι καθεστωτικές πολιτικές δυνάμεις, τα κόμματα της συγκυβέρνησης ΝΔ-ΠΑΣΟΚ και οι διάφορες ουρές τους.  Δεν χρειάζεται να πούμε πολλά γι αυτήν την άθλια προπαγάνδα για το τέλος των μνημονίων και την έλευση του μεσσία της ανάπτυξης στην οποία προστέθηκε και το πεντακοσάρικο που πολλοί το ακούν και πολύ λιγότεροι το παίρνουν.
Επίσης, δεν συμμεριζόμαστε στο ελάχιστο το τεχνητό κλίμα αισιοδοξίας και έχουμε πλήρη αντίθεση με το κλίμα που επιχειρείται  να δημιουργηθεί για επικείμενες  εκλογικές  νίκες και ριζικές ανατροπές. Για νίκες της Αριστεράς, κοινωνικές  μεταβολές και αλλαγή των συσχετισμών. Επίκεντρο και πρωταγωνιστής η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ αλλά  δεν πάνε πίσω και άλλοι που προβλέπουν σεισμούς που θα συγκλονίσουν το πολιτικό  σύστημα και το καθεστώς.  Σεισμούς που θα προκαλέσει το εκλογικό αποτέλεσμα. Μαζί με αυτούς και η  μόνιμοι κήρυκες της αντεπίθεσης. Λόγια του αέρα για να περνά ο καιρός και να διασκεδάζεται η απογοήτευση και η αναχώρηση από το κίνημα, την ταξική πάλη και τις δυσκολίες της .
Δεν συμμεριζόμαστε αυτήν την κατασκευασμένη αισιοδοξία, αν και θα θέλαμε παρά πολύ να ήταν έτσι τα πράγματα. Έχουμε την γνώμη πως ούτε  και ο λαός μας την συμμερίζεται παρά τον ανηλεή βομβαρδισμό προπαγάνδας και αποπροσανατολισμού που υφίσταται  νυχθημερόν.  Έστω και με στρεβλό και πιθανόν ηττοπαθή τρόπο ο λαός διατηρεί  το κριτήριο να καταλαβαίνει προς τα που πάνε τα πράγματα.
Ακόμη και στις επίσημες δημοσκοπήσεις και παρά την προπαγανδιστική επιχείρηση των τελευταίων εβδομάδων για το έλλειμμα, την επιστροφή  στις αγορές, το δήθεν  τέλος  των μνημονίων και άλλα, η συντριπτική πλειοψηφία απαντά πως είναι απαισιόδοξη  για το μέλλον και διαβλέπει  πως η οικονομική κατάσταση συνολική και ατομική θα χειροτερέψει τον επόμενο καιρό.
Συντροφοι και συναγωνιστές
Το τι συνέβη στα τελευταία τέσσερα χρόνια  είναι γνωστό και τα έχουμε πει με πολλές αφορμές. Είχαμε μια ιστορικού χαρακτήρα κοινωνική βύθιση και οπισθοδρόμηση αποτέλεσμα μιας τεράστιας σε κλίμακα επίθεσης που εξαπέλυσε το κεφάλαιο και οι ξένοι προστάτες  ενάντια στη μεγάλη λαϊκή πλειοψηφία. Η επίθεση ήταν γενικευμένη στους εργαζόμενους του ιδιωτικού τομέα, την κρατική υπαλληλία, την νεολαία, τα  αυτοαπασχολούμενα και μεσαία στρώματα, το μικρο-εμπόριο και τη  βιοτεχνία, την φτωχομεσαία  αγροτιά.
Η ανεργία έφτασε σε ποσοστά που αντιστοιχούν σε πολεμική περίοδο. Εκατομμύρια άνθρωποι έγιναν με τη βία φτωχοί και φτωχότεροι. Απογειώθηκαν οι ανισότητες, μεγάλωσε το οικονομικό χάσμα ανάμεσα στους πλούσιους και στους φτωχούς. Χιλιάδες κόσμος είναι κυριολεκτικά στα όρια της επιβίωσης.
Παράλληλα με την κοινωνική βύθιση έσφιξαν αφόρητα οι ιμπεριαλιστικές αλυσίδες και η χώρα έγινε ξέφραγο αμπέλι για τα ξένα  μονοπώλια και τους ξένους δυνάστες  και πολιτικούς προστάτες. Διαλύθηκε παραπέρα το παραδοσιακό παραγωγικό δυναμικό που κάλυπτε τις εσωτερικές ανάγκες, πουλήθηκαν στο ξένο κεφάλαιο επιχειρήσεις και κλάδοι, άλλες έκλεισαν πλήρως, άνοιξε ο δρόμος για ευρύτερα ξεπουλήματα σε κρατικές επιχειρήσεις και δημόσια αγαθά. Κατέρρευσαν όλοι οι τομείς της έτσι και αλλιώς λειψής κοινωνικής  πρόνοιας, διαλύθηκε το σύστημα υγείας, η παιδεία γυρνά στις εποχές του επιθεωρητή, του σχολικού αποκλεισμού, των λίγων και εκλεκτών. Διαλύθηκαν οι λεγόμενες εργασιακές σχέσεις δηλαδή οι ΣΣΕ, έπεσαν κατακόρυφα οι αμοιβές, διαλύθηκαν οι στοιχειώδεις κανόνες στο ωράριο, τις υπερωρίες, τις απολύσεις. κλπ.
Αυτό το πισωγύρισμα, αυτές οι βίαιες ανατροπές δεν έγιναν για έκτακτους λόγους. Δεν ήταν οι παράπλευρες απώλειες μιας προσπάθειας για να μην χρεοκοπήσει η χώρα. Δεν ήταν αποτέλεσμα λάθος υπολογιστικών μοντέλων, αναλγησίας ή προϊόν μιας  λάθος διαπραγμάτευσης ή -ότι άλλο -γελοίο και ψευδές συνάμα-  έχει ακουστεί στα σοβαρά όλο αυτόν τον καιρό.
Οσα εξελίσσονται και άλλα που είναι σε αναμονή και θα τα δούμε σύντομα ήταν και είναι ο βασικός πυρήνας και στόχος μιας πολιτικής που εξελίχθηκε στα προηγούμενα χρόνια για την ακρίβεια δεκαετίες, ήταν και είναι οι βασικοί στρατηγικοί στόχοι της πολιτικής του καπιταλιστικού-ιμπεριαλιστικού συστήματος που πήρε ορμή και δύναμη από την μεγάλη υποχώρηση του λαϊκού και επαναστατικού κινήματος, την ήττα του κομμουνιστικού κινήματος .
Ήταν και είναι η μεγάλη ιστορική ρεβάνς του καπιταλισμού και του ιμπεριαλισμού ενάντια στην εργατική τάξη και τους λαούς Αυτό βιώνει τα τελευταία χρόνια και ο δικός μας λαός. Οσα  συνέβησαν δεν έγιναν ούτε συμπτωματικά, ούτε ή ελληνική περίπτωση ήταν ένα  γεγονός εξαίρεσης, ένα προϊόν ιδιαίτερου πειράματος, ούτε οφείλονταν μόνο σε συγκυριακά δεδομένα. Η αντίστροφη μέτρηση για τις λαϊκές κατακτήσεις είχε ξεκινήσει πολύ νωρίτερα αν και πολλοί  αρνούνταν να την δούνε γιατί ήταν στραβωμένοι κυριολεκτικά από τα μεταπολεμικά κατορθώματα της σοσιαλδημοκρατίας.
Ακριβώς επειδή αυτή  η επίθεση είχε και συνεχίζει να έχει στρατηγικό χαρακτήρα όχι μόνο θα συνεχιστεί αλλά και τα κέρδη που αποκόμισαν από την επίθεση αυτή οι κεφαλαιοκράτες και το ξένο κεφάλαιο θα προσπαθήσουν να τα διατηρήσουν και να τα μονιμοποιήσουν, Και σίγουρα δεν είναι διατεθειμένοι να τα χάσουν το ξημέρωμα από την 25η προς την 26η του Μάη!
Η συνολική εικόνα στον πλανήτηγη είναι πέρα για πέρα αποκαλυπτική. Ο κυρίαρχος σε όλα τα μήκη και πλάτη καπιταλισμός δεν μπορεί να εγγυηθεί ούτε αυτές τις βασικές ανθρώπινες ανάγκες.  Η σημερινή ύπαρξη και αναπαραγωγή του καπιταλιστικού-ιμπεριαλιστικού συστήματος γίνεται ακριβώς πάνω στην συντριβή των δικαιωμάτων και των κατακτήσεων του 20ου αιώνα,  έχει προϋπόθεση την μαζική εξαθλίωση εκατομμυρίων, την καταστροφή των παραγωγικών δυνατοτήτων που η ανθρώπινη εργασία και οι τεχνολογικές κατακτήσεις δημιουργούν.
Εχει σημασία να λέγεται και να συνειδητοποιείται το βάθος και ο στρατηγικός χαρακτήρας της επίθεσης για να ξέρουμε πως  δεν θα υπάρξει πορτοκαλί επιστροφή στο παρελθόν και πως η  ανατροπή αυτής της κατάστασης δεν θα γίνει εύκολα, δια αντιπροσώπων, από μια δήθεν έξυπνη και αποφασιστική κυβέρνηση που θα ξέρει να διαπραγματεύεται σκληρά και άλλα εύηχα αλλά άχρηστα που ακούγονται.
Για να ξανά-κερδίσουμε, λοιπόν, το οκτάωρο, τη σταθερή και πλήρης εργασία, το δικαίωμα στην δουλειά για όλους, τα βασικά δικαιώματα στην ζωή, την στέγη, την καθημερινή ασφάλεια, την ανθρώπινη διατροφή, τον ελεύθερο χρόνο, την περίθαλψη και την κοινωνική πρόνοια και άλλα πολλά θα χρειαστούν παρατεταμένοι αγώνες, ένα νέο κύμα ανασηκώματος της εργατικής τάξης μέσα από νέους συλλογικούς αγώνες και νέα συνδικαλιστική και πολιτική οργάνωση της. Δεν  μπορούμε να προδιαγράψουμε ακριβώς μέσα από ποιους συγκεκριμένους δρόμους και χρόνους θα προχωρήσει αυτή η πορεία αλλά μπορούμε να πούμε με σιγουριά ότι αυτή δεν μπορεί να μας χαριστεί, να γίνει δίχως κόπους και θυσίες, να γίνει γρήγορα και ανέξοδα. Και μπορούμε επίσης να πούμε με σιγουριά ότι αυτή η πορεία δεν θα πατήσει στο έδαφος του καπιταλισμού και της παντοδυναμίας του ιμπεριαλισμού. Δεν μπορεί να εξελιχθεί στα πλαίσια της Ευρωπαϊκής Ένωσης, της ΟΝΕ και του ευρώ.  Δεν οικοδομείται σε συναντίληψη με τον ΣΕΒ και τους εφοπλιστές, δεν οικοδομείται με τα «ανήκομεν στην ΕΕ και το ΝΑΤΟ», δεν οικοδομείται με τα υλικά της ήττας και της διάλυσης του εργατικού-λαϊκού κινήματος.
Σύντροφοι και φίλοι
Αν έτσι έχουν τα πράγματα τι έχει πραγματικά ανάγκη ένας λαός, τι θα βοηθήσει τον δικό μας λαό, ποια πρέπει να είναι η έγνοια μας, που να δώσουμε το βάρος;
Να το πούμε συμπυκνωμένα με ένα σύνθημα: να προετοιμαστούμε για να προετοιμάσουμε τις αντιστάσεις για τις αντιδραστικές εξελίξεις που έρχονται.
Έχουμε μπροστά μας να αντιπαλέψουμε τα οικονομικά και αντικοινωνικά κυβερνητικά μέτρα, τις δεσμεύσεις των μνημονίων και των εφαρμοστικών νόμων, τα νέα μέτρα που ετοιμάζονται για τους κατώτατους μισθούς, τα ασφαλιστικά ταμεία , τις ιδιωτικοποιήσεις, την βαριά  φορολογία στους μισθωτούς και τους μικρο- επαγγελματίες, τις καινούριες διαθεσιμότητες  και απολύσεις στο δημόσιο και άλλα πολλά.  Έχουμε μπροστά μας να αντιπαλέψουμε την φασιστικοποιηση της δημόσιας ζωής, την πολιτική καταστολής των λαϊκών αγώνων, την δρακόντεια νομοθεσία, και όλα όσα σχεδιάζονται ενάντια στους αγωνιστές των κοινωνικών αντιστάσεων  με διάφορα προσχήματα.
Έχουμε όμως και να κατανοήσουμε τα νέα δεδομένα της γενικότερης κοινωνικής κατάστασης που προκύπτουν από την οικονομική βύθιση των μεσοστρωμάτων και τις αλλαγές στην κοινωνική διαστρωμάτωση όπου είχαν πριν λίγα χρόνια σημαντικό μέγεθος. Την τεράστια ανεργία των νέων και τα φαινόμενα εξαθλίωσης στα μεγάλα αστικό κέντρα. Την γρηγορότερη γήρανση του πληθυσμού και την φυγή χιλιάδων νέων στο εξωτερικό. Αυτά τα νέα δεδομένα σε μια περίοδο σοβαρής απουσίας της αριστεράς και του κομμουνιστικού κινήματος μπορεί να ευνοήσουν την ανάπτυξη συντηρητικών, φοβικών, αντιδραστικών αντιλήψεων και συμπεριφορών. Έδαφος στο οποίο ξέρει καλά να πατά και να αξιοποιεί η αστική τάξη αλλά και τα διάφορα φασιστικά όργανα της  για να καθηλώνουν την λαϊκή αντίσταση.
Καλά θα ήταν λοιπόν στις 25 να ψήφιζα και στις 26 να ησύχαζα. Όμως δεν θα γίνει έτσι.
Στις 25 όμως θα έχουμε ευρωεκλογές, μια εκλογική αναμέτρηση με δημοσκοπικό χαρακτήρα. Ομως αλλού θα κριθεί η πορεία των πραγμάτων . Εκεί που διαμορφώνονται αληθινά οι συσχετισμοί και οι συνειδήσεις, δηλαδή στο έδαφος της καθημερινής ταξικής πάλης, μέσα στις αντιστάσεις και στους αγώνες που πρεπε να ξανά-ξεκινήσουν το επόμενο διάστημα.
Οι ευρωεκλογές αλλά και οι τοπικές εκλογές λειτουργούσαν πάντα και σαν ένα μεγάλο γκάλοπ για να επανασχεδιάσουν τα  αστικά επιτελεία  τις κυβερνητικές λύσεις και την διάταξη των κομμάτων . Ειδικά τώρα αυτό είναι ζωτική και επείγουσα ανάγκη ύστερα από όσα συνέβησαν και κλόνισαν-διέλυσαν  το παλιό δοκιμασμένο δικομματικό πολιτικό σκηνικό και τις αυτοδύναμες κυβερνητικές εναλλαγές. Μέσα στα σχεδόν 50 ψηφοδέλτια της ευρωκάλπης φιγουράρουν διάφορες εφεδρείες του συστήματος ποτάμια, ελιές, δέντρα και άλλα… φυτά που συμμετέχουν με στόχο την αναπαραγωγή κυβερνητικών σχημάτων που να συνεχίσουν να προωθούν την ίδια αντιλαϊκή πολιτική. Ανεξαρτήτως εκλογών είμαστε μπροστά σε σημαντικές αναπροσαρμογές, κινήσεις και μεταβολές. Το εκλογικό αποτέλεσμα πιθανά να πυροδοτήσει διάφορες κινήσεις και να οξύνει τις ενδοαστικές διαμάχες και αναζητήσεις πάντα κάτω από την επιτήρηση, καθοδήγηση  και την παρέμβαση των ιμπεριαλιστών, Αμερικανών και Ευρωπαίων. Εδώ είμαστε για να δούμε τι θα γίνει και να ξανασυζητήσουμε.
Το ΚΚΕ(μ-λ) και με τη σημερινή του εκδήλωση και με το υλικό που κυκλοφορεί και με τις παρεμβάσεις του στις γειτονίες της Αθήνας και σε δεκάδες πόλεις σε όλη τη χώρα δίνει μια έντιμη μάχη για να σπάσει όπου και όσο φτάνει η φωνή του τις  εκλογικές αυταπάτες, και να πείσει πως μόνο ο δρόμος της οργανωμένης λαϊκής εργατικής πάλης μπορεί να δημιουργήσει  όρους για ουσιαστικές και ριζικές αλλαγές. Γιατί πιστεύουμε στις δυνατότητες των εργαζόμενων και του λαού μας, στην δύναμη του λαϊκού κινήματος, στην δυναμική των αγώνων και των αντιστάσεων. Γι αυτό άλλωστε παλεύουμε καθημερινά, γιαυτό πασχίζουμε να στηρίξουμε κάθε λαϊκή και ταξική αναμέτρηση, κάθε σκίρτημα της κοινωνικής αντίστασης, κάθε προσπάθεια για να υπάρξουν νίκες, να τροποποιηθούν οι συσχετισμοί, να αλλάξει προς το θετικό η κοινωνική συνείδηση. Άλλα ταυτόχρονα θέλουμε να είμαστε προσγειωμένοι, να πατάμε γερά στην πραγματικότητα, να διαβάζουμε όσο γίνεται πιο σωστά την συγκυρία, τους συσχετισμούς. Να μην σπέρνουμε αυταπάτες, να μην κοροϊδεύουμε τον εαυτόν μας και τον κόσμο, να μην συνηγορούμε σε απανωτές διαψεύσεις και απογοητεύσεις.
Συντροφοι να προβάλλουμε μαζικά μέσα απο τη θέση της ΑΠΟΧΗΣ την εναντίωση μας στην ΕΕ και την ΟΝΕ και να προπαγανδίζουμε τον αναγκαίο δρόμο της αντιιμπεριαλιστής πάλης. Υποδεικνύουμε την ανάγκη για την ενότητα στην δράση των αγωνιστών  που θέλουν να  συσπειρωθούν στην γραμμή της αντίστασης  και της αντικαπιταλιστικής – αντιιμπεριαλιστικής   κατεύθυνσης. Παλεύουμε για την ενίσχυση της κομμουνιστικής  κατεύθυνσης μέσα στο εργατικό και λαϊκό κίνημα και ετοιμαζόμαστε για τις νέες μάχες που έρχονται.
Την Δευτέρα 26 Μάη να δουλέψουμε για την μαζικοποίηση των γραμμών και την πύκνωση των πρωτοβουλιών της Λαϊκής Αντίστασης-Αριστερής Αντιιμπεριαλιστικής Συνεργασίας.
Την Κυριακή 25 Μάη, το ΚΚΕ(μ-λ) καλεί το λαό να αντισταθεί στην ιμπεριαλιστική ΕΕ, να αντισταθεί στην εξάρτηση που φέρνει φτώχεια, ανεργία, πολέμους και φασισμό, να μην δώσει με την ψήφο του δημοκρατική νομιμοποίηση σε ένα αντιδραστικό οικοδόμημα.
Σύντροφοι και φίλοι δεν αποδεχόμαστε την αντιδημοκρατική ρύθμιση που επιβάλλει συμμετοχή σε όλες τις κάλπες. Θα θέλαμε να υπερασπίσουμε το δικαίωμα όποιου μέσα κι έξω από τις γραμμές μας επιθυμούσε να εκφράσει την αντίθεση του στα δημοτικά ψηφοδέλτια του β γύρου με άκυρο και λευκό και να μπορεί να δηλώσει την αντίθεση του για το ρόλο της περιφέρειας και την ιμπεριαλιστική ευρωκάλπη με αποχή από την εκλογική διαδικασία. Δεν είμαστε σε θέση αυτή τη στιγμή να δώσουμε μια αντιπαράθεση με όρους κινήματος. Για αυτό και η στάση μας θα καθοριστεί από το ζήτημα που θεωρούμε κυριότερο δηλαδή:
Την Κυριακή 25 Μάη κάνουμε ΑΠΟΧΗ  από τις ευρωεκλογές!

http://www.kkeml.gr/