"Δεν έτυχε... πέτυχε ο αλγόριθμος της αποτυχίας στην Α' Λυκείου"

0

 

Ανακοίνωση της ΕΛΜΕ Καρδίτσας για τα αποτελέσματα των προαγωγικών εξετάσεων της Α’ Λυκείου

Τα αποτελέσματα των προαγωγικών εξετάσεων της Α΄ Λυκείου επιβεβαιώνουν, δυστυχώς, αυτά που όλο το προηγούμενο διάστημα έθετε η ΕΛΜΕ Καρδίτσας, τόσο με τις ανακοινώσεις της, όσο και με τις εκδηλώσεις που συνδιοργάνωσε.
Τα πρώτα στοιχεία από τα Λύκεια της περιοχής μας, δείχνουν ποσοστό αποτυχίας σε αρκετές περιπτώσεις πάνω από 30%, με τα μεγαλύτερα ποσοστά αποτυχίας των μαθητών να εμφανίζονται κυρίως στην Άλγεβρα, τη Γεωμετρία και τα Αρχαία Ελληνικά. Αξιοσημείωτο είναι το γεγονός ότι παραπέμπονται για το Σεπτέμβριο ακόμη και μαθητές που συγκεντρώνουν μέσο όρο βαθμολογίας στα υπόλοιπα μαθήματα ακόμη και πάνω από 15. Πραγματική ΤΡΑΠΕΖΑ …ΘΥΜΑΤΩΝ!!!
Το Υπουργείο παιδείας προσπαθεί να θολώσει τα νερά ψελλίζοντας κάτι για κάποιον αλγόριθμο(;) που κατά λάθος χρησιμοποίησαν οι εκπαιδευτικοί(!!). Απίστευτα ψέματα !! Ένας είναι ο αλγόριθμος της συντριβής των μορφωτικών δικαιωμάτων της νέας γενιάς: η εφαρμογή του αντιεκπαιδευτικού νόμου 4186/13 για το λεγόμενο νέο Λύκειο, με το νέο τρόπο προαγωγής των μαθητών και την τράπεζα θεμάτων. Τα παραπάνω, σε συνδυασμό με τη διογκωμένη ύλη και τη βιασύνη του υπουργείου, δημιούργησαν ένα ασφυκτικό πλαίσιο για τους μαθητές, τις οικογένειές τους και τους εκπαιδευτικούς.
Το μέτρο αυτό, που από τη νέα χρονιά σχεδιάζεται να εφαρμοστεί και στις επόμενες τάξεις, σε ένα μόνο στοχεύει: στη μεγάλη μείωση του μαθητικού πληθυσμού των Λυκείων, στην επιβολή μιας βίαιης και μαζική στροφής των μαθητών ήδη από το Γυμνάσιο στις φτηνές καταρτίσεις, καταρτίσεις ιδιωτικές ή δημόσιες, αλλά πληρωμένες με τη δουλειά (μαθητεία τη λένε) των ανήλικων παιδιών. Καταρτίσεις δια βίου, σε ένα βίο ανεργίας και φτώχειας, σε ένα βίο χωρίς σταθερή δουλειά και χωρίς δικαιώματα.
Για ένα τέτοιο μέλλον προετοιμάζουν τα παιδιά μας. Για ένα τέτοιο μέλλον προετοιμάζουν και την εκπαίδευση για τους πολλούς. Για ένα τέτοιο μέλλον στήνουν νέους εκπαιδευτικούς μηχανισμούς. Για να κάνουν τους εκπαιδευτικούς κατάλληλους για αυτή την εκπαίδευση, στήνουν τους μηχανισμούς της αξιολόγησης- πειθάρχησης-χειραγώγησης.
Ενάντια σε αυτό το μέλλον - που οι εργαζόμενοι το ζούμε ήδη περισσότερο ή λιγότερο - χρειάζεται να ενωθούμε και να αγωνιστούμε.
Για τα δίκια μας και τα δίκια των παιδιών μας.
Για να διεκδικήσουμε το μέλλον που μας ανήκει.
Απαιτούμε:
- Να επανέλθει άμεσα ο προηγούμενος τρόπος προαγωγής των μαθητών για την Α΄ Λυκείου
- Να καταργηθεί η τράπεζα θεμάτων
- Να καταργηθεί ο ν. 4186/13
Δηλώνουμε κατηγορηματικά τη δέσμευσή μας πως θα συνεχίσουμε τον αγώνα για την κατάργηση του νόμου για το «νέο» Λύκειο και καλούμε τους γονείς, τους μαθητές και μαθήτριές μας, καλούμε σύσσωμη την ελληνική κοινωνία να διεκδικήσουμε μαζί το Δημόσιο Σχολείο που έχουν ανάγκη τα παιδιά μας. Το Δ.Σ. της ΕΛΜΕ Καρδίτσας

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

ΑΠΟΛΥΣΕΙΣ ΣΤΗΝ GLAXO. ΙΔΙΩΤΙΚΟΙ & ΔΗΜΟΣΙΟΙ ΥΠΑΛΛΗΛΟΙ ΝΑ ΑΝΤΙΣΤΑΘΟΥΜΕ !

0

Η γνωστή και μη εξαιρετέα πολυεθνική φαρμακευτική Glaxo, εκμεταλλευόμενη το ...καλό εργασιακό κλίμα (για τα αφεντικά), την κατάργηση δικαιωμάτων, την πλήρη ασυδοσία, το χτύπημα της συνδικαλιστικής δράσης, για άλλη μια φορά προχώρησε σε απολύσεις εργαζομένων.
Όπως κατ' επανάληψη έχουμε τονίσει, κάθε επίθεση σε εργαζόμενο, είτε του Ιδιωτικού είτε του Δημοσίου, μας αφορά.
Η αλληλεγγύη μεταξύ των εργαζομένων είναι όπλο που επιτρέπει από καλύτερες θέσεις την υπεράσπιση των δικαιωμάτων τους, όχι μόνο γιατί είναι ώριμη έκφραση της κατανόησης των κοινών μας συμφερόντων, ενάντια στην τάξη που ζει απομυζώντας τον κόπο μας, αλλά και γιατί κάθε επίθεση στα δικαιώματα του διπλανού μας σημαίνει πως έρχεται σύντομα η σειρά μας. Αυτό το τελευταίο δεν έχει αποδειχτεί με τραγικό τρόπο τον τελευταίο καιρό; Κάθε χτύπημα δικαιωμάτων στον Ιδιωτικό (λεγόμενο) τομέα, δεν στράφηκε αμέσως μετά και σ' εμάς;
Τώρα που έρχεται το καινούργιο μισθολόγιο, για παράδειγμα, δεν χρησιμοποιούν την "ισότητα" των μισθών "Δημοσίων" - "Ιδιωτικών" ως επιχείρημα για να μας κόψουν τους μισθούς;
(Αφού πρώτα πετσόκοψαν τα δικά τους μεροκάματα!)

Αφορμή γι' αυτή την εισαγωγή είναι η ανακοίνωση του ΣΥΛΛΟΓΟΥ ΙΑΤΡΙΚΩΝ ΕΠΙΣΚΕΠΤΩΝ ΕΛΛΑΔΑΣ – ΦΑΡΜΑΚΕΥΤΙΚΩΝ & ΣΥΝΑΦΩΝ ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΩΝ - ΚΛΑΔΩΝ που μας έστειλαν οι συνάδελφοι, ζητώντας παράλληλα τη στήριξή και αλληλεγγύη μας.

Θα επιδιωχθεί άμεσα, από κοινού τα Σωματεία των Νοσοκομείων μας, να εκδώσουμε απόφαση στήριξης του αγώνα των συναδέλφων μας και και έμπρακτα, με κάθε πρόσφορο τρόπο, να απαιτήσουμε να μη χάσει κανένας εργαζόμενος τη δουλειά του.

ΚΑΤΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΣΥΝΑΔΕΛΦΟΥΣ ΤΗΣ GLAXO,
ΝΑ ΑΝΑΚΛΗΘΟΥΝ ΟΙ ΑΠΟΛΥΣΕΙΣ!

Παρακάτω η ανακοίνωση του Σωματείου:

ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΙΑΤΡΙΚΩΝ ΕΠΙΣΚΕΠΤΩΝ ΕΛΛΑΔΑΣ – ΦΑΡΜΑΚΕΥΤΙΚΩΝ & ΣΥΝΑΦΩΝ ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΩΝ - ΚΛΑΔΩΝ HELLENIC ASSOCIATION OF MEDICAL ADVISERS
ΜΕΛΟΣ ΤΗΣ ΠΟΙΕ-ΦΣΕΚ)
Έτος Ίδρυσης 1959
Χαλκοκονδύλη 56 – 10432 ΑΘΗΝΑ – Τηλ.: 210-52.24.070 56, Halkokondili st., Athens 10432 Hellas, Tel.: +30.210.52.24.070 e-mail: siee.fsek@gmail.com
ΣΙΕΕ-ΦΣΕΚ

ΑΠΟΛΥΣΕΙΣ ΣΤΗΝ GLAXO SMITH KLINE

Μετά τις ομαδικές απολύσεις, την κατάργηση θέσεων εργασίας, τον εξαναγκασμό σε εθελούσιες αποχωρήσεις, τώρα η GSK συνεχίζει με παράνομες απολύσεις καταπατώντας κάθε θεσμικό και εργασιακό κεκτημένο των εργαζομένων. Συνάδελφοι που για πολλά χρόνια ήταν αποτελεσματικοί στο πεδίο και ικανοί στα ψυχομετρικά test, στις εκπαιδεύσεις και στις ομάδες τώρα απολύονται … και συμπτωματικά μέσα σε αυτούς είναι και οι δυο εκλεγμένοι συνδικαλιστές στο ΔΣ του Συλλόγου μας. Με τις παράνομες απολύσεις επιχειρείται για μια ακόμη φορά η τρομοκράτηση και το φίμωμα όλων των εργαζόμενων. Το ανθρώπινο πρόσωπο της εταιρείας υπάρχει μόνο στο site της, στον εργασιακό χώρο υπάρχει η αναλγησία και η υποκρισία. Αυτό το πρόσωπο θα το καταγγείλουμε και θα το ξεσκεπάσουμε.
Πολυεθνικές τύπου GSK οφείλουν αντί να απολύουν να ανταποδώσουν στην κοινωνία μέρος από τα υπερκέρδη που αποκόμισαν τα προηγούμενα χρόνια με την εργασία αυτών που σήμερα διώχνουν. Αυτήν την κρίσιμη για την χώρα περίοδο κρινόμαστε όλοι.
- Ο ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΙΑΤΡΙΚΩΝ ΕΠΙΣΚΕΠΤΩΝ ΑΘΗΝΑΣ ΞΕΚΙΝΑΕΙ ΑΥΡΙΟ ΜΕ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΙΑΣ ΤΟΥ ΔΣ ΣΤΗΝ GSK.
- ΘΑ ΚΛΙΜΑΚΩΣΟΥΜΕ ΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΜΕ ΣΤΟΧΟ ΤΗΝ AMEΣΗ ΑΝΑΚΛΗΣΗ ΤΩΝ ΑΠΟΛΥΣΕΩΝ.
ΤΟ ΔΣ ΤΟΥ ΣΙΕΕ-ΦΣΕΚ

http://flemig-hospital.blogspot.gr/

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Απόφαση για δωρεάν φάρμακα σε ανασφάλιστους ή αλλιώς όταν ο εμπαιγμός δεν έχει όρια!

1

Με κοινή υπουργική απόφαση, η κυβέρνηση ισχυρίζεται ότι δίνει το δικαίωμα στους ανασφάλιστους να περιθάλπονται δωρεάν και χωρίς εισοδηματικά κριτήρια στα νοσοκομεία της χώρας, «ακριβώς όπως και οι ασφαλισμένοι». Απαραίτητη προϋπόθεση (κάτι που δεν ισχύει ακόμη τουλάχιστον για τους ασφαλισμένους) είναι το παραπεμπτικό από το γιατρό της πρωτοβάθμιας περίθαλψης (ΠΕΔΥ).
Εμπόδιο πρώτο οι τεράστιες ελλείψεις ως και ανυπαρξία γιατρών συγκεκριμένων ειδικοτήτων στο ΠΕΔΥ που κάνει από δύσκολη ως αδύνατη σ’ ορισμένες περιπτώσεις την απόκτηση του συγκεκριμένου παραπεμπτικού απ’ τον ανασφάλιστο. Μ’ αυτό το παραπεμπτικό στη συνέχεια ο ανασφάλιστος θα περνά από τριμελή επιτροπή που θα υπάρχει σε κάθε νοσηλευτικό ίδρυμα και θ’ αποτελείται από το διευθυντή ιατρικής υπηρεσίας και δύο γιατρούς της αντίστοιχης ειδικότητας η οποία θα πιστοποιεί ότι όντως ο ανασφάλιστος χρειάζεται νοσηλεία (κάτι που επίσης δεν απαιτείται προς το παρόν για τους ασφαλισμένους ασθενείς).
Σε εξέλιξη βρίσκεται σύμφωνα με τη κυβέρνηση η διαδικασία για την κάλυψη και της φαρμακευτικής δαπάνης των ανασφαλίστων μετά την έξοδο απ’ το νοσοκομείο. Προωθείται νέα ΚΥΑ που θα ισχύσει μαζί με την προηγούμενη από 1/7/14. Το κόστος νοσηλείας των ανασφάλιστων (περίπου 3.000.000 άτομα) θα καταγράφεται απ’ τις διοικητικές υπηρεσίες του νοσοκομείου και «θα καλύπτεται, αν χρειαστεί, απ’ τον κρατικό προϋπολογισμό»(δηλώσεις υπουργού Υγείας). Το ετήσιο κόστος , σύμφωνα με εκτιμήσεις διοικητών υγειονομικών περιφερειών και νοσοκομείων, θα ανέλθει σε 400 εκ. ευρώ (250 εκ. για νοσηλεία και 150 εκ. για φάρμακα).
Μ’ όλες αυτές τις κινήσεις δε θεωρούμε ότι η κυβέρνηση θέλει να δείξει την ευαισθησία, που δεν έχει, απέναντι σ’ όσους η ίδια και το σύστημα που υπηρετεί έχουν εσκεμμένα αποκλείσει από το σύστημα περίθαλψης, αλλά μέσω αυτών να κατοχυρώσει στην πράξη το παραπεμπτικό απ’ την πρωτοβάθμια περίθαλψη για την εισαγωγή στη δευτεροβάθμια. Δεν είναι τυχαίο ότι για την κυβέρνηση περίπου το 40% των νοσηλευόμενων ασθενών δεν θα έπρεπε να είχαν εισαχθεί στα νοσοκομεία αλλά να είχαν «αντιμετωπισθεί» εκτός νοσοκομείου. Οι γιατροί του ΠΕΔΥ καθώς και οι επιτροπές των νοσοκομείων είναι σίγουρο ότι για πολλούς λόγους (κυρίως όχι ιατρικούς) θα εμποδίζουν την εισαγωγή των ανασφαλίστων στα νοσοκομεία αντί να τη διευκολύνουν.
Επόμενο βήμα η επέκταση του «μέτρου» και στους ασφαλισμένους ασθενείς, με άμεσες συνέπειες τη δημιουργία «κενών κλινών» που δεν χρειάζονται στα νοσοκομεία και προσωπικού που «πλεονάζει».
Πρόκειται για έναν νέο εμπαιγμό στους ανέργους, τους ανασφάλιστους και τους μετανάστες που επιχειρείται να χρησιμοποιηθούν για την πρόβα λειτουργίας του ΠΕΔΥ ως κυματοθραύστη των υγειονομικών αναγκών του λαού. Η εφαρμογή αυτού του μέτρου σίγουρα θα αποδειχθεί ακόμη πιο αποκαλυπτική των προθέσεων της κυβέρνησης και των αφεντικών της.
ΠΛΗΡΗΣ ΚΑΙ ΔΩΡΕΑΝ ΠΕΡΙΘΑΛΨΗ ΓΙΑ ΟΛΟ ΤΟ ΛΑΟ ΧΩΡΙΣ ΠΡΟΫΠΟΘΕΣΕΙΣ

Προλεταριακή Σημαία 

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Ιράκ – Οι ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις και οι περιφερειακές φιλοδοξίες οδηγούν μια χώρα σε διάλυση

0

Η ταχεία επέλαση των στρατιωτικών δυνάμεων των τζιχαντιστών της ακραίας σουνιτικής οργάνωσης «Ισλαμικό Κράτος του Ιράκ και του Λεβάντε» (από εδώ και πέρα ΙΚΙΛ) προς την πρωτεύουσα Βαγδάτη, έφερε με ορμητικό τροπο στο προσκήνιο των παγκόσμιων εξελίξεων, και για μια ακόμη φορά, το Ιράκ και ευρύτερα τη Μέση Ανατολή.

Η γέννηση και η άνδρωση του ΙΚΙΛ
Κατ΄αρχήν ας δώσουμε κάποια βασικά στοιχεία όσον αφορά τις εξελίξεις αυτές. Το ΙΚΙΛ είναι οργάνωση που κάνει αισθητή την παρουσία της πρώτη φορά ως «Ισλαμικό Κράτος του Ιράκ», όταν ήταν ορατά πια τα πρώτα σημάδια υποχώρησης, αποδιοργάνωσης και εκφυλισμού της ηρωικής ιρακινής αντίστασης. Συγκροτείται από τον γνωστό Ζαρκάουι σαν την «Αλ Κάιντα» στο Ιράκ και όταν αυτός σκοτώνεται, η οργάνωση πέφτει σε μαρασμό. Η οργάνωση ανασυγκροτείται, τροφοδοτούμενη από Σύρους ισλαμιστές όταν αρχίζει η ένοπλη αντιπαράθεση στη Συρία, και με την ισχυρή οικονομική στήριξη της Σαουδικής Αραβίας κατά κύριο λόγο (στην χρηματοδότησή της συμμετέχει το Κατάρ αλλά και η Τουρκία) που την τροφοδοτεί συνεχώς και με μισθοφόρους. Αρχίζουν να δρουν και στη συριακή επικράτεια και εκεί συνεργάζονται με την Αλ Νούσρα, την Αλ Κάιντα της Συρίας, ενάντια στο καθεστώς Άσαντ. Ταυτόχρονα και πάντα μιλώντας για τη Συρία, έρχονται σε  αντιπαράθεση τόσο με τους Κούρδους της Συρίας όσο και με την άλλη σημαντική δύναμη των αντικαθεστωτικών και η οποία ελέγχεται από τους δυτικούς, τον «Ελεύθερο Συριακό Στρατό». Προβαίνουν μαζί με την Αλ Νούσρα σε πρωτοφανείς αγριότητες, ενώ το ότι δρουν ανεξέλεγκτα αποτελεί και έναν ακόμη ισχυρό λόγο του «σκεπτικισμού» των ΗΠΑ όσον αφορά την τακτική τους στο συριακό ζήτημα και ειδικότερα στα ερωτηματικά που είχαν για αυτό που και οι ίδιες ονόμαζαν (και προωθούσαν), δηλαδή την μετά –Άσαντ «εποχή».  Από την άνοιξη του 2013 εμφανίζονται τα σύννεφα στις σχέσεις των δύο οργανώσεων, αποτέλεσμα της θέλησης του Ριάντ και του ελεγχόμενου από αυτήν ηγέτη του «Ισλαμικού κράτους στο Ιράκ», να ελέγξει πλήρως την αντικαθεστωτική δράση των ένοπλων ακραίων ισλαμιστών και να τη χρησιμοποιήσει για να προωθηθούν οι περιφερειακές φιλοδοξίες της  Σαουδικής Αραβίας σε μια περιοχή που περιλαμβάνει το Λίβανο, τη Συρία και το Ιράκ. Έτσι, χωρίς καμιά συννενόηση με την Αλ Νούσρα, ανακοινώνει την συγχώνευσή της με το «Ισλαμικό Κράτος του Ιράκ» σε μια νέα οργάνωση, το «Ισλαμικό Κράτος του Ιράκ και του Λεβάντε». Η Αλ Νούσρα, που έχει άμεση σχέση με την ηγεσία της Αλ Κάιντα, αρνείται να υποταχθεί. Από τότε έχει ξεσπάσει εμφύλιος αναμεταξύ τους, με το ΙΚΙΛ να φαίνεται πως κερδίζει, με την αθρόα στήριξη σε μαχητές και χρήματα από την Σαουδική Αραβία, την μάχη έναντι της Αλ Νούσρα.
Οι εξελίξεις του τελευταίου οχτάμηνου, δηλαδή η πίεση που νιώθουν όλες οι ένοπλες αντικαθεστωτικές δυνάμεις από τις νίκες των κυβερνητικών στρατευμάτων στη Συρία, ίσως παράλληλα και μια εκτίμηση των δυνατοτήτων που ανοίγονται στο Ιράκ, οδηγούν την ηγεσία του ΙΚΙΛ στη μετατόπιση της στρατιωτικής δράσης του στο ιρακινό έδαφος. Εδώ να επισημάνουμε πως οι απανωτές ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις και παρεμβάσεις και τα δεδομένα που έχουν δημιουργηθεί έχουν σαν αποτέλεσμα μια «ρευστοποίηση» (περισσότερο ή λιγότερο) όλων των συνοριακών γραμμών μεταξύ των κρατών της περιοχής, με πιο χαρακτηριστικό αυτό των συνόρων μεταξύ Συρίας και Ιράκ, που επί της ουσίας και για πάνω από δύο χρόνια έχουν de facto καταργηθεί. Έτσι δινόταν η δυνατότητα σε ένοπλες οργανώσεις όπως το ΙΚΙΛ που επιδίδονταν σε ανταρτοπόλεμο να επεκτείνονται και να αναδιπλώνονται στα όρια μιας πολύ μεγάλη περιοχής.
Αυτή τώρα η, μέχρι στιγμής, σαρωτική επέλαση των μαχητών του ΙΚΙΛ στο Ιράκ, που είχε σαν αποτέλεσμα να έχει καταληφθεί η Μοσούλη, η δέυτερη μεγαλύτερη πόλη του Ιράκ, και τα στρατεύματα του ΙΚΙΛ να έχουν καταλάβει ένα σημαντικό μέρος του βορειοδυτικού και δυτικού Ιράκ και να βρίσκονται εξήντα χιλιόμετρα έξω από την Βαγδάτη, μπορεί να ερμηνευτεί μόνο αν παρθούν υπόψη ορισμένα πράγματα από την πρόσφατη – αιματοβαμμένη- ιστορία του Ιράκ. Διότι πχ πώς να εξηγήσεις το γεγονός πως δέκα με είκοσι χιλιάδες μαχητές του ΙΚΙΛ προελαύνουν και τρέπουν εως τώρα σε φυγή στρατό (στον κυβερνητικό στρατό του Ιράκ αναφερόμαστε) που αριθμεί περίπου εννιακόσιες χιλιάδες στρατιώτες εκπαιδευμένους από τους αμερικανούς και εξοπλισμένους από την κορφή έως τα νύχια, χωρίς μια αναγκαστική ματιά στο πρόσφατο παρελθόν;

Σύντομη αναφορά σε μια καθημαγμένη χώρα
Η εισβολή και η κατοχή του Ιράκ το 2003, που ακολουθεί της αντίστοιχης στο Αφγανιστάν, σηματοδοτεί μια νέα τραγική σελίδα στην ιστορία αυτή της χώρας. Η οποία έχει ζήσει ακόμα μία επέμβαση (1991- ο λεγόμενος «πρώτος πόλεμος του Κόλπου»), που πέρα από ερείπια, νεκρούς και τραυματίες, δημιουργεί ένα καθεστώς μιας χώρας υπό επιτήρηση (ζώνη απαγόρευσης πτήσεων) η οποία ταυτόχρονα υφίσταται πλήθος οικονομικών κυρώσεων που γονατίζουν την οικονομία της. Μάλιστα να θυμίσουμε πως αυτή η επέμβαση του 1991 γίνεται ενώ το Ιράκ δεν έχει ακόμα επουλώσει τις πληγές που άφησε στο ίδιο, όπως και στο Ιράν, ο αναμεταξύ τους πόλεμος που διήρκησε οχτώ ολόκληρα χρόνια τη δεκαετία του 1980. Βλέπετε, μετά την ιρανική επανάσταση του 1979 που ανατρέπει το αμερικανοστήρικτο καθεστώς και εγκαθιδρύει (μετά την επικράτηση των ισλαμιστών στο εσωτερικό των δυνάμεων της επανάστασης) ισλαμική δημοκρατία, ο Σαντάμ Χουσείν σαν επικεφαλής του Ιράκ αποτελούσε τον «σοβαρό ηγέτη» που προωθούσε όλους τους βασικούς σχεδιασμούς των ΗΠΑ. Δεν είχε μετατραπεί ακόμα, και πάλι για τις αμερικανικές ανάγκες, σε «αιμοσταγή δικτάτορα» που έπρεπε να ανατραπεί.
Η εισβολή και κατοχή του Ιράκ, το 2003, επεκτείνει σοβαρά την οικονομική και κοινωνική κατάπτωση του ιρακινού λαού. Μόνη ελπίδα ορθώνεται «σ’ εκείνες τις μέρες» η ηρωική πάλη της ιρακινής αντίστασης, που κάτω από το βάρος των εσωτερικών της συσχετισμών, αποδυναμώνεται και εκφυλίζεται, αφού πρώτα καταφέρει να μπλοκάρει την μεγαλύτερη πολεμική μηχανή του κόσμου. Ταυτόχρονα, πλάι στα ορφανά, τους σακατεμένους, τους φτωχούς και τους εξαθλιωμένους, στους χιλιάδες που πεθαίνουν από τις λευχαιμίες και τους κάθε είδους καρκίνους που θερίζουν τον ιρακινό λαό (λόγω των αμερικανικών βομβών και σφαιρών φτιαγμένων από ραδιενεργά βαριά μέταλλα), αρχίζουν να βγαίνουν στην επιφάνεια μια σειρά αντιδραστικές εξελίξεις. Εξελίξεις που έχει πριμοδοτήσει με την πολιτική της η ιμπεριαλιστική επέμβαση των ΗΠΑ και των «προθύμων» και σε μια πορεία και οι αντιθέσεις-ανταγωνισμοί περιφερειακών δυνάμεων. Εξελίξεις που αφορούν την αναζωπύρωση αντιθέσεων μέσα στον ιρακινό λαό και οι οποίες καλύπτονται πίσω από την αντίθεση των δύο βασικών θρησκευτικών ισλαμικών δογμάτων: το σουνιτικό και το σιιτικό δόγμα. Εξάλλου οι ΗΠΑ, πριν ακόμα και για την προετοιμασία του εδάφους της επέμβασης, αναφέρονταν ολοένα και πιο συχνά στην καταπίεση που ζει η σιιτική πλειοψηφία του ιρακινού λαού από τον σουνίτη Σαντάμ, όταν ήταν γνωστό πως το Ιράκ (όπως και η Συρία) είχε σ’ αυτό το πεδίο να επιδείξει πολιτικές σχετικής ανοχής μιας και αποτελούσε μαζί με τη Συρία τα μόνα κοσμικά κράτη στην περιοχή. Οι ΗΠΑ χρησιμοποιούν και αναμοχλεύουν αυτό το ζήτημα, όπως και την εθνική καταπίεση των Κούρδων του Ιράκ, για να διαμορφώσουν ντόπια στηρίγματα της επέμβασής τους. Με την κατοχή κατασκευάζουν μια κυβέρνηση, ένα καθεστώς ανδρείκελων, πατώντας και ποντάροντας πάλι στο ίδια ζητήματα (σιίτες- σουνίτες, κουρδικό). Η αποδυνάμωση της ιρακινής αντίστασης δημιουργεί ένα ακόμα πιο ευάλωτο στις παρεμβάσεις ιμπεριαλιστών και περιφερειακών δυνάμεων έδαφος.
Η αποχώρηση των αμερικανικών στρατευμάτων (που πάντως διατηρούν κάποια σημεία ελέγχου στην ιρακινή επικράτεια) αφήνει να φανεί το μέγεθος της καταστροφής και της διάλυσης που έχει συντελεστεί και συνεχίζεται στην καθημαγμένη αυτή χώρα. Η ανεργία φτάνει στο 70%, ο λαός υφίσταται σκληρή καταπίεση από το καθεστώς, τα κυβερνητικά στρατεύματα, εκπαιδευμένα από τους αμερικανούς, με τη συμπεριφορά τους κρατούν άσβεστο το μίσος των απλών ανθρώπων για τους συνεργάτες των καταχτητών. Στα βόρεια ο αντιδραστικός και εκπρόσωπος φεουδαρχικών δυνάμεων Μπαρζανί στήνει με τις ευλογίες των ΗΠΑ το αυτόνομο κράτος του Ιρακινού Κουρδιστάν σε αντάλλαγμα της συμβολής του στην αμερικανική εισβολή. Στην υπόλοιπη χώρα ολοένα και περισσότερο αναπτύσσεται η αντίθεση σιιτών – σουνιτών. Ο πόλεμος στη Συρία δίνει μια νέα ώθηση στις αντιπαραθέσεις και ειδικότερα αναβαθμίζει, μέσα στα πλαίσια πάντα του ανταγωνισμού των ιμπεριαλιστών που μαίνεται στην περιοχή, τις κόντρες των δύο βασικών περιφερειακών δυνάμεων, δηλαδή του Ιράν και τη Σαουδικής Αραβίας (από κοντά και η Τουρκία) που «παίζουν» με το δίπολο σιίτες- σουνίτες.

Οι σημερινές εξελίξεις
Έτσι, φτάσαμε στο σήμερα που με προεξάχουσα αιτία την εγκληματική πολιτική των ιμπεριαλιστών με πρώτους τις ΗΠΑ, σε συνδυασμό με τον ανταγωνισμό των περιφερειακών δυνάμεων στην περιοχή και τη βάρβαρη πολιτική του καθεστώτος Μαλίκι, και θρυαλίδα το «συριακό» ζήτημα, έχει αναδυθεί στο ιστορικό προσκήνιο ό, τι πιο οπισθοδρομικό από ιστορικής άποψης.
Τη στιγμή που γράφονται αυτές οι γραμμές, το ΙΚΙΛ, δρά σε ένα σημαντικο τμήμα της ανατολικής Συρίας, ελέγχοντας τις επαρχίες της Ράκα και της Ντείρ ελ Ζορ. Έχει επιδοθεί, σε ένα όργιο σφαγών και εκτελέσεων οπαδών του αντιπαλου δόγματος στις περιοχές που καταχτά αλλά και αιχμαλώτων του κυβερνητικού στρατού. Παράλληλα προσπαθεί με επιτυχία έως τώρα να συμπληρώσει την χρηματοδότησή του από την Σαουδική Αραβία με «πηγές» εκ των έσω, ώστε να καλύψει τόσο τις ανάγκες των μισθοφορικών του τμημάτων (σημειωτέον, οι μισοί από τους δέκα χιλιάδες μαχητές του ΙΚΙΛ είναι σαουδάραβες τζιχαντιστές) όσο και τις ανάγκες σε στρατιωτικό εξοπλισμό. Μόνο από την πετρελαιοπηγή της Ράκα έχει ημερήσια έσοδα 3,1 εκατομμυρίων δολαρίων, και προσθέστε σ΄αυτό το ποσό άλλο μισό εκατομύριο από τις πετρελαιοπηγές της Ζάμλα και του Κούνικο καθώς και την εκμετάλευση των κοιτασμάτων φυσικού αερίου στη Τζάφρα.  Αυτές οι πηγές χρήματος μαζί με τα λάφυρα από τις λεηλασίες στις οποίες επιδίδονταν άρχισαν να δημιουργούν μια ολοένα και μεγαλύτερη και προπαντός αυτοδύναμη οικονομική βάση στήριξης. Σήμερα όπως προαναφέραμε, το ΙΚΙΛ έχει επεκτείνει την περιοχή δράσης του μετά την επέλαση των τελευταίων ημερών σε ένα μεγάλο μέρος της βορειοδυτικής και δυτικής Συρίας έχοντας πια στην κατοχή του και άλλες πετρελαιοπηγές με πιο γνωστές αυτές της Μοσούλης. Το ΙΚΙΛ σε αρκετές περιπτώσεις συναντά την συμπάθεια τμημάτων του σουνίτικου πληθυσμού που είναι οργισμένοι από τις πολιτικές εξαθλίωσης και αποκλεισμού που βιώνουν, δημιουργώντας έτσι μια ισχυρή βάση εναντίωσης στον σιίτη πρωθυπουργό Αλ Μαλίκι. Μάλιστα κάποιες πληροφορίες σε έντυπα ΜΜΕ αναφέρουν πως τμήμα της ηγεσίας του ΙΚΙΛ που προέρχεται από τις τάξεις του στρατού του Σαντάμ και ευρύτερα το Μπάαθ, που κρατούν τον έλεγχο της πόλης Τικρίτ, προπαθούν να διαψεύσουν στην πράξη την εικόνα του φανατικού ισλαμιστή αφήνοντας να λειτουργούν κοινωνικές υπηρεσίες αλλά και καπνοπωλεία, κομμωτήρια κ.ά. που αποτελούν κόκκινο πανί για τους φονταμενταλιστές.
Αυτή τη στιγμή, φαίνεται πως τόσο οι αμερικάνοι όσο και περιφερειακές δυνάμεις όπως το Ιράν έχουν επιταχύνει τις κινήσεις για την αντιμετώπιση του ΙΚΙΛ. Οι αμερικάνοι έχουν στείλει ήδη στον περσικό κόλπο το αεροπλανοφόρο «Τζωρτζ Μπους» και το ελικοπτεροφόρο «Mesa Verde». Ο Ομπάμα ενώ αποκλείει κάθε σκέψη για επέμβαση, παρακινδυνευμένη έτσι κι αλλιώς από κάθε άποψη αυτή τη στιγμή, δεν απέκλεισε αεροπορικούς βομβαρδισμούς και μάλιστα εκτεταμένους. Ώστε να δώσει τη δυνατότητα αναδιοργάνωσης στα στρατεύματα του πρωθυπουργού Μαλίκι. Παράλληλα και  τη βάση των αμοιβαίων συμφερόντων, υπάρχει μια σχεδόν φανερή προσπάθεια συννενόησης των ΗΠΑ με το Ιράν.
Η ιρανική ηγεσία ήδη φαίνεται πως ενισχύει τις τάξεις του ιρακινού στρατού με αξιωματικούς της όπως και στέλνει επίλεκτα τμήματα του στρατού της να βοηθήσουν τον κυβερνητικό στρατό. Πρέπει να είναι αποτέλεσμα και της δικής της πίεσης, η προσπάθεια των τελευταίων ημερών, να συγκροτηθούν σιιτικές πολιτοφυλακές που να αναλάβουν δράση, αντικαθιστώντας τμήματα του στρατού που αρνούνται να πολεμήσουν (μην ξεχνάμε πως στον στρατό υπάρχουν και σουνίτες- αυτό ίσως εξηγεί εν μέρει την παθητικότητα που επέδειξαν τμήματα του στρατού απέναντι στην επέλαση του ΙΚΙΛ). Το Ιράν δε διστάζει να συνεργαστεί με τον … «Μεγάλο Σατανά», διότι κατανοεί καλύτερα από τον καθένα πως εάν αφεθούν τα πράγματα να εξελιχθούν όπως μέχρι σήμερα στο Ιράκ, αυτό θα αποτελεί μια ήττα και για το ίδιο.
Συγκεχυμένη είναι η στάση της Σαουδικής Αραβίας. Τα τελευταία εικοσιτετράωρα η σαουδαραβική ηγεσία δείχνει ενοχλημένη από τις κινήσεις του ΙΚΙΛ. Δύο είναι τα πιθανά ενδεχόμενα: ή διαβλέπει προσπάθειες αυτονόμησης του ΙΚΙΛ από την επιρροή της ή έχει στριμωχτεί από τις ΗΠΑ να κινηθεί σε ένα συμμάζεμά τους (ή και τα δύο). Το αναφέρουμε αυτό, διότι η Σαουδική Αραβία έχει κάθε λόγο να είναι ευχαριστημένη που «σπάει» επιτέλους το «σιιτικό συνεχές» Λίβανος (Χεζμπολάχ)- Συρία (Άσαντ) – Ιράκ  (Μαλίκι) – Ιράν, οπότε και δημιουργούνται ισχυρές προυποθέσεις για μια αναβάθμιση των περιφερειακών της δυνατοτήτων μέσω της εκμετάλλευσης του σουνιτικού στοιχείου. Δεν αποτελεί εξάλλου μυστικό οτι η ίδια βρίσκεται πίσω από την δημιουργία του κλώνου του ΙΚΙΛ στο Λίβανο, που άρχισε να βάζει τυφλές βόμβες σε σιιτικές γειτονιές της Τρίπολης, ενώ η ίδια άνδρωσε με χρήματα και μαχητές την αντικαθεστωτική δράση της ΙΚΙΛ στη Συρία.
«Το Ιράκ δεν θα ξαναγίνει όπως ήταν πριν την κατάληψη της Μοσούλης από το ΙΚΙΛ» δήλωσε την περασμένη Τρίτη ο πρωθυπουργός του Ιρακινού Κουρδιστάν Μπαρτζανί, υπογραμμίζοντας με αυτό τον τρόπο την επιλογή του να μην πάρει το μέρος του κυβερνητικού στρατού στην εξελισσόμενη σύγκρουση. Δεν γνωρίζουμε, με δεδομένες τις αμερικανικές πιέσεις που θα είναι ισχυρές, πόσο θα κρατήσει τον … λόγο του ο Μπαρτζανί. Τα λόγια του όμως που συπληρώθηκαν με αναφορές στην πολιτική αποκλεισμών του Μαλίκι δίνουν ένα μέτρο της διάλυσης στην οποία έχει περιέλθει το άλλοτε ισχυρό, για τα δεδομένα της περιοχής, κράτος του Ιράκ, αλλά και της αμοιβαίας καχυποψίας που έχει εγκαθιδρυθεί μεταξύ των εθνοτικών και θρησκευτικών ομάδων που το απαρτίζουν.
Εκτός ίσως από αυτό που υπονοούν τα λόγια του Μπαρτζανί και που παραθέτουμε πιο πάνω, μάλλον κάθε πρόβλεψη για το μέλλον του Ιράκ φαντάζει και είναι παρακινδυνευμένη. Ωστόσο, οφείλουμε να υπογραμίσουμε ισχυρά πως δεν γίνεται να επιλύσουν το πρόβλημα αυτοί που το δημιούργησαν. Δεν γίνεται δηλαδή οι ιμπεριαλιστές, που ιστορικά και πολιτικά η παρουσία τους στην περιοχή της Μέσης Ανατολής εξέθρεψε και εξακολουθεί να εκθρέφει τα απολυταρχικά καθεστώτα και τις κάθε είδους μισοαστικές μισοφεουδαρχικές αντιδραστικές ηγεσίες, που είναι οι γεννήτορες αυτών των καταστάσεων, να είναι αυτοί που θα τις επιλύσουν προς όφελος των λαών.
Τ.Σ.

Προλεταριακή Σημαία 736 -  www.kkeml.gr

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Εδώ ο κόσμος χάνεται κι αυτοί στα σεμινάρια!

0

Η χειρότερη σχολική χρονιά των τελευταίων χρόνων φτάνει στο τέλος της και όμως η ηγεσία (η πρώην και η επόμενη) του υπουργείου Παιδείας επιμένει να την κάνει ακόμα πιο άσχημη για μαθητές και εκπαιδευτικούς!
Εδώ και μήνες είχαμε προειδοποιήσει ότι η περίφημη τράπεζα θεμάτων δεν είναι τίποτα άλλο από ένα εργαλείο αποθάρρυνσης και απόρριψης. Ακόμα κι αν λειανθούν οι φετινές «τεχνικές» αστοχίες (θέματα ακαταλαβίστικα, γεμάτα λεπτομέρειες, υπερβολικά δύσκολα σε ένα σχολείο και υπερβολικά εύκολα στο διπλανό του κτλ), ο κεντρικός ρόλος της τράπεζας παραμένει: Όσοι είναι λίγο αδύναμοι μαθητές ή δεν έχουν χρήματα για φροντιστήρια, ας μας αδειάζουν καλύτερα τη γωνιά, το λύκειο δεν είναι για όλους, πρέπει να μείνουν μόνο οι λίγοι και εκλεκτοί…
Τα αποτελέσματα είναι τραγικά. Με τους πρώτους υπολογισμούς, το 20% των μαθητών μένει στα μαθηματικά, ενώ η κατάσταση συνολικά θα είναι ακόμα χειρότερη. Φυσικά, το μεγαλύτερο ποσοστό όσων μένουν είναι από υποβαθμισμένες περιοχές, αλλά και από περιοχές της υπαίθρου, αποδεικνύοντας την ταξικότητα της εκπαίδευσης.
Και μέσα σε όλα αυτά, μας βγήκε και σκάρτο το my school, αυτό το καινούργιο εφεύρημα του υπουργείου, το οποίο επεβλήθη ως πανάκεια για κάθε πρόβλημα της εκπαίδευσης. Υπερσύγχρονο και καινοτόμο το διαφήμιζε ο Αρβανιτόπουλος τον Απρίλιο, με…προβληματάκια σε κάτι υπερβολικά δύσκολο όπως τα…απολυτήρια μας προέκυψε. Άραγε, πληρώθηκε κάποιος ιδιώτης για να δημιουργήσει αυτή την βάση δεδομένων; Και με τα προβλήματα που παρατηρήθηκαν, θα του ζητηθούν ευθύνες; Και γιατί πρέπει να την πληρώσουν πάλι οι εκπαιδευτικοί των Λυκείων, οι οποίοι θα μείνουν μια εβδομάδα παραπάνω στα σχολεία επειδή η ανικανότητα της ηγεσίας και των στελεχών της εκπαίδευσης να λύσουν απλά προβλήματα το επιβάλλει; Θα πληρωθούν για τις ημέρες αυτές; Όσοι έχουν κλείσει εισιτήρια ή ξενοικιάζουν σπίτια ή έχουν κάνει οικογενειακό προγραμματισμό, θα αποζημιωθούν;

Και ας έλθω στην όμορφη πόλη των Τρικάλων, στην οποία, τις κρίσιμες αυτές ημέρες για την έκδοση των ελέγχων, κι ενώ όλα αυτά ήταν γνωστά λίγο πολύ, οι διευθυντές των σχολικών μονάδων απουσίαζαν από τις θέσεις τους! Ο λόγος; Ο Διευθυντής Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης τους κάλεσε να συμμετάσχουν στα σεμινάρια για την αξιολόγηση των εκπαιδευτικών. Θα μου πείτε: Μα είναι τόσο σημαντικά αυτά τα σεμινάρια, ώστε να παραπέμπεται η λειτουργία των σχολείων την επόμενη εβδομάδα, καθώς δεν γίνεται να εκδοθούν έλεγχοι χωρίς τους διευθυντές των σχολικών μονάδων; Προφανώς και είναι, κι αυτό έγινε πολύ φανερό στα μέλη της ΕΛΜΕ Τρικάλων, καθώς ζητήθηκε από την αστυνομία τις δύο ημέρες των σεμιναρίων η συμβολή της, προκειμένου να πραγματοποιηθούν με πλήρη ευταξία, και να απωθηθούν αυτοί οι κακοί (οι καθηγητές ντε!) που αντιστέκονται στον σχεδιασμό του υπουργείου. Εξάλλου ήταν πολύ σίγουρα όλα τα στελέχη της εκπαίδευσης με τις επιλογές του υπουργείου τόσα χρόνια, γι’ αυτό και την εφάρμοσαν με τόσο ζήλο και πάθος.

Όμως, η πραγματικότητα είναι πολύ σκληρή για να την αποφεύγουμε. Και η πραγματικότητα λέει ότι η νέα χρονιά θα ξεκινήσει με λιγότερους μαθητές, λιγότερα τμήματα, λιγότερους καθηγητές, αλλά με συστήματα που αποδεδειγμένα όχι μόνο δεν είναι λειτουργικά, αλλά πια βλαβερά για την εκπαίδευση. Η πραγματικότητα λέει ότι μαθητές θα έχουν διαρρεύσει από τα λύκεια, αλλά καθηγητές απλήρωτοι ή κακοπληρωμένοι και με στημένο για την απόλυση τους μηχανισμό θα υπάρχουν. Η πραγματικότητα λέει ότι θα κληθούν να μας αξιολογήσουν αυτοί που έχουν αποτύχει να φέρουν εις πέρας στοιχειώδεις λειτουργίες των σχολείων. Η πραγματικότητα επίσης λέει ότι γίνεται πάρτυ χρημάτων στην πλάτη της εκπαίδευσης, καθώς δεν μας ενημέρωσε ποτέ κανείς που πήγαν τα 7,5 εκατομμύρια ευρώ για την αυτοαξιολόγηση, ούτε πόσο στοίχισε το my school, ούτε πόσο στοίχισαν αυτά τα σεμινάρια της αξιολόγησης των εκπαιδευτικών.
Η πραγματικότητα λέει ότι οι μεταθέσεις θα γίνουν κάποια στιγμή (ανάψτε κάνα κερί στην Παναγιά να είναι πριν τον Δεκαπενταύγουστο), ενώ οι αποσπάσεις….θα δούμε!
Η πραγματικότητα λέει ότι η επίθεση στην εκπαίδευση θα συνεχίζεται όσο τους ανεχόμαστε και δεν αντιδρούμε μαζικά. Η πραγματικότητα λέει ότι θέλουν αμόρφωτο λαό και δάσκαλο με σκυμμένο το κεφάλι γιατί έτσι περνούν καλύτερα την επίθεση τους στην κοινωνία.
Δεν είναι καιρός να την αλλάξουμε; Τι λέτε;

Κώστας Μιχαλάκης, φιλόλογος, μέλος της Αγωνιστικής Κίνησης Εκπαιδευτικών Τρικάλων.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

ΟΒΡΙΟΚΑΣΤΡΟ ΚΕΡΑΤΕΑΣ: ΔΥΟ ΝΕΕΣ ΔΙΚΕΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΤΗΣ ΚΕΡΑΤΕΑΣ

1

Δυο ακόμη δίκες αγωνιστών της Κερατέας προστίθενται αυτή την εβδομάδα στον μακρύ κατάλογο των δικών.
Την Δευτέρα 30 Ιουνίου στο 3μελές Εφετείο Κακουργημάτων δικάζονται 6 νέοι με κατηγορίες από τον τρομονόμο, όπως κατοχή και χρήση εκρηκτικών, επίθεση κατά αστυνομικών δυνάμεων κ.α. Η δίκη γίνεται στο Εφετείο Αθηνών (Λ. Αλεξάνδρας και Λουκάρεως, β’ όροφος)
Την Τρίτη 1 Ιουλίου στο Πλημμελειοδικείο Αθηνών (Ευελπίδων, κτήριο 8) δικάζεται ο πρώην Δήμαρχος Κερατέας Σταύρος Ιατρού για… τις Φοβόλες. Συγκεκριμένα, κατηγορείται για την λειτουργία της χωματερής στις Φοβόλες. Η μήνυση έγινε από το Δασαρχείο Λαυρίου στις 18/11/2010, λίγες ημέρες πριν την επέμβαση των ΜΑΤ.
Οι επόμενες δίκες που έχουν ήδη οριστεί, θα γίνουν τον Σεπτέμβριο και τον Δεκέμβριο του 2014.
Θυμίζουμε ότι μέχρι σήμερα όλες οι ποινικές δίκες που έχουν γίνει για τον αγώνα της Κερατέας, τόσο κατά τις ημέρες τις σύγκρουσης με τα ΜΑΤ αλλά και πριν, έχουν καταλήξει στην αθώωση όλων των κατηγορουμένων.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

ΞΕΚΙΝΗΣΕ Η ΔΙΑΚΙΝΗΣΗ ΤΩΝ ΕΝΤΥΠΩΝ ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗΣ ΣΤΟ Υ.ΠΑΙ.Θ.

1

Η Δ/νση Διοικητικού ξεκίνησε την Παρασκευή 27/06/14 να διακινεί στους υπαλλήλους ατομικά τα έντυπα αξιολόγησης, πριν καν εκπνεύσει η προθεσμία κατάθεσης των ποσοστών επιμερισμού. Βασιλικότεροι του Βασιλέως!!!

Ο κόσμος είναι ανάστατος! Με τη στάση του το ΔΣ στην τελευταία ΓΣ, δεν έκανε ξεκάθαρο στους υπαλλήλους αν θα αναλάβει την ευθύνη της μη παραλαβής ή της μη συμπλήρωσης των εντύπων. Ωστόσο, εκ των υστέρων, μετά από πίεση της Πρωτοβουλίας Εργαζομένων στο Υ.ΠΑΙ.Θ. και των υπαλλήλων, πήρε απόφαση να μην παραλάβει κανείς τα έντυπα και την ανακοίνωσε μέσω ...email. 

Η τρομοκρατία είναι μεγάλη. Όλοι ανησυχούν για τις πειθαρχίκες κυρώσεις που μπορεί να' χει η μη συμπλήρωση των εντύπων και βέβαια αισθάνονται μόνοι, γιατί δεν εμπιστεύονται τα συνδικαλιστικά τους όργανα. Ορίστηκε νέα ΓΣ για αυτή τη βδομάδα, ώστε να συζητηθεί να ζήτημα και να παρθούν αποφάσεις για επόμενες κινήσεις.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Πρώτος Παγκόσμιος Πόλεμος 100 χρόνια από την έναρξη του μεγάλου σφαγείου

0

Η αφορμή και οι αιτίες
Στις 28 Ιουνίου του 1914, στο Σεράγεβο, δολοφονείται ο διάδοχος του θρόνου της Αυστροουγγρικής Αυτοκρατορίας, αρχιδούκας Φραγκίσκος Φερδινάνδος, μαζί με τη σύζυγό του, Σοφία Χότεκ. Πίσω από τη δολοφονία βρισκόταν η σερβική εθνικιστική οργάνωση «Μαύρο Χέρι». Το γεγονός ήταν η αφορμή για την έναρξη του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου (ΑΠΠ).
Δύο ήταν τα αντίπαλα στρατόπεδα που δημιουργήθηκαν. Από τη μια οι Κεντρικές Δυνάμεις (Γερμανία, Αυστροουγγαρία κ.α.) και από την άλλη η Αντάντ ή Εγκάρδια Συνεννόηση (Αγγλία, Γαλλία, Ρωσία κ.α.).
Οι πραγματικές αιτίες όμως της έναρξης του ΑΠΠ βρίσκονται στη νέα φάση στην οποία περιήλθε το καπιταλιστικό σύστημα στο ανώτατο στάδιό του, το ιμπεριαλιστικό, στα τέλη του 19ου και στην αυγή του 20ου αι. Στο στάδιο εκείνο όπου κυριαρχεί το χρηματιστικό κεφάλαιο (συγχώνευση τραπεζικού και βιομηχανικού), κυριαρχούν τα μονοπώλια και όρος ύπαρξής τους είναι η εξασφάλιση πρώτων υλών για τη βιομηχανία και η εξαγωγή κεφαλαίου από τα ισχυρά κράτη με στόχο την υποδούλωση των υπολοίπων. Και ο μόνος τρόπος για να γίνει αυτό, στον ήδη μοιρασμένο κόσμο, είναι η επανακατάκτηση εδαφών και το ξαναμοίρασμα των αποικιών και των σφαιρών επιρροής. Έτσι, ο οικονομικός και πολιτικός ανταγωνισμός μεταξύ των ισχυρών κρατών οξύνεται στο έπακρο, η ανισομετρία στην ανάπτυξη των χωρών γίνεται παγκόσμιος νόμος και η «λύση» του προβλήματος δεν μπορεί να γίνει αλλιώς παρά με γενικευμένο πόλεμο. Επιβεβαιώνεται για άλλη μια φορά η ρήση του Κλαούζεβιτς ότι «ο πόλεμος είναι η συνέχιση της πολιτικής με άλλα μέσα».
Ο Λένιν, στο άρθρο του «Ο πολεμοχαρής μιλιταρισμός», που γράφηκε στα 1908, αναφέρει: «Εύφλεκτο υλικό συσσωρεύτηκε τον τελευταίο καιρό αρκετό […] Στο μεταξύ με το δίχτυ των τωρινών φανερών και μυστικών συνθηκών, συμφωνιών κτλ, αρκεί να θιγεί μια οποιαδήποτε Δύναμη από μια ασήμαντη αφορμή για να ανάψει από τη σπίθα η φλόγα».
Ο ίδιος, στα 1920, στον πρόλογο του βιβλίου του «Ο ιμπεριαλισμός ανώτατο στάδιο του καπιταλισμού» (σελ. 9-10), ανέφερε για τον ΑΠΠ ότι ήταν «[…]και από τις δύο πλευρές ιμπεριαλιστικός (δηλαδή κατακτητικός, αρπακτικός, ληστρικός) πόλεμος, πόλεμος για το μοίρασμα του κόσμου, για το μοίρασμα και το ξαναμοίρασμα των αποικιών, των "σφαιρών επιρροής" του χρηματιστικού κεφαλαίου» (Λένιν).
Ο Ενγκελς, από το 1887 (!), σε ένα προφητικό κείμενό του έγραφε: «Ο μόνος πόλεμος που μπορεί πλέον να εξαπολύσει στο μέλλον η Πρωσία- Γερμανία θα είναι ένας παγκόσμιος πόλεμος, η έκταση και το επίπεδο βίας του οποίου ξεφεύγουν από την ανθρώπινη φαντασία. Οκτώ με δέκα εκατομμύρια στρατιώτες θα αλληλοεξοντωθούν, απογυμνώνοντας την Ευρώπη σαν σμήνος ακρίδων. Θα πρόκειται για έναν Τριακονταετή Πόλεμο συμπυκνωμένο μέσα σε τέσσερα έως πέντε χρόνια και απλωμένο σε ολόκληρη την ήπειρο. Πείνα, επιδημίες, καθολική παλινδρόμηση στη βαρβαρότητα, τόσο των στρατών όσο και των λαών, εξαιτίας της οξύτατης δυστυχίας... Μόνο μία συνέπεια αυτού του πολέμου είναι απολύτως βέβαιη: η παγκόσμια εξάντληση και η δημιουργία προϋποθέσεων για την τελική νίκη της εργατικής τάξης» (Καθημερινή, 29-12-2013).
Όσο αφορά το ξεκίνημα του πολέμου, θα μπορούσαμε να πούμε ότι έγινε από την οικονομικά ασφυκτιούσα Γερμανία και Αυστροουγγαρία, εξαιτίας της αποικιακής εξάπλωσης των δυτικών δυνάμεων. Φυσικά τεράστια σημασία έπαιξε και η τεχνολογική ανωτερότητα της Γερμανίας σε στρατιωτικό εξοπλισμό.

Οι ανταγωνισμοί της προηγούμενης περιόδου
Ήδη από τον προηγούμενο μεγάλο πόλεμο, τον γαλλοπρωσσικό (1870-1871), υπήρχε η εκκρεμότητα της περιοχής της Αλσατίας και Λωραίνης (ανάμεσα σε Γαλλία και Γερμανία). Στο τέλος αυτού του πολέμου κατακτήθηκαν από τη Γερμανία αλλά η Γαλλία δεν έπαψε να έχει σαν στόχο την επανακατάκτηση. Επίσης, λίγο πριν τον ΑΠΠ, ξέσπασε η λεγόμενη Μαροκινή κρίση. Η Γαλλία προσπάθησε να κυριαρχήσει στο Μαρόκο προκαλώντας τη σφοδρή αντίδραση της Γερμανίας.
Αλλά και στο ζήτημα της Μ. Ανατολής, τα πετρέλαια της Μοσούλης και του Ιράκ ήταν εδώ και πολλά χρόνια πεδίο ανταγωνισμού μεταξύ Αγγλίας-Γερμανίας. Η κατασκευή του σιδηροδρόμου της Βαγδάτης από τη Γερμανία ανησύχησε την Αγγλία γιατί δημιουργούνταν νέοι δρόμοι που συνέδεαν την Ευρώπη με την Ανατολή, υποβαθμίζοντας τους θαλάσσιους, όπου η Αγγλία είχε την κυριαρχία.
Σοβαρές ήταν και οι αντιθέσεις μεταξύ Ρωσίας-Γερμανίας για το ζήτημα του μοιράσματος των εδαφών της Οθωμανικής αυτοκρατορίας και ειδικότερα των Βαλκανίων.
Αλλά και οι αναδυόμενες ΗΠΑ δεν έκρυβαν τις βλέψεις τους. Ο αμερικανός γερουσιαστής Μπέβεριτς έλεγε: «[…] Από όλες τις φυλές ο θεός υπέδειξε τους Αμερικανούς που τελικά οφείλουν να οδηγήσουν τον κόσμο στην αναγέννηση» (Παγκόσμια ιστορία, τομ. Ζ2, σελ. 704).
Όπως και η μιλιταριστική Ιαπωνία επεδίωκε την κυριαρχία της στην Ανατολική Ασία και στο γειτονικό με αυτήν τμήμα του Ειρηνικού.

Το ξέσπασμα του πολέμου

Στις 28 Ιουλίου, η Αυστροουγγαρία υποστηριζόμενη από τη Γερμανία κηρύσσει τον πόλεμο στη Σερβία και αρχίζουν οι πολεμικές επιχειρήσεις.
Αμέσως η Ρωσία ως σύμμαχος της Σερβίας κηρύσσει γενική επιστράτευση και η γερμανική κυβέρνηση ζητά από τη ρωσική κυβέρνηση να αναιρέσει την απόφασή της. Οι Ρώσοι αρνούνται και την 1η Αυγούστου η Γερμανία κηρύσσει τον πόλεμο στη Ρωσία. Μέσα σε μικρό χρονικό διάστημα στο ανατολικό μέτωπο ο γερμανός στρατάρχης Χίντεμπουργκ καθηλώνει τους Ρώσους.
Μέσα στον ίδιο μήνα ενεπλάκησαν μια σειρά κράτη και ο πόλεμος άρχισε να αποκτά χαρακτηριστικά Παγκοσμίου. Η Γερμανία κηρύσσει τον πόλεμο στη Γαλλία, η Αγγλία και η Ιαπωνία στη Γερμανία. Η Γερμανία επιτίθεται σε Γαλλία, Βέλγιο και Λουξεμβούργο.
Τέλος, οι δυνάμεις της Αντάντ κηρύσσουν τον πόλεμο και στην Οθωμανική αυτοκρατορία, αναδεικνύοντας τις πραγματικές αιτίες του πολέμου, δηλαδή το ξαναμοίρασμα του κόσμου σε μια τεράστια περιοχή (σημερινή Τουρκία, Μέση Ανατολή και βόρεια Αφρική) που το καθεστώς, με τα φεουδαρχικά χαρακτηριστικά που είχε, δεν μπορούσε να επιβιώσει.
Στα 1915 ο πόλεμος επεκτείνεται στα Βαλκάνια. Οι δυνάμεις της Αντάντ εντείνουν τον αποκλεισμό της Γερμανίας και οι Γερμανοί απαντούν με τον πόλεμο των υποβρυχίων. Το 1917, μετά τη βύθιση του αμερικανικού υπερωκεανίου «Λουζιτάνια» από γερμανικό υποβρύχιο, μπαίνουν στον πόλεμο οι ΗΠΑ στο πλευρό της Αντάντ. Συνολικά ενεπλάκησαν στον πόλεμο περισσότερα από 30 κράτη.
Αξίζει να αναφέρουμε μερικές σημαντικές στιγμές του πολέμου. Στις αρχές του 1916 μια γερμανική επίθεση στο Βερντέν αποτυγχάνει. Μετά από μια αγγλογαλλική αντεπίθεση στην περιοχή του Σομ, οι Γερμανοί υποχωρούν. Το αποτέλεσμα ήταν η μεγαλύτερη σφαγή στην ιστορία. 500.000 Γερμανοί και 380.000 Γάλλοι νεκροί.
Στη Ρωσία, στα τέλη του 1916, οι νεκροί στον πόλεμο ξεπερνούν τα 2 εκατομμύρια, οι ανάπηροι και οι τραυματίες είναι πολύ περισσότεροι. Ο λαός πεινάει. Οι λιποταξίες από το στρατό φτάνουν το 1 εκατομμύριο. Η κατάσταση γίνεται εκρηκτική και φτάνουμε σε συνθήκες πολιτικής κρίσης. Τον Οκτώβρη ξεσπούν μεγάλες απεργίες εναντίον του πολέμου και της ακρίβειας. Δύο συντάγματα πεζικού που πήραν εντολή να πυροβολήσουν τους εργάτες, αρνούνται και στρέφουν τα όπλα εναντίον της αστυνομίας. Ο τσάρος σκέφτεται να υπογράψει ξεχωριστή ειρήνη με τους Γερμανούς, αφήνοντας τους δυτικούς μόνους στον πόλεμο. Η δολοφονία του Ρασπούτιν από ανθρώπους των αγγλογάλλων στα τέλη του 1916 ήταν ένα μήνυμα προς στον τσάρο να συνεχίσει τον πόλεμο.

Η κατάληξη
Μετά από σφοδρές μάχες σε όλη σχεδόν την Ευρώπη, τη Μ. Ανατολή, την Ασία αλλά και με σημαντικές θαλάσσιες συγκρούσεις και με διαδοχικές αλλαγές στην πλάστιγγα των συσχετισμών, οι κεντρικές δυνάμεις αναγκάζονται να υποχωρήσουν. Στα 1917 οι Άγγλοι καταλαμβάνουν τη Βαγδάτη και την Ιερουσαλήμ. Στα 1918, στη δεύτερη μάχη στο Μάρνη, νικούν οι Γάλλοι τους Γερμανούς. Λίγο μετά συνθηκολογεί η Τουρκία που ήταν με το πλευρό των Κεντρικών δυνάμεων.
Τελικά, στις 5 Νοέμβρη του 1918, η Γερμανία ζητάει ανακωχή. Στις 11 Νοέμβρη υπογράφεται στην Κομπιένη, ανάμεσα στην Αντάντ και την ηττημένη Γερμανία, ανακωχή. Έτσι τελειώνει οριστικά ο ΑΠΠ. Το αποτέλεσμα ήταν 10 εκατομμύρια νεκροί και 20 εκατομμύρια τραυματίες. Οι Γερμανοί υποχρεούνται να αποχωρήσουν από όλα τα εδάφη που είχαν καταλάβει ...εκτός από τα ρωσικά για τα οποία «οι σύμμαχοι θα κρίνουν πως έφτασε γι’ αυτό η στιγμή, αφού πάρουν υπόψη τους την εσωτερική κατάσταση στα εδάφη αυτά», επίσης «για την τήρηση της τάξης οι σύμμαχοι θα έχουν το δικαίωμα να μένουν ελεύθερα στα ανατολικά εδάφη που θα αδειάζουν οι Γερμανοί» (Παγκόσμια ιστορία, τομ. Η σελ. 144). Ο λόγος για την εξαίρεση αυτή ήταν η επικράτηση των μπολσεβίκων με την Οκτωβριανή Επανάσταση ένα χρόνο νωρίτερα. Ουσιαστικά, αυτό σήμανε την έναρξη της ξένης στρατιωτικής επέμβασης στην Σοβιετική Ρωσία.
Στις 28 Ιούνη του 1919 υπογράφεται η Συνθήκη των Βερσαλλιών. Η Γαλλία προσαρτά τη Λωραίνη και την Αλσατία, η Πολωνία ανακηρύσσεται ανεξάρτητο κράτος, η Γερμανία υποχρεώνεται να αφοπλιστεί (;), παραχωρεί όλες τις αποικίες της και πληρώνει βαριές επανορθώσεις στους νικητές. Λίγο αργότερα (10 Σεπτέμβρη του 1919), με τη Συνθήκη του Αγίου Γερμανού χωρίζεται η Αυστρία απ’ την Ουγγαρία και παραχωρείται η περιοχή της Τεργέστης στην Ιταλία.
Τέλος, στα 1920, υπογράφεται η συνθήκη των Σεβρών, όπου μοιράζεται η λεία της Οθωμανικής αυτοκρατορίας σε Αγγλία, Γαλλία, Ιταλία και ΗΠΑ.

Η στάση της σοσιαλδημοκρατίας
Σε όλη τη διάρκεια του πολέμου, η στάση της σοσιαλδημοκρατίας που καθοδηγούσε τη Β Διεθνή ήταν προδοτική. Εκτός από ελάχιστες εξαιρέσεις, όλα σχεδόν τα κόμματα που υποτίθεται πάλευαν για την υπόθεση της εργατικής τάξης, στήριξαν τις αστικές κυβερνήσεις των χωρών τους στον πόλεμο και οι ηγέτες της ουσιαστικά καλούσαν την εργατική τάξη να αλληλοεξοντωθεί στον ΑΠΠ και ταυτόχρονα να σταματήσουν οι εργάτες τον πολιτικό τους αγώνα στις χώρες τους. Στη Γερμανία και τη Γαλλία λίγες μόλις μέρες μετά την έναρξη του πολέμου, στις 4 Αυγούστου του 1914, ψηφίζονται οι πολεμικές πιστώσεις από τη σοσιαλδημοκρατική κοινοβουλευτική ομάδα του γερμανικού Ράιχσταχ και τη σοσιαλιστική ομάδα της γαλλικής βουλής. Σχεδόν αμέσως στη Γερμανία σχηματίζεται η «Ομάδα Διεθνής» από αριστερούς γερμανούς σοσιαλδημοκράτες (Λήμπκνεχτ, Τσέτκιν, Λούξεμπουργκ, Μέρινγκ κ.α.) που τάσσονται ενάντια στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο που διεξάγεται. Αργότερα η ομάδα αυτή θα ονομαστεί «Σπάρτακος» με επαναστατική προπαγάνδα στη διάρκεια του πολέμου. Αντίστοιχα στη Ρωσία, οι μπολσεβίκοι με τον Λένιν άμεσα έβαλαν το ζήτημα της μετατροπής του πολέμου σε εμφύλιο με στόχο την κατάκτηση της εξουσίας από την εργατική τάξη σε αντίθεση με τους μενσεβίκους (Πλεχάνοφ κ.α.), τους εργατικούς και τους εσέρους, που στήριζαν την τσαρική πολιτική του πολέμου. Το αποτέλεσμα ήταν πολύ σύντομα η Β Διεθνής να χρεοκοπήσει.

Συμπεράσματα

Ο ΑΠΠ, πέρα από τα εκατομμύρια των νεκρών και τραυματιών, πέρα από τις καταστροφές που προκλήθηκαν σε μια σειρά χώρες, έφερε την ριζοσπαστικοποίηση εκατομμυρίων σε όλο τον κόσμο. Ιδρύθηκαν πολλά κομμουνιστικά κόμματα και σε πολλές περιπτώσεις έφτασαν μέχρι την εξέγερση και την επανάσταση.
Στην Ουγγαρία, για παράδειγμα, στις αρχές του 1919, οι κομμουνιστές με επικεφαλής τον Μπέλα Κουν, καταλαμβάνουν την εξουσία για ορισμένο διάστημα. Ανακηρύσσεται σοβιετική εξουσία. Μετά από στρατιωτική επέμβαση των δυτικών ιμπεριαλιστών, οι Ούγγροι φεουδάρχες και καπιταλιστές ξαναπαίρνουν την εξουσία και εγκαθιστούν στυγνό φασιστικό καθεστώς στη χώρα υπό τον Χόρτι.
Τον ίδιο χρόνο η Σλοβακία ανακηρύσσεται σε Σοβιετική Δημοκρατία και ενώνεται με τη Σοβιετική Ουγγαρία.
Στη Γερμανία, στις αρχές του 1918, ο λαός εξεγείρεται. Ξεσπάει η επανάσταση σε πολλές μεγάλες πόλεις της Γερμανίας και δημιουργούνται σοβιέτ. Ο ηγέτης του «Σπάρτακου» Καρλ Λίμπκνεχτ ανακήρυξε τη Γερμανία σε «Ελεύθερη Σοσιαλιστική Δημοκρατία». Καλεί το λαό να συγκροτήσει κυβέρνηση από εργάτες και στρατιώτες. Όμως, στις αρχές του Γενάρη του 1919, η αστική κυβέρνηση προκαλεί τους εργάτες του Βερολίνου σε εξέγερση ώστε να προχωρήσει στη συντριβή της. Δολοφονούνται οι Γερμανοί κομμουνιστές ηγέτες Καρλ Λίμπκνεχτ και Ρόζα Λούξεμπουργκ και το Μάρτη η επανάσταση καταστέλλεται. Να σημειωθεί ότι στους όρους της ανακωχής της Κομπιένης οι δυτικοί επέτρεψαν στη Γερμανία «…να διατηρήσει όσο το δυνατό περισσότερα όπλα για τον αγώνα εναντίον του κινδύνου από τους μπολσεβίκους» (Παγκόσμια ιστορία, τομ. Η, σελ. 144).
Στη Διάσκεψη ειρήνης στις Βερσαλλίες η Ρωσία αποκλείστηκε από τη συμμετοχή. Η σοβιετική κυβέρνηση με διακοίνωση τάχθηκε σταθερά υπέρ του αφοπλισμού της Γερμανίας ενώ η Αγγλία και οι ΗΠΑ αντιδρούσαν. Ήθελαν να χρησιμοποιηθεί η Γερμανία εναντίον της Σοβιετικής Ρωσίας αλλά και σαν αντίβαρο στην ενίσχυση της Γαλλίας στην Ευρώπη. Έτσι κι αλλιώς, στις εργασίες της διάσκεψης, το ζήτημα που συγκέντρωσε περισσότερο την προσοχή ήταν η επέμβαση των δυτικών εναντίον της Ρωσίας.
Εκτός από την ανάδειξη της πρώτης σοσιαλιστικής χώρας στον κόσμο, της ΕΣΣΔ, στα επόμενα χρόνια ξέσπασαν εθνικοαπελευθερωτικοί αγώνες σε μια σειρά χώρες «τραντάζοντας τον κόσμο», όπως είχε προβλέψει ο Λένιν.


Βιβλιογραφία
1. «Ο πολεμοχαρής μιλιταρισμός…» Απαντα Λένιν, τόμος 17, εκδ. Σύγχρονη Εποχή
2. Ακαδημία Επιστημών ΕΣΣΔ, «Παγκόσμια Ιστορία», εκδ. Μέλισσα, τόμοι Ζ2 και Η
3. «Ο ιμπεριαλισμός ανώτατο στάδιο του καπιταλισμού» Λένιν, εκδ. Σύγχρονη Εποχή

Προλεταριακή Σημαια 735

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Στρεβλή αποτύπωση δεδομένων και αναγκών

4

Του Δημήτρη Μάνου*

Τα αποτελέσματα των πρόσφατων (διπλών) εκλογών ήδη προσφέρουν υλικό αναλύσεων τόσο από τις καθεστωτικές γραφίδες όσο και μέσα στην ποικιλώνυμη Αριστερά. Δύο διαστάσεις αυτών των αναλύσεων μπορούν να αξιολογηθούν: Τι αποτυπώνουν ως αποτέλεσμα και σε τι «προδιαθέτουν».
Ως προς το πρώτο. Μπορούμε να δούμε τα αποτελέσματα σαν αριθμητικά σύνολα. Με αυτή την έννοια μπορούμε να πούμε πως η ισορροπία ανάμεσα στη δεξιόστροφη και την «αριστερόστροφη» ψήφο σε μια εποχή της πλέον βάρβαρης επίθεσης του συστήματος, και με δεδομένο το «κάψιμο» του πολιτικού προσωπικού του συστήματος που έχει επιφορτιστεί την επιβολή και διαχείριση αυτής της βαρβαρότητας, οπωσδήποτε κάθε άλλο παρά ως επιτυχία της «Αριστεράς» μπορεί να οριστεί (στη δεξιόστροφη ψήφο προσμετρώνται, πέρα από τους «δύο», τα αναχώματα του Ποταμιού, του ΛΑΟΣ, ΝΕΛ, της Χρυσής Αυγής και όλου του εκείθεν της επίσημης Δεξιάς πολιτικού εσμού).
Πέραν αυτών, όμως, αν δούμε τα αποτελέσματα με την οπτική του νόμου της… συνεργίας, όπως λένε οι μαθηματικοί, σύμφωνα με τον οποίο ένα σύνολο είναι κάτι παραπάνω από απλό άθροισμα των μερών του, προκύπτουν εκτός των ποσοτήτων και ζητήματα αρνητικής… ποιότητας.
Ο διχασμός των ψηφοφόρων ανάμεσα στην ενίσχυση των υποψηφίων του συστήματος στις περιφερειακές και δημοτικές εκλογές και στην αντιπολιτευτική ψήφο στις ευρωεκλογές δημιουργεί αποθήκες μελλοντικών πολιτικών παραγόντων για το σύστημα και μόνο σαν ριζοσπαστική επιλογή δεν μπορεί να εκτιμηθεί επίσης. Επιπρόσθετα, η ψήφος στον ΣΥΡΙΖΑ είναι διαφορετική στις τελευταίες εκλογές. Δεν αποτυπώνει την έκφραση -έστω στρεβλά αλλά ωστόσο… υπαρκτά- μιας λαϊκής έκρηξης όπως το 2012 ή μιας ριζοσπαστικής πολιτικής μεταστροφής εν τη γενέσει της όπως το 2007. Είναι μια «ανόρεκτη» ψήφος, για αρκετούς του μικρότερου κακού, σε ένα πολιτικό σχήμα που πασχίζει εναγωνίως να πείσει τα ξένα -κυρίως- αλλά και τα ντόπια αφεντικά του τόπου ότι μπορεί να αποτελέσει κυβερνητική επιλογή και με εσωτερικές -εντός της Αριστεράς- πιθανές μετατοπίσεις σε ΚΚΕ και ΑΝΤΑΡΣΥΑ, μικρές όμως για να μετατοπίσουν υπέρ των αντι-Ε.Ε. δυνάμεων συσχετισμό. Στον πάτο της γραφής είναι λιγότερες οι ψήφοι του ΣΥΡΙΖΑ από το 2012. Αλλά και η σταθερή υποστήριξη της Χρυσής Αυγής, αν και αποτυπώνει ένα ακροδεξιό εκλογικό σώμα που -για να μην ξεχνιόμαστε- πάντα υπήρχε στη νεοελληνική πολιτική πραγματικότητα ανοιχτά ή συγκαλυμμένα, ύστερα από αυτά που έχουν προηγηθεί και αποκαλυφθεί, και η μάλλον επιβεβαιωμένη διαπερατότητά τους σε νεολαιίστικα και λαϊκά ή εργατικά στρώματα, όλα αυτά είναι άλλη μια μαύρη πινελιά στον καμβά του εκλογικού αποτελέσματος. Θύμα αυτού του ιδιότυπου εκβιασμού των λαϊκών μαζών, η σχετική μείωση των λευκών-άκυρων και της -πάντα μεγάλης παρά τη σχετική μείωση- αποχής.
Συνεπώς, τα εκλογικά αποτελέσματα, εκτός του ότι αποτυπώνουν με στρεβλό τρόπο τη μεγάλη αγανάκτηση του ελληνικού λαού για τη βαρβαρότητα στην οποία τον έχουν καταδικάσει και δημιουργούν ένα προφανές πρόβλημα πολιτικής διαχείρισης για το σύστημα, ωστόσο αποτυπώνουν την αντιδραστικότερη τροπή και ροπή των πολιτικών εξελίξεων.
Σε ένα πολιτικό περιβάλλον επίθεσης του συστήματος για την αναπαραγωγή του, σε μια εποχή προφανούς -και πρωτοφανούς ιστορικά- αδυναμίας της Αριστεράς να εμπνεύσει τις αντιστάσεις των λαών και να επιβάλει άλλες ρυθμίσεις σε αυτή την «τυφλή» αλλά με σαφή ταξική κατεύθυνση επίθεση (να την ανακόψει καταρχάς, να θέσει τις νέες διεκδικήσεις των μαζών, να ιεραρχήσει τα νέα κοινωνικά προτάγματα της ανατροπής, να ξεκινήσει τη συζήτηση για τον σοσιαλισμό αυτόν που υπήρξε και αυτόν που επιβάλλεται να υπάρξει), αν η Αριστερά δεν βλέπει και δεν «διαβάζει» στα αποτελέσματα τούτη την -καταρχήν- αρνητική αποτύπωση, δεν θα μπορέσει να δημιουργήσει τους όρους της ανατροπής της.
Συνεπώς, πρέπει να πάμε πέραν των εκλογικών αποτελεσμάτων και να δούμε τι είδους προδιάθεση δημιουργούν. Πολύ περισσότερο στην όποια Αριστερά δεν καλύπτεται από κυβερνητισμούς κάθε είδους.
Να θέσει το δάχτυλο εις τον τύπον των ήλων και να αναζητήσει τα «γιατί» της τεράστιας υποχώρησης και αδυναμίας της ή να συνεχίσει στον ρυθμό των αβανταδόρικων -με «ολίγη» κινήματος- λύσεων κυβερνητικού χαρακτήρα;
Να οργανώσει την πραγματική αντίσταση και διεκδίκηση του πραγματικού κινήματος ή να πλάσει πιο περίτεχνα τον εικονικό κόσμο της «λαϊκής εξουσίας» και των «μεταβατικών προγραμμάτων»;
Η απουσία αυτής της επεξεργασίας ήταν το στοιχείο που καταγράφηκε με τον… λιγότερο στρεβλό τρόπο στα τελευταία εκλογικά αποτελέσματα. Οπως παλιότερα η… σιωπή στους φωνογράφους. Σχεδόν εκκωφαντικά…

*Μέλος του ΚΚΕ (μ-λ)

Από το αφιέρωμα της Εφημερίδας των Συντακτών για την Αιρστερά

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Ο λαός μας χρειάζεται μια πραγματική Αριστερά

36

Του Θανάση Τσιριγώτη*

Οσο θα εξουσιάζουν τον λαό τα κόμματα της πλουτοκρατίας και η χώρα μας θα βρίσκεται κάτω από καθεστώς εξάρτησης και υποτέλειας, δεμένη στο άρμα της E.E. και του NATO, ο λαός θα υποφέρει, νέα αντιλαϊκά μέτρα και «προγράμματα σταθερότητας» θα διαδέχονται το ένα το άλλο, η χώρα θα βρίσκεται σε διαρκή οικονομική επιτήρηση και έλεγχο από τα ξένα αφεντικά, θα σέρνεται και θα μετατρέπεται σε πολεμικό ορμητήριο των ιμπεριαλιστών.
Κανένα αστικό κόμμα δεν έχει να προσφέρει στον λαό τίποτα άλλο εκτός από αντιλαϊκή λιτότητα, φτώχεια και ανεργία. Σ’ αυτές τις συνθήκες το μεγάλο ζήτημα είναι πώς θα μπορέσουν οι εργαζόμενοι να οργανώσουν ένα πλατύ μέτωπο αντίστασης για να αποκρούσουν την αντιλαϊκή κυβερνητική επέλαση και να υπερασπίσουν αποτελεσματικά τα δικά τους συμφέροντα.
Το πραγματικό πρόβλημα μπροστά στις νέες αντεργατικές-αντικοινωνικές θύελλες που έρχονται μετά τις εκλογές είναι αν θα υπάρχει ένα ισχυρό λαϊκό κίνημα, ένα παλλαϊκό μέτωπο αντίστασης ικανό να αποκρούσει τα βάρβαρα αντεργατικά μέτρα και να προασπίσει τα ζωτικά συμφέροντα του κόσμου της εργασίας, όποια από τα κόμματα αυτά κι αν βρίσκονται στην εξουσία.
Το πραγματικό ζήτημα είναι να δημιουργηθούν όροι και προϋποθέσεις μέσα στον λαό και στην Αριστερά ώστε να μπορεί να ορθώσει ανάστημα ο λαϊκός παράγοντας, να δημιουργηθεί λαϊκό φράγμα για να αποκρουστεί και να μην περάσει η νέα σαρωτική επίθεση που προετοιμάζουν Ν.Δ. και ΠΑΣΟΚ σε βάρος των ζωτικών οικονομικών συμφερόντων του εργαζόμενου λαού.
Το πραγματικό πρόβλημα είναι αν θα υπάρχει μια ανεξάρτητη απέναντι στην κυρίαρχη τάξη, ισχυρή και αξιόπιστη Κομμουνιστική Αριστερά, σταθερός και ασυμβίβαστος υπηρέτης του λαού και των ταξικών συμφερόντων του. Οχι μια κατ’ όνομα Αριστερά, προσαρμοσμένη στις πιέσεις και τις ανάγκες του αστικού πολιτικού συστήματος, αλλά μια πραγματική Κομμουνιστική Αριστερά, που χωρίς την ύπαρξη, την οικοδόμηση και τη δράση της η εργατική τάξη και οι πλατιές λαϊκές μάζες θα παραμένουν αφοπλισμένες και οι εκδηλώσεις μαζικής αντίστασης, τα αγωνιστικά ξεσπάσματα ακόμη και οι κοινωνικές εκρήξεις, όση μεγάλη σημασία κι αν έχουν, θα μένουν στα μισά του δρόμου, χωρίς συνέχεια και σταθερή προοπτική, όπως έδειξε η εμπειρία εδώ και αρκετά χρόνια.
Aν σήμερα τα κυρίαρχα κόμματα περνούν χωρίς ιδιαίτερες δυσκολίες την πολιτική τους, χτυπούν τον λαό και αφαιρούν κατακτήσεις δεκαετιών, αυτό οφείλεται στην υποχώρηση του λαϊκού αντιιμπεριαλιστικού κινήματος, στην υπονόμευση του κύρους της Αριστεράς που προξένησε η πολύχρονη κυριαρχία της συμβιβαστικής πολιτικής του KKE και του ΣYN-ΣΥΡΙΖΑ.
O λαός μας χρειάζεται μια πραγματική Αριστερά και όχι μια ψευτοαριστερά, σαν αυτή που εκπροσωπεί ο ΣYΡΙΖΑ, που απροκάλυπτα όλα τα προηγούμενα χρόνια στήριξε την πρόσδεση στον ευρωπαϊκό ιμπεριαλισμό και χαιρέτισε ό,τι εκπορευόταν από την E.E.: Πρόγραμμα σύγκλισης, Λευκή βίβλος, Συνθήκη Mάαστριχτ, ONE, ευρώ· και ό,τι συνεπαγόταν για τον λαό μας η εφαρμογή μιας τέτοιας πολιτικής. Προσπαθούν έτσι να εξαπατήσουν τον κόσμο της Αριστεράς, να εξωραΐσουν τον αντιδραστικό χαρακτήρα της E.E. και να καλλιεργήσουν την απατηλή ιδέα πως είναι δυνατόν η E.E. να μεταμορφωθεί από εκπρόσωπος του ευρωπαϊκού καπιταλισμού και βασικός μοχλός των Γερμανών και Γάλλων ιμπεριαλιστών σε εκπρόσωπο της «Ευρώπης των εργαζομένων».
H ηγεσία του KKE προσπαθεί να εμφανιστεί σαν ο μοναδικός εκφραστής και τιμητής των αγωνιστικών παραδόσεων και των αντιιμπεριαλιστικών αισθημάτων του κόσμου της Αριστεράς. Πίσω όμως από τις ψευτοεπαναστατικές διακηρύξεις της ηγεσίας του για «λαϊκή συμμαχία και εξουσία», παραμένει αναλλοίωτο το ρεφορμιστικό περιεχόμενο της γενικής του γραμμής που οδήγησε σε τραγικά αδιέξοδα το κίνημα.
Οσο οι αγωνιστικές διαθέσεις του κόσμου της Αριστεράς θα εγκλωβίζονται στο πλαίσιο της πολιτικής αυτών των κομμάτων, του ΚΚΕ και του ΣΥΝ, το αριστερό και λαϊκό κίνημα θα βρίσκεται μπροστά σε αδιέξοδα, τα αστικά κόμματα θα μπορούν να παραπλανούν και να χειραγωγούν τις πλατιές λαϊκές μάζες, ενώ η εργατική τάξη και ο λαός θα παραμένουν ανυπεράσπιστοι, αδύναμοι να βαδίσουν σε μια σταθερή προοπτική αντίστασης και ανατροπής της αντιλαϊκής πολιτικής της Ν.Δ. και του ΠΑΣΟΚ.
Οταν η πολύχρονη κυριαρχία της ρεφορμιστικής και καιροσκοπικής πολιτικής εγκλωβίζει την Αριστερά στο παιχνίδι της κάλπης, στην αναζήτηση «εναλλακτικών προτάσεων» και κυβερνητικών «λύσεων» που υπονομεύουν την κλιμάκωση και τον σωστό προσανατολισμό του λαϊκού αγώνα είναι ανάγκη να συγκροτηθεί, να εκφρασθεί και να δυναμώσει μέσα στους εργαζόμενους και τη νεολαία το ρεύμα της αντίστασης, της οργάνωσης και της αλληλεγγύης, η κατεύθυνση της ανειρήνευτης πάλης με την αστική ολιγαρχία και τον ιμπεριαλισμό.
O λαός μας χρειάζεται μια πραγματική Αριστερά που δεν θα υποτάσσεται στην πολιτική των αστικών κομμάτων αναζητώντας συμμαχίες πότε με το ΠAΣOK, πότε με τη N.Δ., πότε και με τους δύο μαζί, αλλά θα μάχεται και θα συγκρούεται με την αστική πολιτική και θα υπερασπίζεται αταλάντευτα τα οικονομικά και κοινωνικά συμφέροντα της εργατικής τάξης, της αγροτιάς και όλου του λαού. Μια Αριστερά που δεν θα υποκλίνεται στην ιμπεριαλιστική πίεση, αλλά θα αγωνίζεται ασυμβίβαστα για την ανατροπή της ιμπεριαλιστικής εξάρτησης και της καπιταλιστικής κυριαρχίας, για να φύγει η χώρα μας από την E.E. και το NATO, ενάντια στον πόλεμο των ιμπεριαλιστών, για μια ριζική κοινωνική αλλαγή, για μια Ελλάδα Δημοκρατική, Ανεξάρτητη και Σοσιαλιστική.

……………………………………………………….

* Μέλος της Κ.Ε. του Μ-Λ ΚΚΕ

Από το αφιέρωμα της Εφημερίδας των Συντακτών για την Αιρστερά

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Σεισμικά κύματα με επίκεντρο την Ουκρανία

0

Το ότι η ιμπεριαλιστική αναμέτρηση στο έδαφος της Ουκρανίας και με το αίμα του λαού της όχι μόνο θα επηρέαζε πολλαπλά την ευρύτερη περιοχή αλλά και θα δημιουργούσε κινδύνους για εμπλοκή και άλλων χωρών και λαών, αυτό ήταν αναμενόμενο. Από την πρώτη στιγμή άλλωστε οι Αμερικανοί και οι ΝΑΤΟϊκοί σύμμαχοί τους έσπευσαν να στείλουν στρατιωτικές δυνάμεις και αεροσκάφη σε αρκετά ανατολικοευρωπαϊκά κράτη, όπως και πολεμικά πλοία στη Μαύρη Θάλασσα, με την προκλητική δικαιολογία της προστασίας των συνόρων και των ακτών τους! Αλλά δεν έμειναν μόνο σε αυτό. Τον τελευταίο καιρό έχουν αποδυθεί σε μια τεράστια εκστρατεία πιέσεων και εκβιασμών με στόχο να υπονομεύσουν κάθε κοινοπρακτικό σχέδιο αγωγών για τη μεταφορά ρωσικού φυσικού αερίου στην Ευρώπη και ειδικά τον αγωγό South Stream. Με αυτόν τον τρόπο θέλουν και να εμποδίσουν τους εναλλακτικούς δρόμους που αναζητεί η Μόσχα για να παρακάμψει την Ουκρανία, αλλά και να προωθήσουν το στρατηγικό σχέδιό τους να διακόψουν, στον μέγιστο δυνατό βαθμό, την ευρω-ρωσική ενεργειακή σχέση, που τη θεωρούν εξαρτησιακή.

Τελευταίο θύμα αυτής της πολιτικής η Βουλγαρία, η υποτακτική κυβέρνηση της οποίας αναγκάστηκε να παγώσει την προώθηση του σχεδίου ύστερα από την κυνική απαίτηση των Αμερικανών και τα νέα εμπόδια που ανακοίνωσε η Ευρωπαϊκή Επιτροπή. Η κυβέρνηση του πρωθυπουργού Πλάμεν Ορεσάρσκι, στριμωγμένη, κινδυνεύει με κατάρρευση ύστερα από τον σάλο που ξεσηκώθηκε από την υποχωρητική στάση της και τις αντιδράσεις της αντιπολίτευσης. Αντίστοιχες πιέσεις ασκούνται και προς το Βελιγράδι, που και αυτό είναι συνεταίρος στον αγωγό. Η επίσκεψη του Ρώσου υπουργού Εξωτερικών Λαβρόφ, πριν από μερικές ημέρες, σκοπό είχε να αποτρέψει μια αντίστοιχη με τη βουλγαρική ανακοίνωση υπαναχώρησης.

Η σύγκρουση στην Ουκρανία δεν είναι μια απλή περιφερειακή κρίση. Μπορεί να δυναμιτίσει την ειρήνη όλης της περιοχής και να μπλέξει πολλούς λαούς στην αιματοχυσία, για να εξυπηρετηθούν τα συμφέροντα και τα σχέδια των ιμπεριαλιστών. Γι’ αυτό χρειάζεται εγρήγορση, ενημέρωση των λαών και μαζική κινητοποίηση. 

Προλεταριακή Σημαία

Οι φασίστες και οι ιμπεριαλιστές θέλουν να κρατούν οι πόλεμοι για πάντα.

Εμείς θέλουμε να τελειώνουμε με τους πολέμους μια για πάντα!

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

ΔΕΗ - ξεπούλημα

0

Προς κατάθεση οδεύει το νομοσχέδιο για τη δημιουργία και ιδιωτικοποίηση της "μικρής ΔΕΗ", με τη σύμφωνη γνώμη της τρόικα που το Μάρτη  είχε εκφράσει την ευαρέσκειά της για την συμφωνία με την κυβέρνηση στο επικείμενο άνοιγμα της αγοράς ενέργειας.
Μόνο "μικρή" βέβαια δεν είναι η εταιρεία που θα προκύψει αφού θα περιλαμβάνει το 30% της υπάρχουσας ΔΕΗ, από μονάδες παραγωγής όλων των ειδών μέχρι τους τελικούς καταναλωτές και, φυσικά, τους εργαζόμενους. Το σχέδιο περιλαμβάνει 4 λιγνιτικές μονάδες με τα αντίστοιχα ορυχεία (ανάμεσά τους οι τελευταίας τεχνολογίας μονάδες του ΑΗΣ Μελίτη και το πλέον καινούριο ορυχείο στο Αμύνταιο), 6 υδροηλεκτρικά εργοστάσια μαζί με τους αντίστοιχους υδάτινους πόρους, μια μονάδα παραγωγής από φυσικό αέριο, 2 εκατομμύρια καταναλωτές και 3.000 εργαζόμενους. Με τα σημερινά δεδομένα έχει κύκλο εργασιών περίπου 2 δισ. ευρώ. Πρόκειται επομένως για μια πλήρως καθετοποιημένη επιχείρηση που θα συνδυάζει το φθηνό λιγνίτη με τα ευέλικτα υδροηλεκτρικά σε εξασφαλισμένη αγορά. Άγνωστο παραμένει το αν και σε ποιο βαθμό η νέα εταιρεία θα αναλάβει το χρέος της ΔΕΗ (4,6 δισ. ευρώ) και τις ληξιπρόθεσμες οφειλές (1,4 δισ. ευρώ).
Η εξέλιξη αυτή αποτελεί το επόμενο βήμα στο σχέδιο "απελευθέρωσης" της αγοράς ενέργειας, για το οποίο υπάρχει μεγάλη σχόλη τόσο από την ΕΕ όσο και από την τρόικα. Δεν είναι τυχαίο ότι πρώτα η Κομισιόν και ύστερα η τρόικα απαιτούσαν την απόσυρση των μέτρων της ΔΕΗ για μείωση των τιμολογίων στη μεγάλη βιομηχανία. Η έγκριση δόθηκε μόνο ύστερα από συμφωνία στις προϋποθέσεις, που περιλαμβάνουν το "σπάσιμο" και την ιδιωτικοποίηση της ΔΕΗ, την ανά τετράμηνο αναθεώρηση των τιμολογίων προς τα πάνω, το άνοιγμα της λιανικής αγοράς φυσικού αερίου, τη μείωση των τιμών αγοράς από φωτοβολταϊκά κ.ά. Στην ίδια κατεύθυνση εντάσσεται και η ιδιωτικοποίηση του ΑΔΜΗΕ (φορέα διαχείρισης του δικτύου ηλεκτρικής ενέργειας) που ανακοινώθηκε το Γενάρη. Στη βάση αυτής της πίεσης προχωράει η κυβέρνηση στην κατάθεση του νομοσχεδίου, παρά τις προεκλογικές αντιρήσεις ορισμένων βουλευτών της, οι οποίες πλεόν δεν έχουν λόγο ύπαρξης!
Η "μικρή ΔΕΗ" είναι μιας πρώτης τάξης ευκαιρία για τα μεγάλα ιμπεριαλιστικά κεφάλαια. Ήδη από το Μάρτη οι πρεσβείες των ΗΠΑ, της Γερμανίας, της Γαλλίας, της Ιταλίας και της Ιαπωνίας ζήτησαν τη μετάφραση του νομοσχεδίου. Δημοσιεύματα αναφέρουν τους γαλλικούς κολοσσούς EDF (που ελέγχει και την ιταλική Edison) και Gaz de France-Suez και τους αντίστοιχους γερμανικούς RWE και EON. Δίπλα στο μεγάλο ξένο κεφάλαιο υπολογίζει να "τσιμπήσει" (όσο του επιτραπεί) και το ντόπιο που δραστηριοποιείται ήδη με κοινοπραξίες στην ηλεκτροπαραγωγή: ΕΛΠΕ (του Λάτση), Μυτιληναίος, Μότορ Όιλ (του Βαρδινογιάννη), ΓΕΚ-ΤΕΡΝΑ (του Περιστέρη) και ΕΛΛΑΚΤΩΡ (του Μπόμπολα-στον τελευταίο έχει δοθεί η εκμετάλλευση του ορυχείου της Βεύης που περιλαμβάνεται στην ιδιωτικοποίηση).
Η διαδικασία "απελευθέρωσης" της αγοράς ενέργειας, όπως έχουμε ξαναγράψει, οδηγεί, από τη μια, σε μεγαλύτερα μονοπώλια και συγκέντρωση του κεφαλαίου και, από την άλλη, σε διάλυση των εργασιακών σχέσεων. Η πρόσβαση στην ηλεκτρική ενέργεια γίνεται όλο και πιο δύσκολη για σημαντικά κομμάτια του λαού, οξύνοντας ακόμα περισσότερο το πρόβλημα επιβίωσης για χιλιάδες οικογένειες. Οι μειώσεις στους μισθούς και η επιβολή ελαστικών σχέσεων εργασίας σε ακόμα μεγαλύτερο τμήμα των εργαζόμενων στη ΔΕΗ, στην οποία ήδη το μισό προσωπικό εργάζεται με 8μηνες συμβάσεις και εργολαβίες, διασφαλίζουν ακόμα μεγαλύτερα κέρδη στον όποιο ιδιοκτήτη. Η συζήτηση που άνοιξε πριν δύο μήνες για το ενιαίο μισθολόγιο που "παραμένει πολύ ψηλά" στις πρώην ΔΕΚΟ προλειαίνει το έδαφος για νέες μειώσεις στους μισθούς, την ίδια ώρα που τα εργατικά ατυχήματα για τους εργαζόμενους στη ΔΕΗ πληθαίνουν.
Η ιδιωτικοποίηση της ΔΕΗ βαθαίνει την εξάρτηση και μεγαλώνει τους κινδύνους για το λαό και τους εργαζόμενους. Η εξαρτημένη αστική τάξη της χώρας λειτουργεί στα στενά όρια των ιμπεριαλιστών, που στενεύουν όλο και περισσότερο καθώς ο ανταγωνισμός μεταξύ τους οξύνεται. Ο λαός της χώρας μας πρέπει και μπορεί να διεκδικήσει την προοπτική του έξω από τα ασφυκτικά όρια που του επιβάλλουν. Οι εργαζόμενοι στη ΔΕΗ πρέπει και μπορούν να αντισταθούν μαζικά και αποφασιστικά στα σχέδια ιδιωτικοποίησης, σπάζοντας την ηττοπάθεια που έχουν καλλιεργήσει οι συνδικαλιστικές ηγεσίες.

Σημείωαση Α.σ.Γ.: Και ενώ αυτά γραφόντουσαν και ήταν γνωστά τουλάχιστον από το Μάρτη που μας πέρασε, ενώ προεκλογικά η κυβέρνηση το καθυστέρησε οι πρώτες αντιδράσεις ήρθαν τώρα. Στη γνωστή πεπατημένη οι συνδικαλιστικές ηγεσίες ανακοινώνουν "μεγάλους και ανυποχώρητους αγώνες" με το που θα κατατεθεί το νομοσχέδιο, κάνοντας εμάς τους ...αδαείς να απορούμε γιατί όχι νωρίτερα, γιατί όχι από σήμερα, γιατί όχι εδώ και μήνες- χρόνια που η ΔΕΗ τεμαχιζόταν, που άλλαζαν οι εργασιακές σχέσεις και μειωνόντουσαν οι μισθοί, που το ρεύμα συνεχώς ακρίβαινε καθιστώντας το πολυτέλεια για χιλιάδες οικογένειες. Κάτι μας λέει ότι και αυτό το νομοσχέδιο θα πρέπει να ...μείνει στα χαρτιά. 
Από την άλλη ξεκινάει ένας μεγάλος "συμμαχικός εθνικός αγώνας" όπου χωράνε οι πάντες του ...αντιμνημονιακού αγώνα, ακόμη και αυτοί που στήριξαν την μνημονιακή πολιτική για ένα διάστημα τουλάχιστον, με επικεφαλής, ποιον άλλο, τον ΣΥΡΙΖΑ. Κάτι σαν τη κυβέρνηση του μέλλοντος δηλαδή, στην έλευση της οποίας πρέπει να υποταχθούν τα πάντα!
Από την άλλη βέβαια όλοι αυτοί που τώρα κόπτονται για την πώληση της ΔΕΗ ξέχασαν μια μικρή ...λεπτομέρεια. Ξέχασαν το μεγάλο κίνημα που ξέσπασε πριν δύο χρόνια για τα χαράτσια και κατά των διακοπών παροχής ρεύματος σε λαϊκά σπίτια λόγω φτώχιας και ανεργίας, που όσο πάνε και αυξάνουν, μαζί με αυτό "αγνοούν" ότι το τότε (σωστό) κάλεσμα να μην πληρωθούν ή να γίνονται συνδέσεις παρά τις διακοπές, έχει μετατραπεί σε βραχνάς για αρκετό κόσμο μιας και η εφορία και η ΔΕΗ στέλνουν κατά χιλιάδες τις προειδοποιήσεις ότι αν δεν "τακτοποιηθούν" οι "υπόχρεοι" θα αντιμετωπίσουν ακόμη και φυλάκιση. Είτε για ρευματοκλοπή είτε για το χρέος στην εφορία είτε και για τα δύο. Αφήστε που η κινηματική απόσυρση του ΣΥΡΙΖΑ αποδυνάμωσε έως και εξαφάνισε πολλές λαϊκές συνελεύσεις με αποτέλεσμα αυτός ο κόσμος που τότε πίστεψε αυτόν τον αγώνα τώρα να βρίσκεται στον αέρα απογοητευμένος και νευριασμένος που τον πίστεψε!
Αυτοί λοιπόν που "ξέχασαν" τώρα μας καλούν σε ενωτικό αγώνα των πάντων (πλην Χρυσής Αυγής, πάλι καλά!) ενάντια στο ξεπούλημα της ΔΕΗ και υπεράσπισης, τι άλλο, του δημόσιου - εθνικού χαρακτήρα της. Κατά τα πρότυπα της ΕΡΤ. Και όχι του δικαιώματος του λαού να έχει φτηνό, γιατί όχι και δωρεάν, ρεύμα και οι εργαζόμενοι της ΔΕΗ σταθερή και μόνιμη δουλειά.
Νυν υπέρ πάντων ο εθνικός αγώνας για να γίνει η κυβέρνηση με κορμό το ΣΥΡΙΖΑ ή ενάντια στη ιδιωτικοποίηση υπερασπιζόμενοι τα δικαιώματα του εργαζόμενου λαού κόντρα στις διαθέσεις των ιμπεριαλιστών και του ντόπιου κεφαλαίου;

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Επίθεση της εργοδοσίας στους εργαζομένους της ΒΙΟΜΕ Ή τι γυρεύει η αλεπού στο παζάρι;

0

Νέα απρόσμενη και αιφνιδιαστική τροπή πήρε το θέμα του κατειλημμένου εργοστάσιου της ΒΙΟΜΕ στη Θεσσαλονίκη. Με δικαστική προσφυγή που κατέθεσε, η πλευρά της πρώην εργοδοσίας προσπαθεί να τοποθετήσει προσωρινή διοίκηση στη ΒΙΟΜΕ. Η ΒΙΟΜΕ, θυγατρική της ΦΙΛΚΕΡΑΜ που επίσης έχει κλείσει, έχει καταληφθεί εδώ και 2,5 χρόνια από τους πρώην εργαζομένους της και πλέον λειτουργεί σαν Κοινωνική Συνεταιριστική Επιχείρηση (Κοιν. Σεπ.). Στις αρχές Ιούνη η διορισμένη σύνδικος Α. Σεμερτζίδου, της πτωχευμένης μητρικής ΦΙΛΚΕΡΑΜ, ιδιοκτησίας Φιλίππου, με αίτηση στο Ειρηνοδικείο Θεσσαλονίκης ζήτησε ουσιαστικά να επανέλθει η προηγούμενη διοίκηση στο εργοστάσιο! Η εξωφρενική αυτή πρόταση ζητάει από το δικαστήριο να ορίσει στην προσωρινή διοίκηση τη Χριστίνα Φιλίππου, η οποία έχει καταδικαστεί πρωτοδίκως 23 και 123 μήνες αντίστοιχα, με δύο δικαστικές αποφάσεις, σε φυλάκιση λόγω χρεών προς τους εργαζομένους! Ζητάει δηλαδή να αναλάβει διοίκηση η εργοδοσία που πριν από 2,5 χρόνια εγκατέλειψε την επιχείρηση, βουτηγμένη στα χρέη και τους εργαζομένους με απλήρωτα δεδουλευμένα ετών! Όπως αναφέρεται στην ίδια αίτηση, ο σκοπός τους είναι να οδηγήσουν την επιχείρηση σε πτώχευση, άρα και τους εργαζομένους σε απόλυση χωρίς αποζημίωση. Γίνεται φανερό ότι δεν ενδιαφέρονται για τους εργαζομένους τόσο της ΒΙΟΜΕ όσο και της ΦΙΛΚΕΡΑΜ, αλλά μόνο για τα δικά τους χρέη και πώς θα απαλλαγούν από αυτά. Η επιδίωξή τους είναι να βρουν πλάγιους τρόπους να αποφύγουν τα χρέη προς τους εργαζομένους, προς το ΙΚΑ, προς το Δημόσιο και προς τρίτους.
Η πτώχευση της εταιρείας είναι πρακτική που χρησιμοποιούν ανέκαθεν οι κεφαλαιοκράτες στην Ελλάδα για να παραγράφονται τα χρέη σε εργαζομένους, ασφαλιστικά ταμεία αλλά και σε προμηθευτές - άλλωστε τη δυνατότητα αυτή τη δίνει το νομικό τους οπλοστάσιο.
Αξιοσημείωτο επίσης είναι το γεγονός ότι μετά την προσφυγή της δικηγόρου της εταιρείας, το δικαστήριο έσπευσε να ορίσει ΑΜΕΣΑ τη δικάσιμο. Τελικά η δίκη δεν έγινε στις 5 Ιούνη, αλλά αναβλήθηκε για τις 8 Ιούλη 2014, με αξιοσημείωτη αμεσότητα για μία ακόμη φορά στα αιτήματα της εργοδοσίας!
Είναι φανερό πως σε συνθήκες κρίσης και πτώσης της κερδοφορίας οι καπιταλιστές το μόνο που σκέφτονται είναι να σώσουν τα περιουσιακά τους στοιχεία, να αλλάξουν τη χρήση των εργοστασίων, να μεταφέρουν τα εργοστάσια, να παραγράψουν τα χρέη και τις υποχρεώσεις τους, αδιαφορώντας πλήρως για την τύχη ενός ολόκληρου κόσμου, από τις πλάτες του οποίου πλούτιζαν όλα αυτά τα χρόνια. Σε αυτή τη διαδικασία όλο το νομικό και δικαστικό σύστημα τούς είναι πολύτιμος αρωγός.
Οι εργαζόμενοι της ΒΙΟΜΕ, όπως και ολόκληρη η εργατική τάξη και οι εργαζόμενοι της χώρας, βιώνουν έντονα τη διαδικασία να μεταφέρουν οι καπιταλιστές τις συνέπειες τις κρίσης στις πλάτες των εργαζομένων. Είναι ανάγκη για ένα μεγάλο μαζικό λαϊκό εργατικό κίνημα που θα μπορέσει να ανατρέψει τη διαδικασία αυτή και να διεκδικήσει το δικαίωμα της εργατικής τάξης και όλου του λαού στη δουλειά και την αξιοπρέπεια. Σήμερα πρέπει να εκφραστεί πλατιά η αλληλεγγύη στους εργαζομένους της ΒΙΟΜΕ, αλλά και σε κάθε ομάδα εργαζομένων που δέχεται την ανηλεή και συντονισμένη επίθεση κυβέρνησης και εργοδοσίας.

Πάνος Ζ.

Προλεταριακή Σημαία 736, 21/6/2014

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Απολύσεις στη Schneider - Electric

0

Την πρόθεσή της να προχωρήσει σε 30 απολύσεις από τους 100 εργάτες παραγωγής στο εργοστάσιο παραγωγής μετασχηματιστών στα Οινόφυτα Βοιωτίας, ανακοίνωσε στο σωματείο εργαζομένων η διοίκηση της εταιρείας "Schneider - Electric" κατά τη διάρκεια συνάντησης που έγινε.
Σε ανακοίνωσή της η παράταξη της «Δημοκρατικής Συσπείρωσης Schneider - Electric» σημειώνει:

«Όπως όλοι ήδη γνωρίζετε η διοίκηση της εταιρείας μας ανακοίνωσε στο ΔΣ του σωματείου ότι για να είναι το εργοστάσιο "βιώσιμο" πρέπει 30 συνάδελφοί μας από την παραγωγή να απολυθούν σε συνέχεια των απολύσεων των 80 συμβασιούχων.
Μέσα σε 4 μήνες ξεχάσαμε τα μεγάλα λόγια: ότι είμαστε τυχεροί και ασφαλείς που δουλεύουμε σε μια πολυεθνική με τζίρο 23 δισ., που όχι μόνο δεν έχει οικονομικά προβλήματα, αλλά εξαγοράζει και συνεχώς εταιρείες, που έχει στόχο το 2014 να βγάζει μόνο από τα κεντρικά 145.000ευρώ τη μέρα, που είμαστε "Great place to Work". Ξεχάσαμε και τα ευχαριστήρια σε όλους τους εργαζόμενους ότι χάρη σε μας η εταιρεία ανεβάζει τους τζίρους και είχε μόνο το 2013 τοπικά στην Ελλάδα κέρδη περίπου 7 εκατομμύρια ευρώ.
Η ξαφνική αυτή απαίτηση της διοίκησης της εταιρείας δείχνει ξεκάθαρα και ξεγυμνώνει το χαρακτήρα της και προβάλλει ωμά μπροστά μας την πραγματικότητα. Η πραγματικότητα είναι όσο κρατούν αυτοί τα κλειδιά της οικονομίας, εμείς θα ζούμε με το άγχος πότε θα απολυθούμε και πώς θα τα βγάλουμε πέρα. Πόσο μάλλον πλέον που με οδηγό την ΕΕ και τις ελληνικές κυβερνήσεις έχουν στα χέρια τους και όλο το νομικό οπλοστάσιο να μας χτυπούν.
Χαρακτηριστικό παράδειγμα η τελευταία απόφαση για 45 απολύσεις στη Χαλυβουργία που έχει σημάνει την απελευθέρωση των απολύσεων από ένα "θεσμό" που φτιάχτηκε και με τις ευλογίες της ΓΣΕΕ. Αυτή η αναγκαία για αυτούς διατήρηση των κερδών δημιουργεί συνθήκες αμείλικτου ανταγωνισμού ανάμεσα στις εταιρείες που παράγουν μετασχηματιστές παγκοσμίως, όπως είπε άλλωστε και ο πρόεδρος. Οι συνέπειες αυτού του ανταγωνισμού όμως πέφτουν στις δικές μας πλάτες με αναδουλειά, πίεση στους μισθούς και τα δικαιώματά μας, απολύσεις και από την άλλη εντατικοποίηση, όταν έρθει η όποια δουλειά.
Απαντάμε με καθαρή τη συνείδησή μας ότι έχουμε βάλει πλάτη τόσα χρόνια με τη δουλειά μας, τον ιδρώτα μας και την υγεία μας να βγουν απίστευτα κέρδη από το εργοστάσιο αυτό! Φτάνει πια, δεν μπορούμε να την πληρώνουμε μόνο εμείς.
Συνάδελφοι, να το έχουμε ξεκάθαρο, ότι οι προτάσεις "σωτηρίας" από την πλευρά μας το μόνο που μπορούν να προσφέρουν είναι να ανοίγουν ακόμα περισσότερο την όρεξη της εργοδοσίας. Αν δεχτούμε έτσι απλά, πόσο μάλλον αν το προτείνουμε κιόλας, άδεια άνευ αποδοχών ή και εκ περιτροπής εργασία στο όνομα να βάλουμε πλάτη ξεκινάμε μια κατηφόρα που δεν θα έχει τέλος. Η εμπειρία μας από άλλους χώρους ακόμη και του κλάδου μας δείχνει ακριβώς αυτό.
Κλείνουμε τα αυτιά μας σε αυτούς που μας λένε να δώσουμε το 25% του μισθού μας, σε αυτούς που μας λένε ότι αν πάμε κόντρα στην εταιρεία, εμείς θα φταίμε αν γίνουν απολύσεις. Απολύσεις κάνουν οι εργοδότες και όχι οι εργάτες. Τα εργοστάσια τα κλείνουν οι ιδιοκτήτες τους και όχι οι εργάτες!
Ο μόνος δρόμος είναι να είμαστε μια γροθιά και αποφασισμένοι. Να μείνουμε όλοι μαζί ενωμένοι και να εξαντλήσουμε κάθε δυνατότητα που έχουμε να μην απολυθεί κανείς και να μην γίνει καμία αλλαγή στις εργασιακές μας σχέσεις.
Ο δρόμος αυτός σε καμία περίπτωση δεν είναι εύκολος, αλλά είναι και ο μόνος ρεαλιστικός δρόμος που έχουμε. Θα προσπαθήσουν να μας διασπάσουν και δυστυχώς θα βρουν και καλοθελητές. Δυστυχώς επίσης, η γενικότερη κατάσταση του εργατικού κινήματος δεν είναι και η καλύτερη με τεράστιες ευθύνες βέβαια της ΓΣΕΕ και της ΠΟΕΜ και των ξεπουλημένων συνδικαλιστών και αυτό είναι μεγάλο εμπόδιο σε όποιες διεκδικήσεις μας. Παρά τις δυσκολίες όμως είναι μονόδρομος να υπερασπιστούμε τις δουλειές και τα δικαιώματά μας.

Έχει σημασία να είμαστε ανυποχώρητοι! Να δοκιμάσουμε τη δύναμή μας.

Να μείνουμε όλοι μαζί και ενωμένοι.

Η πρόταση της ΔΣΕ προς τη Γενική συνέλευση:

Στην απαίτηση της διοίκησης απαντάμε:

► Καμιά απόλυση.

► Καμιά αλλαγή στις εργασιακές μας σχέσεις.

Αποφασίζουμε επίσης σε περίπτωση ακόμη και μιας απόλυσης:

►Άμεση αγωνιστική απάντηση την επόμενη μέρα με 4ωρη στάση εργασίας και παράσταση διαμαρτυρίας στη διοίκηση της εταιρείας στα κεντρικά γραφεία.

►Νέα γενική συνέλευση την επόμενη μέρα της στάσης εργασίας με σκοπό την απόφαση για κλιμάκωση των κινητοποιήσεων

► Δελτίο τύπου σε εφημερίδες και κανάλια.

► Συντονισμός με άλλα σωματεία».

902.gr

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Από τη χθεσινή συζήτηση με τις καθαρίστριες στο "Εκτός των Τειχών"

0

Σ' ένα γεμάτο χώρο, το χώρο του "Εκτός των Τειχών" έγινε η χθεσινή συζήτηση για τις καθαρίστριες. Κυρίως από νεολαία. Αφού άνοιξαν τη συζήτηση η Τάνια και η Ρούλα εκ μέρους της Ταξικής Πορείας, που διοργάνωσε τη συζήτηση, μίλησαν από τις καθαρίστριες η Φωτεινή και η Δέσποινα.
Χωρίς να λείπουν οι στιγμές έντονης συγκίνησης μας περιέγραψαν το πως και γιατί του αγώνα τους. Το ότι ξαφνικά μέσα σε μια νύχτα βρέθηκαν χωρίς δουλειά 535 γυναίκες απ' όλες τις υπηρεσίες του υπουργείου Οικονομικών, γυναίκες από μονογονεϊκές οικογένεις στη πλειοψηφία τους, που ήδη είχαν υποστεί μειώσεις μισθών.
Το πως με την ανακοίνωση της απόλυσής τους βρέθηκαν κάποιες άμεσα και χωρίς να έχουν προηγούμενη εμπειρία να αντιδράσουν, να ξεσηκώσουν και να συσπειρώσουν τις καθαρίστριες πανελλαδικά γύρω από έναν αγώνα που μοναδικός του στόχος είναι το να ξαναπάρουν πίσω τη δουλειά τους. Στόχος που τις συσπείρωσε, τους δίνει το κουράγιο να συνεχίσουν τον αγώνα τους ανεξάρτητα από τις δυσκολίες και την συνεχή καταστολή που αντιμετωπίζουν, καθημερινά σχεδόν, από την κυβέρνηση.
Εξήγησαν την "κατασκήνωση" στο υπουργείο Οικονομικών σαν έκφραση της ανάγκης να έχουν ένα σταθερό σημείο, κάτι σαν κέντρο αγώνα, όπου θα μπορεί ο αλληλέγγυος κόσμος να τις βρίσκει. Ιδιαίτερη αναφορά έκαναν και στην αλληλεγγύη που δέχονται από πολύ κόσμο και σε καθημερινή βάση. Μίλησαν και για τον εαυτό τους. Για το πως ήταν οι ίδιες εννιά μήνες πριν και πως τώρα. Για το ότι δεν μπορούσαν να φανταστούν τον εαυτό τους ότι θα βρίσκονται στο δρόμο καθημερινά και ότι θα αντιμετωπίζουν τα πάνοπλα ανδρείκελα των ΜΑΤ.
Παράλληλα βέβαια εξέφρασαν και το ..."παράπονό" τους. Αφού μας είπαν την άποψή τους για τις εκφράσεις τύπου "ηρωικός αγώνας", λέγοντας ότι δεν θεωρούν τους εαυτούς τους κάτι το ξεχωριστό και ηρωικό, εξέφρασαν το μεγάλο βάρος που προσθέτει στις πλάτες τους αυτό που ακούγεται, και τους λένε πολύ αλληλέγυοι, ότι ο αγώνας τους δίνει κουράγιο σε όλους, ότι παλεύουν για όλους, ότι δίνει ανάσες σε όλους κ.λπ.. Καλούν όλο το κόσμο, αντί γι' αυτά, να σηκώσει κεφάλι και να παλέψει ενάντια στη πολιτική που μας οδηγεί στη φτώχια και την εξαθλίωση!
Στη συζήτηση που ακολούθησε, η οποία με βάση τα συνηθισμένα μπορεί να κράτησε "λίγο", σχεδόν δύο ώρες αλλά ήταν πολύ ουσιαστική, τέθηκαν κι άλλα ζητήματα που αφορούν το εργατικό κίνημα αλλά και την αριστερά.
Αυτό που έμενε ήταν η αποφασιστικότητα των καθαριστριών να συνεχίσουν τον αγώνα τους μέχρι το τέλος, μέχρι να ξαναπάρουν τη δουλειά τους πίσω, μαζί με τους εκπαιδευτικούς, τους σχολικούς φύλακες και όλους όσους βρίσκονται σε τέτοια κατάσταση. Εκφράζοντας την ελπίδα - ευχή ότι αυτός ο αγώνας δεν πρέπει και δεν μπορεί να μείνει στα πλαίσια μόνο όσων έχουν βρεθεί ήδη στη διαθεσιμότητα και την απόλυση αλλά να πάρει ευρύτερες διαστάσεις. Γιατί υπό απόλυση είναι όλοι! Δημόσιοι και ιδιωτικοί υπάλληλοι!

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

ΤΙ ΚΑΝΟΝΙΖΕΙ Ο ΚΑΝΟΝΙΣΜΟΣ ΤΟΥ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟΥ ΚΡΗΤΗΣ, ΤΑ ΕΞΙ ΨΕΜΑΤΑ ΤΟΥ κ. ΔΙΓΑΛΑΚΗ (όπου πρυτανεύει η καταπάτηση του δίκιου) ΚΑΙ Η ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΗ ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΦΟΙΤΗΤΩΝ

0

Μία προαιώνια τιτανομαχία ήταν ανέκαθεν από τη χαραυγή του πολιτισμού η διαπάλη ανάμεσα στην πρόοδο και την οπισθοδρόμηση, στην αλήθεια και τη βάναυση παραχάραξη της. Ευτυχώς όμως μες στην πολυκύμαντη και αιματοβαμμένη ιστορικοκοινωνική εξέλιξη πάντοτε νικούσε συντριπτικά το φως. Λες και όταν οι θεϊκές δυνάμεις της φύσης έπλαθαν το έλλογο δίποδο ον, του ανάθεταν συνάμα τη βαριά αποστολή, το ανάθεμα και την ευλογία, να φέρει σε πέρας το σπουδαίο καθήκον της οικοδόμησης μιας κοινωνίας δίχως εκμετάλλευση και καταπίεση. Όσο και αν αργήσει αυτός ο προορισμός, κάποτε ο άνθρωπος θα συναντηθεί με το πεπρωμένο του, πάντα όμως κοπιαστικά, πολυδαίδαλα και επώδυνα. Γιατί αλλοίμονο, αν δεν βασίλευε αυτή η νομοτέλεια, ακόμη θα βογκούσε από το κνούτο του δουλοκτήτη ή οι φωτιές της ιερής εξέτασης του μεσαίωνα θα έκαιγαν μέχρι σήμερα.
Και είναι τρανή κατάκτηση της ανθρωπότητας οι σύγχρονοι τύραννοι σαν διαπράττουν τα φρικαλέα εγκλήματα τους, να’ ναι υποχρεωμένοι να μιλούν στο όνομα της δικαιοσύνης, της δημοκρατίας και της ευημερίας. Μιας και φοβούνται την ώρα που οι αφυπνισμένες και συγκροτημένες μάζες θα εφορμούν, τότε η γη της αντίδρασης και της παραφροσύνης θα τρέμει συθέμελα. Τόλμησαν καθόλου δηλαδή στους παγκόσμιους πολέμους με τις εκατόμβες θυμάτων οι κυβερνήτες του ανορθολογικού καπιταλισμού και του σαρκοβόρου ιμπεριαλισμού να καλέσουν ωμά και με ειλικρίνεια τους λαούς να θυσιαστούν για τα συμφέροντα των μεγιστάνων κεφαλαιοκρατών; Δηλώνουν τώρα στην Ουκρανία πως ετούτο το μακάβριο σκηνικό εξυπηρετεί τα σχέδια των ιμπεριαλιστών, που ερίζουν ανταγωνιζόμενοι για την κατοχή της; Αποκαλύπτει η όποια εκλεγμένη και σχεδόν άβουλη πλέον ηγεσία της χώρας μας τη μαθηματική βεβαιότητα ότι η αβάσταχτη και δίχως τροχοπέδη εντεινόμενη πολιτική εξαθλίωσης -που διατάσσεται με συχνά ατιμωτικό τρόπο από τα τροΐκανά αφεντικά - η οποία προωθείται σε βάρος του λαού μας δεν αποσκοπεί στην διάσωση του; Αλλά χαλκεύει διαρκώς ασφυκτικότερα δεσμά εξάρτησης διαιωνίζοντας στο άπειρο το χρέος και εξαϋλώνοντας κάθε παλιά κατάκτηση των εργαζόμενων;
Θα μπορούσε λοιπόν να ξεστομίσει ο προϊστάμενος του Πολυτεχνείου όλη την αλήθεια σχετικά με τον οργανισμό απέναντι στην τοπική κοινωνία και κυρίως στους φοιτητές του; Μονάχα η ύπουλη επιλογή της άναντρης ψήφισης αυτού του πλαισίου κανόνων λειτουργίας της σχολής, μεσούσης της εξεταστικής περιόδου και εκμεταλλευόμενη αυτές τις ειδικές συνθήκες, πιστοποιεί τον ύποπτο χαρακτήρα του και τον φόβο για φοιτητικές αντιδράσεις. Παρατηρώντας με οργή και πανικό (εκβιαστικό και εκδικητικό κλείσιμο λέσχης, ακύρωση εξετάσεων) την πολυπληθή συμμετοχή στις κινητοποιήσεις των εναντιωμένων φοιτητών, που έστω προσωρινά και οριακά με 4 ψήφους διαφορά κατάφεραν ασθμαίνοντας να αναστείλουν την κατάληψη χρησιμοποιώντας την αλήστου μνήμης άχαρη πρακτική της ψήφισης μέχρι και των λεγόμενων δέντρων κάτω από την αρωγή των ενεργούμενων της δικομματικής κυβέρνησης μέσα στο φοιτητικό σύλλογο ΔΑΠ και ΠΑΣΠ.
Προκαταβολικά και χωρίς να έχει εντρυφήσει κανείς στην ουσία αυτών των μεθοδεύσεων, αρκεί να συμπεράνει για το αρνητικό περιεχόμενο του σχετικού νόμου εφόσον έχει ψηφιστεί από μια κυβέρνηση που μετάτρεψε (και συνεχίζει ακάθεκτα) σε κόλαση την ζωή του λαού. Σπλαχνίζεται αίφνης και κατ’ εξαίρεση τους φοιτητές; Πάλι εκ προοιμίου κατανοείται η αντιφοιτητική του διάσταση λόγω της πεισματικής προσπάθειας επιβολής του από την ομάδα των εσαεί προθύμων για οποιοδήποτε αντιφοιτητικό μέτρο (το καθηγητικό κατεστημένο) που ουδέποτε τάχτηκε με ανιδιοτέλεια και ολοκληρωτικά στο πλευρό των φοιτητών σαν σύμμαχο στρώμα. Άλλωστε είναι δυνατόν η άρχουσα τάξη να επιτρέψει την άλωση ενός κρίσιμου πυλώνα της από άτομα που θα αμφισβητούσαν την πεμπτουσία ύπαρξης του τριτοβάθμιου εκπαιδευτικού συστήματος; Που σημαίνει την αναπαραγωγή της κυρίαρχης ιδεολογίας της και την υποστήριξη μιας παραγωγικής διαδικασίας με τον σαφή προσανατολισμό;
Κόπτεται καλοπροαίρετα η πρυτανεία για την αναβάθμιση των πτυχίων τη στιγμή που αποσιωπείται η εφιαλτική κοινωνική πραγματικότητα; Αλλά ειδικά στην εποχή μας η ανελέητη πραγματικότητα σαν βόας συσφιγκτήρας στραγγαλίζει κάθε προσπάθεια απόκρυψης αυτής της κατάστασης που αμαυρώνει τη ζωή της νεολαίας. Η πιο βαρύτιμη πανεπιστημιακή περγαμηνή τι αντίκρισμα θα έχει μέσα στον πυρετό της α ν ε ρ γ ί α ς και στον παροξυσμό ενός εργασιακού κ ά τ ε ρ γ ο υ; Εφημερίες γιατρών αμείβονται στο σκληροτράχηλο περιβάλλον των δημόσιων νοσοκομείων ούτε με δυο δεκάδες ευρώ πλέον. Οι περισσότεροι πολιτικοί μηχανικοί δεν «σταυρώνουν» οικοδομική άδεια ούτε σε βάθος πενταετίας. Άραγε σε τι θα βοηθήσει η υποτιθέμενη εξύψωση των πτυχίων τους την προηγούμενη τραγωδία; Μήτε και βραβείο Νόμπελ Ιατρικής και Κατασκευαστικής (αν υφίστατο) δεν θα διαφοροποιούσε προς το ευνοϊκότερο αυτό απελπιστικό αντικειμενικό τοπίο. Ίσως εδώ με αυτό και μόνο το σχόλιο να περίττευε οποιαδήποτε περεταίρω επιχειρηματολογ ική συνέχεια.
Εν τάχει όμως είναι απαραίτητες θεωρώ ορισμένες καίριες επισημάνσεις στην απάντηση των έξι σημείων στον αγώνα των φοιτητών που δημοσίευσε ο πρύτανης. Όσες βελτιωτικές και εξειδικευμένες παρεμβάσεις στον κορμό του νόμου 4009 και αν προταθούν από κάθε σχολή, τελικά θα τύχουν του δρακόντειου ελέγχου και έγκρισης -προσέξτε παρακαλώ- τριών υπουργείων (Παιδείας, Οικονομικών, Μεταρρύθμισης) και με έσχατη ασφαλιστική δικλείδα το Συμβούλιο Επικρατείας. Όλων δηλαδή των φυλάκων αγγέλων του δοκιμαζόμενου λαού και των παιδιών του που σπουδάζουν με μύριες δυσκολίες. Όπερ μεθερμηνευόμενο επί του πρακτέου σημαίνει πως οι επίμονες διαβεβαιώσεις του κ.Διγαλάκη περί θέσπισης 250 οργανικών θέσεων και συνεπαγόμενης νομιμοποίησης των νυν έωλων εργαζόμενων είναι η δροσερή αύρα (αποκλειστικά αέρας δηλαδή) στον καύσωνα της αγωνίας των για το μέλλον τους. Ειδικά μάλιστα όταν ο οργανισμός ορίζει ρητά μείωση σχεδόν κατά το ήμισυ των υπαρχόντων δομών κάθε ιδρύματος και οι υπουργοί που θα προβούν στην οριστική επικύρωση των παραπάνω εισηγήσεων (ή έστω οι εντεταλμένοι αξιολογητές) είναι ο αντίλαλος της Ε. Ε. και του ΔΝΤ που διψούν αφηνιασμένα για απολύσεις. Ήδη οι διοικητικοί υπάλληλοι στα πρόθυρα υστερίας αναμένουν επί ματαίω σαν αποζημίωση για την παύση (ελέω φυσικά και των συμβιβασμένων συνδικαλιστών) της πολύμηνης απεργίας τους την δημοσιοποίηση των λιστών κινητικότητας που τους έταξαν οι αρμόδιοι. Μετά την απομάκρυνση δυστυχώς από το αγωνιστικό ταμείο και με τις σχετικές εκλογικές ψευδαισθήσεις (βέβαια η δυναμική επάνοδος τους τα τακτοποιεί όλα) ουδεμία υπόσχεση αναγνωρίζεται. Μάλιστα επιδιώκουν (υπουργός και πρύτανης) να σπείρουν πλαστές αντιθέσεις ανάμεσα σε φοιτητές και διοικητικούς υπαλλήλους, τη στιγμή που αμφότεροι γίνονται θύματα της κοινής πολιτικής.
Πολλές τροποποιήσεις της συγκλήτου είναι δεσμευτικές για το υπουργείο. Άλλες διατάξεις του νόμου πλαίσιου αποτελούν ένα βασικό άξονα με ισχνά περιθώρια ρυθμίσεων από τις πανεπιστημιακές αρχές και αρκετά κομβικά σημεία παραμένουν ακλόνητα. Ένα μακροσκελές κείμενο 200 σελίδων με ψιλά γράμματα που είναι γνωστό τοις πάση πως συχνά εκείνες συνιστούν και τις χοντράδες (ταιριάζει αρκετά αυτή η αγοραία έκφραση). Εκεί εστιάζεται συχνά κρίσιμη ουσία της υπόθεσης.
Διατείνεται ο προϊστάμενος του Πολυτεχνείου πως η αξιοποίηση των πόρων φερ’ ειπείν θα συμβάλει στην αυτοτέλεια των σχολών και στη δυνατότητα του να μην επιβληθούν τα απαράδεκτα δίδακτρα. Πιθανόν η κακόφημη λοιπόν σύνδεση τους με το επιχειρηματικό κεφάλαιο να εξασφαλίσει γενναίες χρηματοδοτικές ροές μέσω ενίσχυσης ερευνητικών προγραμμάτων (γρίφος: ποιοι θα καρπωθούν τη λεόντεια μερίδα ;). Ποσώς μας απασχολεί σαν Πρωτοβουλία Αντίστασης τέτοιο ενδεχόμενο. Αφήνουμε τους εκπρόσωπους της καπιταλιστικής αριστεράς (φοιτητικής και παραέξω) να ωρύονται επ’ αυτού. Ούτως ή άλλως ακόμη και έμμεσα αυτό συμβαίνει (κράτος-συλλογικός καπιταλιστής). Αν δεν υπάρξει δηλαδή τέτοια ευθεία συνεργασία του κεφάλαιου με το πανεπιστήμιο, το τελευταίο θα τεθεί αυτόματα στην υπηρεσία της λαϊκής οικονομίας;
Μας ενδιαφέρει από τη σκοπιά ότι πίσω από τέτοιους σαθρούς ογκόλιθους περί ανεξαρτησίας των τριτοβάθμιων δομών τεχνηέντως και πανούργα προωθείται σε τελική ανάλυση η οικονομική επιβάρυνση των φοιτητών, έως και η έξοδος τους από δαύτες. Ακριβώς όπως διαδραματίστηκε και στην τοπική αυτοδιοίκηση όπου αποσύρθηκε έξυπνα το τέως κράτος ημι-πρόνοιας (καταναγκαστικής λόγω της πίεσης του διεκδικητικού κινήματος) από την υποχρέωση του να καλύπτει δαπάνες κοινωνικές (συντήρηση σχολείων, παιδικών σταθμών, κλπ). Με μοιραία συνέπεια η μετακύληση του κόστους αυτού στους εξουθενωμένους ώμους του λαού και η μείωση προσωπικού.
Έτσι και εδώ η ιστορία επαναλαμβάνεται. Η σε ένα βαθμό οικονομική αυτοδυναμία ανοίγει τις κερκόπορτες για σταδιακή κατάργηση δωρεάν διανομής συγγραμμάτων, επιβολής διδάκτρων, συρρίκνωση φοιτητικής μέριμνας (σίτιση, στέγαση, μετακίνηση, κλπ. ). Η πολιτεία σαν μειώσει τη στρόφιγγα των κονδυλίων (συναρτάται με την ιδέα της αξιολόγησης θεσμών και προσώπων), αμέσως δίνει το άλλοθι ή εξωθεί τις πανεπιστημιακές διοικήσεις -και αφού ήδη το έχει θεσμοθετήσει- στη επιβολή των διδάκτρων και μιας σειράς άλλων μέτρων. Άρα άνθρακες ο χρυσός είναι οι διαβεβαιώσεις του κ. Διγαλάκη. Διαθέτει πλειάδα μηχανισμών το υπουργείο ακόμη και αν μεταφυσικά προκύψει σε κάποια σχολή φιλοφοιτητική ηγεσία, να την επαναφέρει στη τάξη. Αυτή της εντατικοποίησης των σπουδών και των ταξικών φραγμών.
Αυτό το ζήτημα μας απασχολεί. Σε καμία περίπτωση η μορφή διοίκησης των σχολών. Το άθλιο ρόλο του συνδιαχειριστή τον εκχωρούμε στους ρεφορμιστές. Απλά κατανοούμε πως το σύστημα έχει εμπεδώσει και εφαρμόζει πιστά το διδακτικό πείραμα του βάτραχου. Εάν τον πετάξεις απότομα σε ένα καζάνι με καυτό νερό, αυτός αστραπιαία θα αντιδράσει με το απεγνωσμένο άλμα της επιβίωσης. Όταν όμως σιγά σιγά ανεβάζεις τη θερμοκρασία, ο ταλαίπωρος θα βράσει τελειωτικά καθηλωμένος και άπραγος.
Δεν προχωρά η κυβέρνηση κλιμακωτά και σταθμίζοντας τους ταξικούς συσχετισμούς σε αυτές τις αλλαγές δημιουργώντας τόσο θόρυβο δίχως σκοπιμότητα. Έχει ανοίξει πληθώρα από μέτωπα με το σύνολο του λαού. Γιατί προσθέτει και άλλο, μετά κιόλας το ηχηρό εκλογικό μήνυμα; Απλά είναι υποχρεωμένη να εφαρμόσει αυστηρώς και δια ροπάλου τις προσταγές των εγχώριων και αλλοδαπών αφεντικών. Που απαιτούν την αναπροσαρμογή της ανώτατης εκπαίδευσης στα νέα δεδομένα των σωτήριων (ή ολέθριων;) μνημονιακών καιρών. Η αναγκαία προ δεκαετιών μαζικοποίηση της είναι βάρος και εμπόδιο πια. Τότε αναπτυσσόταν η βιομηχανία (σε όποια έκταση, ποιότητα και βάθος) και οι διάφοροι τομείς της οικονομίας. Χρειάζονταν και το έμβιο εξάρτημα ψηλής ειδίκευσης που θα επάνδρωνε αυτή την διαδικασία. Άνοιξαν οι πύλες των πανεπιστημίων για είσοδο των παιδιών των εργαζόμενων. Τώρα οι συνθήκες άλλαξαν άρδην. Η παρένθεση της παραγωγικής όασης (αντανάκλαση της άνθησης του παγκόσμιου καπιταλισμού που άφηνε μικρά περάσματα σε κηδεμονευόμενες χώρες) έληξε και ακολούθησε η ερημοποίηση. Οι στρατιές μορφωμένων άνεργων όχι μόνο κοστίζουν, μα είναι και ενοχλητικές. Η μόλυνση των πανεπιστημίων πρέπει οπωσδήποτε να θεραπευτεί. Οι θέσεις είναι λιγοστές και δικαιωματικά ανήκουν στους λίγους και εκλεκτούς της κοινωνίας. Τα ταξικά τείχη πρέπει να ορθωθούν ξανά και νάναι αδιάβατα. Ανάλογες στοχεύσεις επιχειρούνται μέχρι και στο επίπεδο των λυκείων. Και ένα εξαιρετικό από τα πολλά εργαλεία είναι και ο κανονισμός.
Απλά το ζήτημα θέλει σύνεση. Εδώ δεν μιλάμε για βάτραχο. Κάποτε οι σχολές ήταν κάστρα πρωτοπορίας. Γκρέμιζαν σιδερόφρακτες και αμερικανόπνευστες δικτατορίες και ανάτρεπαν νόμους ψηφισμένους (ν.815 επί εθνάρχη Καραμανλή).
Χρειάζεται και η παραπλάνηση και το ψεύδος, η αγριάδα (διακοπή σίτισης), η κλιμακωτή υλοποίηση και βέβαια η στήριξη από τα μέσα. Ιδίως αυτή. Και όχι κυρίως των ακραιφνών κυβερνητικών φοιτητικών παρατάξεων. Μα δυστυχώς των αριστεροφανών. Εκείνων που καλούν τους ξεσηκωμένους φοιτητές να δείξουν καρτερικότητα και θα μαραθεί στην πορεία ο νόμος (να μείνει στα χαρτιά). Εύστοχα θα βαφτιζόταν αυτή τη συστηματική κωλυσιεργία σαν χάρτινη συμπεριφορά. Να μην εμπιστευτούν τη δύναμη της πάλης τους, να μην καταφύγουν στην κορυφαία εκδήλωση του κινήματος, την κατάληψη. Ενέργεια που δικαιολογεί το μέγεθος της επίθεσης. Να μην κινηθούν ακαριαία και αποφασιστικά. Να περιφρονήσουν την ανώφελη κατάληψη. Παράλληλα σχεδόν απαξιώνουν και κάθε άλλη αντίσταση που δεν συντονίζεται με το όραμα της λαϊκής εξουσίας. Ιδανικό που θα υλοποιηθεί με την εκλογική επανάσταση. Άσχετη λεπτομέρεια, η διαδοχική αποτελμάτωση του μαζικού κινήματος; Μια αντίληψη ύστερα που συμβάλει καταλυτικά στην αναρρίχηση του φασισμού σε τρίτο κόμμα.
Καταντούν έτσι να προτείνουν μαζί με την ΠΑΣΠ εκτονωτικά την κατάληψη των γραφείων της πρυτανείας. Με τη συλλογιστική πως το γκρέμισμα του νόμου δεν θα είναι αποτέλεσμα μιας μόνο πράξης. Μα πολλών. Ίσως να μιλούν σωστά. Αλλά ξανά μόλις εμφανίζεται η νέα μαχητική και όχι εικονική εκδήλωση αγώνα θα την φρενάρουν, γιατί πάλι θα είναι απαραίτητες πολλές; Όμως το πολύ υποχρεωτικά δεν αρχίζει από το λίγο; Αξιοποιώντας το και σφυρηλατώντας όρους αυξητικούς; Και το καθόλου, προσμένοντας απότομα το πολύ να προσγειωθεί σαν κομήτης εξ ουρανών. Τότε όμως πως ο νόμος θα ατονήσει; Κενό σκέψης; Όχι. Είναι απόψεις που μοχθούν να δικαιολογήσουν το αγωνιστικό τους έλλειμμα. Την συνθηκολόγηση. Θα παραμένει ο νόμος κραταιός και το μόνο που θα ατροφεί θάναι το αγωνιστικό φρόνημα των φοιτητών. Μετά οπλίζονται με θράσος και κατηγορούν τον λαό για ενδοτικότητα (φυσικά εκλογική, αφού είναι το μόνο που τους νοιάζει) και αδράνεια. Ακριβώς όπως λοιδορούσαν οι ίδιοι ή μάλλον οι πρόγονοι τους την κατάληψη και εξέγερση του Πολυτεχνείου αποδίδοντας την σε 800 πράκτορες του χουντικού Ρουφογάλη. Δεν είναι ανεπίδεκτοι μάθησης. Η κατάπτυστη ρεφορμιστική φυσιογνωμία τους φταίει. Πάντως οι ηρωίδες καθαρίστριες δείχνουν να επηρεάζονται αποκλειστικά από τις παρακαταθήκες του Πολυτεχνείου του ‘74 (τους φλέγει η δουλειά τους και όχι η σχιζοφρένεια της λαϊκοκαπιταλιστικής εξουσίας) και εμπνέουν τους φοιτητές και όλους μας.
Επίσης βαριές ευθύνες για την εξέλιξη της υπόθεσης αναλογούν και στην παράταξη με τον μεγάλο αγωνιστικό και κοινωνικοανατρεπτικό οίστρο, που δεν εξαντλεί όμως τις υπολογίσιμες δυνατότητες της στην κατάδειξη της σοβαρότητας της συγκεκριμένης επίθεσης και στη δραστικότερη ενεργοποίηση των φοιτητών. Τουναντίον το νεφελώδες γενικότερο ιδεολογικοπολιτικό πλαίσιο που έντασσε τις προτάσεις της για κινητοποιήσεις, αποθάρρυνε και συσκότιζε τις φοιτητικές διαθέσεις. Θα συνεπάρει το πρόταγμα για αναβαθμισμένο πτυχίο στρατευμένο στη αυτοδιαχείριση και στον εργατικό έλεγχο του υποτελή στον ιμπεριαλισμό ψωραλέου ελληνικού καπιταλισμού (εξαιρετική ομοιότητα με τις συνδιαχειριστικές θέσεις περί λαϊκής εξουσίας) ή προβολή της αναγκαιότητας υπεράσπισης στοιχειωδών φοιτητικών δικαιωμάτων που θίγονται βάρβαρα;
Η διάσπαση των πτυχίων είναι ξεκάθαρη απαίτηση του υπουργείου. Ισχυρίζεται ο πρύτανης πως μέσω της πρότασης του (την οποία ευελπιστεί να αποδεχτεί ο υπουργός ή προσδοκά να πιστέψουν οι φοιτητές πως πασχίζει κάτι τέτοιο) υπεραμύνεται της ενιαίας διαδρομής του πενταετούς προγράμματος σπουδών που θα συμπτύσσει το προπτυχιακό και το μεταπτυχιακό δίπλωμα. Το ισχύον πενταετές δεν εναρμονίζεται με τα ευρωπαϊκά πρότυπα. Δεν το χαρακτηρίζουν οι δύο κύκλοι. Η δική του σύλληψη κατοχυρώνει το αδιάσπαστο της φοίτησης, αλλά σε δύο φάσεις (προ και μεταπτυχιακό ) ώστε να γίνει αποδεκτό από τη σατραπεία. Μυστηριωδώς να διαιρείς το μήλο χωρίς να το τεμαχίζεις; Συμπεραίνω πως με τόση ικανότητα θα ψηλαφιέται ο τετραγωνισμός του κύκλου. Τέχνασμα για να παραπλανηθούν ποιοι; Οι εοκικοί και ο πρεσβευτής τους (ο Έλληνας υπουργός) ή οι φοιτητές; Που θα αγκομαχούν να περάσουν τον πελώριο σκόπελο (προς θεού, πάντα αδιατάρακτα) προς το δεύτερο στάδιο και που η απόκτηση αυτού του τελικού τίτλου θα εξασφαλίζει την πολυπόθητη αναγνωρισιμότητα και εγκυρότητα των συνολικών σπουδών;
Παρεμπιπτόντως προς τι τόση λαχτάρα του πρύτανη για ισοτιμία των διπλωμάτων με τα αντίστοιχα του εξωτερικού; Μάλλον πασχίζει για φερέγγυα διαβατήρια μετανάστευσης. Μία ελπίδα για το μέλλον άλλωστε είναι και η ξενιτιά.
Τέλος και σημαντικότερο όλων είναι η επιβολή πειθαρχικών συμβουλίων (κατ’ αυτούς παράπτωμα είναι το αγωνίζεσθαι) και πρωταρχικά οι δ ι α γ ρ α φ έ ς λόγω χρονικού ορίου φοίτησης. Η αιχμή της επίθεσης. Όξω φτωχόπαιδο από την παράγκα, που λένε και οι ασπούδαχτοι. Με σκυμμένο το κεφάλι ο φοιτητής μέσα σε μια φρενίτιδα εντατικοποίησης θα αγωνιά να αποφύγει τη λαιμητόμο του ν+ 2 ή 3. Θα αλλοτριώνονται οι λίγοι φοιτητές σε βιολογικούς υπολογιστές, που θα συσσωρεύουν και γεννούν γνώσεις (πειθαρχημένοι και αδιάφοροι μέχρι και για το γεγονός του αν έχει ξεσπάσει τρίτος παγκόσμιος και σίγουρα πυρηνικός πόλεμος). Τέτοιες που θα θέτουν μετέπειτα στην υπηρεσία της κοινωνίας των ελάχιστων που ζει σε βάρος της κοινωνίας των πολλών. Όσο για την μέριμνα του κ. Διγαλάκη να διπλασιάσει το όριο σπουδών για τους εργαζόμενους φοιτητές (αν και αυτό εγκριθεί) είδαμε πόσοι απόλαυσαν εν τέλει το πενιχρότατο κοινωνικό επίδομα με τις απίστευτες και απρόσιτες προϋποθέσεις. Βαρύ πλήγμα για τους φοιτητές είναι και μία τερατουργηματική πτυχή του σχεδίου που επιβάλει την στέρηση δυνατότητας επανεξέτασης σε ένα μάθημα μετά από 3 αποτυχημένες προσπάθειες. Με συνέπεια η καθηγητική αυθαιρεσία θα αποτελεί τον κλειδοκράτορα του πτυχίου. Ένα μη περασμένο μάθημα ισοδυναμεί με απώλεια πτυχίου. Συνάμα ο ίλιγγος της εντατικοποίησης εκτοξευμένος στα ουράνια. Το δόγμα τους υπαγορεύει ότι όσοι μονάχα διαθέτουν απερίσπαστο χρόνο και άφθονο χρήμα θα φοιτούν. Οι σπουδές θα καταλήξουν ένας παρωπιδικός αγώνας μεγάλης ταχύτητας με δικαίωμα συμμετοχής στον διαγωνισμό μόνο των ιδιοκτητών ακριβών αυτοκινήτων. Οι υπόλοιποι ας πέσουν στην πρόθυμη αγκαλιά της ανεργίας ή οι πιο τυχεροί ας σταδιοδρομήσουν λαμπρά με τον μισθό των 300 ευρώ.
Άρα απογυμνωμένος ο κανονισμός δείχνει το αποκρουστικό του πρόσωπο. Θα αναλάβουν όμως να τον «κανονίσουν» οι φοιτητές, όπως ήδη φάνηκε από το ξεκίνημα. Ανασυνταγμένοι στην ερχόμενη περίοδο θα κληθούν να υπερασπίσουν ωριμότεροι και ανυποχώρητοι το δικαίωμα τους στη ανεμπόδιστη μόρφωση και στην κατοπινή αξιοπρεπή εργασία. Όπλο, η δύναμη τους που λιώνει τα σίδερα. Συνοδοιπόροι τους, οι γενναίες καθαρίστριες, η αδελφική ομάδα των διοικητικών υπάλληλων και ολάκερος ο λαός που θυμώνει και αναζητά μέσω των εστιών αντίστασης που καθημερινά φυτρώνουν τη μόνη διέξοδο στα προβλήματα του. Τον δρόμο της πάλης του. Τερματίζοντας κάθε διάλογο με τους ορκισμένους αντίπαλους τους, τους μεγαλοκαθηγητάδες. Προσπερνώντας τα εσωτερικά αναχώματα του αγώνα τους που είτε απροκάλυπτα, είτε με βελούδινο τρόπο δρουν ανασταλτικά στη μάχη που εξελίσσεται σε όφελος των αντίπαλων.
Οι φοιτητές πρέπει, μπορούν και ξέρουν να ανατρέψουν τον οργανισμό της ταξικής απόρριψης και χειραγώγησης που τους αποδιοργανώνει.
Η αλήθεια και το δίκιο όταν ανασυντάσσονται άρτια, νικούν.

Καπετανάκης Μ. μέλος της Πρωτοβουλίας Αντίστασης Χανίων

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ