Ξαφνικά, λίγα λεπτά αφού έκλεισε η κάλπη, έτρεξαν όλοι οι εκπρόσωποι των κυβερνώντων κομμάτων στα πάνελ να μας υπενθυμίσουν ότι ο κόσμος δεν ψήφιζε για εθνικές εκλογές αλλά για ευρωκοινοβούλιο και ότι οι κάλπες αυτές δεν έχουν την ίδια σημασία. Η ΝΔ, αφού παρουσίασε success story και πρωτογενή πλεονάσματα, τώρα διαλαλούσε για τα «σταθερά βήματα μπροστά» που κάνει η χώρα. Από δίπλα και το ΠΑΣΟΚ, με όλα του τα προβλήματα, προσπαθούσε με την Ελιά να στήσει τη «δημοκρατική παράταξη» και να περισώσει ό,τι μπορεί από τα σπασμένα. Το «25 ψηφίζουμε και 26 φεύγουν» του ΣΥΡΙΖΑ δείχνει το πώς προσπάθησαν όλοι να παρέμβουν στις ευρωεκλογές. Έδωσαν δηλαδή στις ευρωκάλπες χαρακτήρα εθνικών εκλογών.
Στην ουσία, από τη μία, ο ιμπεριαλισμός προσπαθούσε να ντύσει με ένα δημοκρατικό περίβλημα την ίδια του την ύπαρξη, στήνοντας αυτήν την παρωδία που ονομάζεται ευρωκοινοβούλιο. Επεδίωκε να προσδώσει μια επίφαση δημοκρατίας στις επιλογές του, να ματοκυλά λαούς και να εκμεταλλεύεται τις εργαζόμενες μάζες με τις ευρωεκλογές. Από την άλλη, τα κόμματα που αναπαρήγαγαν το «συμμετέχω ίσον αποφασίζω» δεν έκαναν τίποτα άλλο από το να βγάζουν λάδι την ΕΕ και τον ιμπεριαλισμό. Σύμπτωμα δημοκρατικού ελλείμματος και αδιαφορία για τα κοινά, μας λένε σήμερα οι δυνάμεις του συστήματος, για να φτάσουμε στις πιο ντούρες κομμουνιστικές απόψεις που θέλουν την αποχή να μεταφράζεται σαν παραίτηση και ανοχή στο πολιτικό σύστημα. Τουτέστιν, «ψηφίζω στις ευρωκάλπες» για όλους αυτούς σημαίνει και αποφασίζω.
Να ξαναπούμε για πολλοστή φορά, ότι το ΚΚΕ (μ-λ) δεν θεωρούσε και δεν θεωρεί ότι τα ποσοστά της αποχής εκπροσωπούν ένα συμπαγές ανατρεπτικό ρεύμα ή έστω μια αντιιμπεριαλιστική συγκροτημένη στάση του ελληνικού λαού και των λαών της Ευρώπης. Να πούμε όμως και το εξής: οι λαοί της Ευρώπης και ο ελληνικός λαός έχουν ισχυρά αισθήματα δυσφορίας οργής και αγανάκτησης απέναντι σε αυτόν τον μηχανισμό που ονομάζεται ΕΕ. Αυτό είναι κάτι που δεν έχει προκύψει από παρθενογένεση αλλά είναι αποτέλεσμα της πολιτικής του ιμπεριαλισμού των βάρβαρων μέτρων που επιβάλλει και της μεσαιωνικής κατάστασης που έχει φτάσει τις πλατιές λαϊκές μάζες. Τα μνημόνια, η φτώχεια, η ανεργία, η ανασφάλεια για το μέλλον, το βάρβαρο χτύπημα των νέων γενιών, η διάλυση της φτωχομεσαίας αγροτιάς, η φτωχοποίηση των μεσοστρωμάτων και η άγρια ταξική επίθεση στην εργατική τάξη είναι αποτελέσματα αυτής της πολιτικής. Η πολιτική, λοιπόν, αυτή εφαρμόστηκε στην Ελλάδα όχι από το ευρωκοινοβούλιο αλλά από ένα σωρό άλλους μηχανισμούς (Τρόικα, ΔΝΤ, ΕΚΤ κλπ.). Βέβαια δεν κρατιούνται ούτε τα προσχήματα, αφού το ευρωκοινοβούλιο και για τους ίδιους τους ιμπεριαλιστές δεν είχε κανέναν ρόλο ως τώρα στην προσπάθεια μεταφόρτωσης της κρίσης στις πλάτες του Ελληνικού λαού. Χαρακτηριστικά, μάλιστα, μια πρόσφατη έρευνα του Ευρωβαρόμετρου, της ευρωπαϊκής υπηρεσίας που εξετάζει την κατάσταση της κοινής γνώμης στην ΕΕ, έδειξε ότι σχεδόν δύο στους τρεις Ευρωπαίους πολίτες (ποσοστό 67%) πιστεύουν πως η δική τους φωνή «δεν μετράει» στις Βρυξέλλες.
Αυτά βέβαια είναι ψιλά γράμματα μπροστά στις μεγάλες ευκαιρίες της αριστεράς να κυβερνήσει και για την ώρα της ανατροπής που έρχεται (μόνο όταν έχουμε εκλογές βέβαια). Είναι ψιλά γράμματα και για τον Ν. Μπογιόπουλο, που μας λέει στο άρθρο του η «Δημοκρατία μίλησε», για τα μεγάλα ποσοστά της αποχής: «Ε, και; Τουτέστιν, όπως η αποχή στις ευρωεκλογές του 2009 σε τίποτα δεν εμπόδισε την ΕΕ να κηρύξει μνημονικές πολιτικές διαρκείας για όλες τις χώρες και όλους τους λαούς της ΕΕ, έτσι και η αποχή της Κυριακής δεν πρόκειται να εμποδίσει το ιερατείο των Βρυξελλών να εγκαθιστά τρόικες, μηχανισμούς επιτήρησης και πολιτικές που ισοδυναμούν με “δάκρυα και αίμα”». Δηλαδή, για να καταλάβουμε και εμείς, η αύξηση της συμμετοχής το 2009, ή και να το πάμε παραπέρα, τα αυξημένα ποσοστά της αριστεράς θα μπορούσαν να σταματήσουν όλα αυτά τα πράγματα; Και το ευρωκοινοβούλιο είναι αυτό που αποφάσισε να εγκατασταθεί η τρόικα στην Ελλάδα; (Ή μήπως τώρα, το 2014, που η συμμετοχή στην Ελλάδα αυξήθηκε, μαζί και τα ποσοστά της Αριστεράς, αλλάζει κάτι, έστω και ελάχιστα;). Σε καμία περίπτωση, λέμε εμείς.
«Γράφει κάπου ο Ενγκελς ότι οι εκλογές είναι ένας δείκτης πολιτικής ωριμότητας της εργατικής τάξης. Δεν συνιστά αυθαιρεσία κατά τη γνώμη μας να υποστηρίξουμε ότι η αποχή συνιστά έναν δείκτη με τον οποίο η άρχουσα τάξη μετρά τον βαθμό αδρανοποίησης που έχει επιτύχει επί των θυμάτων της». Είναι τουλάχιστον αυθαίρετο να θεωρεί κάποιος ότι η αποχή σήμερα εκφράζει την «ανωριμότητα» και την αδρανοποίηση, (ενώ η κινηματική απραξία των δύο τελευταίων χρόνων δεν παίζει κανένα ρόλο στην αδρανοποίηση που τη μετρά η άρχουσα τάξη, με μεγαλύτερη μάλιστα ευχαρίστηση, για να περνάει τα μέτρα της; Η πολιτική ωριμότητα της εργατικής τάξης μόνο στις εκλογές μετριέται; Η αποσυγκρότησή της, οι έλλειψη συνολικών αντιστάσεων και διεκδικήσεων, το ότι ελάχιστοι συμμετέχουν στα σωματεία τους, όλα αυτά και πολλά άλλα δεν παίζουν κανένα ρόλο στην ...πολιτική ωριμότητά της;) αλλά όπως ο ίδιος ο Ν. Μπογιόπουλος λέει μερικές γραμμές πιο πριν, «Η εκλογική αποχή θα μπορούσε να είναι και χρήσιμη πολιτικά; Ναι, αλλά μόνο υπό μια προϋπόθεση: Ότι θα αποτελούσε την πολιτική εκείνη τακτική που, σε συγκεκριμένες συνθήκες, θα κλόνιζε το καθεστωτικό οικοδόμημα ή θα συγκέντρωνε δυνάμεις εναντίον του». Σήμερα, δεν είμαστε προφανώς στη φάση που κλονίζεται το καθεστωτικό οικοδόμημα, θεωρούμε όμως ότι οι ευρωεκλογές και η αποχή του κόσμου από αυτές δίνουν τη δυνατότητα να παρέμβει η αριστερά και να ενισχύσει τα αντανακλαστικά του κόσμου που τον οδηγούν στην αποχή. (Από την άλλη ποιες είναι οι προϋποθέσεις για να μετατραπεί η εκλογική συμμετοχή στην πολιτική τακτική που θα κλονίσει το καθεστωτικό οικοδόμημα ή θα συγκέντρωνε δυνάμεις εναντίον του; Θα ήταν ενδιαφέρον να πάρουμε μια απάντηση σε αυτό.).
Η αριστερά σήμερα στο σύνολό της έχει επιλέξει να κινείται στα πλαίσια της αστικής νομιμότητας και να απέχει ενεργά από οποιαδήποτε διαδικασία αφύπνισης και ριζοσπαστικοποίησης των μαζών. Έχει επιλέξει με την αποθέωση όλων των εκλογικών διαδικασιών να δείχνει την ανοχή της στο σύστημα της εκμετάλλευσης και της εξάρτησης. Δεν μπορεί και δε θέλει να δει ότι πρέπει να παρέμβει ενεργά στο λαό που σήμερα οργίζεται και αγανακτεί με την ΕΕ και να δώσει αγωνιστική διέξοδο στα προβλήματά του. Αντίθετα, του ενισχύει τις αυταπάτες για την Ευρώπη των λαών αλλά και την αλλαγή των συσχετισμών που θα γίνει στις κάλπες. Υπάρχει σίγουρα και ένα κομμάτι κόσμου το οποίο απέχει γιατί αδιαφορεί . «Ε, ΚΑΙ;» θα πούμε εμείς. Οι αριστερές δυνάμεις θα το προσεγγίσουν και θα το πολιτικοποιήσουν ή θα του χρυσώσουν το χάπι; Θα το πείσουν να παλέψει και να αγωνιστεί ή θα το κάνουν συμμέτοχο σε αυτή τη διαδικασία επίφασης δημοκρατίας;
(Θα γίνει τελικά κάποια στιγμή μια σοβαρή συζήτηση για το τι φταίει και εδώ και δεκαετίες μας έχουν πάρει τα πάντα, όλα όσα είχαν κατακτήσει οι προηγούμενες γενιές, πίσω; Θα γίνουν επιτέλους ανάλογες συζητήσεις για το ζήτημα της συμμετοχής ή της αποχής από το κίνημα της συντριπτικής πλειοψηφίας των εργατών, όλου του εργαζόμενου λαού, και της νεολαίας; Γιατί το δίχρονο 2010 - 2012, που ο λαός ήταν μαζικά στους δρόμους, δεν υπήρχαν ανάλογες συζητήσεις, με την ίδια ένταση τουλάχιστον, ώστε να "μετρηθεί" ο δείκτης ταξικής συγκρότησης της εργατικής τάξης και όλου του λαού; Ο ρόλος της Αριστεράς, των κομμουνιστών ιδιαίτερα, είναι να πείσουν το λαό να ασκεί τα ...δημοκρατικά του δικαιώματα σε κάθε εκλογική διαδικασία, ανεξαρτήτως χαρακτηριστικών, ή να ασκεί τα ταξικά, αντικαπιταλιστικά και αντιιμπεριαλιστικά, του "καθήκοντα" σε καθημερινή βάση, να τον πείσουν ότι αυτός έχει τη δύναμη όχι μόνο "να αποφασίζει" ή "να δείχνει το δείκτη ωριμότητάς του" σε κάθε εκλογές αλλά να ανατρέψει μια για πάντα αυτό το σύστημα που τον καταδυναστεύει; Σε μόνιμη βάση, όχι χθες, σήμερα, αύριο, ούτε πριν ή μετά τις εκλογές.
Αλλά από ποιον να γίνει; Από την Αριστερά που θεώρησε ανώριμο τον ξεσηκωμό της νεολαίας το 2008, τον λαϊκό ξεσηκωμό του καλοκαιριού του 2011, τις δεκάδες γενικές απεργίες τη διετία 2010 - 2012, τις δεκάδες, ασύνδετες μεταξύ τους δυστυχώς, απεργίες σε εργοστάσια και εργασιακούς χώρους τα τελευταία χρόνια και πάει λέγοντας; Τι έκανε αυτή η αφ' υψηλού Αριστερά που βγάζει το λαό ανώριμο σε όλα αυτά τα γεγονότα για να τον ...ωριμάσει; Συγκεντρώσεις για ακήρυχτες και μη εκλογές! Ή στην καλύτερη περίπτωση όταν συμμετείχε, (η Αριστερά στις κινητοποιήσεις), του έλεγε ότι δεν φτάνουν οι αγώνες αλλά ότι πρέπει και να την ψηφίσει! Δίνοντας ανατρεπτικό χαρακτήρα στις, κατά τα άλλα, αστικές εκλογές και όχι στους αγώνες του. Για να δείξει την ωριμότητά του. Έτσι του έλεγαν και του λένε οι τόσο πολύ ώριμοι που δεν κατάλαβαν ότι σάπισαν πια!)
Το άρθρο αυτό δεν ήταν εξαρχής δικό μου. Έπεσε στα χέρια μου και το συμπλήρωσα (με τα bold) στις παρενθέσεις. Και η υπογράμμιση σε κάποιο σημείο είναι επίσης δική μου)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου