Από τη «μαγκιά» του απολιτίκ στη «μαγκιά» του χρυσαυγίτη

Στο μεγάλο ερώτημα των καναλιών, αν θα σωθεί η χώρα με τον Σαμαρά ή αν θα καταστραφεί με τον Τσίπρα, προστέθηκε εσχάτως και ένα άλλο μεγάλο ερώτημα: Είναι ή δεν είναι το σποτάκι της «πρώτης φοράς» του Σ. Θεοδωράκη σεξιστικό, είναι προσβλητικό για τη γυναίκα;
Παρά τον, σε ορισμένες περιπτώσεις υποκριτικό, θόρυβο που ξεσήκωσε το επίμαχο σποτάκι, εντός και εκτός του «Ποταμιού», ισχυριζόμαστε πως ναι, είναι πραγματικό και σημαντικό το ερώτημα. Κι όχι μονάχα στις εκλογές. Αφορά όχι μόνο το πώς αντιμετωπίζεται η γυναίκα αλλά και συνολικά ο λαός από όσους επίμονα θέλουν να την/τον «προστατεύσουν».
Καταρχήν ως προς το σεξισμό. Δεν υπάρχει πραγματική αμφιβολία ότι οποιαδήποτε χρήση του ερωτικού στοιχείου για σκοπούς ξένους στο ερωτικό συναίσθημα είναι σεξισμός. Τότε γιατί τέτοια διχογνωμία μεταξύ «προοδευτικών και συντηρητικών»; Απλούστατα γιατί οι φορείς της πολιτικής, οικονομικής και πολιτιστικής ολιγαρχίας θα βρίσκονταν σε αδιέξοδο. Σεξισμός η αθώα διαφήμιση του όμορφου κοριτσιού με το μαγιό και το γιαούρτι! Το σποτάκι του «Ποταμιού» ίσως, αλλά η αθώα διαφήμιση, ποτέ! Γνωστοί οι ενδοιασμοί και οι ενστάσεις για το τι είναι και τι όχι σεξισμός από τους στυλοβάτες μιας κοινωνίας και μιας «κουλτούρας» κατά βάση σεξιστικής και πουριτανικής (έννοιες συνώνυμες, άλλωστε). Δεν βλέπουν, κάνουν πως δεν βλέπουν ή βλέπουν επιλεκτικά τον σεξισμό. Κι ας αποτελεί «φυσιολογική κατάσταση» στον καπιταλισμό και συνοδεύει σχεδόν κάθε διαφημιστική, εμπορική και πολιτιστική δραστηριότητα του κεφαλαίου.
Ποιος σεξισμός; Απλώς δείχνουμε τη «χαρά του έρωτα και της ζωής» διαμαρτύρεται ο Σ. Θεοδωράκης και φανταζόμαστε ότι θα έβρισκε σύμφωνο κάθε ρομαντικό… προστάτη-νταβατζή.
Λιγότερες αντιδράσεις προκάλεσε (γιατί;) το άλλο βασικό συστατικό του σποτ του «Ποταμιού». Το «κάνω πολιτική χωρίς πολιτική», το απολιτίκ. Εξάλλου, οι ΠΑΣΟΚοθρεμμένοι Κωστόπουλος και Θεοδωράκης, ως εκδότης και Διευθυντής του «Κλικ» και άλλων περιοδικών μιας γκλαμουράτης παρακμής, ήταν οι πρώτοι που λάνσαραν αυτό το στυλάκι στην Ελλάδα. Έτσι, το «ψηφίζω ΠΑΣΟΚ» έγινε «μαγκιά» επί εποχής Α. Παπανδρέου ακόμη, οι «Νέοι Άνθρωποι» φέρνουν «Νέες Ιδέες» της φιλελεύθερης ΝΔ και ΟΝΝΕΔ, για να φτάσουμε στο νεαρό «ιεροεξεταστή» και λάτρη του ναζισμού και της χούντας Κασιδιάρη. Τόση «μαγκιά» οι «νέες ιδέες». Και οι πολίτες, πελάτες-ψηφοφόροι.
Αυτή η «μαγκιά» του απολιτίκ αποτέλεσε και αποτελεί το αναγκαίο στάδιο για τη «μαγκιά» του χρυσαυγίτη. Και με «χωνευτήρι» τα ΜΜΕ, ώστε να… «καταλάβει κι ο μέσος τηλεθεατής».
Τι ένωνε και ενώνει δημοσιογραφικούς αστέρες της τηλεόρασης, προβεβλημένα πρόσωπα της πολιτικής και του «πολιτισμού», όλη τη φωτισμένη διανόηση του χρηματιστηρίου με τους φασίστες της Χρυσής Αυγής; Προφανώς η κοινή αντιδραστική αφήγηση για το τι συμβαίνει και τι φταίει που είναι περίπου η εξής: πολλά και οδυνηρά τα βάσανα του ελληνικού λαού, για όλα όμως φταίνε τα λαμόγια (και γενικώς η λαμογιά του Έλληνα που τρώει περισσότερο από όσα παράγει), φταίνε οι διεφθαρμένοι πολιτικοί (όχι εμείς, οι άλλοι), το σπάταλο κράτος (εκτός της αστυνομίας, του στρατού και τις… χωροφυλακής), οι χαραμοφάηδες και διεφθαρμένοι του Δημοσίου (εκτός από τους γραμματείς και φαρισαίους υποκριτές), φταίνε τα κόμματα (αυτά που «πρέπει να φύγουν», όχι αυτά που «πρέπει να έρθουν»), φταίνε οι συνδικαλιστές (εδώ, πλέον, όλοι ανεξαιρέτως οι συνδικαλιστές), οι διαδηλωτές (αυτοί πάντα, όλοι και παντού), που δεν αφήνουν τον κόσμο να κατέβει στην Αθήνα να ψωνίσει και να δουλέψει. Φταίνε βέβαια και οι μετανάστες (οι λαθραίοι μέχρι στιγμής και κατά προτίμηση) κ.λπ. Καλά λοιπόν δεν τα λέει και οι Χρυσή Αυγή; Για όλα φταίνε οι… «παλιοχαρακτήρες». Και όχι βέβαια το σύστημα εκμετάλλευσης και καταπίεσης. Για όλα φταίνε οι ξένοι, οι ανθέλληνες και όχι βέβαια οι ιμπεριαλιστές που κατασπαράζουν χώρες και λαούς.
Ωστόσο, και παρά τα διχαστικά κηρύγματα, επικαλούνται την «ενότητα του ελληνικού λαού» για να μην έχουν κανέναν απέναντί τους. Πουλάνε ευαισθησία για πεινασμένους μαθητές, για ανήμπορους ηλικιωμένους χωρίς τροφή και φάρμακα, μόνο και μόνο για να δοξάσουν την ιδιωτική πρωτοβουλία, το «επιχειρείν» και τα επιχειρηματικά συμφέροντα. Δοξάζουν και την εκκλησία και τον θεό, γιατί καθαγιάζει την υποταγή στο «ευσεβές» αφεντικό (το οποίο ψηφίζει) και ευλογεί το κέρδος. Ποια λοιπόν η διαφορά με τη Χ.Α.; Μονάχα το… αντιεμπορικό αλλά πολιτικά ωφέλιμο λογότυπο «μόνο για Έλληνες» (τους πραγματικούς Έλληνες, αυτούς που ψηφίζουν ή ίσως ψηφίσουν Χ.Α.) και η συγκράτησή τους στον περιορισμό δημοκρατικών δικαιωμάτων και ελευθεριών (έτσι πίστευαν και στην Ουκρανία για του φιλοευρωπαϊστές).
Ψηφίστε λοιπόν «γκόμενες, γκόμενους, ματσωμένους και μπρατσωμένους» υποψήφιους, που ρίχνουν και καμιά σφαλιάρα στη γυναίκα… για τη χαρά του έρωτα και της ζωής. Είναι μήπως σεξιστικά όλα αυτά; Αδύνατον! Εσείς είστε πουριτανοί και συντηρητικοί! Γιατί αυτός είναι ο τρόπος (ο μόνος τρόπος) που λειτουργεί ο κόσμος και η πολιτική! Ένας κόσμος και μια πολιτική χωρίς τάξεις και ταξικά συμφέροντα. Μονάχα με επιτυχημένους, τυχερούς, άτυχους και αποτυχημένους.
Όμως, «Δεν είναι πρόβατα οι Έλληνες! Μπορούν να πιστεύουν και ψηφίσουν ό, τι θέλουν», διακηρύσσουν όλοι εν χορώ. Συμπληρώνοντας όμως ότι δεν είναι δυνατόν οι Έλληνες να πιστεύουν εις τον… κομμουνισμόν. Όσο κι αν ξαφνιάζουν (ή μήπως όχι;) αυτά τα λόγια του «εθνικού μας» χουντικού αποτελούν το «σκληρό πυρήνα» της προεκλογικής αντιπαράθεσης. Δεν είναι δυνατόν να θέλουμε την καταστροφή μας, δηλώνουν οι κυβερνητικοί «συνταγματάρχες» και, πιο καθαρά από όλους, ο «συνταγματάρχης» Κασσιδιάρης: «δεν είναι δυνατόν οι Έλληνες να ψηφίσουν στο β’ γύρο δυνάμεις που αντιμάχονται την Χ.Α.». Όλοι βέβαια μπορούμε να ψηφίσουμε ό, τι θέλουμε (να ψηφίσουμε, όμως, οπωσδήποτε).
Αλήθεια, για να αλλάξει αυτός ο κόσμος των ταξικών διαιρέσεων (που άλλωστε δεν υπάρχει για τους «ικανούς και καλούς μας υποψηφίους») που, εκτός από απίστευτα βάσανα, παράγει και ασυμβίβαστες απόψεις, αντιλήψεις και συμφέροντα, άραγε να αρκεί το σύνθημα «στις 25 ψηφίζουμε, στις 26 φεύγουν» που, εκτός από τον ΣΥΡΙΣΑ, το υιοθέτησε πρόσφατα και ο Γ.Γ. ΚΚΕ στη Λάρισα;