Από μια άποψη, δικαιολογημένα. Γιατί ο απλός λαός γνωρίζει ότι οι μειονότητες (παντού) μπορούν να γίνουν «εργαλείο» στα χέρια αστικών και ιμπεριαλιστικών δυνάμεων, για την όξυνση αντιθέσεων και ανταγωνισμών, που ενώ καμία σχέση δεν έχουν με τα πραγματικά λαϊκά προβλήματα, μπορούν να προκαλέσουν σοβαρούς κινδύνους για όλους. Από την άλλη, αυτό που αναδεικνύεται σε κάθε παρόμοια περίπτωση είναι οι κραυγές των πατριδοκάπηλων για «εκτουρκισμό της Θράκης» και για την «ανοχή» που έδειξε το ελληνικό κράτος και πρέπει να σταματήσει με την εφαρμογή φυσικά πρόσθετων μέτρων καταπίεσης.
Τι σηματοδοτεί λοιπόν η κάθοδος του DEB στις ευρωεκλογές; Ενός μειονοτικού κόμματος (αντίστοιχου με την ΟΜΟΝΟΙΑ της ελληνικής μειονότητας στην Αλβανία), που ιδρύθηκε το 1991 εν μέσω όξυνσης του εθνικισμού, που έμεινε στην αφάνεια μέχρι σήμερα, που έχει σαν μοναδικό του πρόταγμα το «είμαστε Τούρκοι, πρέπει να είμαστε ενωμένοι, θέλουμε ίσα δικαιώματα» και κατόρθωσε να συγκεντρώσει με άνεση και χωρίς την μετακίνηση (παρά ελάχιστων) μειονοτικών από την Τουρκία, το 75% περίπου των μειονοτικών ψήφων στην Ξάνθη και το 90% στην Ροδόπη;
Μήπως μία νέα όξυνση στην περιοχή της Θράκης με προοπτική αναβίωσης της εθνικιστικής υστερίας της περιόδου 89-93, ή μια ανοιχτή παρέμβαση της Τουρκίας που θα σηματοδοτήσει νέα όξυνση στις ελληνοτουρκικές σχέσεις;
Κατά την άποψή μας, τίποτε από τα δύο δεν συμβαίνει. Όχι επειδή δεν υπάρχει –που υπάρχει- το έδαφος για μια τέτοια εξέλιξη. Οι μόνιμοι ανταγωνισμοί ανάμεσα στις αστικές τάξεις της Ελλάδας και της Τουρκίας και η δυνατότητα των ιμπεριαλιστών να παρεμβαίνουν σ’ αυτές, η εθνική καταπίεση της μειονότητας που πάει χέρι-χέρι με την κοινωνική καταπίεση του συντριπτικά μεγαλύτερου κομματιού της, η όλο και πιο αντιδραστική στροφή στα πολιτικά πράγματα στην Ελλάδα και η ισχυροποίηση εθνικιστικών και ρατσιστικών πολιτικών, και η παρέμβαση της Τουρκίας για τα δικά της συμφέροντα με την ενίσχυση του δικού της εθνικισμού, αποτελούν μόνιμη πρώτη ύλη για οποιαδήποτε σοβαρή αρνητική εξέλιξη. Ωστόσο, θεωρούμε (και έτσι δείχνουν τα γεγονότα) ότι η στόχευση της καθόδου του μειονοτικού συνδυασμού στις ευρωεκλογές ήταν «χαμηλότερου» επιπέδου. Το αν θα αποτελέσει σκαλοπάτι (για την τουρκική κυβέρνηση) ή πρόσχημα (για την ελληνική) για περαιτέρω αντιδραστικές εξελίξεις, αυτό είναι κάτι που δεν μπορεί να το πει κανείς από τώρα.
Προς το παρόν, αυτό που έχει αναδειχθεί είναι η πλατειά συσπείρωση της μειονότητας, σαν αντίδραση στην κοινωνική και εθνική καταπίεση που υφίσταται. Η επιβεβαίωση της θέλησής της να αποτελεί μια ενιαία οντότητα και να προσδιορίζεται σαν «τουρκική μειονότητα» (στα τζαμιά δινόταν η προτροπή: «ψηφίζουμε τούρκικα»). Και παράλληλα, η δυνατότητα του DEB, ως εκφραστής ενός ολόκληρου πλέγματος πολιτικών, θρησκευτικών και κοινωνικών παραγόντων που οι άκρες τους φτάνουν στο τούρκικο πολιτικό σύστημα, να διαπραγματεύεται εξ ονόματος της μειονότητας, με τα ελληνικά πολιτικά κόμματα, την κυβέρνηση, τους δημάρχους και τους περιφερειάρχες της περιοχής. Ήταν ένα ηχηρό «παρών» για μελλοντική χρήση.
Είναι χαρακτηριστικό ότι η κάθοδος του μειονοτικού συνδυασμού στον εκλογικό στίβο έγινε σε μια διαδικασία (ευρωεκλογές) χωρίς άμεσο πολιτικό αποτέλεσμα. Ότι μάλλον ευνοούσε από άποψη ψήφων τα κυβερνητικά κόμματα (που καθόλου δεν την πολέμησαν) και αφαιρούσε από τον ΣΥΡΙΖΑ τη δυνατότητα να συγκεντρώσει μειονοτικούς ψήφους (αν και οι επιλογές του στη συγκρότηση των ψηφοδελτίων του σε σχέση με την περιοχή, έτσι κι αλλιώς είχαν δημιουργήσει αρνητικά δεδομένα). Επίσης νομίζουμε ότι δηλωτικό των προθέσεων της ηγεσίας του DEB αλλά και των αστικών κομμάτων είναι και το γεγονός ότι στις περιφερειακές εκλογές ψηφίστηκε μαζικά από τη μειονότητα ο συνδυασμός που υποστηρίχθηκε από τη ΝΔ, με αποτέλεσμα να εκλεγούν έξη μειονοτικοί σύμβουλοι στους επτά που εξέλεξε ο συνδυασμός στο νομό Ροδόπης, ενώ στο δήμο Κομοτηνής ψηφίστηκε ο υποστηριζόμενος από το ΠΑΣΟΚ υποψήφιος Δήμαρχος.
Πρόκειται λοιπόν για μια καθαρή και επιτυχή προσπάθεια ποδηγέτησης του λαού της μειονότητας, σε μια (τουλάχιστον απατηλή) κατεύθυνση αντιμετώπισης των προβλημάτων της, μέσω της εκλογής μειονοτικών βουλευτών με το α ή β κόμμα στις επόμενες εκλογές, ή περισσότερων συμβούλων σε περιφερειακό ή τοπικό επίπεδο. Μια κατεύθυνση που τη ζει χρόνια τώρα η μειονότητα (μερικές φορές μάλιστα εκλέγοντας αριστερούς βουλευτές) και που φυσικά ουδόλως βελτίωσε τη θέση της. Μια κατεύθυνση που βασίζεται στη συνδιαλλαγή με το ελληνικό αστικό πολιτικό καθεστώς, ενώ παράλληλα ανοίγει την πόρτα στον τουρκικό εθνικισμό. Μια κατεύθυνση που αρνείται την πολιτική και κοινωνική χειραφέτηση της μειονότητας και ορθώνει φραγμούς στην ενότητά της με τους υπόλοιπους εργαζόμενους.
Η ευθύνη βεβαίως δεν βρίσκεται στο λαό της μειονότητας, ο οποίος βιώνει με τον πιο βάρβαρο τρόπο τη φτώχια, την εξαθλίωση, την ανεργία, την αμορφωσιά και την μετανάστευση, μαζί με την εθνική καταπίεση, τις διακρίσεις, την αμφισβήτηση στοιχειωδών δικαιωμάτων, τον κοινωνικό αποκλεισμό και την απαξίωση.
Το έδαφος πάνω στο οποίο αναπτύσσονται αδιέξοδες και τελικά αντιδραστικές αυταπάτες δεν το καθορίζει η ίδια η μειονότητα. Η αναζήτηση διεξόδου στην υποστήριξη της «μητέρας-πατρίδας», ο υπερτονισμός της εθνικής-θρησκευτικής ταυτότητας, η συσπείρωση πάνω σε αναχρονιστικές κοινωνικές αντιλήψεις και η αποδοχή «εκπροσώπων» και «ηγετών» που θα καθορίσουν τη μοίρα της, είτε προέρχονται από τους κόλπους της είτε από τα αστικά κόμματα, έχουν κοινό παρονομαστή την καταπιεστική πολιτική που ασκείται (με τις όποιες διακυμάνσεις) από τις ελληνικές κυβερνήσεις και τους μηχανισμούς του συστήματος. Τα υπόλοιπα (τουρκικό προξενείο, εθνικιστικοί κύκλοι κλπ) δρουν πάνω σ’ αυτό ακριβώς το έδαφος.
Από την άλλη πλευρά, μολονότι η αρμοδιότητα για την ανατροπή αυτής της κατάστασης βρίσκεται στον ίδιο το λαό της μειονότητας, η ευθύνη για το γεγονός ότι δεν έχει ανοίξει ακόμη αυτός ο δρόμος βρίσκεται στην αριστερά. Οι διάφορες επίσημες εκφράσεις της είτε αποφεύγουν να αντιπαρατεθούν με την ασκούμενη πολιτική, υποβαθμίζοντας την εθνική καταπίεση στο όνομα μιας δήθεν ταξικής προσέγγισης των προβλημάτων (ΚΚΕ), είτε προσπαθούν να ενσωματωθούν στην «εθνική πολιτική» χρησιμοποιώντας παράλληλα τους ίδιους μηχανισμούς μ’ αυτούς που χρησιμοποιούν και τα αστικά κόμματα για να κερδίσουν την μειονοτική ψήφο (ΣΥΡΙΖΑ).
Η ανάγκη λοιπόν μιας άλλης διεξόδου, μέσα από την καταδίκη και την αντιπαράθεση στην εθνική και κοινωνική καταπίεση της μειονότητας, μέσα από την ενιαία και κοινή αντίσταση όλων των εργαζομένων στη βάρβαρη πολιτική του συστήματος, μέσα από την πάλη ενάντια στον εθνικισμό και τον ρατσισμό, με εμπιστοσύνη στις λαϊκές δυνάμεις, χωρίς μεσάζοντες και προστάτες, μακριά από αστικές εξαρτήσεις και επιρροές, αναδεικνύεται επιτακτική και άμεση. Αυτή την ανάγκη καλούνται να υπηρετήσουν όλοι όσοι θέλουν να βλέπουν την πραγματικότητα κατάματα και παράλληλα θέλουν να βρίσκονται με την πλευρά των λαϊκών συμφερόντων.
Προλεταριακή Σημαία 735, 7/6/2014 - www.kkeml.gr
16 σχόλια:
Χωρίς να γνωρίζω λεπτομέρειες για τη συμμετοχή στις ευρωεκλογές της κάθε πληθυσμιακής ομάδας που απαρτίζει τη λεγόμενη μειονότητα, αναρωτιέμαι μήπως είναι λίγο παρακινδυνευμένο και επικίνδυνο να εξάγουμε βιαστικά το συμπέρασμα οτι η μειονότητα στο συντριπτικό σύνολό της θέλει να αυτοπροσδιορίζεται ως τουρκική και συνάμα αφαιρείται το δικαίωμα από Πομάκους και τσιγγάνους για τον δικό τους αυτοπροσδιορισμό. Είχα διαβάσει και τη συζήτηση που είχει γίνει στο μπλογκ με αφορμή το θέμα ''Σαμπιχά'' αλλά εξακολουθώ να πιστεύω οτι δεν πρέπει να εγκαταλειφθεί ο όρος ''μουσουλμανική'' από την αριστερά για τη μειονότητα επειδή απλά στις ευρωεκλογές πήρε μεγάλο ποσοστό το DEB.
Χωρίς να σημαίνει πως αυτό είναι ενδεικτικό του συνόλου της κοινότητας, μήπως θα μπορούσαν οι σύντροφοι από την Θράκη και την Αν. Μακεδονία να μας πούνε το εξής.
Οι Πομάκοι αλλά και τα μέλη της μειονότητας εν γένει, με τα οποία έχουν επαφές και μάλιστα ορισμένοι κατέβαιναν/κατεβαίνουν υποψήφιοι με το ΚΚΕ(μ-λ) πως αυτοπροσδιορίζονται, πως θεωρούν πως αυτοπροσδιορίζεται η υπόλοιπη κοινότητα, και γιατί.
Ρωτάω μήπως και τυχόν απάντηση συμβάλει στην όλη συζήτηση. Ευχαριστώ.
Ζ. Ν.
Πράγματι θα ήταν ενδιαφέρον να δούμε μια ανάλυση του ΚΚΕ(μ-λ), το οποίο μέχρι τώρα είναι το μόνο κόμμα της αριστεράς που έχει ασχοληθεί στα σοβαρά, για το που στηρίζει το ότι το σύνολο της μειονότητας, σε αντίθεση με παλιότερα που μίλαγε για πλειοψηφία, θεωρεί τον εαυτό της ως τούρκικη.
Δεδομένου ότι παλιότερα υπήρχαν αντιδράσεις, ιδιαίτερα από τους Πομάκους, στο να ταυτίζονται με τους Τούρκους ομοθρησκούς τους, κυρίως από το τούρκικο κράτος και ότι ακόμη παλιότερα, απ' όσο θυμάμαι, υπήρχαν απόψεις που ζητούσαν ξεχωριστή αναγνώριση. Προφανώς τα εκλογικά αποτελέσματα δεν μπορεί να είναι τα μοναδικά κριτήρια. Και ούτε μπορεί η συζήτηση γύρο από αυτά τα θέματα να γίνεται κάθε φορά με αφορμή τις εκλογές.
Επίσης θα είχε ένα ενδιαφέρον να δούμε μια τοποθέτηση του ΚΚΕ(μ-λ) συνολικότερη, και για τους σλαβομακεδόνες που το ελληνικό κράτος τους χαρακτηρίζει δίγλωσσους(!!!) και τους έχει εξαναγκάσει, μεγάλα τμήματά τους, να κρύβουν την ταυτότητά τους και να δηλώνουν Έλληνες ενώ σε όλους τους νόμους περί εμφυλίου και "συμφιλίωσης" εξαιρούσαν τους "έχοντες σλαβομακεδονικήν καταγωγή" πολιτικούς πρόσφυγες από τη δυνατότητα επιστροφής τους στην Ελλάδα, αλλά και για τους Τούρκους που επίσης υπάρχουν σε Ελληνικά νησιά (Κω, Ρόδος).
Κατά τα άλλα με τα ζητήματα για το πως διαμορφώνεται η εθνική συνείδηση, για το κοινωνικό, πολιτικό και οικονομικό περιβάλον, για τις επιδιώξεις των δύο κρατών αλλά και των ιμπεριαλιστών με τον τρόπο που τα θέτει το ΚΚΕ(μ-λ) συμφωνώ.
Κ.
Για να το συμπληρώσω: σε μια περίοδο που οι αντιθέσεις μεταξύ ιμπεριαλιστών οξύνονται, τα σύννεφα του πολέμου όλο πυκνώνουν, η έγκαιρη τοποθέτηση, σα μπούσουλας δράσης, και σε αυτά τα ζητήματα είναι απαραίτητη.
Κ.
Ρε συντροφοι...
Ολα καλα κ αγια με την θεματολογια των αναρτησεων κ τα επακολουθοντα σχολια...
Ρε σεις...
Μπας κ ξεχασαμε τον Αρη; Χθες δεν ηταν η μαυρη επετειος του θανατου του η λαθευω εγω; Ουτε μια αναφορα,ουτε μια νυξη; Τι σο"ι" κομμουνιστες θελουμε να λεγομαστε οταν ξεχναμε τετοιας σημασιας γεγονοτα;... Μεχρι κ η Ελληνοφρενεια ειχε αναφορα στο γεγονος με τα αναλογα μουσικα κομματια... Εμεις στο ντουκου; Δεν εχει καμμια απολυτως σημασια τι εκπροσωπουσε ο μεγαλος αυτος κομμουνιστης ηγετης κ η επαναστατικη γραμμη που εξεφραζε κ εκφραζει μεχρι της μερες μας; Οπως την θαβουν αστοι κ ρεβιζιονες,κ εμεις τα ιδια;... Πως τιμαμε το συνθημα ΕΑΜ - ΕΛΑΣ - ΕΠΟΝ,Ο ΔΡΟΜΟΣ ΤΩΝ ΛΑΩΝ,με την σιωπη για το πως εδωσε την ζωη του κ για πιο σκοπο ο μεγαλος θεμελιωτης κ ηγετης του; Εγω τουλαχιστον αρνουμαι να θαψω το γεγονος κ την γενικοτερη σημασια του για τον Λαο μας!
Ντροπη ρε συντροφια!...
ΑΡΗΣ ΒΕΛΟΥΧΙΩΤΗΣ,ΑΘΑΝΑΤΟΣ!
ΤΙΜΗ Κ ΔΟΞΑ ΣΤΟΝ ΘΑΝΑΣΗ ΚΛΑΡΑ,ΣΤΟΝ ΜΕΓΑΛΟ ΑΡΗ,ΣΤΟΝ ΕΚΦΡΑΣΤΗ ΤΗΣ ΓΡΑΜΜΗΣ ΤΗΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗΣ ΣΤΟΥΣ ΚΟΛΠΟΥΣ ΤΟΥ ΛΑΟΥ Κ ΤΟΥ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΟΥ ΚΙΝΗΜΑΤΟΣ!
ΜΕ ΑΓΩΝΕΣ ΤΙΜΑΜΕ ΤΟΥΣ ΝΕΚΡΟΥΣ ΜΑΣ!!
Για τους Σλαβομακεδόνες υπήρξε (τουλάχιστον) ένα σχόλιο, εάν δεν κάνω λάθος του Βασίλη Σαμαρά, με βάση μια δήλωση του ΚΚΕ ή της Παπαρήγα που αμφισβητούσε την ύπαρξή τους. Δεν το θυμάμαι επακριβώς αλλά το σχόλιο έλεγε το προφανές, πως πρόκειται για υπαρκτή οντότητα και πως είναι ντροπή για οποιονδήποτε στην αριστερά να το αμφισβητεί, ξεχνώντας πως κατά πλειοψηφία πολέμησαν στις τάξεις της κατά τη δεκαετία του '40.
θεωρώ πως το σχόλιο είναι σε πλήρως επαναστατική λενινιστική κατεύθυνση και δεν θέλει προσθήκη ή αφαίρεση, ούτε ενός ''και''.
Οι καπιταλιστές παντού και πάντα, πουλούν φτηνούς, αποπροσανατολιστικούς εθνικιστικούς μύθους διαίρεσης και καταπίεσης.
Πομάκοι-ναι, είναι επιστημονικά αποδεδειγμένο πως στο μεσαιωνικό γίγνεσθαι της Βαλκανικής, προέρχονται μετά πολύχρονες επιμειξίες ( η γλώσσα τους προφορική και όχι γραπτή, η παρουσία τους παντού στο Θρακικό τρίγωνο), από κυρίως βουλγαρικές ρίζες.( Εδώ σερβίρεται η γελοιότητα, για απογόνους αρχαίων Θρακών που περιέργως μιλούν γλώσσα, σλαβικής ρίζας). Είναι μουσουλμάνοι και θέλουν φυσικά να διατηρούν και την γλώσσα τους. Εδώ για τη διαρετική πολιτική στη μειονότητα, ''παλεύει''για τον αυτοπροσδιορισμό τους! η ντόπια αστική τάξη, όταν τα σλαβομακεδόνικα μιλιούνται ακόμη, παράνομα και εν κρυπτώ από λίγους γέροντες.
Ρομά χριστιανοί-ή μουσουλμάνοι, έλληνες πολίτες δεχόμαστε να λέγονται;... κατά το Έλληνες πολίτες της Αλβανίας-κι ούτε καν Αλβανίας που ''απαιτούμε'', ή Έλληνες Τούρκοι πολίτες κι όχι ''Ρωμιοί-χριστινοί Τούρκοι πολίτες'' που λέει η αντιδραστική τούρκικη αστική τάξη.
Ας σταματήσουν τα αστεία, το επαναστατικό ΚΚΕ κύρια με τους σλαβομακεδόνες( μετά αρκετά μπρος-πίσω), έδειξε το δρόμο, στις ράγες του δικαιώματος εθνικού αυτοπροσδιορισμού, μέχρι και την κρατική απόσχιση που ανέλυσε ο Στάλιν.
Οι κομμουνιστές δεν χορεύουν στον χαβά της αστικής αγραμματοσύνης- ''τσάμηδες'' δεν υπάρχουν, το ''τσάμικο''όμως, είναι ο εθνικός μας χορός.
Ούτε χαρίζουν τον επαναστατικό διεθνισμό ''εθνικολογώντας'', στους κοσμοπολίτες αστούς (Δήμου, Ρεπούση κλπ).
Ν.Κ
Θα προσπαθήσω να πω ορισμένα πράγματα πάνω στα ερωτήματα που τέθηκαν για τη μειονότητα της Θράκης.
Α. Ενημερωτικά για την εκλογική συμπεριφορά των διαφόρων εθνοτικών ομάδων της μειονότητας: Δήμος Αρριανών νομού Ροδόπης (Τούρκοι) DEB 90%, Δήμος Μύκης νομού Ξάνθης (Πομάκοι) DEB 70%, Εχίνος (κεφαλοχώρι δήμου Μύκης) DEB 96%. Δεν υπάρχουν στοιχεία για τη συμπεριφορά των Ρομά (πάντως οι Ρομά του Δροσερού, απ’ όπου κατάγεται η Σαμπιχά, ψηφίζουν με … άλλα κριτήρια).
Β. Η άποψη του ΚΚΕ(μ-λ) σε σχέση με τη συνείδηση που έχει διαμορφώσει η μειονότητα της Θράκης, δεν προκύπτει από την τελευταία εκλογική της συμπεριφορά. Βεβαίως την παίρνει υπόψη του, όπως παίρνει υπόψη του και τις ψήφους που συγκέντρωσαν οι ανεξάρτητοι μειονοτικοί συνδυασμοί στις εκλογές 1989-1993 και που είναι ανάλογες με αυτές που πήρε το DEB στις τωρινές ευρωεκλογές.
Εδώ και πάνω από είκοσι χρόνια το ΚΚΕ(μ-λ) έχει κάνει την εκτίμηση (και την έχει καταγράψει σε σχετικά άρθρα στην ΠΣ και σε προκηρύξεις που έχουν κυκλοφορήσει στη Θράκη) ότι η μειονότητα της Θράκης θέλει να είναι μια ενιαία οντότητα και να αυτορποσδιορίζεται σαν «τουρκική μειονότητα». Η αναγνώριση αυτής της πραγματικότητας (και η υποστήριξη αυτού του δικαιώματος της μειονότητας) γίνεται κυρίως με βάση τη συνολική και διαχρονική στάση της μειονότητας σε ζητήματα όπως εκπαίδευση (δάσκαλοι, βιβλία, νηπιαγωγεία), θρησκεία (διορισμός μουφτή), διαχείριση βακούφικης περιουσίας, υπεράσπιση συλλόγων (τουρκική ένωση κλπ), αλλά επίσης και με βάση τη συνεχή πολιτική και κοινωνική σχέση του ΚΚΕ(μ-λ) με τη μειονότητα, με καθοριστική φυσικά τη συμβολή συντρόφων και συναγωνιστών από τη μειονότητα (Πομάκων και Τούρκων). Αυτήν την πραγματικότητα άλλωστε την παραδέχονται όλοι…
Γ. Στην ουσία αυτή η εκτίμηση (και θέση) του ΚΚΕ(μ-λ) είναι μια πολιτική εκτίμηση-θέση και όχι μια στατιστική-ποσοτική εκτίμηση πάνω στην «εθνική συνείδηση» της μειονότητας. Μ’ αυτή την έννοια οι προσδιορισμοί «το σύνολο» ή «η μεγάλη πλειοψηφία» της μειονότητας χρησιμοποιούνται με το ίδιο πολιτικό περιεχόμενο (όπως αναφέρθηκε παραπάνω) και άρα δεν υπάρχει καμιά διαφοροποίηση της θέσης του ΚΚΕ(μ-λ). Πρέπει παράλληλα να σημειωθεί ότι η ένταση προβολής της «τουρκικότητας» διαφέρει από περίοδο σε περίοδο, ενώ τα τελευταία χρόνια η μεγάλη πλειοψηφία της μειονότητας αισθάνεται περισσότερο την ταξική καταπίεση, την οποία βεβαίως τη συναρτά (όχι αδίκως) και με την εθνική της καταπίεση.
Επίσης αυτή η τοποθέτηση δεν αναιρεί την ύπαρξη διαφορετικών εθνοτικών ομάδων στους κόλπους της μειονότητας (Πομάκοι, Τούρκοι, Ρομά), ούτε αρνείται υπάρχουσες διαφοροποιήσεις ή και διακυμάνσεις ως προς τη συνείδηση και τον αυτοπροσδιορισμό τμημάτων της μειονότητας (γεγονός άλλωστε που υπάρχει σε κάθε κοινωνική ομάδα).
Στέφανος Χ.
(συνέχεια)
Δ. Πρέπει επίσης να τονιστεί ότι πάνω στον χαρακτηρισμό της μειονότητας σαν «μουσουλμανικής» ή σαν «τουρκικής», οι ελληνική και τούρκικη αστική τάξη και οι πολιτικοί τους εκφραστές, βασίζουν μια συγκεκριμένη πολιτική.
Η ελληνική πλευρά υποστηρίζει τον προσδιορισμό «μουσουλμανική» θεωρώντας ότι της δίνεται έτσι η δυνατότητα να προβάλει και να εκμεταλλευτεί τις υπαρκτές διαφορετικές εθνοτικές ομάδες με σκοπό τη διάσπαση της μειονότητας και την καλύτερη εκμετάλλευσή της. Αντίθετα η τουρκική πλευρά υποστηρίζει τον προσδιορισμό «τουρκική» γιατί μπορεί έτσι να παρουσιάζεται σαν προστάτης των ομοεθνών της.
Το ΚΚΕ(μ-λ) παίρνει πάντα υπόψη του αυτή την πλευρά, αποκαλύπτοντας και καταγγέλλοντάς την.
Ε. Για το πώς στέκονται οι πολιτικές και κοινωνικές επαφές του ΚΚΕ(μ-λ) έχω ήδη τοποθετηθεί. Όσον αφορά δε για τους συντρόφους και συναγωνιστές Πομάκους (θεωρώ τελείως άστοχη αν και καλόπιστη την ερώτηση), όπως είναι κατανοητό δεν προσδιορίζονται ως «μουσουλμάνοι», αλλά ούτε και διαμορφώνουν «τουρκική συνείδηση». Επίσης νομίζω ότι θάπρεπε να θεωρείται αυτονόητο, ότι είναι αυτοί που παίζουν τον καθοριστικό ρόλο για τη διαμόρφωση των θέσεων του ΚΚΕ(μ-λ) πάνω στα μειονοτικά ζητήματα.
ΣΤ. Για να μην πάμε πολύ πίσω, και σε σχέση με τη συνείδηση των Πομάκων, είναι γεγονός ότι μέχρι τη δεκαετία του 60, ζούσαν απομονωμένοι στην ορεινή περιοχή της Ξάνθης (κυρίως) και της Ροδόπης, έχοντας προφανώς συνείδηση της διαφορετικότητάς τους (αν και μουσουλμάνοι) από τους Τούρκους του κάμπου, ή των πόλεων. Μάλιστα οι τούρκοι της μειονότητας τους αντιμετώπιζαν με υποτιμητικό τρόπο. Από τότε βεβαίως και σταδιακά μέχρι σήμερα τα πράγματα έχουν αλλάξει ριζικά. Και όπως γράφτηκε σε ένα παλιότερο άρθρο της ΠΣ: «Μια μειονότητα είναι μια πραγματική οντότητα, που εξελίσσεται μέσα σε έναν συγκεκριμένο κοινωνικό σχηματισμό, κάτω από συγκεκριμένες οικονομικές, κοινωνικές και πολιτικές συνθήκες, (και επομένως) θεωρούμε ότι αυτές οι παράμετροι (της κοινωνικής, οικονομικής και πολιτικής πορείας της μειονότητας) παίζουν εξίσου ή και περισσότερο σημαντικό ρόλο στην διαμόρφωση συνείδησης (από τις γλωσσικές και πολιτισμικές ιδιαιτερότητες, τις θρησκευτικές δοξασίες, και την κοινή ιστορική αναφορά)».
Στέφανος Χ.
Για τους Σλαβομακεδόνες, να παραθέσω ένα απόσπασμα από το άρθρο "Το Μακεδονικό και τα επικίνδυνα παιχνίδια" (Προλεταριακή Σημαία, αρ. 96, 13-6-1986)
"Θάταν παράλειψη από τη μεριά μας, αν σ' αυτό το σημείωμα, δεν αναφερόμασταν σ' ένα τελευταίο ζήτημα. Σ' αυτό της σλαβομακεδονικής μειονότητας, που βεβαίως είναι υπαρκτή, όσο και αν αυτό δεν αρέσει σε κάποιους "υπερπατριώτες". Γιατί ένα ζήτημα είναι η απόρριψη των διεκδικήσεων του Βελιγραδίου, και ένα άλλο να "καταργείται" η ύπαρξη κάποιων ανθρώπων στη βάση μιας λογικής αποφασίζομεν και διατάσσομεν.Γιατί οι άνθρωποι αυτοί υπάρχουν. Με τη γλώσσα, τις παραδόσεις, τα ήθη και τα έθιμά τους. Και αυτή η πραγματικότητα δεν εξαλείφεται "δια προεδρικού διατάγματος".
Στέφανος Χ.
Στέφανε Χ. συμφωνώ σε πολλά από την τοποθέτησή σου αν και ως προς το κύριο (πολιτική εκτίμηση για μουσουλμανική ή τουρκική μειονότητα) έχω πολλές επιφυλάξεις. Να ξεκαθαρίσω μόνο οτι εγώ δεν υποστήριξα οτι το κκε μλ περίμενε τις εκλογάρες για να διαμορφώσει άποψη για τη μειονότητα. Το ακριβώς αντίθετο πιστεύω για τη συγκεκριμένη οργάνωση που και αυτοτέλεια θέσεων έχει όπως και συνέπεια-συνέχεια σε αυτές. Απλά στο εν λόγω και μόνο κείμενο εμφανίστηκε αυτό σαν επιχείρημα (τα αποτελέσματα των εκλογών) οπότε δεν μπορεί κάποιος να παραβλέψει το ''τρωτό'' αυτό σημείο (για το συγκεκριμένο κείμενο) πάνω σε ένα ζήτημα που αν δεν προσεγγιστεί με προσοχή μπορεί να βάλει σε περιπέτειες τους δύο λαούς και τις μειονότητες για συμφέροντα τελείως ξένα προς αυτούς.
Επίσης θα ήθελα να επισημάνω οτι θα πρέπει να έχουμε υπόψιν μας οτι και η στάση της ελληνικής αστικής τάξης πάνω στο ζήτημα δεν ήταν ενιαία διαχρονικά ούτε και σε συγκεκριμένες ιστορικές φάσεις. Αν δεν κάνω λάθος στη συνθήκη της Λωζάνης ήταν η ελληνική πλευρά που ήθελε η μειονότητα της θράκης να αποκαλείται τουρκική (δεκτή διόρθωση αν δεν θυμάμαι σωστά). Επίσης είναι έκδηλο ειδικά τα τελευταία χρόνια οτι μερίδες της αστικής τάξης και οι πολιτικοί εκφραστές τους (παρακινούμενοι και από τα ιμπεριαλιστικά τους στηρίγματα) προμοτάρουν περισσότερο την τουρκοποίηση της μειονότητας παρά να μείνουν τα πράγματα ως έχουν σύμφωνα με τη συνθήκη της Λωζάνης. Αυτά και ευχαριστώ για τη γρήγορη και λεπτομερή απάντηση.
Πράγματι, όπως γράφεις Tom, το ζήτημα είναι πολύ σοβαρό και «αν δεν προσεγγιστεί με προσοχή μπορεί να βάλει σε περιπέτειες τους δύο λαούς και τις μειονότητες για συμφέροντα τελείως ξένα προς αυτούς». Είναι προφανές ότι δεν περιμένεις «σοβαρή» αντιμετώπιση από την αστική «μας» τάξη και αναφέρεσαι στις δυνάμεις της αριστεράς. Κατά τη γνώμη μου «σοβαρή στάση» που μπορεί να αποτρέψει τους κινδύνους, είναι μόνο η ανάπτυξη κινήματος αντίστασης και διεκδίκησης και στους κόλπους της μειονότητας, με πρόσημο αριστερό-κομμουνιστικό, αλλά ας πω κάποια λόγια και για τη στάση της αριστεράς.
Εδώ υπάρχει ποικιλία τοποθετήσεων, μολονότι καμία δύναμη (και το ΚΚΕ(μ-λ) φυσικά) δεν έχει κατορθώσει, ή δεν έχει επιδιώξει να αποκτήσει ουσιαστική πολιτική σχέση και επιρροή με τη μειονότητα. Έχουμε λοιπόν «χαζοχαρούμενες» τοποθετήσεις, που υποστηρίζουν άκριτα κάθε τι που προέρχεται από τη μειονότητα άσχετα αν είναι αντιδραστικό ή ενισχύει τον τούρκικο εθνικισμό, κοσμοπολίτικη αντίληψη για ανθρώπινα και μειονοτικά δικαιώματα, μαζί με αστικές πρακτικές προσέγγισης μειονοτικών παραγόντων, εμποτισμένες με «ελληνικό πατριωτισμό», και άρνηση της εθνικής καταπίεσης στο όνομα μιας δήθεν ταξικής θεώρησης των πραγμάτων. Το πώς στέκεται το ΚΚΕ(μ-λ) στο ζήτημα φαίνεται νομίζω και από το παραπάνω άρθρο, αλλά και από όσα αναρτήθηκαν την περίοδο της συζήτησης για τη Σαμπιχά. Ελπίζω ότι στο άμεσο μέλλον θα υπάρξει μια πιο σαφής και επικαιροποιημένη τοποθέτησή του.
Αυτό που θέλω να τονίσω εδώ είναι ότι η «σοβαρή προσέγγιση» δεν μπορεί να αμφισβητεί το δικαίωμα του αυτοπροσδιορισμού. Η συνείδηση δεν καταργείται με διατάγματα. Από την άλλη δεν πρέπει να πιστεύουμε ότι η μη χρήση ενός εθνικού προσδιορισμού μπορεί να αποτρέψει την έξαρση του οποιουδήποτε εθνικισμού, να υποβαθμίσει τις αστικές αντιθέσεις, ή να αναστέλλει τις ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις. Αντίθετα η αποδοχή του δικαιώματος του αυτοπροσδιορισμού, είναι απαραίτητη προϋπόθεση για την υπέρβαση των εθνικών, θρησκευτικών κλπ διαφοροποιήσεων, την προώθηση της ταξικής ενότητας, την αντιπαράθεση με τον εθνικισμό και την προώθηση της κοινής πάλης ενάντια στο σύστημα της εξάρτησης και εκμετάλλευσης.
(συνέχεια)
Όσον αφορά τη στάση της ελληνικής αστικής τάξης, πράγματι διαφοροποιείται διαχρονικά, και καθορίζεται από τις επιλογές των κυρίαρχων ιμπεριαλιστών, καθώς και από αυτό που η ίδια προσδιορίζει (πάντα μέσα στα πλαίσια αυτών των επιλογών) σαν «εξωτερικό εθνικό κίνδυνο».
Τα τελευταία πάντως 30 και πάνω χρόνια η κατεύθυνση όλων των πλευρών του συστήματος (και των κομμάτων του) είναι μία και σταθερή. Ο προσδιορισμός της μειονότητας σαν «μουσουλμανικής», η άρνηση της χρήσης του όρου «τουρκικός» και η προσπάθεια διάσπασης της μειονότητας, με την προσπάθεια «προσεταιρισμού» πρώτα των Πομάκων και στη συνέχεια των Ρομά, στη βάση της ενίσχυσης των διαφορετικών εθνοτικών χαρακτηριστικών τους. Αυτή η κατεύθυνση εφαρμόστηκε βεβαίως με διακυμάνσεις. Ξεκίνησε με την προσπάθεια του ΠΑΣΟΚ να ελέγξει βασικούς μηχανισμούς της μειονότητας, πέρασε μέσα από την όξυνση των εθνικιστικών αντιπαραθέσεων την περίοδο όξυνσης των ελληνοτουρκικών αντιθέσεων (1987-1997), παράλληλα με την «εθνική ανάταση» για το «Μακεδονικό» και τον πόλεμο στα Βαλκάνια και κατέληξε να κινείται από το 1999 μέσα στα «ήρεμα νερά» της αμερικανόπνευστης «ελληνοτουρκικής φιλίας». Έχω την άποψη όμως ότι ποτέ δεν έφυγε από τα πλαίσια της κατεύθυνσης που παραπάνω ανέφερα.
Στέφανε έχεις δίκιο. Δεν το διατύπωσα εγώ σωστά. Μία παρακινδυνευμένη πολιτική εκτίμηση μπορεί απλά να ενισχύσει τις συνέπειες (για τους λαούς) σχεδιασμών που εκπονούνται από ιμπεριαλιστικά κέντρα ή καταστάσεις-προϊόντα του ελληνοτουρκικού ανταγωνισμού. Σε καμμιά περίπτωση δεν τις αποδίδεται η ευθύνη για τέτοιες εξελίξεις.
Επίσης αναρωτιέμαι αν με δεδομένη την αποσυγκρότηση της εργατικής τάξης και γενικότερα του κινήματος, μήπως θα ήταν προτιμότερη και "ασφαλέστερη" μία στυγνή επιστημονική-στατιστική προσέγγιση της φύσης της μειονότητας...
Δημοσίευση σχολίου