Τοποθέτηση στη συνέλευση διαθέσιμων εκπαιδευτικών στη Θεσσαλονίκη στις 14 Ιούλη 2014

Συνάδελφοι,
Βρισκόμαστε σε μια κρίσιμη καμπή ένα χρόνο μετά. Νομίζω πως πρέπει να έρθει η ώρα του απολογισμού.
Ένα χρόνο πριν 2500 καθηγητές έχασαν τις δουλειές τους. Έγιναν μεγάλες κινητοποιήσεις με έναν μόνο στόχο: ΝΑ ΓΥΡΙΣΟΥΜΕ ΠΙΣΩ! Ο ένας στόχος ενώνει (όπως έγινε με τις καθαρίστριες). Τι έγινε όμως μετά; Μετά άρχισαν οι διαφοροποιήσεις:
Η εξαίρεση των πολυτέκνων και η μετατροπή τους σε διοικητικούς.
Ανακοινώθηκαν οι 925 θέσεις σε ΙΕΚ με προώθηση των ΑΣΕΠιτών σε βάρος των διορισμένων με επετηρίδα.
Ανακοινώθηκαν θέσεις στο Υπουργείο Υγείας και στους ΟΤΑ.
Άλλες ειδικότητες καλύπτονται πλήρως και άλλες όχι.
Άλλοι με δεύτερα πτυχία παραμένουν στην δευτεροβάθμια ενώ άλλοι όχι.
Τώρα μας προέκυψαν και άλλες: Αυτοί που είναι σε πίνακες και αυτοί που δεν είναι, αυτοί που είναι ήδη στους 85 απολυμένους και οι άλλοι που δεν είναι, αυτοί που βρέθηκαν στον τόπο διαμονής τους και οι άλλοι που αναγκάζονται να φύγουν.
Θέλετε και άλλους διαχωρισμούς; Πρέπει οι συνάδελφοι του πίνακα 6 που έχουν αναλάβει υπηρεσία και ανήκουν σε κάποιο ΠΥΣΔΕ ή ΠΥΣΠΕ να ανήκουν και στο Συντονιστικό των εκπαιδευτικών σε Διαθεσιμότητα; Θα το ακούσουμε και αυτό!
Πιστεύω πως θα πρέπει να είναι ΟΛΟΙ και οι 2500 γιατί και οι 2500 με τον έναν ή τον άλλο τρόπο χάσαμε τις δουλειές μας!
Όλο αυτό το διάστημα υπήρχε και πολλή γκρίνια! «Δεν μας ακολουθούν και δεν μας καταλαβαίνουν!». Αλήθεια, πώς θα εμπνεύσουμε και πως θα συμπαρασύρουμε άλλους όταν εμείς είμαστε κατακερματισμένοι; Ποια σχέση έχει ο δικός μας λόγος με τον ξεκάθαρο πληβειακό λόγο των καθαριστριών που ζητάνε απλά πίσω τις δουλειές τους; Την αξιοπρέπειά τους;
Έχουμε μεγάλες διαφορές σε σχέση με τις καθαρίστριες. Τιμώ οποιοδήποτε επάγγελμα γίνεται έντιμα και με αξιοπρέπεια και πολύ περισσότερο επαγγέλματα της ανάγκης! Καμιά δεν έγινε καθαρίστρια από όνειρο ζωής, κανείς αστός δεν κάνει τα παιδιά του καθαρίστριες. Από τη φύση του λοιπόν είναι ένα επάγγελμα που εμπεριέχει τον ταξικό διαχωρισμό και αυτό το ξέρει και το νιώθει και ο τελευταίος πολίτης. Επομένως η αδικία που έχουν υποστεί, σε συνδυασμό με τις αποφάσεις του Αρείου Πάγου, την πρωτοφανή καταστολή και τον ξεκάθαρο λόγο τους, τις έκανε σύμβολο αντίστασης για πολλούς.
Λέει χαρακτηριστικά μια από τις αγωνιζόμενες καθαρίστριες η Δήμητρα Μανώλη: «Αγωνιζόμαστε για τη δουλειά, για το ψωμί, για την αξιοπρέπεια. Οι πληγές από τα ΜΑΤ κάποια στιγμή θα επουλωθούν. Για τις πληγές που έχουν ανοίξει στις ψυχές μας ποιος θα απολογηθεί; Ποιος θα δώσει λόγο; Για όλες τις πληγές που έχουν ανοιχτεί σε όλους τους Έλληνες ποιος θα απολογηθεί;»
Αλήθεια, εμείς με τον λόγο μας πόσο έχουμε αγγίξει τις ψυχές των απλών ανθρώπων; Βέβαια εκτός από τον κατακερματισμό αντιμετωπίζουμε και όλη την προπαγάνδα που έχουμε υποστεί για δεκαετίες, πως οι καθηγητές δεν δουλεύουν, πως αδιαφορούν, πως κάνουν πολλές διακοπές και τόσα άλλα! Ο κοινωνικός αυτοματισμός μια χαρά δουλεύει σε μας!
Άλλο σημείο που πρέπει να απολογίσουμε είναι: «Ποιον νομιμοποιούμε να μας εκπροσωπεί» Και εδώ ακούγονται πολλά, υπάρχουν υπονοούμενα για διαδρομιστές, για εκπροσώπους που δουλεύουν για δικό τους όφελος. Πρέπει να πάρουμε αποφάσεις!
Νομιμοποιούμε την ΟΛΜΕ; Και αν ναι, συμφωνούμε ή όχι με τα υπομνήματα που μας αφορούν; Θέλουμε κάτι να αλλάξουμε ή όχι; Να το συζητήσουμε. Υπάρχουν υπόνοιες ότι το σωματείο ήξερε και το χειρότερο ότι συμφώνησε στις διαθεσιμότητες και αν ισχύει κάτι τέτοιο, τι κάνουμε εδώ και ένα χρόνο που κουνάμε τις πορτοκαλί σημαίες; Αν υπάρχουν αποδείξεις για τέτοιου είδους συναλλαγές να ειπωθούν και να καταγγελθούν.
Νομιμοποιούμε τα Συντονιστικά των καθηγητών σε Διαθεσιμότητα; Συμφωνούμε με τα αιτήματα έτσι όπως μπαίνουν; Αν όχι, που διαφωνούμε; Να το συζητήσουμε.
Νομιμοποιούμε τους κλαδικούς συλλόγους να διαπραγματεύονται; Τι εννοώ: δεν διαφωνώ να βγάζουν δελτία τύπου και να τα κοινοποιούν παντού στο φως και χωρίς να κρύβονται που να αναφέρουν την ανάγκη για την ύπαρξη της ειδικότητας τους στην εκπαίδευση, αλλά τους νομιμοποιούμε ως διαπραγματευτές θέσεων (αφού οι θέσεις είναι ορισμένες να φύγει η άλλη ειδικότητα και να μείνει η δική μου); Νομιμοποιούμε τους συλλόγους των ΑΣΕΠιτών να κάνουν την ίδια δουλειά;
Να πάρουμε ξεκάθαρες αποφάσεις. Όλα να βγουν στο φως! Να αποφασίσουμε ποιος μας εκπροσωπεί και ποιος όχι. Να αποφύγουμε τους διαδρομιστές καταγγέλοντας τους. Πιστεύω πως οι μόνοι που μπορούν να μας εκπροσωπούν είναι η ΟΛΜΕ και τα Συντονιστικά των καθηγητών σε Διαθεσιμότητα, ΚΑΝΕΙΣ ΑΛΛΟΣ! Με αυτόν τον τρόπο και αφού στα ραντεβού δεν πάει κάποιος μόνος του αποφεύγονται οι προσωπικές βλέψεις που μπορεί να έχει κανείς και επιπλέον μεταφέρονται συλλογικά ψηφισμένες αποφάσεις.

Συνάδελφοι,
Και εμείς και οι καθαρίστριες και οι σχολικοί φύλακες είμαστε η εμπροσθοφυλακή ενός σχεδίου που ορίζεται (από τον Ανδρέα Καρίτζη) ως «διαπαιδαγώγηση στην υποταγή». Πιστεύει έστω και ένας άνθρωπος σ’ αυτή τη χώρα ότι ο λόγος που δεν υποχωρεί το Υπουργείο Οικονομικών στις 500 καθαρίστριες είναι οικονομικός; Όχι βέβαια! Είναι διαπαιδαγωγικός στην υποταγή! Μας λένε: «Τέρμα τα αστεία! Καμιά υποχώρηση, αν χρειαστεί θα καταστείλουμε και μάλιστα άγρια!»
Στο χώρο της Παιδείας ετοιμάζονται και άλλα! Πήραμε μια πρώτη γεύση από την Τράπεζα Θεμάτων. Λέγαμε, δεν μπορεί, αυτό το θέμα αγγίζει μαθητές, γονείς… Τι βλέπουμε προς το παρόν; Γεμίζουν τα καλοκαιρινά φροντιστήρια με παιδιά, οι γονείς θεωρούν απ’ τη μια πως τα παιδιά τους είναι είτε ηλίθια είτε τεμπέληδες και από την άλλη πως οι καθηγητές τους δεν έκαναν όπως έπρεπε τη δουλειά τους! Ο ρόλος ο δικός μας; Να αντιστρέψουμε αυτή την κυρίαρχη ιδεολογία όπου θέλει τους πολίτες φταίχτες και υποταγμένους λέγοντας τους πως «Όχι, ούτε το παιδί σου είναι ηλίθιο, ούτε εσύ είσαι υποχρεωμένος να τρέχεις στα φροντιστήρια, είναι ένα εκπαιδευτικό σύστημα αποκρουστικό που θέλει να πετάξει έξω χιλιάδες παιδιά, καταδικάζοντάς τα από τα 15 τους να μην έχουν όνειρα και φιλοδοξίες!». Να πλησιάσουμε τον συνάδελφό μας, όχι με ηττοπάθεια, όχι λέγοντας του πως δεν μας καταλαβαίνει, αλλά δίνοντάς του κουράγιο, δίνοντάς του δύναμη κι ελπίδα για όλα αυτά που έρχονται! Θα μου πείτε: «Εμείς θα το κάνουμε αυτό;» Ναι, εμείς! Μόνο με έναν τέτοιο λόγο που θα μιλάει για δικαιοσύνη, αλληλεγγύη, ελευθερία, αξιοπρέπεια, δημοκρατία μπορούμε να εμπνεύσουμε!
Δύσκολο; Δύσκολο! Υπάρχει αυτή τη στιγμή κίνημα; Όχι! Ούτε μπορούμε σήμερα, εδώ να «θεσμοθετήσουμε» κίνημα και αύριο να το δούμε στους δρόμους! Επομένως, ο λόγος μας δεν γίνεται να είναι ο παλιός συνδικαλιστικός που να αφορά στενά κλαδικά αιτήματα, αλλά ένας λόγος που θα στοχεύει στο φρόνημα του απλού κόσμου, που θα αγγίζει τον άλλον στην καθημερινότητά του. Να μιλήσουμε ΠΡΩΤΟΙ εμείς πως ΔΕΝ θέλουμε το Δημόσιο έτσι όπως το έχουν φτιάξει δεκαετίες τώρα, ένα Δημόσιο της λαμογιάς και των πελατειακών σχέσεων, πως αυτοί που το δημιούργησαν, εμφανίζονται τώρα ως τιμητές της διαφάνειας και της αξιοκρατίας!

Συνάδελφοι,
Μια απ’ τις επόμενες μέρες υπάρχει ένα ακόμη ραντεβού με τον υπουργό στην Αθήνα. Μπαίνει το ερώτημα: Να κατεβούμε στην Αθήνα; Ναι! Όσοι μπορούμε καλό θα ήταν να κατεβούμε. Άλλα μέχρι εκεί. Τέλος στο αυτομαστίγωμα! Να κατεβούμε επειδή το θέλουμε ΕΜΕΙΣ! Να κατεβούμε γνωρίζοντας από την αρχή ότι δεν θα είμαστε πολλοί έξω από το Υπουργείο. Με όλον αυτόν τον κατακερματισμό που υπάρχει, πάλι καλά που είμαστε όσοι είμαστε την τελευταία φορά. Να ξέρουμε πως κατεβαίνουμε κυρίως ως συμπαραστάτες των συναδέλφων μας που θα βρίσκονται μέσα και όχι γιατί θα δημιουργήσουμε κίνημα. Να γίνει κατανοητό κυρίως στους συναδέλφους μας στην Αθήνα πως όσοι μπορούν καλό θα είναι να βρίσκονται εκεί. Και να κατέβουμε όχι επειδή μπορεί να πει ο Λοβέρδος: «Που είναι αυτοί που παραπονούνται;» γιατί και γι’ αυτό υπάρχουν απαντήσεις: Πρώτον, κανείς μας δεν ξέρει ακόμη ΓΙΑΤΙ μπήκε σε διαθεσιμότητα ούτε προσχηματικά και γι’ αυτό ο υπουργός χρωστά απαντήσεις και δεύτερον και κυριότερο «Πού είμαστε; Κυνηγάμε τον επιούσιο υπουργέ! Οι αδίκως τοποθετημένοι σε διαθεσιμότητα καθηγητές δεν είναι περιφερόμενος θίασος για να τους βλέπεις όποτε σε βολεύει! Ο καθένας μας αντιμετωπίζει προσωπικά δράματα, άλλοι με την υγεία τους, άλλοι έχασαν αγαπημένους τους, άλλοι την ψυχική τους ισορροπία! Και αν θέλεις να δεις την πραγματικότητα, διάλεξε τυχαία κάποιον από εμάς και πέρασε ένα 24ωρο μαζί του! Να δούμε θα αντέξεις την πραγματικότητα ή θα πράξεις αυτό που έκανες ως υπουργός υγείας όταν νοσηλεύτηκες στο νοσοκομείο της Βέροιας και σε μάζεψαν άρον άρον με ελικόπτερο για την Αθήνα; Τότε, δεν άντεξες την πραγματικότητα που βιώνει ο απλός πολίτης!». Θα κατεβούμε λοιπόν όσοι μπορούμε επειδή ΕΜΕΙΣ θέλουμε να είμαστε εκεί!

Συνάδελφοι,
Ένας απολογισμός μπορεί να εμπεριέχει γκρίνια, μπορεί να τονίζονται τα αρνητικά αλλά πρέπει να εμπεριέχει και αισιοδοξία και θετικά στοιχεία. Χρειάζεται κατά τη γνώμη μου μια επανεκκίνηση, να δούμε ποιοι είμαστε και τι ζητάμε, να θυμόμαστε ΠΑΝΤΑ πως αυτοί που μας έφεραν σε αυτή την κατάσταση δεν ήταν οι συνάδελφοί μας, δεν ήταν άλλοι εργαζόμενοι, αλλά οι υπογραφές κάποιων υπουργών μιας απονομιμοποιημένης κυβέρνησης! Πολλές φορές αναρωτιέμαι τι θα απομείνει όταν οριστικοποιηθούν οι πίνακες και οι περισσότεροι καταλάβουμε μια θέση (αν βέβαια γίνει κι αυτό). Όλη αυτή η ιστορία πρέπει να μας βγάλει πιο δυνατούς, πιο έτοιμους για αυτό που έρχεται, να μας βγάλει καλύτερους ανθρώπους, ανθρώπους που προτάσσουν το συλλογικό απέναντι στο ατομικό, απέναντι στο βόλεμα. Και αν το να μιλάμε για ιδανικά όπως η δημοκρατία και η ελευθερία ακούγονται τώρα δευτερεύοντα ή πολυτέλεια μπροστά στην επιβίωση, πιστέψτε με πως είναι τα μόνα που μπορούν να μας κρατήσουν ΟΡΘΙΟΥΣ!

Μαρία Κουτσουρίδου – Καθηγήτρια σε διαθεσιμότητα, μέλος της Α’ ΕΛΜΕ Θεσσαλονίκης

Α.σ.Γ.: Οι υπογραμμίσεις (τα γράμματα με bold δηλαδή) είναι δικές μας. Ευχαριστούμε για την αποστολή του κειμένου.