ΕΥΘΥΣ ΚΑΙ ΔΥΝΑΜΙΚΟΣ ΑΓΩΝΑΣ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΝΕΑ ΑΝΤΙΛΑΙΚΗ ΕΠΙΛΟΓΗ, ΤΟΝ ΔΟΥΡΕΙΟ ΙΠΠΟ ΤΩΝ ΑΠΟΛΥΣΕΩΝ ΚΑΙ ΤΗΣ ΥΠΟΤΑΓΗΣ
Αξιολογούν αυστηρά εργαζόμενους οι πολιτικοί στυλοβάτες ενός συστήματος που δωρίζει αφειδώς την ανέχεια εν μέσω υπεραφθονίας αγαθών. Η αναίδεια τείνουσα στο υπερπέραν. Υπερθεματίζουν την κακή απόδοση του 15% των δημόσιων υπάλληλων αυτοί που ένταξαν τη χώρα μας στη ιμπεριαλιστική σφηκοφωλιά της Ε. Ε. Κονιορτοποίησαν σχεδόν την παραγωγική της υποδομή και τα μνημόνια ανασκολοπίζουν αργά κάθε μέρα και δίχως σταματημό την εργατιά με μηδενική πιθανότητα να ανακάμψει η οικονομία και να μειωθεί το αέναο χρέος. Τολμούν οι υμνητές των αποτρόπαιων συμφερόντων του κεφάλαιου να κατηγορούν μερίδες του λαού για ανεπάρκεια στη δουλειά τους. Όταν έταζαν αυτοί οι αγύρτες με την είσοδο στην ΕΟΚ επίγειους παράδεισους. Τους σημερινούς άραγε;; Με την κοινωνική αλλαγή του ΠΑΣΟΚ υπόσχονταν ευημερία, δικαιοσύνη (κεφαλαιοκρατική προφανώς) και εθνική ανεξαρτησία. Εκθείαζαν την ευρωζώνη σαν πρωτοπορία εθνική και οικονομική. Ανακήρυσσαν τη τρόικα σωτήρια δύναμη, που θα μας απαγκίστρωνε από την πορεία προς τα Τάρταρα. Αυτά τα ελάχιστα, ενδεικτικά.
Η αισχρότητα αυτής της συμμορίας όμως δεν έχει φτάσει στο απόγειο της. Σε σύγκριση με τι προετοιμάζουν οι νοσηροί εγκέφαλοι, τα προηγούμενα συνιστούν απλές παρωνυχίδες. Το ακατάπαυστο σφυροκόπημα αρκετών λαών από τους ιμπεριαλιστές, οι δυσμενείς συσχετισμοί ανάμεσα σε κεφάλαιο και εργασία, η υποχώρηση του παγκόσμιου κομουνιστικού κινήματος στα όρια της ημιπληγίας, η μη ολοκλήρωση των πρώτων αποπειρών σοσιαλιστικής οικοδόμησης, η ιστορική εκστρατεία πάταξης των εργατικών δικαιωμάτων όπου γης και ο ρόλος των Εφιαλτών της αριστεράς με την υποδειγματική αστική πειθαρχία τους, τους αποθρασύνει και εξαχρειώνει σε ασύλληπτο βαθμό.
Δημοσιεύτηκε πριν λίγο καιρό στην διόλου τυχαία και αμελητέα ανά τον πλανήτη εφημερίδα New York Times άρθρο με τίτλο «Η έλλειψη μεγάλων πολέμων μπορεί να βλάψει την οικονομική ανάπτυξη» (πηγή: hellas-now.com). Ανατριχιαστικό το ανάγνωσμα. Κυνικά, αλλά όμως εναρμονισμένα με την κανονικότητα και νομολογία του καπιταλισμού, προλειαίνεται το έδαφος για το αναπόδραστο μαρτύριο της ανθρωπότητας, που θα εξασφαλίσει την ευεργετική επανεκκίνηση της παγκόσμιας παραγωγικής μηχανής, η οποία ένεκα της παρατεταμένης κρίσης βαλτώνει επικίνδυνα. Βέβαια αν το τίμημα για τους δυο προηγούμενους απεγκλωβισμούς το 1914 και το 1939 ήταν το αίμα λίγων δεκάδων εκατομμυρίων ανθρώπων και αυτή τη φορά θάναι η πυρηνική τέφρα κάποιων εκατοντάδων εκατομμυρίων θυμάτων (συγχωρέστε με αν ίσως είναι συντηρητική η εκτίμηση μου) καμιά μνεία δεν γίνεται. Με αυτή φυσικά την ασήμαντη λεπτομέρεια δεν καταδέχτηκε η γεμάτη μισανθρωπιστικό δηλητήριο δημοσιογραφική έγκριτη πένα να ασχοληθεί. Άλλωστε ο σκοπός αγιάζει τα μέσα. Ειδικά αν αυτός αναφέρεται στη ιερή διάσωση της απανταχού πλουτοκρατίας ή έστω της πιο ταλαντούχου και εύρωστης ιμπεριαλιστικής πλευράς της.
Από αυτά τα διεθνή κέντρα λήψης των αποφάσεων που ρυθμίζουν τη μοίρα μας και λαξεύουν μέσω της πρόστυχης πλύσης εγκεφάλου την κοινή γνώμη και ενοχοποιούν τα θύματα, εκπορεύονταν τους πρώτους πέτρινους μήνες των μνημονίων (το κατοπινό διάστημα είναι γεμάτο καυτή λάβα) ο επιχειρηματολογικός οχετός, πως τάχατες οι Έλληνες κατανάλωναν περισσότερα από όσα παρήγαγαν. Άσχετα του αν οι κηφήνες καταβροχθίζουν όλο το μέλι και οι μέλισσες υποσιτίζονται. Απειλούσαν, εκβίαζαν και αφαίμασσαν ωμά τη χώρα μας για την εξόφληση των δανεικών τους, τη στιγμή που ότι έδιναν αποτελούσε προϊόν στυγνής τοκογλυφίας (περίπου ένα τρισεκατομμύριο δολάρια υπολογίζονται εφέτος τα κέρδη των τραπεζιτών ανά την υδρόγειο- εκεί η κρίση φαίνεται δρασκέλισε) και ότι εξακολουθούν να «ελεούν» σε άυλες αξίες, το ξαναεισπράττουν χιλιαπλάσια σε ζωντανό χρήμα και με συνέπεια την παραπέρα υποδούλωση της πατρίδας μας. Ασελγώντας στην αλήθεια πως όπως η λιμοκτονία της υποανάπτυκτης Αφρικής συνεπάγεται το δικό τους θησαύρισμα, έτσι και τα δικά μας οικονομικά και κοινωνικά ελλείμματα αυγαταίνουν την εξωφρενική κερδοφορία τους.
Ακριβώς λοιπόν και οι ομογάλακτοι και πιθηκίζοντες κονδυλοφόροι στη χώρα μας συντάσσονται με τα επιτελεία της αντίδρασης άσχετα αν αυτά κατασκηνώνουν σε ελληνικό είτε σε ξενικό έδαφος. Δεν καθυστερούν λεπτό αυτά τα ερπετοειδή να ξεράσουν χολή ενάντια σε οποιονδήποτε εργαζόμενο ορθώσει το ανάστημα και αντισταθεί. Αμφισβητεί τον αποστολικό τους λόγο και δράση διεκδικώντας τα δίκια του. Πυρ ομαδόν βάλλουν κυβέρνηση, δημοσιογράφοι και όλο η κουστωδία των μηχανισμών που υπερασπίζονται τα συμφέροντα των ελάχιστων κατά κάθε αντικοινωνικής μειοψηφίας (που στο άθροισμα τους απαρτίζουν την ολότητα της κοινωνίας) που κωφεύει στις καταιγιστικές παραινέσεις της αριστεράς της συνθηκολόγησης για εκλογική δικαίωση και επιμένει στις επάλξεις του αγώνα. Γιατροί και εργαζόμενοι στα νοσοκομεία, αγρότες, ναυτεργάτες έχουν γευτεί πρόσφατα τη χυδαία πολεμική τους με την κατασυκοφάντηση της αντίστασης στo μαύρο παρόν και το τρισαθλιότερο μέλλον τους. Οι απεργοί πανεπιστημιακοί υπάλληλοι και καθηγητές βομβαρδίζονται ξανά με τόνους λάσπης γιατί με τόλμη διεκδικούν το δικαίωμα στη δουλειά. Υποτίθεται επειδή φράζουν το λαμπρό(!!) αύριο της μαθητιώσας και σπουδάζουσας νεολαίας. Μήπως είναι εγκληματικό γεγονός επειδή όντως συμβάλουν με την κατάληψη ή την απεργία στην καθυστέρηση απόκτησης απολυτήριου και πτυχίου, δηλαδή των διαβατήριων εισόδου στις στρατιές των ανέργων; Ήεπίσης είναι ανοσιουργηματική πράξη η αργοπορία της πρόσληψης των νέων από τους στρατηγικούς επενδυτές, που θα ανορθώσουν την πατρίδα. Όπως η Cosco στο λιμάνι του Πειραιά, που ευεργετεί νέους με πενθήμερη ανά μήνα ακατοχύρωτη απασχόληση χωρίς δικαίωμα αποζημίωσης και με μεροκάματο πείνας; Ενώ από την άλλη μεριά η κατάργηση ΕΠΑΛ, το κλείσιμο σχολείων, ο δραστικός περιορισμός (τείνοντος στην εξαφάνιση) της δωρεάν περίθαλψης, το ταξικό άβατο (όλα αυτά με άρωμα ήσωστότερα δυσωδία τρόικας) που προωθούν οι κανονισμοί στα πανεπιστήμια αποτελούν ευλογία για τα παιδιά του λαού.
Ο οκνηρός και μη αποδοτικός δημόσιος υπάλληλος και εκπαιδευτικός επιβάλλεται για την εύρυθμη λειτουργία του δημόσιου τομέα και της παιδείας και της συρρίκνωσης του χρέους να ακρωτηριαστεί στη προκρούστεια κλίνη της αξιολόγησης κατά 15%. Κρίνονται ανάξιοι. Επιζήμιοι. Επιβαρύνουν άσκοπα τον προϋπολογισμό. Ο οποίος όλως παραδόξως όσο απαλλάσσεται και αλαφρώνει από τις περιττές δαπάνες του σπάταλου παρελθόντος (ολυμπιακή, ΕΡΤ, ΟΣΕ, υπεράριθμα νοσοκομεία και λοιπές «ανόητες» κοινωνικές παροχές), τόσο περισσότερο καταλήγει ελλειμματικός και τον κυριεύει μια μανία εξοντωτικής φοροεπιδρομής (και αλλοίμονο όχι κατά του άγιου μεγάλου κεφάλαιου). Η κίτρινη δημοσιογραφία πωρωμένη τους κατακεραυνώνει. Οι ανίκανοι να εξουδετερώνονται πάραυτα. Ενώ με δέος και θαυμασμό την ίδια στιγμή διηγούνται στις τηλεοράσεις την προκλητική χλιδή του γιορτασμού των γενέθλιων της κόρης του ρώσου κροίσου στο παραδεισένιο νησί (που αξιοκρατικά βρέθηκε στο σπέρμα του). Που κόστισε η δεξίωση μονάχα 3 εκατομμύρια ευρώ (και που πάλι με την χαρισματικότητα του-μαφία και πλιάτσικο δηλαδή- τα κέρδισε , αν και ένας κοινός θνητός και βιοπαλαιστής θα χρειαζόταν κάποιες αμέτρητες εκατοντάδες χιλιάδες ζωές σκληρού και έντιμου μόχθου για να τα εξασφαλίσει).
Αφρίζουν οι γκεμπελικοί συνήγοροι του καπιταλισμού από την υστερία που τους κυριεύει στις μέρες μας για τις κινητοποιήσεις των εργαζόμενων στη ΔΕΗ (ακόμη και οι δικοί τους από τα «μέσα» θα δυσκολευτούν μάλλον να καταλαγιάσουν εύκολα την οργή της βάσης) αρνούμενοι το μεγάλο και «σωστά» σταθμισμένο ξεπούλημα του μικρού μέρους της (μικρή, ελάχιστη τελικά θάναι η τιμή πώλησης) και την συνακόλουθη ισοπέδωση της ζωής τους. Αλυχτούν σαν αγριεμένα σκυλιά για τις βλαπτικές επιπτώσεις στην οικονομία τους. Του λαού ούτως ή άλλως πάει κατά διαόλου. Τι και αν το ήδη αβάστακτο για τον φτωχοποιημένο πληθυσμό τιμολόγιο του ρεύματος καταλήξει εξαιτίας του νέου στυγνότερου ιδιοκτησιακού καθεστώτος εντελώς απαγορευτικό; Προέχει το συμφέρον των θετικά αξιολογημένων μονοπωλίων, που θα αδράξουν μονομιάς απέραντη περιουσία, απόκτημα δουλειάς δεκαετιών των εργαζόμενων.
Προκαταβολικά αυτή η τάξη (η άρχουσα) για όλους αυτούς τους ιππότες της ελεεινής τράπεζας είναι θετικά αξιολογημένη και νομιμοποιημένη. Υποκλίνονται σεβάσμια, την υπηρετούν τυφλά και με πάθος και βυσσοδομούν σε κάθε ευκαιρία κατά των εχθρών και θυμάτων της που αρνούνται να συρθούν σαν ερίφια επί σφαγής. Οι άχρηστοι πρέπει να απολύονται. Οι ηρωίδες καθαρίστριες που υπονομεύουν τα δημοσιονομικά του κράτους και οι πάνω από μισό χρόνο απεργοί της Coca Cola που αποθαρρύνουν τις επενδύσεις πρέπει να εξολοθρευτούν. Κάθε κατάχρηση παλιά (εννοούν δηλαδή την κατάκτηση να τρώει η εργατιά ένα πιάτο ανθρωπινό και σίγουρο φαγητό) και αίτιο της τωρινής κακοδαιμονίας πρέπει να σταλεί στο πυρ το εξώτερον.
Εμείς σαν Πρωτοβουλία Αντίστασης και ΛΑΑΣ έχουμε άλλη πίστη. Θεωρούμε πως οι πραγματικοί ανάξιοι της οικουμένης είναι οι παρασιτικοί γόνοι του καπιταλισμού, που η χλιδή τους θρέφεται λαίμαργα με τη δυστυχία των σύγχρονων σκλάβων που παράγουν όλο τον κοινωνικό πλούτο. Η μόνη αξιοσύνη των ιμπεριαλιστών είναι το ρούφηγμα με ακόρεστη δίψα του αίματος λαών που συναντούν στον γεωστρατηγικό τους καλπασμό. Η υπέρτατη αξία τους -που δηλώνεται απερίφραστα πια από ορισμένους βαθείς και διεθνείς κύκλους- προσδιορίζεται στην «εφαρμογή ενός σχεδίου τύπου Β Παγκόσμιου πολέμου οι απώλειες του οποίου έφεραν στη συνέχεια μεγάλη ευημερία « (αυτολεξεί μεταφορά αποσπάσματος του προαναφερθέντος άρθρου που περιττεύει ο παραμικρός σχολιασμός).
Θετική αξιολόγηση επιζητούν από τους ψηφοφόρους επίσης όλες οι πλευρές της αριστεράς πιο κιοτεύει στην αντίδραση και παγιδεύει άτιμα (σαν το ποντίκι στη φάκα της κάλπης) τον λαό στον προθάλαμο της εκλογικής αναμονής κηρύσσοντας συνάμα στάση αγώνων. Ενώ υπό άλλες συνθήκες απουσίας των αριστεροφανών χαλιναριών, θα μαίνονταν στην εποχή μας θυελλώδεις αγώνες.
Πανάξια τέκνα του συστήματος και οι συμβιβασμένες συνδικαλιστικές ηγεσίες που διαλαλούν πως πρέπει να εκπνεύσουν όλοι οι αντεργατικοί νόμοι στη πράξη, επιδιώκοντας τοιουτοτρόπως ουσιαστικά να μείνει στα χαρτιά μονάχα η πάλη για την ακύρωση τους. Ένθερμοι μάλιστα υποστηρικτές μιας ακριβοδίκαιης και σωστής αξιολόγησης, αν και γνωρίζουν πως έτσι σε ένα βαθμό προσφέρουν ένα τέλειο άλλοθι στον υπουργό. Η πλέρια δική Τους ανεκτίμητη αριστερά (και όχι αυτή που πονά και θυσιάζεται για την προκοπή του λαού) εξαντλεί τις αντιπολιτευτικές της ενέργειες στη κατάθεση τροπολογιών στη σχεδόν άβουλη βουλή, στα κόσμια διαβήματα διαμαρτυρίας στον πρόεδρο των μεγαλοαστών, στις αξιώσεις για διεξαγωγή δημοψηφισμάτων, στις προτάσεις μομφής και το κυριότερο στον κατακλυσμό πιέσεων για εκλογική διέξοδο ( ή αδιέξοδο μάλλον) στα δεινά του λαού. Ο τροχός δεν μπορεί όμως να γυρίζει ταυτόχρονα και δεξιά και αντίστροφα. Ή θα συμβάλει στον ξεσηκωμό (και θα χρησιμοποιεί σε αυτή τη τεράστια προσπάθεια συνεπικουρικά και τον πλάνο και νάνο κοινοβουλευτισμό) ή θα καλλιεργεί τις εκλογικές δοξασίες που καρποφορούν την ύπνωση και την ακινητοποίηση του κόσμου. Ακολουθεί τον δεύτερο δρόμο βέβαια, όχι γιατί πάσχει από λοβοτομή, αλλά γιατί προ πολλού -παρά την υποκριτική ρητορική της- έχει επιλέξει ταξικό στρατόπεδο με κανένα περιθώριο αυτομόλησης.
Ζωηρή απορία έχω σχετικά με το αν εφαρμοστεί ο νεότευκτος αντιλαϊκός θεσμός στον στρατό, στην οικογένεια των δικαστών και στα σώματα ασφάλειας. Αδιανόητο. Αλλά και στη θεωρητική περίπτωση που ίσχυε κάτι τέτοιο, τι κριτήρια θα ορίζονταν; Το πόσες απεργίες θα κήρυσσε παράνομες ένας δικαστής ή με πόση κτηνώδη μανία θα κτυπούσε την πλάτη μιας καθαρίστριας ένας ροπαλοφόρος αστυνομικός;
Άλλο ένα πανούργο ιδεολόγημα των εχθρών του λαού (όπως η διαβόητη πλέον παγκοσμιοποίηση) εφευρέθηκε και προστέθηκε στο μαύρο οπλοστάσιο τους. Ειδικά στην περίπτωση της δημοσιοϋπαλληλικής κοινότητας αποτελεί το παραπέτασμα καπνού που αποβλέπει υποτίθεται να τεκμηριώσει και να προκρίνει την αυτοματοποιημένη διαδικασία απόλυσης (κελεύσματα τρόικα και ΔΝΤ, λέτε όμως να ελπίζουμε πως το νεοψηφισθέν ευρωκοινοβούλιο θα τα ακυρώσει;) των ακατάλληλων του 15% και την τυφλή τρομοκρατική υποταγή των υπόλοιπων. Ήδη σε αρκετές πόλεις της Ελλάδας εκδηλώθηκε αμέσως σύσσωμη και σθεναρή απάντηση. Άλλη μια εστία αμφισβήτησης ξεφυτρώνει ενάντια σε μια αιχμιακή μεθόδευση της κυβέρνησης, που θα δώσει ένα πρόσθετο συντριπτικό πλήγμα στο δικαίωμα της μόνιμης, σταθερής, πλήρους και με αξιοπρεπή αμοιβή δουλειάς σε συνδυασμό με την απελευθέρωση των απολύσεων στον ιδιωτικό τομέα.
Δεν νομιμοποιούνται σε καμιά περίπτωση η υπεύθυνοι- που η μαεστρία τους εξαντλείται στη οδήγηση στη σημερινή κατάντια των Ελλήνων και τη μετατροπή της πατρίδας σε φέουδο των ισχυρών- να πρωτοστατούν στη κρίση όσων αποκτούν με ιδρώτα και αγωνία τον επιούσιο. Δεν δικαιούνται επ’ ουδενί οι διαχειριστές ενός συστήματος παράκρουσης και φρίκης (και δεν φωλιάζει ψήγμα υπερβολής σε τούτο τον χαρακτηρισμό ) να μιλούν με θράσος για αξιολόγηση. Δεν πρέπει να επιτραπεί η καθιέρωση της άτιμης αξιολόγησης από το κατεστημένο, που είναι ικανό και άξιο μονάχα στο να παράγει πείνα, απολύσεις, ασύδοτο εργασιακό περιβάλλον και δουλικότητα στους αμερικανοευρωπαίους τύραννους.
Άλλωστε μην ξεχνάμε στιγμή πως όλα τα πρόσφατα και ατελείωτα μνημονιακά μέτρα και τα παντοτινά (αν δεν τα ανατρέψουμε) δεινά μας οφείλονται σε μια αντίστοιχη και μεγαλύτερης κλίμακας αρνητική αξιολόγηση ενός ολάκερου λαού από τους φονιάδες και ληστές των ΗΠΑ και Ε.Ε.. Εξ άλλου από τα γεννοφάσκια του ο καπιταλισμός περιφρονεί τον μισητό αντίπαλο του- την εργατική τάξη- απομυζώντας τον και αξιοποιώντας τον σαν αναλώσιμο και ευτελές είδος. Ας μην τους αφήσουμε λοιπόν να μας αξιολογούν περεταίρω καταστρέφοντας μας. Δεν νομιμοποιούνται οι θεματοφύλακες ενός ανάξιου και σάπιου συστήματος (όταν μάλιστα βρίσκεται σε ένα απαισιόμορφο στάδιο του) να κρίνει και στηλιτεύει οργανικά μέρη μιας ρημαγμένης κοινωνίας. Επιβάλλεται να τους αξιολογήσουμε με τη σειρά μας με γενναιότητα (κάποτε σίγουρα και επαναστατικά κιόλας), μετατρέποντας την δίκαιη οργή μας σε μετωπική και γόνιμη υπεράσπιση (εξοστρακίζοντας υποχρεωτικά το ρεφορμιστικό σαράκι) των υπό βαθμιαία αναίρεση παλιών κατακτήσεων.
Η υλοποίηση της αξιολόγησης θα ρίξει αρκετά σκαλοπάτια τον λαό. Θα προσμετρούν οι εκδορείς του λαού άλλη μια νίκη τους, έχοντας τη συνδρομή της συμμαχίας της ντροπής με τους ρεφορμιστές (το επαναλαμβάνω συνέχεια γιατί το σύστημα έχει βγάλει περισσότερη δουλειά αδρανοποίησης από τα «μέσα» του μαζικού κινήματος, παρά μόνο του απ` έξω). Πρέπει στους ευσεβείς πόθους τους του τσακίσματος της κατοχυρωμένης στον δημόσιο τομέα σταθερής παραμονής μέχρι τη συνταξιοδότηση, να δείξουν οι υπάλληλοι και οι καθηγητές τη μεγαλύτερη δυνατή ασέβεια. Τέτοια που θα εκφράζει τον σεβασμό στην αξιοπρέπεια της δικής τους ζωής. Πρέπει συνάμα να τύχουν πλατιάς συμπαράστασης από τον υπόλοιπο λαό. Και ο αποτελεσματικότερος τρόπος είναι το ξεκίνημα νέων εστιών αντίστασης σε διαφορετικούς χώρους στην κατεύθυνση συντονισμού και κλιμάκωσης των.
Η ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗ ΤΟΡΠΙΛΙΖΕΙ ΤΟ ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΤΗΣ ΕΡΓΑΣΙΑΣ. Η ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ΑΞΙΑ ΕΡΓΑΤΩΝ, ΥΠΑΛΛΗΛΩΝ ΚΑΙ ΤΟΥ ΛΑΟΥ ΣΥΝΟΛΙΚΑ ΠΡΑΓΜΑΤΩΝΕΤΑΙ ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΑ ΚΑΙ ΜΟΝΟ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΑΓΩΝΕΣ ΤΟΥ ΣΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΠΡΟΟΠΤΙΚΗ ΤΗΣ ΟΛΟΚΛΗΡΩΜΕΝΗΣ ΘΕΜΕΛΙΩΣΗΣ ΜΙΑΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ ΠΟΥ ΟΙ ΚΥΡΙΑΡΧΕΣ ΑΞΙΕΣ ΤΗΣ ΔΕΝ ΘΑΝΑΙ Η ΕΚΜΕΤΑΛΕΥΣΗ, Η ΑΝΕΡΓΙΑ, Η ΦΤΩΧΕΙΑ, Ο ΦΑΣΙΣΜΟΣ ΚΑΙ Ο ΠΟΛΕΜΟΣ
ΚΑΤΩ Η ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗ- ΑΓΩΝΕΣ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΠΛΗΡΗ ΑΠΑΞΙΩΣΗ ΤΟΥ ΛΑΟΥ
Καπετανάκης Μ. Μέλος της Πρωτοβουλίας Αντίστασης Χανίων
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου