Η αφορμή ήταν το βιβλίο μου για την εβραϊκή κοινότητα Τρικάλων και μια συζήτηση πάνω στις «Τρωάδες», το εκπληκτικά διαχρονικό έργο του Ευριπίδη για τον πόλεμο.
Φυσικά, του εξήγησα ότι άλλο είναι οι Ισραηλινοί, οι κάτοικοι του Ισραήλ, και άλλο οι Ισραηλίτες, οι έχοντες το εβραϊκό θρήσκευμα, κάτι με το οποίο συμφώνησε.
Άραγε, όταν μιλούμε για τα ευαίσθητα αυτά θέματα, ειδικά την περίοδο που βλέπουμε εικόνες καταστροφής και βομβαρδισμών, με παιδιά νεκρά, έχουμε σωστή εικόνα για τα θέματα για τα οποία μιλούμε; Υπάρχει επαρκής πληροφόρηση πάνω σε ζητήματα όπως το παλαιστινιακό;
«Το κράτος του Ισραήλ είναι σιωνιστικό» μου είπε κάποια στιγμή άλλος φίλος. «Συμφωνώ» του απάντησα, «αλλά τι εννοείς εσύ με τον όρο Σιωνισμός;» Αλήθεια, πόσοι ξέρουν τι είναι ο σιωνισμός; Έχω ακούσει εκδοχές από το ότι είναι σχεδόν παρακλάδι του σατανισμού, έως ότι είναι η άλλη εκδοχή του ναζισμού. Μύλος…
Από την άλλη, ακούω ότι όποιος διαφωνεί με την πολιτική του Ισραήλ, είναι ταυτόχρονα και αντισημίτης. Συγνώμη, αλλά εγώ δεν νιώθω καθόλου αντισημίτης, όταν καταδικάζω σφαγές, όπως αυτές στην Σάμπρα και Σατίλα, και πολιτικές ανθρώπων, όπως του Αριέλ Σαρόν.
«Νίκη στη Χαμάς», ακούω από μερικούς, ως αντίπαλο δέος στη στρατιωτική μηχανή του Ισραήλ. Και πάλι δεν θέλω να ταχθώ χωρίς κρίση στους υποστηρικτές μιας οργάνωσης, η οποία έχει ως στόχο την καταστροφή του κράτους του Ισραήλ και έχει αρκετά σκοτεινές ρίζες και πηγές χρηματοδότησης. Θεωρώ ότι αυτό που λείπει στον Παλαιστινιακό λαό είναι μια αριστερά, μαχητική, με όραμα εθνικής ανεξαρτησίας, όσο και κοινωνικής απελευθέρωσης, όχι τα όπλα της Χαμάς.
«Μα, αμυνόμαστε» λένε αρκετοί που συμφωνούν με την πολιτική του Ισραήλ. Και πάλι, αν κοιτάξουμε εποικισμούς, πολιτικές εμπάργκο και πίεσης χρόνων, δεν θα έλεγα άμυνα τη δημιουργία οργής, ποταμών αίματος και τη στέρηση κάθε ελπίδας για φυσιολογική ζωή από τους Παλαιστίνιους.
Και όταν ακούω να απευθύνονται σε Έλληνες πολίτες, με εβραϊκό θρήσκευμα και να τους ρωτάνε αν καταδικάζουν το Ισραήλ και τι θα έκαναν αν το Ισραήλ πολεμούσε με την Ελλάδα, ανατριχιάζω, γιατί φέρνω στο μυαλό μου τις ερωτήσεις που έκαναν στους Έλληνες κομμουνιστές, όταν τους ζητούσαν δηλώσεις μετανοίας: «Τι θα κάνεις, αν η Ελλάδα πολεμήσει με την Βουλγαρία;»
«Και πώς πιστεύεις ότι θα λυθεί το Παλαιστινιακό; Με ποιους είσαι τελικά;» καταλήγουν τέτοιες συζητήσεις. Αν ήξερα πώς θα λυθεί το Παλαιστινιακό, μάλλον θα ήμουν Γ.Γ. του ΟΗΕ ή θα κατείχα τώρα το βραβείο Νόμπελ Ειρήνης 2014. Όμως, ξέρω ότι είμαι και με τους δύο λαούς και ότι έχω μερικές βασικές αρχές, οι οποίες θέλω να πιστεύω ότι με τοποθετούν στην αριστερά και στο δρόμο της ειρήνης:
Θα πρέπει να δημιουργηθεί ανεξάρτητο, βιώσιμο Παλαιστινιακό κράτος. Θα πρέπει όλοι οι δήθεν προστάτες και ιμπεριαλιστές να πάψουν να επηρεάζουν τις ζωές των λαών της περιοχής, ενώ παίζουν τα δικά τους παιχνίδια. Θα πρέπει οι ηγεσίες των λαών εκεί να επιλέγουν την ειρήνη και όχι την επιβολή, να επιλέγουν τον σεβασμό στις ζωές των άλλων, να απομονωθούν οι εξτρεμιστικές και φανατικές φωνές και να γίνει η Ιερουσαλήμ αυτό που της αξίζει: Κέντρο κοινών δεσμών των τριών μονοθεϊστικών θρησκειών, οι οποίες έχουν αναφορά σε ένα κοινό πρόσωπο: Τον Αβραάμ.
Αυτό δεν προσπαθεί και η διεθνής διπλωματία ή αυτή των επιμέρους χωρών; θα ρωτήσουν μερικοί. Θα απαντούσα ότι κατά την γνώμη μου, δεν το προσπαθεί.
Όνειρα θερινής νυκτός, θα μου πείτε μερικοί άλλοι. Ίσως, αλλά αν σας πω ότι τα προτιμώ από τις σφαγές, τις εκεχειρίες που σπάνε ανά πάσα στιγμή, τα παιχνίδια των ιμπεριαλιστών, τις μανάδες που αγωνιούν και τα παιδιά που πεθαίνουν, θέλω να με πιστέψετε…
Κώστας Μιχαλάκης,
Φιλόλογος-Ιστορικός
2 σχόλια:
Η Χαμάς εδώ και καιρό πλέον έχει απεμπολίσει, και αυτή, το στόχο κατάργησης του Ισραήλ. Και μόνο το ότι δέχτηκε να συμμετάσχει σε κατοχικές εκλογές αρκεί!
Πόσο "ισότιμοι" μπορεί να είναι ένα "λαός" φυτευτός με ένα λαό που παλεύει δεκαετίες κόντρα σε ιμπεριαλιστές, αράβικα καθεστώτα και Ισραήλ για την ανεξαρτησία του;
Μπορεί να υπάρξει ισραηλινό κράτος εφόσον υπάρξει Παλαιστινιακό στα καταχτημένα από το 1948 εδάφη;
Γιατί οι Ισραηλινοί κρίνονται με άλλα κριτήρια απ'ότι όλλοι οι υπόλοιποι λαοι;Αν όλοι οι λαοί έχουν δικαίωμα σε εθνικό κράτος,γιατί να μην έχουν οι εβραίοι;Εξισώνονται με ναζί,αλλά και αν μοιαζουν οι συμπεριφορές,το κίνητρο είναι διαμετρικά αντίθετο.Και μήπως από την απαρχή της ιστορίας όλοι οι λαοί δεν έχουν αυτοφυτευτή στις χώρες που κατοικούν;Και πόσοι λαοί απόχτησαν γη και κράτος με απόφαση διεθνούς οργανισμού και όχι με πόλεμο;Οι Εβραίοι είχαν εκεί τη ρίζα τους και ήδη κάποιοι κατοικούσαν,όπως και Άραβες.Από την αλλη αραβικό κράτος δεν υπήρχε.Και γιατί οταν ιδρύθηκαν με απόφαση ΟΗΕ στην Παλαιστίνη ισραηλινό και αραβικό κρατος,οι Αραβες αντέδρασαν;Μήπως για να μη μπη το Ισραήλ στην υπηρεσία του ιμπεριαλισμού;Μα τα ίδια τα δικά τους καθεστώτα υπηρετούν τον ιμπεριαλισμό,το ένα ενάντια στο άλλο.Κάποιοι μιλούν για θύτη και θύμα.Μα θύτη και θύμα έχομε σε μια θυσία Σε μια διαμάχη έχομε 2 αντίδικους.Αντί λοιπόν για θύτη κ θύμα,δεν είναι πιο σωστό να ψάχνομε για τα σημεία που βρίσκονται δίκιο κ άδικο;
Δημοσίευση σχολίου