Παλαιστίνη Για να μη χάσουμε το δάσος κοιτάζοντας το δέντρο

Στην προσπάθειά του να καταδικάσει από αριστερή σκοπιά την πολιτική των ιμπεριαλιστών «διαίρει και βασίλευε», αφήνει εκτεθειμένα τα «νώτα» του σε μια κριτική που θα του πρόσαπτε πασιφιστική προσέγγιση. Ακόμα περισσότερο, ορισμένα σημεία της τοποθέτησής του δίνουν επιχειρήματα σε όσους θέλουν να τον κριτικάρουν για πολιτική «ίσων αποστάσεων».
Δεν θα επεκταθώ σ’ αυτά γιατί είμαι βέβαιος ότι ο ίδιος ο σύντροφος Μιχαλάκης (εδώ) θα μπορεί να τα διακρίνει. Εκείνο όμως που μπορεί να διακρίνει κανείς φανερά, αν δεν είναι προκατειλημμένος, ακόμα και αν διαφωνεί με την οπτική της κριτικής του στη Χαμάς, είναι ότι ο σύντροφος Μιχαλάκης θεωρεί, και σωστά, ότι η πηγή των προβλημάτων του παλαιστινιακού λαού και η κύρια αιτία της πολύ δύσκολης θέσης που βρίσκεται εδώ και δεκαετίες, είναι η μεγάλη υποχώρηση του αριστερού αντιιμπεριαλιστικού κινήματος στην Παλαιστίνη, σε συνδυασμό με την μεγάλη ήττα του κομμουνιστικού κινήματος σε παγκόσμιο επίπεδο και την ευρύτερη περιοχή. Μια ήττα που άφησε πολλά κενά τα οποία γέμισαν με ένα σωρό κινήματα και οργανώσεις που κάθε άλλο παρά διέξοδο μπορούν να δώσουν στους λαούς.
Σαφώς και τίθενται πολλά ζητήματα: πως θα οργανωθεί η ένοπλη αντίσταση του Παλαιστινιακού λαού, πως θα οικοδομήσει συμμαχίες, πως θα κλιμακώσει την ένοπλη επανάσταση, με ποιους ειδικότερους αντιιμπεριαλιστικούς στόχους στη σύνδεσή τους με την προοπτική της κοινωνικής απελευθέρωσης. Πολλά και άλλα τόσα.
Στη βάση όμως της οικοδόμησης αριστερού επαναστατικού ένοπλου κινήματος που θα παλέψει για εθνική απελευθέρωση, σε μια κοινωνία που θα έχει απαλλαγεί από την κατοχή, την εξάρτηση, που θα χαρακτηρίζεται από κοινωνική δικαιοσύνη. Σε ένα κράτος που θα ανήκει στις λαϊκές επαναστατικές δυνάμεις και με ένα στρατό αποφασισμένο να υπερασπιστεί τις λαϊκές και κοινωνικές κατακτήσεις.
Και στη βάση αυτής της προοπτικής, και όσο αυτή πραγματώνεται και όσο κερδίζει έδαφος μέσα στους αγωνιζόμενους Παλαιστίνιους, θα προσεγγίζει και θα απαντά μια σειρά τακτικά και στρατηγικά ζητήματα που προφανώς είναι ανοιχτά.
Έτσι τα βλέπουμε τα ζητήματα και δεν είναι ούτε για να χαίρεται κανείς ούτε για να λυπάται. Αυτό που χρειαζόμαστε, πέρα από συναισθηματισμούς, είναι μια όσο γίνεται πιο αντικειμενική εκτίμηση των δεδομένων και μια σαφή αριστερή αντιιμπεριαλιστική, επαναστατική προσέγγιση.
Εμείς, τέλος πάντων, από «απόσταση» αυτό που μπορούμε να κάνουμε άμεσα είναι να συμβάλλουμε για την μαζικοποίηση των διαδηλώσεων αλληλεγγύης. Γενικότερα συμβάλλουμε με τις προσπάθειές μας για την οικοδόμηση ενός αντιιμπεριαλιστικού, αντικαπιταλιστικού κινήματος στη χώρα μας και που σε γενικές γραμμές έχει να αντιμετωπίσει τους ίδιους εχθρούς με τους Παλαιστίνιους και τους υπόλοιπους γειτονικούς λαούς.
Όσοι, πολύ λανθασμένα, αυτό που έχουν να «προσφέρουν» στον παλαιστινιακό λαό είναι μια «αριστερή» κυβέρνηση στην Ελλάδα φυσώντας αέρα στα πανιά του ΣΥΡΙΖΑ ας είναι πιο προσεκτικοί τουλάχιστον. Δεν πρέπει να τους διαφεύγει πόσες πολλαπλές τρικλοποδιές έβαζαν στην παλαιστινιακή αντίσταση όλες τις προηγούμενες δεκαετίες μια σειρά ποικιλόχρωμες και ποικιλόμορφες «αριστερές» κυβερνήσεις στη Δύση και αλλού.

Ανδρέας